II SA/Wa 463/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędziowie WSA Ewa Grochowska-Jung, Iwona Dąbrowska (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. B. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia - oddala skargę - Postanowieniem nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r., wydanym na podstawie art. 144 w związku z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., Komendant Główny Policji utrzymał w mocy postanowienie nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w R. z dnia [...] grudnia 2014 r. o odmowie wydania S.B. zaświadczenia o pełnieniu służby w latach 1973 -1995, w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, że wnioskiem z dnia [...] czerwca 2014 r. S. B. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w R. o wydanie zaświadczenia uprawniającego do podwyższenia emerytury. Powyższe uzasadnił faktem, iż "w latach 1973 -1995 pełnił służbę w Milicji Obywatelskiej, a później w Policji, z tego 18 lat jako funkcjonariusz operacyjno-dochodzeniowy, dochodzeniowo-śledczy, prewencji i operacyjno-rozpoznawczy". Jako "podstawę prawną do ubiegania się o podwyższenie emerytury" S.B. wskazał wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2014 r., sygn. akt U 12/13. Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w R. po przeprowadzeniu postępowania w koniecznym zakresie wydał w dniu [...] grudnia 2014 r. postanowienie nr [...], którym odmówił S. B. wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby w latach 1973-1995 w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury. S. B. złożył zażalenie na pow. postanowienie, wskazując, że "nic na to nie poradzi", że organ nie dysponuje danymi dotyczącymi jego służby w "wydziałach kryminalnych, techniki operacyjnej, czy prewencji". W jego ocenie służba w takich wydziałach zawsze wiązała się z zagrożeniem życia i zdrowia, a fakt, że nie dokonano na nim czynnej napaści świadczy jedynie o jego predyspozycjach i właściwym postępowaniu. S.B. wskazał ponadto, iż "to głównie jego zasługą było zatrzymanie sprawcy wymuszenia rozbójniczego na osobie posła J. K. na terenie powiatu [...]". W związku z przedstawieniem przez wnioskodawcę nowych okoliczności pismami z dnia 29 grudnia 2014 r. wystąpiono do naczelników Wydziału [...] i [...] Komendy Wojewódzkiej Policji z siedzibą w R. z prośbą o analizę posiadanych dokumentów w tym zakresie o ewentualne potwierdzenie przedstawionych faktów. W odpowiedziach z dnia 30 grudnia 2014 r. wskazano, iż brak jest dokumentacji potwierdzającej przedstawione przez S. B. okoliczności. Rozpatrując przedmiotową sprawę Komendant Główny Policji wskazanym na wstępie postanowieniem, stwierdzając w uzasadnieniu, że problematykę związaną z pełnieniem służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej reguluje art. 15 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. Zgodnie natomiast z § 14 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2004 r., środkiem dowodowym potwierdzającym okresy służby pełnionej w szczególnych warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury jest zaświadczenie o okresach służby pełnionej w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, sporządzone na podstawie akt osobowych funkcjonariusza lub innych dokumentów potwierdzających pełnienie służby w tych warunkach, wystawione przez właściwe organy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu lub Państwowej Straży Pożarnej. Powyższe zaświadczenie, w myśl § 14 ust. 2 cytowanego rozporządzenia, wydaje się na żądanie funkcjonariusza. Organ wskazał też na właściwość Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w R. do rozpatrzenia żądania S.B. w zakresie wydania zaświadczenia, potwierdzającego pełnienie służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury. Organ stwierdził, że sprawa dotycząca wydania zaświadczenia o okresach służby pełnionej w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury jest sprawą osobową w rozumieniu § 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. poz. 644 ze zm.), odnosi się bowiem do praw policjanta związanych ze świadczeniem emerytalnym, po rozwiązaniu stosunku służbowego. Z tego względu organem właściwym do przeprowadzenia stosownego postępowania wyjaśniającego i wydania żądanego zaświadczenia albo postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia, bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie, jest przełożony ostatniego miejsca pełnienia służby przez byłego funkcjonariusza. Ostatnim zaś miejscem pełnienia służby S. B. była Komenda Wojewódzka Policji w C. Następnie powołując się na art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.) organ stwierdził, że z dniem 1 stycznia 1999 r. następcą prawnym Komendanta Wojewódzkiego Policji w C. został Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w R. Organ powołał się następnie na art. 218 K.p.a. i wskazał, że organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. Zakres postępowania wyjaśniającego zależy nie tylko od