II SA/Wa 448/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej po rozpoznaniu w dniu 7 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku K.S. o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 maja 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 448/16 odrzucającego skargę K.S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską postanawia - odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia- Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 13 maja 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 448/16 odrzucił skargę K.S. z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską. Odpis niniejszego postanowienia doręczono pełnomocnikowi skarżącego ustanowionemu z urzędu – adwokatowi I.D. w dniu 25 maja 2016 r. (dowód: zwrotne potwierdzenie odbioru znajduje się w aktach sprawy). W dniu 3 czerwca 2016 r. (data stempla pocztowego) K.S. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, który Sąd postanowieniem z dnia 16 czerwca 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 448/16 odrzucił jako niedopuszczalny. Następnie, w dniu 10 czerwca 2016 r. (data nadania w placówce pocztowej) pełnomocnik skarżącego wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie opinię o braku podstaw do wniesienia środka zaskarżenia od postanowienia z dnia 13 maja 2016 r. o odrzuceniu skargi. W odpowiedzi na powyższe K.S. wniósł bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego pismo z dnia 21 czerwca 2016 r. zatytułowane "skarga kasacyjna od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 maja 2016 r.", które w dniu 1 lipca 2016 r. Naczelny Sąd Administracyjny przekazał według właściwości do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał pismo skarżącego z dnia 21 czerwca 2016 r. za zażalenie i postanowieniem z dnia 14 lipca 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 448/16 odrzucił jako wniesione po terminie. Odpis niniejszego postanowienia doręczono pełnomocnikowi skarżącego ustanowionemu z urzędu w dniu 25 lipca 2016 r. (dowód: zwrotne potwierdzenie odbioru znajduje się w aktach sprawy). W dniu 1 sierpnia 2016 r. (data stempla pocztowego) adwokat I.D. wniosła do Sądu zażalenie na postanowienie z dnia 14 lipca 2016 r. oraz wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia 13 maja 2016 r. o odrzuceniu skargi. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że złożenie przez pełnomocnika z urzędu opinii o braku podstaw do wniesienia środka zaskarżenia od postanowienia o odrzuceniu skargi powoduje sytuację, w której strona występuje bez profesjonalnego pełnomocnika. W jej ocenie Sąd powinien, zgodnie z art. 163 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.); zwanej dalej P.p.s.a., doręczyć stronie postanowienie z dnia 13 maja 2016 r. wraz z pouczeniem o przysługujących środkach zaskarżenia, czego nie uczynił. Zaznaczyła, że nieprawidłowe pouczenie bądź jego brak może stanowić o niezawinieniu w dochowaniu terminu. Ponadto podkreśliła, że o uchybieniu terminu do wniesienia zażalenia dowiedziała się w dniu otrzymania postanowienia z dnia 14 lipca 2016 r., tj. w dniu 25 lipca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 85 P.p.s.a., czynność podjęta w postępowaniu sądowym przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednak sąd, na wniosek strony, która nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, postanowi o przywróceniu terminu (art. 86 § 1 P.p.s.a.). Przepisy art. 87 § 1 i 2 P.p.s.a. stanowią, że pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Przy czym w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Ponadto równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 P.p.s.a.). Stosownie zaś do treści art. 88 P.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. W ocenie Sądu złożony w niniejszej sprawie wniosek pełnomocnika skarżącego ustanowionego z urzędu o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi jest niedopuszczalny. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ukształtował się pogląd, że czynności procesowe polegające na równoczesnym złożeniu środka zaskarżenia od orzeczenia wydanego na skutek uchybienia przez stronę terminowi procesowemu i wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności, wykluczają się wzajemnie zarówno z powodu konkurencyjności zawartych w nich wniosków, zmierzających do wywołania przeciwstawnych skutków procesowych, jak i sprzeczności wewnętrznej ich podstaw. Wniosek o przywrócenie terminu jest oparty na twierdzeniu, że do uchybienia terminowi doszło, jednakże nastąpiło to bez winy strony, która w takim wniosku wskazuje przyczyny usprawiedliwiające to uchybienie. Natomiast środek zaskarżenia od orzeczenia wydanego na skutek uchybienia przez stronę terminowi do dokonania czynności procesowej jest oparty na twierdzeniu, że do uchybienia nie doszło, a sąd zajął w tej kwestii błędne stanowisko (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 kwietnia 2015 r., sygn. akt II FZ 220/15; z dnia 10 marca 2016 r., sygn. akt II OZ 209/16; z dnia 14 grudnia 2015 r., sygn. akt I FZ 523/15; z dnia 19 sierpnia 2015 r., sygn. akt II OSK 1873/15; z dnia 2 kwietnia 2015 r., sygn. akt II OZ 233/15, dostępne na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreśla się także, że aby skutecznie rozpoznać wniosek o przywrócenie terminu konieczne jest jednoznaczne stwierdzenie, że do uchybienia terminu rzeczywiście doszło. Jeżeli zatem skarżący kwestionuje uchybienie terminu, to nie może skutecznie złożyć wniosku o przywrócenie terminu. W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik z urzędu złożył jednocześnie wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi oraz zażalenie na postanowienie o odrzuceniu zażalenia. Niewątpliwie wniesienie zażalenia stwarza procesową przeszkodę dla merytorycznego rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu, gdyż skutkuje tym, że w dniu złożenia wniosku nie rozpoczął jeszcze bieg siedmiodniowy termin, o którym mowa w art. 87 § 1 P.p.s.a. Wobec powyższego wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia podlega odrzuceniu jako przedwczesny, a tym samym niedopuszczalny. Podkreślenia wymaga, że odrzucenie wniosku nie zamyka stronie drogi do ponownego wystąpienia z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia, przy czym termin do jego złożenia otworzy moment doręczenia pełnomocnikowi skarżącego odpisu postanowienia rozstrzygającego o zażaleniu wniesionym w przedmiocie odrzucenia zażalenia. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 88 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.