II SA/Wa 44/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Szmydt, Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.), Protokolant referent Joanna Mazur, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi A.K. na decyzję Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z dnia [...] listopada 2021 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia stosunku służbowego 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą nią decyzję z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...], 2) zasądza od Szefa Krajowej Administracji Skarbowej na rzecz A.K. kwotę 480 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Szef Krajowej Administracji Skarbowej (zwany dalej Szefem KAS/organem) decyzją z dnia [...] listopada 2021 r. nr [...] (zwaną dalej decyzją z dnia [...] listopada 2021 r.) po rozpatrzeniu odwołania Pana A. K. (zwanego dalej skarżącym) od decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej [...] (zwanego dalej organem pierwszej instancji/DIAS [...] z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...], stwierdzającej zwolnienie skarżącego ze służby na skutek wygaśnięcia stosunku służbowego, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga skarżącego na ww. decyzję Szefa KAS z dnia [...] listopada 2021 r. w przedmiocie zwolnienia ze służby na skutek wygaśnięcia stosunku służbowego z dniem [...] sierpnia 2017 r. Decyzją z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] DIAS [...] stwierdził zwolnienie ze służby na skutek wygaśnięcia stosunku służbowego skarżącego z upływem dnia [...] sierpnia 2017 r. - wskutek nieotrzymania w terminie do dnia [...] maja 2017 r. pisemnej propozycji określającej nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, że przebieg dotychczasowej służby skarżącego nie umożliwił DIAS [...] złożenia mu propozycji służby, gdyż prowadziłoby to do przekroczenia ustalonego przez Szefa KAS limitu funkcjonariuszy. Po dokonaniu analizy przebiegu służby odwołującego w kontekście przesłanek wskazanych w art. 165 ust. 7 ustawy wprowadzającej KAS, organ stwierdził brak dyspozycyjności wymaganej od funkcjonariuszy w służbie, polegający na tym, że w trakcie służby dwukrotnie były problemy z oddelegowaniem skarżącego do pełnienia służby w miejscu, będącym poza miejscem jego zamieszkania; poważne trudności w kompleksowym pełnieniu służby, przejawiające się w przeciwwskazaniu do prowadzenia pojazdów służbowych kategorii B; brak stosowania wdrożonych i wymaganych procedur związanych z dokonywaniem odpraw celnych oraz niskie oceny przebiegu służby za lata 2000-2001. Organ I instancji podniósł, że struktura i alokacja kadrowa w Izbie Administracji Skarbowej w [...] oraz podległych jej jednostkach została ukształtowana w taki sposób, aby zagwarantować najwyższy poziom realizacji zadań i celów Krajowej Administracji Skarbowej. Od powyższej decyzji skarżący odwołał się do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej. Szef KAS decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję DIAS [...] z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w sprawie wygaśnięcia stosunku służbowego skarżącego. Pismem z dnia [...] lipca 2020 r., skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. decyzję Szefa KAS. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia [...] marca 2021 r. (sygn. akt II SA/Wa 1618/20) uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej [...] z dnia [...] marca 2020 r. nr [...]. W uzasadnieniu orzeczenia stwierdził, że choć w decyzji z dnia [...] marca 2020 r. Dyrektor IAS [...] wskazał, z jakich przyczyn skarżącemu nie przedstawiono propozycji służby, to argumentacja organu nie została powiązana ani z posiadanymi przez skarżącego kwalifikacjami, ani z przebiegiem dotychczasowej służby, ani z uwzględnieniem miejsca zamieszkania, jak wymaga tego art. 165 ust. 7 ustawy wprowadzającej KAS. Organ w ogóle nie przedstawił w decyzji informacji o posiadanych przez ww., na dzień nieprzedłożenia propozycji służby/pracy, kwalifikacjach. Z decyzji nie wynika nawet, jakie wykształcenie ma funkcjonariusz, jakie kursy czy szkolenia odbył, jakie czynności wykonywał, jakie stanowiska zajmował, czy przez wszystkie lata służby awansował, czy też nie, bo np. na przeszkodzie awansom stało wspomniane przez organ w decyzji niestosowanie wdrożonych i wymaganych procedur w okresie służby przygotowawczej, czy też problemy z oddelegowaniem w 2003 r., na co także organ w decyzji wskazał. Okoliczności przywołane przez organ nie zostały odniesione w istocie do dotychczasowego przebiegu służby. Także wskazane przez organ oceny funkcjonariusza z roku 2000 i 2001 nie zostały ujęte ani w kontekście zajmowanego stanowiska ani wpływu na dalszy przebieg jego służby. Nawet powołanie się przez organ na trudności w kompleksowym pełnieniu służby przez skarżącego, w związku z orzeczeniem lekarskim nr [...], w którym zanotowano "niewskazane prowadzenie pojazdów służbowych kategorii B" nie zostało w pełni uzasadnione. Organ nie stwierdził w decyzji, że tego rodzaju przeciwwskazanie lekarskie uniemożliwiało przedłożenie do [...] maja 2017 r. nowej propozycji służby lub pracy. DIAS [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] stwierdził zwolnienie skarżącego ze służby na skutek wygaśnięcia stosunku służbowego z upływem dnia [...] sierpnia 2017 r. wskutek nieotrzymania w terminie do dnia [...] maja 2017 r. pisemnej propozycji określającej nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby w Izbie Administracji Skarbowej w [...]