żądania osoby zainteresowanej uzyskaniem zaświadczenia, ale także od możliwości spełnienia tego żądania przez organ. Postępowanie to powinno zmierzać do ustalenia stanu faktycznego i prawnego wymagającego potwierdzenia zaświadczeniem. W toku postępowania można wykorzystać środki dowodowe, stosując odpowiednio przepisy o postępowaniu dowodowym zawarte w Kodeksie postępowania administracyjnego. Wskazał też, że w razie braku potwierdzenia w aktach osobowych okresów służby pełnionej w szczególnych warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, organ właściwy do wydania stosownego zaświadczenia powinien zwrócić się do organu dysponującego brakującymi zasobami dokumentów, np. materiałami archiwalnymi, o ich udostępnienie, co też miało miejsce w przedmiotowej sprawie. Postępowanie wyjaśniające prowadzone zgodnie z art. 218 K.p.a. musi bowiem bazować na faktach i okolicznościach wynikających bezpośrednio z posiadanych przez organ ewidencji, rejestrów czy zbioru danych. Zaświadczenie jest tylko potwierdzeniem stanu rzeczy. Nie można więc przyjąć, że organy Policji są właściwe do wydawania zaświadczeń o potwierdzeniu faktów, które nie wynikają z prowadzonych przez te organy ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w ich posiadaniu, a jedynie np. z zeznań świadków, czy też danych dostarczonych właściwemu organowi przez osobę ubiegającą się o wydanie zaświadczenia. W przypadku gdy organ dysponuje odpowiednimi danymi, których potwierdzenia domaga się wnoszący o wydanie zaświadczenia, winien niezwłocznie wydać zaświadczenie. Natomiast gdy dowody posiadane przez organ nie pozwalają na uwzględnienie wniosku, organ ten może, zgodnie z art. 219 K.p.a., wydać jedynie postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia. Organ przytoczył następnie treść art. 15 wskazanej ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. i podał, że wykonując delegację ustawową zawartą w art. 15 ust. 6 pow. ustawy Rada Ministrów wydała akty wykonawcze regulujące kwestie warunków podwyższania funkcjonariuszom emerytur: tj. rozporządzenie z dnia 28 lutego 1995 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. Nr 21, poz. 114 z późn. zm.), rozporządzenie z dnia 24 września 2002 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. Nr 167, poz. 1373) oraz rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. Nr 86, poz. 734 z późn. zm.). Następnie organ podał, że w orzecznictwie sądów administracyjnych brak jest jednolitego stanowiska, które ostatecznie przesądzałoby, które z rozporządzeń regulujących przedmiotową materię należy stosować w danym stanie faktycznym. Z pewnością regułą nie może jednak być automatyczne stosowanie przepisów "nowego" rozporządzenia do stanów prawnych (zdarzeń) mających miejsce i zakończonych przed datą wejścia w życie tego aktu prawnego. Zdaniem Komendanta Głównego Policji, zasadnym jest zatem uznanie, iż w sytuacjach, gdy ustawodawca nie ustanowił przepisów przejściowych, należy przyjąć, że przepisy nowego rozporządzenia mają zastosowanie do zdarzeń zaistniałych po ich wejściu w życie, jak i do tych, które miały miejsce wcześniej, ale trwają nadal (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 października 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 999/10). W związku z tym organ uznał, że w rozpoznawanej sprawie zastosowanie będą miały przepisy obowiązujące w dniu zwolnienia funkcjonariusza ze służby w Policji, bowiem od tego dnia materializuje się przesłanka umożliwiająca wydanie przez organ administracji publicznej danego zaświadczenia (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 października 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 1175/12). Organ podał, że S.B. został zwolniony ze służby w Policji z dniem [...] lipca 1995 r. wtedy też nabył interes prawny do ewentualnego uzyskania zaświadczenia, potwierdzającego pełnienie służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej (stanowiącego dowód w postępowaniu przed organem emerytalnym). Zgodnie natomiast z § 7 pow. aktu rozporządzenie wchodzi w życie z dniem ogłoszenia i ma zastosowanie do funkcjonariuszy, którzy nabyli prawo do emerytury policyjnej po dniu 25 maja 1994 r. Dlatego organ uznał, że Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w R. prawidłowo uznał, iż możliwość wydania zaświadczenia, należy oceniać na podstawie przepisów, które wówczas obowiązywały, tj. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 1995 r. Jednocześnie wskazał, iż wnioskodawca przywołał w treści swojego wystąpienia wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2014 r. sygn. akt U 12/13 (Dz. U. z 2014 r., poz. 736) stwierdzający niezgodność § 4 pkt 1 pow. