II SA/Wa 469/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania, Sędziowie WSA Stanisław Marek Pietras, Adam Lipiński (spr.), Protokolant Sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 maja 2012 r. sprawy ze skargi A. F. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską: 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] września 2009 r. 2) zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości 3) zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz A. F. kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. Komendant Główny Policji, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z dnia [...] września 2009 r. cofającą A. F. pozwolenie na broń palną myśliwską. Organ wskazał, że cofnięcie pozwolenia na broń nastąpiło w związku z toczącym się przeciwko skarżącemu postępowaniem karnym o przestępstwo z art. 286 § 1 k.k. (przeciwko mieniu) w związku z art. 12 k.k., z art. 228 § 4 k.k. (przeciwko działalności instytucji państwowych oraz samorządu terytorialnego) i z art. 585 § 1 k.s.h. (działanie na szkodę spółki handlowej). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi A. F. od powyższej decyzji wyrokiem z dnia 17 czerwca 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 283/10 oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, iż organ prawidłowo uznał, że zobligowany był do zaliczenia skarżącego do kategorii osób, co do których zachodzi uzasadniona obawa, że mogą one użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego w związku z toczącym się przeciwko skarżącemu postępowaniem karnym. Sąd podkreślił, że do wydania decyzji o cofnięciu broni palnej wystarczającym jest sam fakt toczącego się wobec posiadacza broni postępowania karnego o popełnienie któregokolwiek z przestępstw wyszczególnionych w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji (przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu). W takim wypadku już toczące się postępowanie karne powoduje zaistnienie uzasadnionej obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego w jego rozumieniu. Sąd wskazał również, że posiadanie przez skarżącego pozytywnych opinii nie wpływa na zmianę prawidłowości zaskarżonej decyzji. Ponadto, w ocenie Sądu, nie można było podzielić zarzutów naruszenia przepisów wspólnotowych, bowiem zapisy wymienionej dyrektywy zostały implementowane na grunt systemu prawnego Rzeczypospolitej Polskiej ustawą z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. Powołany akt w sposób kompleksowy i zgodny z celami określonymi w dyrektywie reguluje na terenie Rzeczypospolitej Polskiej kwestie dotyczące m.in. posiadania, nabywania, używania broni palnej, w tym także myśliwskiej. Sąd podkreślił, że w postępowaniu administracyjnym organy Policji w ogóle nie rozpatrują kwestii winy czy niewinności posiadacza pozwolenia na broń (lub osoby o nie się ubiegającej), bowiem nie są do tego uprawnione. To przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji łączy istnienie uzasadnionej obawy już z etapem postępowania przygotowawczego. A. F. wniósł od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 4 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 1982/10 uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 czerwca 2010 r., przekazując sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, co następuje: Prawidłowa wykładnia zastosowanych w sprawie przepisów art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wymaga niejednokrotnie odstąpienia od literalnej wykładni na korzyść innych, znanych praktyce sposobów wyjaśnienia treści konkretnych norm. Od wyniku językowej wykładni wolno odstąpić nawet wówczas, gdy przepis jest pozornie jasny i oczywisty, lecz gdy prowadzi ona do rażąco niesprawiedliwych lub irracjonalnych konsekwencji albo gdy przemawiają za tym szczególne racje prawne, społeczne, ekonomiczne czy moralne (por. uchwałę siedmiu sędziów SN z 25 kwietnia 2003 r., III CZP 8/03, OSN 2004, nr 1, poz. 1). Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 omawianej ustawy przeszedł swoistą ewolucję. W swoim pierwotnym brzmieniu (Dz. U. z 1999 r. Nr 53, poz. 549) stanowił on, że pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takiego przestępstwa. Zmianą wprowadzoną ustawą z dnia 1 kwietnia 2004 r. (Dz. U. z 2003 r. Nr 52, poz. 451) nadano wymienionemu przepisowi brzmienie uwzględnione treścią zaskarżonej decyzji, to jest zastąpiono dotychczasowe, ogólne określenie rodzajów przestępstw przestępstwami określonego rodzaju. Ostatecznie jednak ustawodawca całkowicie zmienił omawiany przepis ustawą z dnia 5 stycznia 2011 r. (Dz. U. Nr 38, poz. 195). W obecnie obowiązującym brzmieniu przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji stanowi, że pozwolenia na broń nie wydaje się osobom stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: a) skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyśle przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe; b) skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo: przeciwko życiu i zdrowiu, przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia. Obecnie więc samo wszczęcie postępowania karnego ani nawet prawomocne skazanie za nieumyślne przestępstwo przeciwko mieniu nie stanowią wystarczającej podstawy do cofnięcia pozwolenia na broń. Omówiona ewolucja przedmiotowego przepisu nie jest bez znaczenia dla jego wykładni w niniejszej sprawie. Obowiązująca obecnie ustawa o broni i amunicji dokonała implementacji Dyrektywy Rady z dnia 18 czerwca 1991 r. w sprawie kontroli nabywania i posiadania broni (91/477/EWG), Dz. Urz. UE L 2008, Nr 179, s. 5. Na potrzeby niniejszego postępowania przytoczyć należy art. 5 lit. b) Dyrektywy, zgodnie z którym, bez uszczerbku dla art. 3 państwa członkowskie zezwalają na nabywanie i posiadanie broni palnej wyłącznie osobom, które przedstawią ważną przyczynę i które nie stanowią zagrożenia dla samych siebie, dla porządku publicznego lub dla bezpieczeństwa publicznego; wyrok skazujący za popełnione umyślne przestępstwo z użyciem przemocy uznaje się za element wskazujący na takie zagrożenie. Natomiast art. 3 upoważnia państwa członkowskie do uchwalenia w swym ustawodawstwie przepisów surowszych, niż przewidziane w niniejszej Dyrektywie. Nie ulega wątpliwości, że przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji w części wskazującej na osoby, wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu Dyrektywy Rady nie narusza, a jest przykładem, stosownie do art. 3 Dyrektywy, skorzystania przez krajowego ustawodawcę z możliwości uchwalenia surowszych przepisów, niż przewidziano w Dyrektywie. Surowsze przepisy ustawodawstwa krajowego nakazują dokonania wykładni art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, przy uwzględnieniu zasad konstytucyjnych. Podstawowe znaczenie w tym zakresie ma art. 42 ust. 3 Konstytucji RP, który stanowi, że każdego uważa się za niewinnego, dopóki jego wina nie zostanie stwierdzona prawomocnym wyrokiem sądu. Konstytucyjna zasada domniemania niewinności musi stanowić podstawową wskazówkę interpretacyjną powołanego wyżej przepisu ustawy o broni i amunicji co oznacza, że wykładnia gramatyczna tej normy prawnej, nie może być stosowana. Za odstąpieniem od wykładni gramatycznej w postępowaniu dotyczącym cofnięcia pozwolenia na broń przemawia również zasada proporcjonalności wynikająca z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. W wyroku z 22 września 2005 r. (Kp 1/05, OTK ZU-A 2005, nr 8, poz. 93) Trybunał Konstytucyjny wskazał, że zasada proporcjonalności – z jednej strony – stawia przed ustawodawcą "wymóg stwierdzenia rzeczywistej potrzeby dokonania (...) ingerencji w zakres prawa bądź wolności jednostki. Z drugiej zaś, winna ona być rozumiana jako wymóg stosowania takich środków prawnych, które będą skuteczne, a więc rzeczywiście służące realizacji zamierzonych przez prawodawcę celów. Ponadto chodzi tu o środki niezbędne, w tym sensie, że chronić będą określone wartości w sposób, bądź w stopniu, który nie mógłby być osiągnięty przy zastosowaniu innych środków. Niezbędność to również skorzystanie ze środków jak najmniej uciążliwych dla podmiotów, których prawa lub wolności ulegną ograniczeniu. Ingerencja (...) musi więc pozostawać w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do celów, których ochrona uzasadnia dokonane ograniczenie. »Konieczność«, którą wyraża art. 31 ust. 3 Konstytucji, mieści (...) w sobie postulat niezbędności, przydatności i proporcjonalności sensu stricto wprowadzanych ograniczeń". Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji – przy uwzględnieniu uchwały sygn. akt II OPS 4/09 – przewiduje obligatoryjny nakaz cofnięcia pozwolenia na broń osobom skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu. Zatem wynikająca z zasady proporcjonalności przesłanka konieczności ograniczenia praw została zrealizowana. Dalsze więc ograniczanie – w tym przypadku nabytych praw – tylko z tej przyczyny, że wobec osoby toczy się postępowanie o konkretne czyny, narusza zasadę proporcjonalności. Co więcej, powyższemu przepisowi, in fine, przy stosowaniu wykładni gramatycznej można postawić zarzut nieproporcjonalności, ponieważ zakończenie toczącego się postępowania każdym innym orzeczeniem, niż wyrok skazujący, nie zniweczy skutków regulacji. W przypadku wyroku uniewinniającego nie jest przewidziana w ustawie w żadnej formie, a tym bardziej pełna, restitutio in integrum. Wobec tego nie jest uprawnione stanowisko orzekających w sprawie organów Policji, że bezpieczeństwo lub porządek publiczny (wymagające bezwzględnego cofnięcia pozwolenia na broń) doznają zagrożenia już przez fakt wszczęcia dowolnego postępowania karnego przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu. Nie każde zarzucane osobie w postępowaniu karnym naruszenie wartości wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wywołuje realne niebezpieczeństwo dla dóbr określonych w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Stąd też od organów wymaga się przekonującego wykazania w postępowaniu dowodowym, że cechy osobiste podejrzanego na tle konkretnego przypadku w taki sposób łączą się z możliwościami, jakie daje władztwo nad bronią, że dalsze dysponowanie bronią przez stronę w prosty sposób może powiększyć rozmiar strat w dobrach chronionych przez powyższe regulacje. Kierując się więc konstytucyjnymi zasadami domniemania niewinności oraz proporcjonalności Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę doszedł do wniosku, że w stosunku do osób, wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, cofnięcie pozwolenia na broń możliwe jest jedynie w przypadku gdy prowadzące postępowanie organy wykażą, że w stosunku do osób tych istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Oznacza to, że nie jest dopuszczalne, na zasadzie automatyzmu, cofanie pozwolenia na broń każdej osobie, w stosunku do której toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu. Cofnięcie pozwolenia na broń takiej osobie będzie natomiast możliwe w przypadku wykazania, że wobec takiej osoby istnieje uzasadniona obawa, że może ona użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Niezależnie od powyższego należy też zauważyć, że w wielu przypadkach postępowania, w szczególności o przestępstwa przeciwko mieniu, toczą się przez wiele lat (jak ma to miejsce w rozpoznawanej sprawie – od 2002 r., gdzie po tej dacie organy wyrażały zgodę na zakup broni i jej wywóz za granicę) i nie w każdym przypadku kończą się wniesieniem aktu oskarżenia, czy też wyrokiem skazującym. Taki argument nie może również schodzić z pola widzenia przy stosowaniu przepisów ustawy o broni i amunicji. Odnośnie do przyjmowanego niejednokrotnie poglądu, iż prawo do posiadania broni nie jest prawem konstytucyjnym, a jest wręcz przywilejem przyznawanym osobom o szczególnych kwalifikacjach (por. wyrok NSA z dnia 27 sierpnia 2010 r., sygn. akt II OSK 1732/09, Lex nr 737713) można stwierdzić, że skoro przyznanie pozwolenia na broń było poprzedzone wszechstronnym i wnikliwym badaniem czy nie zachodziły przeciwwskazania, o których mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, to również cofnięcie pozwolenia na broń powinna poprzedzać taka wnikliwa procedura. Posiadaczowi pozwolenia na broń przysługuje bowiem ochrona prawidłowo nabytego przez niego prawa. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga kasacyjna zasadnie zarzuciła naruszenie art. 31 ust. 3 i art. 42 ust. 3 Konstytucji RP oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji przez wadliwą ich wykładnię, co uzasadniało uchylenie wyroku Sądu I instancji. Skarżący w piśmie z dnia 17 kwietnia 2012 r. podtrzymał zarzuty skargi wskazujące na naruszenie przez organy Policji przy wydawaniu zaskarżonej decyzji art. 31 ust. 3 i art. 42 ust. 3 Konstytucji RP oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji przez wadliwą ich wykładnię, wnosząc o uchylenie zarówno zaskarżonej, jak i utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji. Nadto, w piśmie tym skarżący podkreślił znaczenie art. 190 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w aspekcie wykładni prawa w niniejszej sprawie, zastosowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 stycznia 2012 r. Komendant Główny Policji w piśmie z dnia [...] kwietnia 2012 r. podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po ponownym rozpoznaniu sprawy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 190 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270): "Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny". Wskazać tu należy, iż Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 stycznia 2012 r. wskazał wykładnię przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji (w brzmieniu obowiązującym sprzed nowelizacji wprowadzonej ustawą z dnia 5 stycznia 2011 r.), wiążącą dla Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ponownie rozpoznającego skargę. Jednakże uchylając wyrok Naczelny Sąd Administracyjny nie uchylił jednocześnie zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego Policji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z dnia [...] września 2009 r. Zatem rolą Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest dokonanie oceny prawidłowości zaskarżonych decyzji w kontekście wskazanej przez Naczelny Sąd Administracyjny wykładni prawa oraz wskazanie organom administracji wytycznych, co do dalszego prowadzenia postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie. Analizując niniejszą sprawę we wskazanym przez Naczelny Sąd Administracyjny kierunku, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę za zasadną i uchylił zaskarżoną decyzję Komendanta Głównego Policji oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] września 2009 r., albowiem wykładni prawa, zastosowanej przez organ, nie można pogodzić z wykładnią wskazaną w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 stycznia 2012 r. Ustawą z dnia 5 stycznia 2011 r. (Dz. U. Nr 38, poz. 195 ze zm.) dokonano nowelizacji art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. Jednakże, zgodnie z art. 3 ustawy zmieniającej – do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe – a zatem sprzed nowelizacji. W związku z powyższym, skoro postępowanie administracyjne w przedmiocie cofnięcia A. F. wszczęto kilka lat wcześniej przed uchwaleniem powyższej nowelizacji, wiążąca w niniejszej sprawie jest treść art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji obowiązująca przed nowelizacją – w brzmieniu – "Pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec, których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw". Zatem organy Policji rozpatrując niniejszą sprawę ponownie, winny mieć na uwadze wyżej wskazaną treść art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji w związku z art. 18 ust. 1 pkt 2 tej ustawy. Natomiast interpretując treść przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, należy (dla potrzeb niniejszego postępowania) stosować wykładnię tego przepisu wskazaną w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 stycznia 2012 r. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż nie jest uprawnione stanowisko orzekających w sprawie organów Policji, że bezpieczeństwo lub porządek publiczny (wymagające bezwzględnego cofnięcia pozwolenia na broń) doznają zagrożenia już przez fakt wszczęcia dowolnego postępowania karnego przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu. Nie każde zarzucane osobie w postępowaniu karnym naruszenie wartości wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wywołuje realne niebezpieczeństwo dla dóbr określonych w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Stąd też od organów wymaga się przekonującego wykazania w postępowaniu dowodowym, że cechy osobiste