. Szef Krajowej Administracji Skarbowej decyzją z dnia [...] listopada 2021 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję DIAS [...] w sprawie wygaśnięcia stosunku służbowego skarżącego. Organ odwoławczy stwierdził, że DIAS [...] będąc kierownikiem urzędu i realizując politykę kadrową w izbie administracji skarbowej podejmuje szereg decyzji, które mają wpływ na prawidłowe funkcjonowanie podległej jednostki. Odpowiada za takie zorganizowanie procesów pracy/służby, aby realizacja nałożonych przez ustawodawcę zadań odbywała się w sposób prawidłowy. Ma możliwość oceny kadry pod kątem spełnienia ustawowych przesłanek i oceny zapewnienia gwarancji należytego wykonywania obowiązków służbowych. Szef KAS wyjaśnił, że decyzja DIAS [...] zawiera wyjaśnienie przesłanek, którymi kierowano się przy podejmowaniu rozstrzygnięcia o nieprzedłożeniu skarżącemu propozycji pracy bądź służby. Szef KAS wskazał, że zgodnie z treścią art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm. zwaną dalej P.p.s.a.) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Zdaniem Szefa KAS, rozstrzygnięcie DIAS [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby na skutek wygaśnięcia stosunku służbowego skarżącego z upływem dnia [...] sierpnia 2017 r., wydane w konsekwencji ww. wyroku WSA w Warszawie, nastąpiło zgodnie ze wskazaniami Sądu co do dalszego postępowania w sprawie. Organ pierwszej instancji uwzględnił wskazania Sądu oraz rozważył okoliczności sprawy, zgodnie z art. 165 ust 7 ustawy wprowadzającej KAS, dokonując analizy przebiegu służby funkcjonariusza (kwalifikacji, przebytych szkoleń, ocen okresowych, dyspozycyjności) oraz odnosząc je do ścieżki awansowej skarżącego. DIAS [...] wziął również pod uwagę potrzeby organizacyjno- kadrowe podległej jednostki. Wejście w życie ustawy o KAS oraz przepisów wprowadzających ustawę o KAS oraz związana z tym reorganizacja, spowodowały bowiem konieczność ukształtowania nowej struktury organizacyjnej, jaką jest Krajowa Administracja Skarbowa, w skład której wchodzą odrębne niegdyś jednostki organizacyjne takie jak izby skarbowe, urzędy skarbowe, urzędy kontroli skarbowej oraz izby celne i urzędy celne wraz z podległymi oddziałami celnymi. Organ, po dokonaniu analizy przebiegu dotychczasowej służby skarżącego, podjął decyzję o nieprzedstawienia mu propozycji służby/pracy. Organ odnosząc się do analizy trudności w kompleksowym pełnieniu służby z uwagi na przeciwwskazania do prowadzenia pojazdów służbowych kategorii B, że w aktach osobowych skarżącego znajduje się skierowanie na badania lekarskie z dnia [...] stycznia 2016 r., w którym, określając stanowisko pracy odwołującego - specjalisty Służby Celnej, wskazano m.in. prowadzenie pojazdów służbowych kategorii B. Wobec powyższego, zdaniem organu, stwierdzenie w orzeczeniu lekarskim z dnia [...] stycznia 2016 r., że niewskazane jest prowadzenie przez funkcjonariusza pojazdów służbowych tej kategorii, niewątpliwie utrudniało kompleksowe pełnienie służby na zajmowanym przez funkcjonariusza stanowisku służbowym, uniemożliwiało de facto powierzenie mu ww. zadania służbowego. W ocenie organu zarzuty skarżącego dotyczące braku możliwości samodzielnego wykonywania obowiązków służbowych, z uwagi na pełnienie w roku 1993 służby przygotowawczej, są niezasadne. Zdaniem organu okres służby przygotowawczej nie zwalnia funkcjonariusza z obowiązku prawidłowego i rzetelnego wykonywania powierzonych mu zadań służbowych. Ze znajdującego się w aktach osobowych skarżącego pisma Naczelnika Oddziału Celnego [...] z dnia [...] grudnia 1993 r. wynika, że skarżący otrzymał polecenie sporządzenia notatki służbowej oraz niezwłocznego przekazania odwołania od decyzji wystawionej w Oddziale Celnym [...] do Urzędu Celnego [...]. Polecenie to nie zostało wykonane. Treść ww. pisma wskazuje zaś, że wszyscy pracownicy zostali zapoznani z natychmiastowym trybem postępowania przy przekazywaniu odwołań do wyższej instancji. W piśmie zaznaczono również, że skarżący był wówczas funkcjonariuszem z prawie 3-letnim stażem pracy, który odbył już zasadniczy kurs celny i zaliczył egzamin z postępowania celnego ze szczególnym uwzględnieniem kodeksu postępowania administracyjnego. Z uwagi na powyższe Naczelnik Oddziału Celnego [...] wniósł o ukaranie skarżącego, poprzez potrącenie premii za miesiąc grudzień 1993 r. w wysokości 50%. Fakt, że powyższy incydent nie miał wpływu na późniejsze mianowanie ww. do służby stałej nie oznacza jednak, że DIAS [...] dokonując oceny, komu z dotychczasowych funkcjonariuszy/pracowników przedłożyć propozycję dalszego pełnienia służby/pracy w Krajowej Administracji Skarbowej, nie mógł brać pod uwagę całego okresu służby/pracy funkcjonariusza/pracownika i sposobu wywiązywania się przez niego z obowiązku służbowych na przestrzeni wszystkich lat służby/pracy. Organ wskazał, co podnosił DIAS [...], że po wystąpieniu tego zdarzenia awans na stanowisko starszego kontrolera celnego skarżący otrzymał dopiero w styczniu 2006 r., podczas gdy osoby rozpoczynające służbę w tym samym roku co skarżący, otrzymały awans na ww. stanowisko odpowiednio: w marcu 1995 r. - 1 funkcjonariusz i we wrześniu 2003 r. - 2 funkcjonariuszy. Organ odwoławczy dostrzega przy tym, na co zwraca uwagę również skarżący, że pomiędzy