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r., w zakresie, w jakim stanowi o bezpośrednim zagrożeniu życia lub zdrowia, z art. 15 ust. 6 w związku z ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...) oraz z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP. Przywołując treść § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. organ podał, że emeryturę podwyższa się o 0,5% podstawy wymiaru za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, jeżeli funkcjonariusz w czasie wykonywania obowiązków służbowych podejmował, co najmniej 6 razy w ciągu roku, czynności operacyjno-rozpoznawcze lub dochodzeniowo-śledcze, albo interwencje w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach, w których istniało zagrożenie życia lub zdrowia. W uzasadnieniu powołanego wyroku Trybunał Konstytucyjny stwierdził, iż słowo "bezpośrednie" z § 4 pkt 1 cyt. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. "(...) nie stanowi merytorycznego rozwinięcia przysłówka "szczególnie" z art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym. Pierwszy odnosi się bowiem do relacji kauzalnej między czynnościami funkcjonariusza a zagrożeniem, drugi zaś - dotyczy kwalifikacji merytorycznej zagrożenia. Zwrot "bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia" dotyczy związku przyczynowo-skutkowego i nakazuje adresatom § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. odwołać się do konkretnej koncepcji związku przy określaniu, czy został spełniony ustawowy warunek podwyższenia emerytury. Natomiast zwrot "szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu" odnosi się do kwalifikacji zagrożenia per se, rozumianej jako stwierdzenie istnienia zagrożenia innego niż normalne następstwo pełnienia służby, przy założeniu, że w jej istotę wpisane jest ryzyko zagrożenia życia i zdrowia. Z perspektywy ustawowej regulacji ważne jest aby zagrożenie nie było normalnym następstwem służby, ale miało charakter wyjątkowy. Wypowiedź preferencyjna prawodawcy wskazuje "na możliwość gradacji zagrożeń uzasadniających podwyższenie emerytury. Nie ulega przy tym wątpliwości, że w pojęciu "szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu" mieszczą się takie zdarzenia, które mogą mieć miejsce w czasie pełnionej służby, choć nie pozostają w bezpośrednim związku przyczynowym z czynnościami podejmowanymi przez funkcjonariusza lub jego osobę (...)". Następnie organ wskazał, że brzmienie § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 1995 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, (...) § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 września 2002 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, (...) oraz § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. jest tożsame. Mając zatem na uwadze wystąpienie S. B. z dnia [...] czerwca 2014 r. organ I instancji przeprowadził postępowanie wyjaśniające zmierzające do ustalenia stanu faktycznego i prawnego wymagającego potwierdzenia zaświadczeniem. Organ wskazał, iż z dokumentów znajdujących się w archiwalnych aktach osobowych S.B. wynika min., iż w okresie od dnia [...] listopada 1973 r. do dnia [...] listopada 1973 r. ukończył kurs wstępny dla funkcjonariuszy MO oraz przeszedł przeszkolenie praktyczne w ZOMO w P., w 1974 r. odbył przeszkolenie w specjalności referentów operacyjno-dochodzeniowych w SPMO w P., w dniu [...] sierpnia 1983 r. zdał egzamin ze środków przymusu bezpośredniego, w 1984 r. zdał egzamin z zakresu obsługi urządzeń łączności radiowej UKF w resorcie spraw wewnętrznych, w 1988 r. ukończył magisterskie studia w Akademii Spraw Wewnętrznych, postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] października 1994 r. został odznaczony Brązowym Krzyżem Zasługi. W aktach osobowych wnioskodawcy znajdują się również liczne wyróżnienia oraz rozkazy nagrodowe m.in. rozkaz nr [...] z dnia [...] lutego 1977 r., zgodnie z którym za szczególne zaangażowanie i ofiarność w pracy zmierzającej do wykrycia sprawcy wymienionemu udzielono pochwały z wpisem do akt, rozkaz nr [...] o nagrodzeniu z dnia [...] grudnia 1977 r., z którego wynika, iż uzyskane przez S.B. informacje doprowadziły do wykrycia niebezpiecznych sprawców przestępstw, rozkaz nr [...] z dnia [...] marca 1978 r. o udzieleniu pochwały i przyznaniu nagrody pieniężnej za właściwe rozpracowanie elementu przestępczego, rozkaz nr [...] z dnia [...] października 1983 r. o nagrodzeniu za prace przy realizacji programu szkolenia zawodowego, politycznego, przygotowanie egzaminów ich przeprowadzenie i ocenę, rozkaz z 1984 r. o nagrodzeniu za wysoką aktywność i zaangażowanie pracowników pionu polityczno-wychowawczego w realizacji zadań służbowych i społecznych, a także ich duży autorytet u podwładnych i przełożonych, rozkaz nr [...] z dnia [...] lutego 1986 r. o wyróżnieniu nagrodą pieniężną za zrealizowanie bardzo ważnego przedsięwzięcia wynikającego z bieżących zadań polityczno- wychowawczych, a także związanych z 40 rocznicą powołania ORMO i kampanią przed X Zjazdem PZPR, rozkaz nr [...] z dnia [...] marca 1986 r. o wyróżnieniu za duży wkład pracy włożony w przygotowanie i przeprowadzenie uroczystości obchodów 40-lecia powołania Ochotniczej Rezerwy Milicji Obywatelskiej, rozkaz nr [...] z dnia [...] listopada 1987 r. o wyróżnieniu za zaangażowanie w realizację cyklu szkolenia politycznego i zawodowego