podejrzanego na tle konkretnego przypadku w taki sposób łączą się z możliwościami, jakie daje władztwo nad bronią, że dalsze dysponowanie bronią przez stronę w prosty sposób może powiększyć rozmiar strat w dobrach chronionych przez powyższe regulacje. Zatem, skoro organy Policji, co wynika z tenoru pism procesowych, traktują A. F., jako osobę należącą do kręgu osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, to powinny w postępowaniu administracyjnym okoliczność tę wykazać i wówczas cofnąć pozwolenie na broń, albo w braku wykazania istnienia takiej obawy, umorzyć postępowanie administracyjne w powyższym przedmiocie. Z uwagi na zastosowaną w niniejszej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny wykładnię art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, niedopuszczalne jest wnioskowanie istnienia obawy wyłącznie z faktu toczącego się przeciwko A. F. postępowania karnego o popełnienie przestępstw: przeciwko mieniu (art. 286 § w zw. z art. 12 k.k.), przeciwko działalności instytucji państwowych oraz samorządu terytorialnego (art. 228 § 4 k.k.) oraz na szkodę spółki z prawa handlowego (art. 585 § 1 k.s.h.). Organ Policji powyższy fakt istnienia postępowania karnego powinien przeanalizować pod kątem czy w materiale dowodowym tego postępowania znajdują się takie fakty, które mogą stanowić uzasadnioną podstawę do przyjęcia, iż A. F. może zostać zaliczony do kręgu osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W szczególności organ winien tu kierować się takimi okolicznościami jak: ewentualne współdziałanie A. F. w procesie realizacji zarzucanych mu przestępstw z innymi osobami karanymi, czy osobami należącymi do tzw. świata przestępczego; wartość wyrządzonej przestępstwem szkody, wagę zarzucanych skarżącemu przestępstw w kontekście istnienia obawy wskazanej w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Organ winien baczyć, czy materiał sprawy karnej nie dostarcza, poza materiałem niezbędnym do prowadzenia postępowania karnego, innych dowodów istotnych dla niniejszego postępowania administracyjnego, pozwalających zaliczyć A. F. do kręgu osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Analizy materiału dowodowego sprawy karnej organ winien dokonać z poszanowaniem zasady domniemania niewinności oskarżonego/podejrzanego, na co zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 stycznia 2012 r., albowiem organ w żaden sposób nie może oceniać, czy prognozować wyniku postępowania karnego, do czego nie jest uprawniony, ale winien dokonać dogłębnej analizy tego materiału pod kątem istnienia okoliczności wskazujących na istnienie obawy określonej w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Ocenić, czy i w jaki sposób zarzuty karne mogą stanowić uzasadnienie istnienia wspomnianej wyżej obawy, czy też z istnieniem takiej obawy związku nie mają. Organ winien także wskazać na jakim etapie znajduje się postępowanie karne toczące się przeciwko skarżącemu. Okoliczność toczenia się postępowania karnego przeciwko osobie posiadającej pozwolenie na posiadanie broni (w stanie prawnym obowiązującym z przed nowelizacji ustawy o broni i amunicji, dokonanej ustawą z dnia 5 stycznia 2011 r.) stanowił dla organów Policji przesłankę do wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń, jednakże, co wynika z treści omawianego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, okoliczność ta nie może stanowić obligatoryjnej przesłanki do wydania decyzji cofającej pozwolenie, bez dokładnej i wszechstronnej analizy całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Organ powinien także odnieść się do faktów i okoliczności, wskazywanych w postępowaniu administracyjnym przez A. F. mających, jak twierdzi zainteresowany, dowieść jego dobrej opinii w miejscu zamieszkania i kole łowieckim. Reasumując, organ Policji ponownie rozpatrując niniejszą sprawę, powinien dokonać merytorycznej oceny zebranego całego materiału dowodowego, z uwzględnieniem wyżej wskazanych wytycznych. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku. O wykonalności zaskarżonej decyzji Sąd orzekł na podstawie art. 152, zaś na podstawie art. 200 ww. ustawy, orzekł o kosztach postępowania.