stanowiskiem młodszego kontrolera celnego a stanowiskiem starszego kontrolera celnego jest jeszcze kontroler celny, nie zmienia to jednak faktu, że jak wskazał organ I instancji, inni funkcjonariusze awans na wyższe stanowisko (starszego kontrolera celnego), otrzymali znacznie wcześniej niż skarżący, co nasuwa wniosek, iż wpływ na ścieżkę awansową skarżącego miał sposób wykonywania przez niego obowiązków służbowych. Zdaniem Szefa Krajowej Administracji Skarbowej powyższe mogło zatem rzutować na ocenę przebiegu służby ww. w kontekście wręczenia bądź nie propozycji służby/pracy w KAS. Nadto, jak wyjaśnił DIAS (...), skarżący otrzymał najniższą możliwą, dostateczną ocenę z egzaminu kwalifikacyjnego w służbie przygotowawczej, uprawniającego do samodzielnego wykonywania obowiązków służbowych urzędnika administracji celnej (karta nr 17 akt osobowych). Powyższe spowodowało, że dopiero w dniu [...] lutego 1994 r. został mianowany kontrolerem celnym, podczas gdy inni funkcjonariusze, rozpoczynający pracę w tym samym roku co on, zdali ww. egzamin na wyższe oceny (bardzo dobre lub dobre) i otrzymali awans znacznie wcześniej. Podtrzymał stanowisko DIAS, że oceny okresowe skarżącego miały wpływ na jego ścieżkę awansów. DIAS [...] wskazał bowiem, że w porównaniu z innymi osobami przyjętymi do służby w 1991 r., skarżący do stycznia 2006 r. (od kwietnia 2006 r. do stycznia 2014 r. był poza służbą) zajmował stanowisko kontrolera celnego, podczas gdy inni funkcjonariusze zajmowali stanowiska: inspektor celny w 2001 r. - 1 funkcjonariusz, starszy kontroler celny w 2003 r. - 2 funkcjonariuszy, inspektor celny w 2005 r. - 2 funkcjonariuszy, inspektor celny w 2006 r. - 1 funkcjonariusz. Powyższe wskazuje, że skarżący do 2006 r. zajmował w porównaniu z innymi funkcjonariuszami, rozpoczynającymi służbę w tym samym czasie, najniższe stanowisko służbowe, co zdaniem organu odwoławczego mogło być wzięte pod uwagę w procesie składania propozycji służby/pracy w Izbie Administracji Skarbowej [...]. W ocenie organu, DIAS [...], w świetle wytycznych zawartych w orzeczeniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 marca 2021 r. - sygn. akt II SA/Wa 1618/20, dokonał prawidłowego rozstrzygnięcia w sprawie oraz wskazał i uzasadnił powody nieprzedstawienia skarżącemu propozycji służby/pracy w KAS. Zgodnie z treścią ww. wyroku, argumentacja organu dotycząca przyczyn braku złożenia skarżącemu propozycji służby/pracy, została powiązana z posiadanymi przez skarżącego kwalifikacjami oraz z przebiegiem dotychczasowej służby. W decyzji wyjaśniono, jaki wpływ na dalszy przebieg służby, w tym ścieżkę awansową skarżącego, miały niskie oceny okresowe funkcjonariusza, nieprzestrzeganie wdrożonych i wymaganych procedur, czy trudności w kompleksowym pełnieniu służby. Argumenty wskazane przez organ I instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, znajdują oparcie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym i zdaniem Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, odpowiadają przesłankom ustawowym, określonym w art. 165 ust. 7 ustawy wprowadzającej KAS. Szef KAS podziela wprawdzie stanowisko zaprezentowane przez skarżącego w odwołaniu z dnia [...] września 2021 r., sprowadzające się do stwierdzenia, że skorzystanie z prawa odwołania od decyzji dotyczącej przeniesienia do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej oraz wniesienia skargi do sądu administracyjnego, jak również fakt przebywania funkcjonariusza na krótkotrwałym zwolnieniu lekarskim, nie powinny być oceniane przez organ w kategoriach braku dyspozycyjności funkcjonariusza. Powyższe nie czyni jednak wadliwym rozstrzygnięcia DIAS (...) w świetle innych, uzasadnionych przyczyn braku złożenia skarżącemu propozycji służby/pracy w strukturach KAS. Reasumując, w ocenie organu odwoławczego, DIAS w [...] podejmując decyzję o nieprzedstawieniu skarżącemu do dnia [...] maja 2017 r. pisemnej propozycji określającej nowe warunki zatrudnienia bądź pełnienia służby, działał w trosce o właściwą i terminową realizację zadań ustawowych przez podległą Izbę. Organ badał posiadane przez funkcjonariusza kwalifikacje, w tym posiadane wykształcenie, zdobyte umiejętności, przebieg dotychczasowej służby, sposób jej pełnienia, rodzaj nałożonych obowiązków i stosunek do ich wykonywania. Podkreślenia wymaga, że ustawa wprowadzająca KAS nie zawiera nakazu złożenia wszystkim pracownikom propozycji zatrudnienia, zaś funkcjonariuszom propozycji pełnienia służby. Z art. 165 ust. 3 ww. ustawy wynika czasowość kontynuacji dotychczasowych stosunków służby/zatrudnienia, co potwierdził również Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 1 lipca 2019 r. - sygn. akt I OPS 1/19. Ustawodawca umożliwił bowiem dostosowanie zasobów kadrowych do potrzeb jednostek organizacyjnych KAS i realizowanych przez nie zadań. Stąd też DIAS w [...] nie był zobowiązany do przedłożenia skarżącemu propozycji pracy lub służby. DIAS w [...] ważąc wszystkie argumenty, zobowiązany był brać pod uwagę nie tylko zasadę ochrony pracy lecz także inne wartości konstytucyjne, jak interes publiczny, dobro wspólne, równowagę finansów publicznych, które mają związek ze zmianami dokonywanymi w strukturach administracji publicznej. W tym stanie rzeczy w ocenie Szefa KAS decyzja jest prawidłowa. Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący, zarzucając naruszenie następujących przepisów: 1. art. 32 i 60 Konstytucji RP poprzez złamanie konstytucyjnej zasady równości wobec prawa, konstytucyjnej zasady dostępu do służby publicznej na równych zasadach poprzez zwolnienie mnie w niejasnych okolicznościach, z powołaniem się na zdarzenia sprzed 20 i 27 lat;  2. art. 167 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej w zw. z art. 183 ust. 2 ww. ustawy i art. 165 ust. 7 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej przez Szefa KAS, poprzez akceptację decyzji Dyrektora IAS wydanej w oparciu o w/w przepis i tym samym akceptację faktu poprzez uwzględnienie jako kryterium nieprzedłożenia propozycji służby kary w postaci potrącenia premii - "nagrody" za miesiąc grudzień 1993 r. w wysokości 50% za niewykonanie polecenia służbowego w terminie, poprzez niesporządzenie notatki służbowej; nie przyznanie premii, nagrody nie może stanowić ustawowego kryterium nieprzedłożenia propozycji służby; 3. art. 165 ust. 7 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. ustawy Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej przez Szefa KAS poprzez akceptację decyzji Dyrektora IAS wydanej w oparciu o w/w przepis i tym samym akceptację faktu brak merytorycznego i faktycznego zastosowania w stosunku do mojej osoby wszystkich przesłanek z tego przepisu (co Dyrektor i Szef KAS przyznaje wprost w uzasadnieniu), a odwołanie się jedynie do części przesłanek ustawowych i to w takich, które nie mają racji z uwagi na okoliczności nieprawdziwe; 4. art. 165 ust. 7 ustawy w z dnia 16 listopada 2016 r. ustawy Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej przez Szefa KAS poprzez akceptację decyzji Dyrektora IAS wydanej w oparciu o w/w przepis i tym samym akceptację faktu, błędne zastosowanie określonych w tym przepisie kryteriów do osoby skarżącego i uznanie, że jego kwalifikacje i przebieg dotychczasowej służby, a także dotychczasowe miejsce zamieszkania przemawiają za tym, by nie złożyć propozycji służby, a tymczasem w istocie rzeczy prawidłowa ocena powinna prowadzić do złożenia skarżącemu propozycji służby lub pracy; 5. art. 7 i 77 § 1 art. 80 i art. 107 § 3 KPA poprzez błędną ocenę dowodów prowadzącą do wniosku, że prawidłowa była decyzja o niewręczeniu propozycji służby, i że stosunek służbowy wygasł w sytuacji, gdy należyta i wszechstronna ocena materiału dowodowego powinna prowadzić do wniosku przeciwnego; 6. art. 7-9, 11, 12 oraz art. 77 § 1 i 80 KPA poprzez nieprzeprowadzenie pełnego postępowania dowodowego w sprawie, a w konsekwencji błędne dokonanie oceny spełniania przesłanek art. 165 ust. 7 ustawy Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej; 7. obrazę art. 1 i 3 w zw. z art. 32 ust. 1 pkt. 1 ustawy o związkach zawodowych poprzez akceptację faktu zwolnienia skarżącego ze służby, pomimo iż nastąpiło to ewidentnie jako swoisty odwet za czynności podejmowane w ramach działalności związkowej; 8. art. 15 KPA, tj. zasady dwuinstancyjności wskutek nieuchylenia przez organ odwoławczy stosownie do art. 138 § 2 KPA decyzji organu I instancji wydanej po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, w którym z naruszeniem przez organ I instancji art. 10 § 1 KPA skarżący nie został poinformowany o wszczęciu postępowania administracyjnego jak i o możliwości składania w jego toku wniosków dowodowych oraz nie umożliwiono mu końcowego zapoznania się z aktami sprawy i przedstawienia swojego w niej stanowiska; 9. art. 7 i 77 § 1 art. 80 KPA poprzez błędne przyjęcie zarówno w decyzji pierwszej jak i drugiej instancji, iż stosunek służbowy wygasł z upływem [...] sierpnia 2017 roku, podczas gdy prawidłowo termin ten upływa z dniem wydania decyzji Dyrektora IAS w [...], która ma walor decyzji ostatecznej. Generalnie skarżący wskazywał, że organy oparły się na dokumentacji zdarzeń początku pracy a nie brały pod uwagę pozytywnych opinii, nagród i wyróżnień z roku 2016 i wcześniejszych. W związku z powyższym wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji Szefa KAS z dnia [...] listopada 2021 r., oraz poprzedzającej ją decyzji DIAS [...] z dnia [...] sierpnia 2021 r. i zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest decyzja organu z dnia [...] listopada 2021 r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] sierpnia 2021 r. stwierdzającą zwolnienie skarżącego ze służby na skutek wygaśnięcia stosunku służbowego. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w zakresie swojej właściwości, ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu lub podjęcia spornej czynności. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.; dalej "P.p.s.a."). Powyższa decyzja została wydana w następstwie uprawomocnienia się wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 marca 2021 r. (sygn. akt II SA/Wa 1618/20), którym Sąd uchylił decyzję z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia stosunku służbowego oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej [...] z dnia [...] marca 2020 r. nr [...]. WSA w powołanym wyżej wyroku stwierdził, że organ nie przeprowadził rzetelnej i wnikliwej analizy wszelkich okoliczności sprawy pod kątem zastosowania art. 8a ustawy zaopatrzeniowej, a tym samym naruszył art. 7, art. 77 § 1, art. 80 KPA. W tym stanie rzeczy Sąd był obowiązany dokonać oceny zaskarżonej decyzji w świetle art. 153 P.