w garnizonie ciechanowskim, rozkaz nr [...] z dnia [...] czerwca 1988 r. o nagrodzeniu za prawidłowe przeprowadzenie ćwiczeń dowódczo-sztabowych krypt. "[...]". Uwzględniając powyższe organ stwierdził, iż w aktach osobowych brak jest dokumentów potwierdzających pełnienie przez S. B. w latach 1973-1995 służby w warunkach określonych w art. 15 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...). Z uwagi na wskazaną okoliczność organ I instancji pismami [...] z dnia [...] października 2014 r. wystąpił do Naczelnika Wydziału Kadr Komendy [...] Policji, Naczelników Wydziału Techniki Operacyjnej i Wydziału ds. Ochrony Informacji Niejawnych Komendy Wojewódzkiej Policji z siedzibą w R., Komendanta Powiatowego Policji w C. z prośbą o przeanalizowanie posiadanych materiałów pod kątem żądania S. B. Ponadto pismem [...] z dnia [...] listopada 2014 r. wystąpiono do Naczelnika Wydziału Prewencji Komendy Wojewódzkiej Policji z siedzibą w R. W odpowiedzi pismem z dnia 29 października 2014 r. zastępca Naczelnika Wydziału Techniki Operacyjnej Komendy Wojewódzkiej Policji z siedzibą w R. wskazał, iż zgodnie z danymi uzyskanymi z Wydziału ds. Ochrony Informacji Niejawnych Komendy Wojewódzkiej Policji z siedzibą w R. w Archiwum brak jest jakichkolwiek dokumentów z okresu, w którym S. B. pełnił służbę na stanowisku [...] Wydziału Techniki Operacyjnej Komendy Wojewódzkiej Policji w C. wobec czego brak jest podstaw do zajęcia stanowiska w zakresie jego żądania. Naczelnik Wydziału Prewencji Komendy Wojewódzkiej Policji z siedzibą w R. w piśmie z dnia 7 listopada 2014 r. wskazał natomiast, iż w podległym mu wydziale nie ujawniono dokumentacji dotyczącej działalności Wydziału Prewencji Komendy Wojewódzkiej Policji w C. Ponadto z dokonanych w Wydziale ds. Ochrony Informacji Niejawnych Komendy Wojewódzkiej Policji z siedzibą w R. ustaleń wynika, iż w dokumentacji dotyczącej Wydziału Prewencji Komendy Wojewódzkiej Policji w C., będącej na stanie Archiwum nie występują dane S. B. Zastępca Naczelnika Wydziału ds. Ochrony Informacji Niejawnych Komendy Wojewódzkiej Policji z siedzibą w R. pismem z dnia 24 listopada 2014 r. poinformował, iż wytypowano materiały wytworzone przez byłą Komendę Wojewódzką Policji w C., będące na stanie zasobu aktowego Archiwum. W wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego w niniejszej sprawie dokonano wnikliwej i szczegółowej analizy niżej wymienionych materiałów archiwalnych, w tym 77 teczek rozpracowania operacyjnego o podanych sygnaturach, akt kontrolnych, rejestrów i wskazanych tomów brakowania. Organ podał, że wyodrębnione materiały zostały natomiast przekazane do oceny zgodnie z procedurą wydawania zaświadczeń do Wydziału Kryminalnego Komendy Wojewódzkiej Policji z siedzibą w R. Pismem z dnia 13 listopada 2014 r. Naczelnik Wydziału Kryminalnego Komendy Wojewódzkiej Policji z siedzibą w R. przekazał stanowisko dotyczące wniosku S. B. Z przedłożonej opinii z dnia [...] listopada 2014 r. wynika, iż analiza archiwalna dokumentacji, tj. akt operacyjnych: 1. Teczka rozpracowania krypt. [...] - 1 tom, 2. Teczka rozpracowania operacyjnego krypt. [...] - 1 tom, 3. Teczka rozpracowania operacyjnego krypt. [...] - 1 tom, 4. Teczka rozpracowania operacyjnego krypt. [...] - 1 tom, 5. Teczka rozpracowania operacyjnego krypt. [...] - 4 tomy, 6. Teczka rozpoznania operacyjnego krypt. [...] - 1 tom, 7. Teczka rozpoznania operacyjnego krypt. [...] - 1 tom nie wykazała materiałów, z treści których wynikałoby aby wnioskodawca w podanym okresie pełnił służbę w sytuacjach, w których istniało zagrożenie życia i zdrowia. Z dokumentacji przesłanej przez Komendanta Powiatowego Policji w C. wynika, iż dokonano analizy niżej wymienionych materiałów: 1. Rejestr teczek operacyjnych za lata 1978-1989 i 1979-1985, spis archiwalny nr [...], 2. Rejestr teczek operacyjnych - rozpracowania za lata 1971-1981, spis archiwalny nr [...]. 3. Dziennik korespondencyjny za lata 1962-1975 spis archiwalny nr [...], 4. Rozkazy Szefa WUSW za lata 1978-J 983 - spis archiwalny nr [...], 5. Rejestr Śledztw i Dochodzeń za lata 1975-1976, 6. Zarządzenia KWP w C. za lata 1988-1990 — spis archiwalny nr [...], 7. Rejestry za rok 1990 - dokumentacja dotycząca operacji "[...]", 8. Rejestry zgłoszonych interwencji wykonanych przez [...] od 1987 r. - spis archiwalny nr [...], 9. Książka służby za lata 990-1991 - protokół brakowania nr- [...] z dnia [...] maja 2005 r., 10. Książka wydarzeń w pomieszczeniach dla osób zatrzymanych za okres od dnia [...] września 1990 r. do dnia [...] stycznia 1991 r. - spis archiwalny nr [...]. W wyniku przeprowadzonej analizy wymienionych materiałów I Zastępca Komendanta Powiatowego Policji w C. wydał opinię, w której wskazał, iż brak jest dokumentów potwierdzających pełnienie przez wymienionego służby w warunkach uzasadniających podwyższenie wymiaru emerytury. Ponadto Naczelnik Wydziału Kryminalnego Komendy Powiatowej Policji w C., dokonując sprawdzeń w Krajowym Systemie Informacyjnym Policji potwierdził, iż S. B. nie występował jako poszkodowany w wyniku przestępstw określonych w art. 222 § 1 kk art. 226 § 1 kk. Pismem z dnia 10 grudnia 2014 r. zastępca Naczelnika Wydziału Kadr Komendy [...] Policji przekazał dokumentację zgromadzoną w toku kwerendy, przeprowadzonej w zasobach archiwalnych Komendy [...] Policji i Komendy Powiatowej Policji w N. W wyniku przeprowadzonej kwerendy ustalono natomiast, iż Archiwum Komendy [...] Policji nie posiada w swoich zasobach dokumentacji mogącej stanowić podstawę do wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie przez S. B. służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury. Również kwerenda materiałów w Komendzie Powiatowej Policji w N. (w tym między innymi: książek wydarzeń, rejestrów rozpracowania, książki służby konwojowo-ochronnej za lata 1966 -1987, rejestru interwencji za lata 1965-1992, teczek poszukiwań, notatek służbowych, ustaleń, wywiadów, raportów dot. zdarzeń i osób) dała wynik negatywny w zakresie odnalezienia dokumentów potwierdzających podejmowanie przez wnioskodawcę czynności służbowych w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu. Organ wskazał, że możliwości w zakresie kwerendy materiałów źródłowych zostały w całości wyczerpane. Organ I instancji prowadząc postępowanie dotarł do dokumentów będących w jego posiadaniu, związanych z przedmiotowym zagadnieniem, brak zaś możliwości pozytywnego rozstrzygnięcia żądania strony został stwierdzony ponad wszelką wątpliwość. Organ stwierdził, że brak dokumentacji świadczącej o pełnieniu przez S. B. służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury nie dowodzi nieudolności bądź nierzetelności organu w poszukiwaniu materiału dowodowego. Natomiast podnoszenie przez wymienionego, iż służba w wydziałach kryminalnych i techniki operacyjnej zawsze stwarzała zagrożenie dla życia i zdrowia, nie uwzględnia zróżnicowania potencjalnego niebezpieczeństwa jakie niesie ze sobą służba w Policji dla każdego policjanta - z realnym niebezpieczeństwem utraty życia lub zdrowia występującym przy podejmowaniu konkretnej czynności, udziale w konkretnym zdarzeniu bądź w oznaczonej akcji i to w ściśle określonym rozmiarze. Ponadto organ podał, że wnioskodawca dwukrotnie dopytywany przez organ I instancji (pismem z dnia: 16 września 2014 r. i z dnia 24 września 2014 r.) o określenie czasu, miejsca i sytuacji, w których pełnił służbę w warunkach szczególnych uzasadniających podwyższenie emerytury wskazał jedynie przebieg swojej służby oraz ogólny zakres wykonywanych czynności. Organ wskazał też, że S.B. przytoczył w zażaleniu z dnia [...] grudnia 2014 r. jedno zdarzenie z jego udziałem, które przez organ I instancji zostało zweryfikowane negatywnie. Konkludując organ wskazał, że nie można pełnionej przez S. B. służby zaliczyć a priori do sytuacji określonej w cyt. § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 1995 r. O spełnieniu bowiem przesłanek wymienionych w tym przepisie decyduje istnienie określonej liczby zdarzeń w określonym czasie, w których istniało zagrożenie życia i zdrowia. Nie można więc podzielić wniosku skarżącego, że już sam fakt pełnienia służby w Policji we wskazanych przez niego wydziałach stanowi szczególne zagrożenie życia i zdrowia. Ten pogląd nie znajduje również uzasadnienia i akceptacji w świetle obowiązujących przepisów i orzecznictwa. Uwzględniając powyższe stwierdził, iż przeprowadzone postępowanie wyjaśniające oraz zgromadzone materiały uniemożliwiały wydanie zaświadczenia o treści żądanej przez stronę. Postanowienie to stało się przedmiotem skargi S.B. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której podał, że nie pełnił służby w wydziałach kadr, zaopatrzenia czy finansów. Służba w wydziałach zajmujących się zwalczaniem przestępczości kryminalnej, zawsze wiąże się z zagrożeniem życia lub zdrowia. Występuje tak przy legitymowaniu, zatrzymaniu, przeszukaniu, doprowadzeniu na tymczasowe aresztowanie. Skarżący podał, że w latach 1973 – 1979, przed pójściem do szkoły oficerskiej, na podstawie prowadzonych przez niego postępowań przygotowawczych (śledztw i dochodzeń), prokuratorzy aresztowali a sądy skazały 168 sprawców, głównie napadów rabunkowych, kradzieży z włamaniem, zgwałceń. Wskazał też, że w Wydziałach inspekcji, prewencji a także polityczno-wychowawczym, przynajmniej raz na dwa tygodnie wyjeżdżał na patrole oficerskie w godzinach 20.00 - 4.00, gdzie oprócz kontroli służby, legitymował osoby, kontrolował pojazdy samochodowe, organizował zasadzki przy obiektach handlowych między innymi przy jego udziale zatrzymano dwóch sprawców kradzieży z włamaniem do sklepu "[...]" w T. (sprawcy wracali ze skradzionymi przedmiotami samochodem i zatrzymał ich w okolicach P.). Prowadził także sprawy o wypadki nadzwyczajne z udziałem funkcjonariuszy między innymi: • pobicie osób zatrzymanych w Komisariacie MO w R., • podpalenie budynków gospodarczych przez funkcjonariuszy [...] w K. k/C., • samobójstwa przez powieszenie funkcjonariusza Wydziału [...], • użycia broni palnej przez funkcjonariuszy KPP w D., wobec sprawców kradzieży z włamaniem. Skarżący zarzucił, że z postanowień Komendanta Wojewódzkiego Policji i Komendanta Głównego Policji wynika, że organ nie ma wiedzy o osiągnięciach skarżącego w pracy wykrywczej w wydziałach techniki operacyjnej, Wydziale Kryminalnym KWP w C. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wskazując w jej uzasadnieniu, że skarżący powołuje się na konkretne okoliczności faktyczne. Nie wskazuje jednak źródła mogącego stanowić podstawę do ustalenia faktów dla niego korzystnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm) - dalej jako P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta polega na ocenie zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c P.p.s.a.). Oceniając zasadność skargi w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, że skarga S.B. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w stopniu kwalifikującym je do wyeliminowania z obrotu prawnego. Postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń regulują przepisy Działu VII K.p.a. Postępowanie to stanowi rodzaj uproszczonego i w znacznym stopniu odformalizowanego postępowania o charakterze administracyjnym. Zgodnie z art. 217 § 2 K.p.a. organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa albo osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Stosownie do art. 218 § 1 K.p.a. w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 K.p.a., organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie potwierdzające fakty lub stan prawny, wynikający z prowadzonych przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające (art. 218 § 2 K.p.a.). Z przywołanych przepisów wynika, że tryb wydawania zaświadczeń uregulowany w Kodeksie postepowania administracyjnego różni się w sposób istotny od pozostałych unormowań w nim zawartych. Wydawanie zaświadczeń oparte jest, co do zasady, na posiadanych przez organ danych. Konieczne postępowanie wyjaśniające odnosić się może do zbadania okoliczności wynikających z posiadanych przez organ ewidencji, rejestrów i innych danych, czy też wyjaśnienia, czy dane te odnoszą się do osoby wnioskodawcy, faktów, stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się wnioskodawca. Skarżący – S. B. wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w R. o wydanie zaświadczenia potwierdzającego fakt pełnienia przez niego w latach 1973 do 1995 służby, w warunkach uprawniających podwyższenie emerytury. Jako "podstawę prawną do ubiegania się o podwyższenie emerytury" wskazał on wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2014 r., sygn. akt U 12/13. A zatem skarżący wnosił ażeby jego żądanie rozpoznać w kontekście warunków szczególnie zagrażających życiu lub zdrowiu w rozumieniu § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczególnych warunków podwyższania emerytury funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. Nr 86, poz. 734). Stwierdzić należy, że wskazane we wniosku skarżącego rozporządzenie z dnia 4 maja 2005 r. weszło w życie w dniu 1 czerwca 2005 r. (§ 7) i ma zastosowanie do okresu służby funkcjonariuszy po jego wejściu w życie, nie reguluje - poza wyjątkami określonymi w § 6 i § 6a ust. 3 - kwestii jego stosowania do wcześniejszych okresów służby i nabycia uprawnień, o których mowa w § 4 pkt 1 rozporządzenia. Wcześniejszym rozporządzeniem regulującym kwestie szczegółowych warunków podwyższania emerytur było rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 24 września 2002 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. Nr 167, poz. 1373), które obowiązywało do dnia 31 maja 2005 r. Jeszcze wcześniejszym rozporządzeniem regulującym te kwestie i które miało zastosowanie do oceny służby skarżącego, było rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 28 lutego 1995 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. Nr 21, poz. 114 ze zm.). Rozporządzenie to, stosownie do treści § 7, miało zastosowanie do funkcjonariuszy, którzy nabyli prawo do emerytury po dniu 25 maja 1994 r. Powyższe rozporządzenie obowiązywało do 23 października 2002 r. Zaznaczyć należy, że działanie organów na podstawie przepisów prawa oznacza rozpoznanie sprawy co do istoty na podstawie obowiązującego prawa, mającego zastosowanie w konkretnym stanie faktycznym (por. wyrok NSA z dnia 7 września 1994 r., sygn. akt II SA 1111/93, publ.: ONSA 1995/3/120). W sytuacjach, gdy ustawodawca nie ustanawia przepisów przejściowych, należy przyjąć, że przepisy nowego rozporządzenia mają zastosowanie do zdarzeń zaistniałych po ich wejściu w życie, jak i do tych, które miały miejsce wcześniej ale trwają nadal. Organ winien zatem złożony w niniejszej sprawie wniosek o wydanie zaświadczenia odnieść do przepisów obowiązujących we wskazanym okresie służby, a nie do aktualnie obowiązujących przepisów (por. wyroki NSA z dnia 1 września 2011 r., sygn. akt I OSK 376/11, z dnia 20 lutego 2014 r., sygn. akt I OSK 2724/12, publ.: orzeczenia.nsa.gov.pl). Zauważyć jednak należy, że podstawę prawną wydania