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W pojęciu "ocena prawna" mieści się wykładnia przepisów prawa materialnego i procesowego, która zmierza do wyjaśnienia istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym przypadku. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencję oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (por. np. wyrok NSA z dnia 6 lutego 2013 r., sygn. akt II GSK 2101/11, publ. CBOSA). Przepis art. 153 P.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, a zatem zarówno organ administracji, jak i sąd, obowiązane są zastosować się do oceny prawnej i zaleceń zawartych w prawomocnym wyroku (por. wyrok NSA z dnia 1 września 2010 r., sygn. akt I OSK 920/10, publ. LEX 745376). Ocena prawna traci moc wiążącą tylko w przypadku zmiany prawa czyniącej pogląd Sądu nieaktualnym, zmiany istotnych okoliczności faktycznych sprawy (ale tylko zaistniałych po wydaniu wyroku, a nie w wyniku odmiennej oceny znanych i już ocenionych faktów i dowodów) oraz w wypadku wzruszenia we właściwym trybie orzeczenia zawierającego ocenę prawną. Powyższe przesłanki nie zaistniały po uprawomocnieniu się wyroku WSA w Warszawie z dnia 26 listopada 2020 r. sygn. akt II SA/Wa 714/20. W niniejszej sprawie zastosowanie ma również art. 170 P.p.s.a., zgodnie z którym orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych, także inne osoby. W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, wydając zaskarżoną decyzję organ dopuścił się naruszenia art. 153 w związku z art. 170 p.p.s.a., co skutkowało uchyleniem zaskarżonej decyzji. Pominął bowiem ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania zawarte w ww. prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 marca 2021 r. (sygn. akt II SA/Wa 1618/20). Zgodnie z art. 170 ust. 1 pkt 1 ustawy Przepisy wprowadzające (...), stosunki pracy osób zatrudnionych w jednostkach KAS, o których mowa w art. 36 ust. 1 pkt 2,3 i 6 ustawy, o której mowa w art. 1 oraz stosunki służbowe osób pełniących służbę w jednostkach KAS, o których mowa w art. 36 ust. 1 pkt 1, 2, 3 i 6 ustawy, o której mowa w art. 1, wygasają: 1) z dniem 31 sierpnia 2017 r., jeżeli osoby te w terminie do dnia 31 maja 2017 r., nie otrzymają pisemnej propozycji określającej nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby; 2) po upływie 3 miesięcy, licząc od miesiąca następującego po miesiącu, w którym pracownik albo funkcjonariusz złożył oświadczenie o odmowie przyjęcia propozycji zatrudnienia albo pełnienia służby, jednak nie później niż dnia 31 sierpnia 2017 r. Stosownie do art. 170 ust. 3 tej ustawy, w przypadku, o którym mowa w ust. 1, wygaśnięcie stosunku służbowego funkcjonariusza traktuje się jak zwolnienie ze służby. Na wstępie wyjaśnić należy, że w celu przeprowadzenia reformy szeroko rozumianej administracji skarbowej ustawa z dnia 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1948 ze zm.) wprowadziły trzy rodzaje rozwiązań prawnych dotyczących zmiany stosunku służbowego dotychczasowych funkcjonariuszy Służby Celnej w stosunek służbowy lub w stosunek pracy w Służbie Celno-Skarbowej. Pierwsze rozwiązanie można określić jako kontynuację stosunku służbowego. Następuje ona w następstwie złożenia przez właściwy organ propozycji pełnienia służby na nowych warunkach jej pełnienia (zgodnie z art. 165 ust. 7 w związku z art. 169 ust. 4 zd. 1 p.w.KAS). Przy czym ustawodawca wyraźnie stanowi w drugim z ww. przepisów, że propozycja pełnienia służby w Służbie Celno-Skarbowej następuje w drodze decyzji administracyjnej ustalającej warunki pełnienia służby. Drugie rozwiązanie polega na wygaśnięciu dotychczasowego stosunku służbowego. Następuje ono w wyniku niezłożenia funkcjonariuszowi propozycji dalszego zatrudnienia lub gdy funkcjonariusz nie zaakceptuje złożonej mu propozycji zatrudnienia albo pełnienia służby w określonym przez prawo terminie (zgodnie z art. 170 ust. 1 pkt 1 i 2 p.w.KAS). W takim przypadku dochodzi do wygaśnięcia stosunku służbowego funkcjonariusza, które traktuje się jak zwolnienie ze służby, stosownie do art. 276 ust. 2 ustawy o KAS. Trzecie rozwiązanie polega na przekształceniu dotychczasowego stosunku służbowego w stosunek pracy na skutek złożenia dotychczasowemu funkcjonariuszowi propozycji zatrudnienia na podstawie umowy o pracę i po jej przyjęciu przez funkcjonariusza. Zaznaczyć należy, że w przypadku drugiego z ww. rozwiązań prawnych, ugruntowane jest stanowisko judykatury (uchwała składu 7 sędziów NSA z dnia 1 lipca 2019 r. sygn. akt I OPS 1/19; wyroki NSA: z dnia 19 lutego 2019 r. sygn. akt I OSK 1333/18; z dnia 17 października 2019 r. sygn. akt I OSK 1041/18; publ. CBOSA), zgodnie z którym wygaśnięcie dotychczasowego stosunku służbowego następuje w wyniku niezłożenia funkcjonariuszowi propozycji dalszego zatrudnienia lub w przypadku niezaakceptowania przez niego propozycji zatrudnienia albo pełnienia służby w określonym przez prawo terminie (zgodnie z art. 170 ust. 1 pkt 1 i 2 p.w.KAS). Dochodzi wówczas do wygaśnięcia stosunku służbowego funkcjonariusza, które traktuje się jak zwolnienie ze służby. Podstawę do wydania decyzji o zwolnieniu ze służby stanowi art. 170 ust. 1 i 3 p.w.KAS w związku z art. 276 ust. 1 i 2 ustawy o KAS i przy zastosowaniu kryteriów z art. 165 ust. 7 p.w.KAS. Kryteria, o których mowa w art. 165 ust. 7 p.w.KAS, a które DIAS (...) powinien uwzględnić w niniejszej sprawie to posiadane przez skarżącego kwalifikacje, przebieg dotychczasowej służby oraz dotychczasowe miejsce