objętego wnioskiem zaświadczenia skarżący wskazał pośrednio § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. Przepis ten stanowi, że emeryturę podwyższa się o 0,5% podstawy wymiaru za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, jeżeli funkcjonariusz w czasie wykonywania obowiązków służbowych podejmował, co najmniej 6 razy w ciągu roku, czynności operacyjno-rozpoznawcze lub dochodzeniowo-śledcze albo interwencje w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach, w których istniało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia. Z treści zaskarżonego postanowienia wynika, że organ prawidłowo przeprowadził kwerendę materiałów odnoszących się do służby skarżącego przy uwzględnieniu przesłanek wynikających z § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 1995 r. Podkreślić należy, że gdy przepis § 4 pkt 1 rozporządzenia z dnia 4 maja 2005 r. jest zasadniczo tożsamy względem § 4 pkt 1 rozporządzenia z dnia 28 lutego 1995 r., w myśl którego emeryturę policyjną podwyższa się o 0,5% podstawy wymiaru za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, jeżeli funkcjonariusz w czasie wykonywania obowiązków służbowych podejmował, co najmniej 6 razy w ciągu roku, czynności operacyjno-rozpoznawcze lub dochodzeniowo-śledcze albo interwencje w celu ochrony obywateli, mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach, w których istniało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia. Z powyższego wynika, że w obu ww. aktach prawnych w sposób tożsamy ukształtowano przesłanki podwyższenia emerytury w odnośnym zakresie. Przepis § 14 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2004 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organu w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej oraz ich rodzin (Dz. U. Nr 239, poz. 2404) stanowi, że środkiem dowodowym potwierdzającym okresy służby pełnionej w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury jest zaświadczenie o okresach służby pełnionej w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, sporządzone na podstawie akt osobowych funkcjonariusza lub innych dokumentów potwierdzających pełnienie służby w tych warunkach, wystawione przez właściwe organy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu lub Państwowej Straży Pożarnej. Powyższe rozporządzenie zastąpiło uprzednio obowiązujące rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 22 grudnia 1994 r. w sprawie szczegółowych zasad postępowania i właściwości organów w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i uprawnionych członków ich rodzin (Dz. U. Nr 138, poz. 742 ze zm.), które w § 9 ust. 1a i 1b stanowiło, iż okresy pełnienia służby w Policji, Urzędzie Ochrony Państwa, Straży Granicznej lub Państwowej Straży Pożarnej w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej potwierdza na żądanie funkcjonariusza, w formie zaświadczenia, komórka kadrowa właściwa ze względu na ostatnie miejsce pełnienia przez funkcjonariusza służby w danej formacji. Z kolei, jak już wyżej wskazano, z przepisu art. 218 § 1 K.p.a. wynika jednoznacznie, że obowiązek wydania zaświadczenia wiąże się z prowadzeniem przez organ ewidencji, rejestrów lub innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Wydając zaświadczenie organ działa wyłącznie na podstawie i w granicach prawa i w konsekwencji jego działanie uzależnione jest od tego, czy i jakie rejestry, ewidencje lub inne dane znajdują się w jego posiadaniu. Zaświadczenia nie są aktami administracyjnymi, lecz czynnościami faktycznymi, ponieważ nie są oświadczeniami woli, lecz oświadczeniami wiedzy. Zaświadczenie jest urzędowym potwierdzeniem istnienia określonego stanu prawnego lub faktów, a przy jego pomocy organ stwierdza, co mu jest wiadome, nie rozstrzyga jednak żadnej sprawy (v. Z. Kmieciak: Charakter prawny zaświadczenia a możliwość ustalenia i weryfikacji jego treści, Państwo i Prawo 2004/10/58). Wprawdzie w doktrynie przyjmuje się, że do postępowania w sprawach zaświadczeń mają odpowiednie zastosowanie przepisy K.p.a., w tym przepisy o dowodach, to jednak - z uwagi na treść art. 218 § 1 i § 2 K.p.a. - organ nie ma obowiązku wydawania zaświadczeń na podstawie wszystkich dowodów, które mogą przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Postępowanie wyjaśniające w sprawie o wydanie zaświadczenia może być przeprowadzone jedynie w koniecznym zakresie, a taka regulacja modyfikuje zasady postępowania dowodowego ustalone w K.p.a. Występujący w tym przepisie zwrot "w koniecznym zakresie" wyraźnie wskazuje na ograniczenie ram postępowania dowodowego w stosunku do zakreślonych w art. 75 - 86 K.p.a. Postępowanie wyjaśniające prowadzone na podstawie art. 218 § 2 K.p.a. polega bowiem na zbadaniu stanu faktycznego i prawnego z wykorzystaniem środków dowodowych, jednakże nie w celu poczynienia nowych ustaleń faktycznych lub prawnych, a jedynie usunięcia wątpliwości co do znanych, bo istniejących już faktów lub praw. Postępowanie wyjaśniające prowadzone zgodnie z art. 218 § 2 