zamieszkania. Kryteria te, stosownie do art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 KPA, powinny być wszechstronnie rozważone i ocenione, zaś wyniki tej oceny powinny zostać odzwierciedlone w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia stosownie do wymogów określonych w art. 107 § 3 KPA. Podkreślić należy, że decyzja w przedmiocie wygaśnięcia stosunku służbowego ma charakter uznaniowy i jest konsekwencją zachowania organu polegającego na selekcji prowadzonej właśnie na podstawie art. 165 ust. 7 p.w.KAS. W orzecznictwie sądów administracyjnych wielokrotnie wskazywano na rolę prawidłowego sporządzenia uzasadnienia decyzji wydawanych w oparciu o uznanie administracyjne. I tak, z wyroków NSA: z dnia 23 września 1987 r. sygn. akt II SA 468/87 (publ. OPS 1988, nr 11-12, poz. 258), z dnia 16 listopada 2018 r. sygn. akt I OSK 951/17, z dnia 21 września 2021 r. sygn. akt II OSK 3169/18 (publ. CBOSA) wynika, że organ, wydając decyzję uznaniową, winien wyjaśnić w sposób zrozumiały i czytelny motywy, jakim się kierował, podejmując określone rozstrzygnięcie. Uznaniowy charakter decyzji nakłada na organ administracji publicznej obowiązek jak najpełniejszego uzasadnienia wydanego rozstrzygnięcia celem wykazania, że zbadał on sprawę w zakresie ustawowych przesłanek, jak również zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy. W przypadku tego rodzaju decyzji uzasadnienie spełnia szczególną rolę, pozwalając na dokonanie oceny, czy decyzji nie wydano z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Brak właściwego uzasadnienia decyzji wydanej w warunkach uznania administracyjnego stanowi podstawę do jej uchylenia przez sąd administracyjny. W przypadku decyzji podejmowanych w warunkach uznania administracyjnego istotnego znaczenia nabiera zasada przekonywania wyrażona w art. 11 KPA. Elementem decydującym o przekonaniu strony co do trafności rozstrzygnięcia jest właśnie uzasadnienie decyzji. Okoliczność zaś, że przepisy prawa materialnego pozostawiają sposób rozstrzygnięcia sprawy uznaniu organu administracji, nie zwalnia sama przez się tego organu od obowiązku szczegółowego uzasadnienia faktycznego decyzji. Należyte uzasadnienie decyzji ma szczególne znaczenie w przypadku decyzji podejmowanych w sprawach osobowych. Chodzi bowiem o to, aby podwładny miał świadomość, iż ma do czynienia nie z arbitralnym lub uwarunkowanym względami osobistymi rozstrzygnięciem przełożonego, co w sposób oczywisty naruszałoby jego prawa, lecz z decyzją będącą wynikiem zindywidualizowanych rozważań w zakresie przyczyn podjęcia określonego rozstrzygnięcia - w niniejszej sprawie niezłożenia propozycji nowych warunków zatrudnienia albo pełnienia służby. Funkcjonariusz, który w istocie traci dotychczasowy status, ma bowiem pełne prawo do poznania powodów wygaśnięcia stosunku służbowego (w świetle posiadanych przez niego kwalifikacji i przebiegu dotychczasowej służby). W ocenie Sądu, organy orzekające w rozpoznawanej sprawie, tj. DIAS w [...] oraz Szef KAS naruszyły art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 KPA w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto Szef KAS, aprobując wadliwe rozstrzygnięcie organu I instancji, dopuścił się naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 KPA. Zaskarżona i utrzymana nią w mocy decyzja DIAS w [...] nie zawierają rzetelnej i wyczerpującej analizy i oceny kryteriów określonych w art. 165 ust. 7 p.w.KAS. W sprawie jest bezsporne, że skarżącemu nie przedstawiono do dnia [...] maja 2017 r. pisemnej propozycji określającej nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby. Sąd nie kwestionuje zawartego w decyzji stwierdzenia organu, że zamierzeniem przyświecającym utworzeniu Krajowej Administracji Skarbowej było skonsolidowanie rozproszonej dotąd struktury terenowej administracji podatkowej i celnej. Rozproszenie i powielanie niektórych zadań związanych z procesem poboru należności podatkowych i celnych w ramach poszczególnych służb powodowało bowiem, jak wskazał organ, że nie było możliwe ich realizowanie w sposób spójny i jednolity a zarazem z optymalnym wykorzystaniem dostępnej kadry oraz zasobów organizacyjnych i finansowych. Sąd nie kwestionuje też stwierdzenia, że ustawodawca pozostawił dyrektorom izb administracji skarbowej dobór kadr KAS. Ustawodawca pozostawiając to uprawnienie m.in. właśnie dyrektorom izb administracji skarbowej wskazał, jakie kwestie należy brać pod uwagę. Zgodnie bowiem z art. 165 ust. 7 ustawy Przepisy wprowadzające (...), dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, dyrektor izby administracji skarbowej oraz dyrektor Krajowej Szkoły Skarbowości składają odpowiednio pracownikom oraz funkcjonariuszom, w terminie do dnia 31 maja 2017 r., pisemną propozycję określającą nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby, która uwzględnia posiadane kwalifikacje i przebieg dotychczasowej pracy lub służby, a także dotychczasowe miejsce zamieszkania. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 grudnia 2018 r. sygn. akt I OSK 1048/18, decyzja jest zaprzeczeniem arbitralności, wymaga uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia, podania zastosowanych kryteriów oceny, wskazania okoliczności faktycznych. Przesłankami wymagającymi rozważenia będą w tym przypadku przesłanki dokonywania selekcji funkcjonariuszy, określone w art. 165 ust. 7 ustawy Przepisy wprowadzające (...). W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organy generalnie wykonały zalecenia Sądu opisane w w/w wyroku, ale nie uwzględniły w pełni w uzasadnieniach decyzji wymogów art. 165 ust. 7 ustawy Przepisy wprowadzające [...], co powoduje w konsekwencji, że decyzja o wygaśnięciu stosunku służbowego, jak również zaskarżona decyzja Szefa KAS, nie mogły się ostać w obrocie prawnym. W ocenie Sądu z materiału dowodowego wynika, że poszczególni dyrektorzy izb administracji skarbowej podejmowali indywidualne decyzje w kwestii zatrudnienia, w tym także w zakresie ewentualnego ograniczenia skali zatrudnienia. DIAS w [...] sam narzucił sobie ilość zatrudnionych funkcjonariuszy, przyjął to kryterium jako jedyne w selekcji zatrudnionych pracowników. Choć w decyzji z dnia [...] listopada 2021 r. organ wskazał z jakich przyczyn skarżącemu nie przedstawiono propozycji służby to argumentacja organu nie jest pełna. Organ wskazał, na posiadane przez skarżącego kwalifikacje, ocenił przebieg dotychczasowej służby. Z decyzji wynika jakie wykształcenie ma funkcjonariusz, jakie kursy czy szkolenia odbył, jakie czynności wykonywał, jakie stanowiska zajmował, czy przez wszystkie lata służby awansował, czy też nie, bo np. na przeszkodzie awansom stało wspomniane przez organ w decyzji niestosowanie wdrożonych i wymaganych procedur w okresie służby przygotowawczej, czy też problemy z oddelegowaniem w 2003 r., na co także organ w decyzji wskazał. Także wskazane przez organ oceny funkcjonariusza z roku 2000 i 2001 zostały ujęte ani w kontekście zajmowane stanowiska i wpływu na dalszy przebieg służby strony. Niemniej jednak w ocenie Sądu z zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji nie wynika dlaczego – biorąc pod uwagę posiadane przez skarżącego kwalifikacje i przebieg dotychczasowej służby – skarżącemu nie przedstawiono propozycji pracy. Odniesiono się do trudności w kompleksowym pełnieniu służby przez skarżącego, w związku z orzeczeniem lekarskim nr [...], w którym zanotowano "niewskazane prowadzenie pojazdów służbowych kategorii B", ale okoliczność ta nie została w pełni uzasadniona. Jak wskazywał skarżący w ogłoszenia z dnia [...] stycznia 2018 r. czy z [...] stycznia 2018 r. o naborach do Izby Administracji Skarbowej [...] na funkcjonariusza do służby celno-skarbowej, w koniecznych kwalifikacjach zawodowych nie było wymogu posiadania prawa jazdy kat. B. Z tego powodu wyjaśnienia wymaga oparcie zaskarżonej decyzji m.in. o ten zarzut. Zasadne jest twierdzenie skarżącego o konieczności wyjaśnienia zarzutu o niestosowanie wdrożonych i wymaganych procedur. W okresie od dnia [...] lutego 1991 r. do dnia [...] stycznia 1994 r. skarżący był w służbie przygotowawczej i nie mógł wykonywać samodzielnie obowiązków służbowych. Zaistniałe zdarzenie w służbie przygotowawczej nie miało wpływu na przebieg służby w okresie przygotowawczym to jest od dnia [...] lutego 1991 r. do dnia [...] stycznia 1994 r., gdyż otrzymał pozytywną opinię od Naczelnika Oddziału Celnego w [...], która umożliwiała w dniu [...] lutego 1994 r. uzyskanie aktu mianowania w służbie stałej oraz awans na kontrolera celnego. Decyzje organów w części dotyczącej służby przygotowawczej nadal nie wyjaśniają negatywnej oceny skarżącego. Skarżącego powołano potem do służby stałej, którą to służbę skarżący pełnił przez wiele lat. Oczywiście organ decydując o przedstawianiu propozycji służby czy pracy miał prawo brać pod uwagę i okoliczności z tego okresu, jednak powyższe przy braku analizy przebiegu służby w pozostałych latach, nie pozwala przyjąć, że decyzja ta jest należycie uzasadniona. Z zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji nie wynika nadto dlaczego – biorąc pod uwagę posiadane kwalifikacje i przebieg dotychczasowej służby – skarżącemu nie przedstawiono propozycji pracy. Z dokumentacji administracyjnej wynika, że skarżący awansował, otrzymywał nagrody pieniężne. W ocenie Sądu zarzut braku dyspozycyjności nie jest wykazany. Nadto nie wzięto pod uwagę opinii bezpośrednich przełożonych skarżącego z ostatniego okresu służby, które znajdują się w jego aktach osobowych : - wniosek o przyznanie wyróżnienia w formie nagrody pieniężnej za szczególne osiągnięcia w Służbie Celnej z dnia [...] września 2016 r., - wniosek o przyznanie wyróżnienia w formie nagrody pieniężnej za szczególne osiągnięcia w Służbie Celnej z dnia [...] grudnia 2016 r., - wniosek o mianowanie na stopień służbowy służby celnej z dnia [...] stycznia 2017 r. Nadto zasadne jest zbadanie przesłanek jakimi kierował się DIAS [...] w decyzji z dnia [...] marca 2020 r. przyznając nagrodę w dniu [...] lipca 2017 r. (dla jednego z trzech funkcjonariuszy w Oddziale Celnym [...]) za II kwartał 2017 r. ([...]) - za wzorowe wypełnianie powierzonych zadań służbowych, osiągnięcie wyznaczonych celów i zaangażowanie, dyspozycyjność oraz specjalistyczną wiedzę. Nagroda została przyznana w okresie kiedy wiadomo już było, że nie dostanę propozycji służby. W ocenie Sądu konieczne jest rozważenie czasu pracy skarżącego w latach 2004 – 2017 zarówno pod kątem ocen negatywnych jak i ocen pozytywnych, które nie zostały uwzględnione w omawianych decyzjach. Podkreślić należy, że decyzja w przedmiocie wygaśnięcia stosunku służbowego ma charakter uznaniowy i jest konsekwencją zachowania organu polegającego na selekcji prowadzonej właśnie na podstawie art. 165 ust. 7 p.w.KAS. W orzecznictwie sądów administracyjnych wielokrotnie wskazywano na rolę prawidłowego sporządzenia uzasadnienia decyzji wydawanych w oparciu o uznanie administracyjne. I tak, z wyroków NSA: z dnia 23 września 1987 r. sygn. akt II SA 468/87 (publ. OPS 1988, nr 11-12, poz. 258), z dnia 16 listopada 2018 r. sygn. akt I OSK 951/17, z dnia 21 września 2021 r. sygn. akt II OSK 3169/18 (publ. CBOSA) wynika, że organ, wydając decyzję uznaniową, winien wyjaśnić w sposób zrozumiały i czytelny motywy, jakim się kierował, podejmując określone rozstrzygnięcie. Uznaniowy charakter decyzji nakłada na organ administracji publicznej obowiązek jak najpełniejszego uzasadnienia wydanego rozstrzygnięcia celem wykazania, że zbadał on sprawę w zakresie ustawowych przesłanek, jak również zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy. W przypadku tego rodzaju decyzji uzasadnienie spełnia szczególną rolę, pozwalając na dokonanie oceny, czy decyzji nie wydano z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Brak właściwego uzasadnienia decyzji wydanej w warunkach uznania administracyjnego stanowi podstawę do jej uchylenia przez sąd administracyjny. W przypadku decyzji podejmowanych w warunkach uznania administracyjnego istotnego znaczenia nabiera zasada przekonywania wyrażona w art. 11 KPA. Elementem decydującym o przekonaniu strony co do trafności rozstrzygnięcia jest właśnie uzasadnienie decyzji. Okoliczność zaś, że przepisy prawa materialnego pozostawiają sposób rozstrzygnięcia sprawy uznaniu organu administracji, nie zwalnia sama przez się tego organu od obowiązku szczegółowego uzasadnienia faktycznego decyzji. Należyte uzasadnienie decyzji ma szczególne znaczenie w przypadku decyzji podejmowanych w sprawach osobowych. Chodzi bowiem o to, aby podwładny miał świadomość, iż ma do czynienia nie z arbitralnym lub uwarunkowanym względami osobistymi rozstrzygnięciem przełożonego, co w sposób oczywisty naruszałoby jego prawa, lecz z decyzją będącą wynikiem zindywidualizowanych rozważań w zakresie przyczyn podjęcia określonego rozstrzygnięcia - w niniejszej sprawie niezłożenia propozycji nowych warunków zatrudnienia albo pełnienia służby. Funkcjonariusz, który w istocie traci dotychczasowy status, ma bowiem pełne prawo do poznania powodów wygaśnięcia stosunku służbowego (w świetle posiadanych przez niego kwalifikacji i przebiegu dotychczasowej służby). W ocenie Sądu, organy orzekające w rozpoznawanej sprawie, tj. DIAS [...] oraz Szef KAS naruszyły art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 KPA w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto Szef KAS, aprobując wadliwe rozstrzygnięcie organu I instancji, dopuścił się naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 KPA. Zaskarżona i utrzymana nią w mocy decyzja DIAS w [...] nie zawierają rzetelnej i wyczerpującej analizy i oceny kryteriów określonych w art. 165 ust. 7 p.w. KAS. Podsumowując, Sąd stwierdza, że organy pomimo wskazań zawartych w w/w wyroku WSA w Warszawie nie rozważyły w sposób wszechstronny i rzetelny wszystkich okoliczności sprawy w powiazaniu z aktami osobowymi skarżącego przy uwzględnieniu przesłanek z art. 165 ust. 7 p.w.KAS. Decyzje organów zostały wydane z naruszeniem reguł postępowania dowodowego wymienionych w art. 7, art. 77 § 1, art. 80 KPA. W konsekwencji uzasadnienie tej decyzji nie spełnia wymogów z art. 107 § 3 w związku z art. 11 KPA. Z kolei Szef KAS poprzez wydanie zaskarżonej decyzji, aprobując wadliwe rozstrzygnięcie organu I instancji, dopuścił się naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 KPA. Uzasadnienie tej decyzji, wobec nieuwzględnienia argumentów odwołania, narusza również art. 107 § 3 w związku z art. 15 KPA. Podkreślić należy, że zarówno w odwołaniu od decyzji organu I instancji jak i w skardze do Sądu skarżący podkreślał, że był wielokrotnie nagradzany, wyróżniany, otrzymywał pozytywne opinie służbowe, co znajduje odzwierciedlenie w aktach osobowych. Okoliczności tych jednak organ I instancji, ani organ II instancji nie rozważył i nie ocenił pomimo obowiązku wynikającego z art. 165 ust. 7 p.w.KAS. Skutkowało to uchyleniem obu wydanych w sprawie decyzji. Zaznaczyć przy tym należy, że Sąd nie kwestionuje możliwości wskazania w uzasadnieniu decyzji istotnych celów reformy administracji skarbowej, tym niemniej nie może to zastąpić zindywidualizowanej oceny przesłanek braku przedstawienia propozycji pracy lub służby w okolicznościach dotyczących konkretnej osoby. Sąd nie kwestionuje również uprawnienia organów KAS do dostosowania zasobów kadrowych do potrzeb jednostek organizacyjnych KAS i realizowanych przez nie zadań. Zwraca jednak uwagę na spoczywający na organach obowiązek rzetelnego wyjaśnienia, w oparciu o ww. kryteria ustawowe, powodów, dla których skarżącemu nie została przedstawiona propozycja służby. Obowiązku tego w niniejszej sprawie orzekające organy nie dopełniły z powodów powyżej wskazanych. Ponownie rozpoznając sprawę, DIAS [...] uwzględni powyższe rozważania, dokona wszechstronnej analizy i oceny materiału dowodowego, a następnie podejmie decyzję, którą wyczerpująco uzasadni, w tym odniesie się do argumentacji skarżącego oraz zamieści zindywidualizowane powody wybranego rozstrzygnięcia. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania Sąd postanowił w oparciu o przepis art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a..