K.p.a. musi odnosić się do faktów i okoliczności wynikających z posiadanych przez organ ewidencji, rejestru, czy zbioru danych innego rodzaju. Nie ma natomiast podstaw do wydania zaświadczenia co do innych faktów lub okoliczności, które zostały udowodnione tylko samym zeznaniem świadka. Innymi słowy, organ może wydać jedynie takie zaświadczenie, którego treść wynika z posiadanych dokumentów, niedopuszczalne jest natomiast, na przykład w drodze zeznań świadków, tworzenie na potrzeby wydania danego zaświadczenia nowych dokumentów. Zeznania świadków w toku postępowania wyjaśniającego są zatem dopuszczalne jedynie na okoliczność istnienia w organie dokumentacji potwierdzającej wykonywanie obowiązków służbowych w określonych warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury. W stanie faktycznym niniejszej sprawy organ odmówił wydania zaświadczenia potwierdzającego fakt pełnienia przez skarżącego służby w latach 1973 do 1995 w warunkach szczególnie zagrażających życiu lub zdrowiu, uzasadniających podwyższenie emerytury. Wskazał, iż analiza akt osobowych oraz dokumentacji (materiałów archiwalnych), nie wykazała istnienia dowodów (dokumentów), potwierdzających, że skarżący w trakcie wykonywania obowiązków służbowych w ww. okresie podejmował, co najmniej 6 razy w ciągu roku, czynności w sytuacjach, w których istniało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia. Podkreślić w tym miejscu należy, że warunkiem sine qua non uznania, że funkcjonariusz uczestniczył w opisanych wyżej działaniach uprawniających do podwyższenia emerytury jest wystąpienie bezpośredniego zagrożenia życia lub zdrowia. Zagrożenie takie musi być realne, rzeczywiste, wprost wynikające, a niedające się jedynie przewidzieć. Zagrożenie to nie może mieć charakteru abstrakcyjnego, lecz ma być obiektywne i konkretne. Chodzi zatem o konkretne sytuacje takiego zagrożenia z określeniem ich daty, miejsca, przebiegu zdarzenia, podczas którego określona osoba swoim zachowaniem stwarzała niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia funkcjonariusza. Istnieje zatem oczywista różnica pomiędzy potencjalnym niebezpieczeństwem, z jakim wiązała się służba w Policji na określonym stanowisku - a realnym, bezpośrednim niebezpieczeństwem utraty życia lub zdrowia występującym przy podejmowaniu konkretnej czynności, udziale w konkretnym zdarzeniu bądź w określonej akcji - i to w ściśle wymaganym wymiarze czasowym wskazanym w § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów. Dlatego też, z samego faktu, że skarżący w toku pełnienia służby w Policji wykonywał czynności związane z prowadzeniem pracy operacyjnej nie można wywodzić, że w każdym przypadku występowało w toku ich realizacji bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia funkcjonariusza. W niniejszej sprawie odmowa wydania S. B. zaświadczenia żądanej treści za lata 1973 do 1995 poprzedzona została wnikliwym przeprowadzeniem przez organ postępowania wyjaśniającego na podstawie art. 218 § 2 K.p.a. Z uwagi na to, że w aktach osobowych skarżącego nie odnaleziono dokumentów, które potwierdzałyby jego udział w czynnościach określonych w § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów w okresach objętych wnioskiem, organ wystąpił do poszczególnych jednostek z prośbą o udzielenie informacji odnośnie wykonywania przez skarżącego w ww. okresie czynności służbowych w warunkach szczególnie zagrażających życiu lub zdrowiu uzasadniających podwyższenie emerytury. Zwrócił się przy tym o szczegółowe wskazanie rodzaju ewidencji, rejestrów, kartotek lub innych dokumentów (aktualnych i archiwalnych), na podstawie których dokonano ewentualnych ustaleń na okoliczność pełnienia przez funkcjonariusza służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury. W oparciu o uzyskane odpowiedzi organ przyjął, iż zasoby ewidencyjne i archiwalne dokumentujące przebieg służby skarżącego nie dają podstaw do wydania zaświadczenia żądanej treści. Wskazał, że odnośnych ustaleń dokonano na podstawie analizy dokumentacji dotyczącej przebiegu służby skarżącego, tj. uzgodnień, rejestry teczek operacyjnych. Wbrew twierdzeniom skargi, stanowisko organu znajduje odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonego (i poprzedzającego je) postanowienia, które spełnia wymogi określone w art. 124 § 2 K.p.a. Podkreślenia przy tym wymaga, że skarżący w toku postępowania o wydanie zaświadczenia nie zgłaszał żadnych wniosków dowodowych na okoliczność, gdzie ewentualnie mogą znajdować się w organie informacje i dokumenty potwierdzające fakt spełnienia przez niego warunków, o których mowa w § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów. Nie przywołał też w toku postępowania żadnych konkretnych zdarzeń z objętego wnioskiem okresu, z którymi wiązałoby się bezpośrednie zagrożenie dla jego życia i zdrowia. W świetle powyższego, stwierdzić należy, że brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi i uchylenia zaskarżonego postanowienia. Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji