II SA/Wa 470/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania (spr.), Sędziowie WSA Ewa Marcinkowska, Iwona Maciejuk, Protokolant starszy specjalista Małgorzata Plichta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi C. O. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie określenia prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat - uchyla zaskarżony rozkaz personalny oraz utrzymany nim w mocy rozkaz personalny Komendanta [...] Policji z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...]. Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...], powołując w podstawie prawnej art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23), dalej: "k.p.a.", utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta [...]Policji z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia [...] C. O.na dzień [...] lutego 2001 r. prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat w wysokości 0%. W uzasadnieniu ww. rozkazu personalnego organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy tok postępowania wskazując, co następuje: Rozkazem personalnym Komendanta [...] Policji z dnia [...] lutego 2001r. nr [...] [...] C. O. został przyjęty do służby w Policji z dniem [...] lutego 2001 r. Jednocześnie ww. rozkazem personalnym zaliczono wymienionemu do wysługi lat: okres służby w Wojsku Polskim w wymiarze 1 roku, 2 miesięcy i 24 dni, okresy zatrudnienia w zakładach pracy w wymiarze 5 miesięcy i 23 dni oraz inne okresy w wymiarze 18 dni - łącznie 1 rok, 9 miesięcy i 5 dni. W dniu [...] kwietnia 2004 r. Komendant Rejonowy Policji [...], działając na podstawie art. 6f, art. 101 ust. 1, art. 107 ust. 1 i art. 108 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.) oraz art. 1 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 1990 r. o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy (Dz. U. Nr 54, poz. 310), wydał rozkaz personalny nr [...], na mocy którego ustalił C. O. procentową wysokość wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat na dzień [...] lutego 2001 r. w wysokości 6%, zaliczając do wysługi lat na dzień przyjęcia do służby w Policji: służbę w Policji - 1 dzień, służbę w Wojsku Polskim - 1 rok, 2 miesiące i 24 dni, okresy pracy w zakładach pracy - 3 miesiące i 6 dni, okres pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym - 4 lata, 6 miesięcy i 4 dni oraz inne okresy - 18 dni; łącznie 6 lat i 23 dni. Komendant [...] Policji rozkazem personalnym z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...], na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 157 § 1 i 2 oraz art. 158 § 1 k.p.a., stwierdził nieważność rozkazu personalnego Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] kwietnia 2004 r. nr [...], zaś wobec wniesionego przez policjanta odwołania, Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] września 2014 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Mając na względzie, iż w obrocie prawnym nie istniała żadna decyzja ustalająca C. O. procentowy wzrost uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat, Komendant [...] Policji w dniu [...] marca 2015 r. wydał rozkaz personalny nr [...], którym określił wymienionemu wzrost uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat na dzień [...] września 2014 r. w wysokości 15%. Na skutek odwołania policjanta, Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] uchylił zaskarżony rozkaz personalny w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Po ponownym przeprowadzeniu postępowania administracyjnego Komendant [...] Policji w dniu [...] listopada 2015 r. wydał rozkaz personalny nr [...], na mocy którego określił [...] C.O. na dzień [...] lutego 2001 r. prawo do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu zmiany wysługi lat w wysokości 0%. W uzasadnieniu organ wskazał, iż na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach osobowych policjanta ustalono, iż do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego na dzień przyjęcia do służby w Policji, tj. na dzień [...] lutego 2001 r., należało zaliczyć wymienionemu następujące okresy: służby w Policji - 1 dzień; służby w Wojsku Polskim - 1 rok, 2 miesiące i 24 dni; zatrudnienia w zakładach pracy - 2 miesiące i 27 dni; okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych - 18 dni; łącznie 1 rok, 6 miesięcy i 10 dni. W odwołaniu od ww. rozkazu personalnego C. O. zarzucił organowi: (1) błędną interpretację § 4 ust. 1 pkt 4 i pkt 5 oraz § 5 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2015 r., poz. 1236), dalej: "rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001r."; (2) niezastosowanie art. 156 § 2 k.p.a., zgodnie z którym nie stwierdza się nieważności decyzji z przyczyn wymienionych w § 1 pkt 1, 3, 4 i 7, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło dziesięć lat, a także gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne; (3) błędną interpretację art. 101 ust. 1 i art. 106 ustawy o Policji; (4) naruszenie art. 113 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz.U. z 2014 r., poz. 1502 ze zm.) poprzez "(...) naruszenie zakazu dyskryminacji ze względu na zatrudnienie skarżącego w niepełnym wymiarze czasu pracy (...)"; (5) naruszenie art. 6, art. 7 i art. 8 k.p.a. poprzez pozbawienie strony praw nabytych na podstawie rozkazu personalnego Komendanta [...] Policji z dnia [...] lutego 2001 r. nr [...]. W związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego w całości, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Komendant Główny Policji nie znalazł podstaw do uwzględnienia odwołania. Motywując powołany na wstępie rozkaz personalny wskazał w pierwszej kolejności, że decyzją z dnia [...] października 2015 r. nr [...], działając na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 w związku z art. 157 § 1 i art. 158 § 1 k.p.a., stwierdził nieważność rozkazu personalnego Komendanta [...] Policji w W. z dnia [...] lutego 2001 r. nr [...] w części dotyczącej ustalenia [...] C.O. wysługi lat na dzień [...] lutego 2001 r. Na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy organ decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W tym stanie rzeczy, wobec wyeliminowania z obrotu prawnego ww. rozkazów personalnych (tj. KRP [...] z dnia [...] kwietnia 2004 r. nr [...] oraz - w części – K[...]P z dnia [...] lutego 2001 r. nr [...]) zaistniała konieczność określenia wymienionemu prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat. Powołując § 4 ust. 1, 2 i 3 oraz § 5 ust. 2, 3 i 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że wymienionemu należało uwzględnić na dzień [...] lutego 2001 r., tj. na dzień przyjęcia do służby w Policji, do procentowego wzrostu uposażenia z tytułu wysługi lat łącznie 1 rok, 6 miesięcy i 10 dni, w tym następujące okresy: - zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy od dnia [...] marca 1999 r. do dnia [...] czerwca 1999 r. (z wyłączeniem okresu 4 dni korzystania z urlopu bezpłatnego) w "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w W. F., tj. 2 miesiące i 27 dni; - odbywania zasadniczej służby wojskowej od dnia [...] listopada 1997 r. do dnia [...] stycznia 1999 r., tj. 1 rok, 2 miesiące i 24 dni; - pobierania zasiłku z tytułu pozostawania bez pracy od dnia [...] lutego 1999 r. do dnia [...] lutego 1999 r., tj. 18 dni; - służby w Policji od dnia [...] lutego 2001 r. - 1 dzień. Za organem I instancji organ odwoławczy zaznaczył, że zaskarżone rozstrzygnięcie w przedmiocie ustalenia [...] C. O. procentowego wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat ma charakter częściowy, bowiem nie rozstrzyga jego żądania odnośnie uwzględnienia okresu pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym w charakterze domownika od dnia [...] maja 1993r. do dnia [...] listopada 1997 r. Żądanie to będzie mogło być rozpatrzone po wydaniu przez Naczelny Sąd Administracyjny orzeczenia w związku z zaskarżeniem skargą kasacyjną przez Komendanta Głównego Policji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 maja 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 1974/14. Wyrokiem tym Sąd I instancji uchylił rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2014 r. nr [...] oraz utrzymany nim w mocy rozkaz personalny Komendanta [...] Policji z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] kwietnia 2004 r. nr [...]. Końcowo organ odwoławczy wskazał, że stosownie do § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. uposażenie zasadnicze policjanta wzrasta z tytułu wysługi lat o 2% po 2 latach służby i o 1% za każdy następny rok służby, aż do wysokości 20% po 20 latach służby, oraz o kolejne 2% za każde następne dwa lata służby do wysokości 32% po 32 latach służby - łącznie do wysokości 35% po 35 latach służby. Tym samym organ I instancji, ustalając skarżącemu na dzień 20 lutego 2001 r. procentowy wzrost uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat na poziomie 0%, nie naruszył obowiązujących w danym zakresie przepisów prawa. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższy rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2016r. C. O. zarzucił: 1) brak zastosowania § 4 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r., 2) brak zastosowania art. 156 § 2 k.p.a., zgodnie z którym nie stwierdza się nieważności decyzji z przyczyn wymienionych w § 1 pkt 1, 3 , 4, 7 jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło dziesięć lat, a także gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne, 3) błędną interpretację § 4 ust. 1 pkt 4 oraz § 5 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r., 4) błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie art. 101 ust. 1, art. 106 ust. 1 ustawy o Policji, 5) naruszenie art. 113 Kodeksu pracy poprzez naruszenie zakazu dyskryminacji ze względu na zatrudnienie skarżącego w niepełnym wymiarze czasu pracy, 6) naruszenie art. 6, art. 7, art. 8 k.p.a. poprzez pozbawienie skarżącego przez organy Policji praw nabytych na podstawie rozkazu personalnego K[...]P nr [...] z dnia[...] lutego 2001 r. oraz na podstawie rozkazu personalnego KRP [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2004 r., 7) naruszenie art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez naruszenie zasady pewności prawa i zasady zaufania (lojalności państwa), z którymi powiązana jest reguła trwałości decyzji administracyjnej po upływie 10 lat od czasu jej wydania. W związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Komendanta [...] Policji nr [...] z dnia [...] listopada 2015 r. oraz zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym ewentualnych kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W motywach skargi skarżący podniósł w szczególności, że w dniu 29 maja 2015r. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie uchylił rozkaz personalny KGP z dnia [...] września 2014 r. nr [...] oraz rozkaz personalny K[...]P z dnia [...] lipca 2014r. nr [...] stwierdzając, iż organy Policji błędnie uznały, że w sprawie zachodzi przesłanka nieważności określona w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Podkreślił, że w jego aktach osobowych znajdują się dokumenty potwierdzające okresy wliczone do wysługi lat zgodnie z obowiązującymi przepisami, nie kwestionowane przez organ przez ponad 10 lat. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko jak w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 3 listopada 2016 r. zawiesił postępowanie w sprawie do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 1974/14. Następnie, postanowieniem z dnia 30 października 2017 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podjął zawieszone postępowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188), dalej: "p.u.s.a." oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Zgodnie z art. 134 § 1 i 2 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, przy czym sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Skarga analizowana w świetle powyższych kryteriów zasługuje na uwzględnienie, jednakże zasadniczo z innych powodów aniżeli w niej wskazane. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] utrzymujący w mocy rozkaz personalny Komendanta [...] Policji z dnia [...].listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia [...] C. O. na dzień przyjęcia do służby w Policji, tj. na [...] lutego 2001 r., prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat w wysokości 0%. Powyższe rozkazy personalne zostały wydane na skutek uprzedniego stwierdzenia nieważności - w całości - rozkazu personalnego Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] kwietnia 2004 r. nr [...] ustalającego skarżącemu procentową wysokość wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat na dzień [...] lutego 2001 r. w wysokości 6% - rozkazem personalnym Komendanta [...] Policji z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...], utrzymanym następnie w mocy rozkazem personalnym Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2014 r. nr [...]. Jak bowiem stwierdził organ, w obrocie prawnym nie funkcjonowała żadna decyzja ustalająca skarżącemu procentowy wzrost uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat. Zaznaczenia jednak wymaga, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 29 maja 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 1974/14, na skutek skargi C. O., uchylił rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2014 r. nr [...] oraz utrzymany nim w mocy rozkaz personalny Komendanta [...] Policji z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...]. Natomiast Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 28 lipca 2017 r. sygn. akt I OSK 2640/15 oddalił skargę kasacyjną Komendanta Głównego Policji od wyroku Sądu I instancji, który stał się prawomocny. Uchylenie przez Sąd ww. rozkazów personalnych, wydanych w trybie nadzorczym, spowodowało wystąpienie przesłanki do wznowienia postępowania - zakończonego zaskarżonym w niniejszej sprawie rozkazem personalnym KGP z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] - określonej w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. Przepis ten stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Stosownie natomiast do art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję, gdy stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Zgodnie z poglądem prezentowanym w literaturze przedmiotu - który Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela - podstawą do uchylenia decyzji przez sąd administracyjny jest wystąpienie którejkolwiek z przesłanek wznowieniowych zawartych w art. 145 § 1 k.p.a., a nie tylko tych, które wiążą się z naruszeniem prawa (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz pod red. R. Hauzera i M. Wierzbowskiego, Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2011, s. 528 - 529; Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, pod red. T. Wosia, Warszawa 2011r., s. 662 - 663). Powyższy pogląd znajduje również odzwierciedlenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyroku z dnia 10 października 2013 r. sygn. akt I OSK 1573/13 (publ. LEX nr 1381658) stwierdził, iż "kontrola działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem w rozumieniu art. 184 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i art. 1 p.u.s.a. obejmuje ocenę zaskarżonego do sądu aktu administracyjnego co do zgodności z przepisami, które mają zastosowanie w danej sprawie administracyjnej. Wydanie aktu administracyjnego, którego podstawę stanowi decyzja lub orzeczenie Sądu, w odniesieniu do których stwierdzono ich niezgodność z prawem, oznacza wydanie aktu z naruszeniem przepisów, a w takim wypadku w odniesieniu do tegoż aktu zachodzą podstawy do stwierdzenia zaistnienia naruszenia prawa w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. Nie można bowiem pojęcia "naruszenia prawa", o jakim mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a., ograniczać do sytuacji, gdy zachodzi prosta sprzeczność między treścią przepisu, a sposobem jego zastosowania przez organ administracji. W postępowaniu administracyjnym przez wydanie decyzji z naruszeniem prawa rozumie się także takie sytuacje, w których organowi administracji nie można postawić zarzutu naruszenia przepisów w chwili wydania decyzji, a taka sytuacja zaistniała w przedmiotowej sprawie. Dotyczy to na przykład niektórych podstaw do wznowienia postępowania administracyjnego określonych w art. 145 § 1 pkt 5 i 8, czy też art. 145a k.p.a. Tak więc w razie stwierdzenia przez Sąd, że akt kontrolowany narusza prawo, a naruszenie to daje podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, zachodzi podstawa do uchylenia takiego aktu w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a., bowiem dyspozycja tego przepisu ma na celu przede wszystkim ochronę obiektywnego porządku prawnego". Analogiczny pogląd został zaprezentowany w wyroku NSA z dnia 14 listopada 2006r. sygn. akt I OSK 1321/05 (publ. LEX nr 317405). Również w wyroku z dnia 12 października 2011 r. wydanym w sprawie o sygn. akt II OSK 2004/10 (publ. LEX 1152122) Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że "podstawą do uchylenia decyzji przez Sąd administracyjny jest wystąpienie którejkolwiek z przesłanek wznowieniowych zawartych w art. 145 § 1, a nie tylko tych które wiążą się z naruszeniem prawa". W świetle powyższego uzasadnione jest stanowisko, że w rozpatrywanej sprawie uchylenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 29 maja 2015 r. rozkazów personalnych: Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2014 r. nr [...] oraz Komendanta [...] Policji z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...], których wydanie stanowiło przesłankę do ponownego określenia skarżącemu prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat, jest podstawą do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a.) i tym samym skutkowało koniecznością uchylenia zaskarżonego w niniejszej sprawie rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] oraz utrzymanego nim w mocy rozkazu personalnego Komendanta [...] Policji z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia skarżącemu na dzień [...] lutego 2001 r. prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat w wysokości 0%. Rozkaz personalny KRP [...] z dnia [...] kwietnia 2004 r. nr [...] nie został bowiem przez organy Policji skutecznie wzruszony w trybie nadzoru, zaś nie do zaakceptowania byłaby sytuacja, w której w obrocie prawnym funkcjonowałyby dwa ostateczne rozkazy personalne, w sposób odmienny rozstrzygające kwestie uprawnienia skarżącego do wzrostu uposażenia z tytułu wysługi lat na dzień przyjęcia do służby w Policji, tj. na [...] lutego 2001 r. Bez znaczenia przy tym jest okoliczność, że rozkaz personalny Komendanta [...] Policji z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] określał ww. uprawnienie w sposób "częściowy" (z wyłączeniem okresu pracy skarżącego w indywidualnym gospodarstwie rolnym) jak podnosił organ, skoro obejmował elementy rozstrzygnięte również rozkazem personalnym KRP [...] z dnia [...] kwietnia 2004 r. nr [...], zaś organ nadzoru stwierdził w całości nieważność ww. rozkazu personalnego, natomiast WSA w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 29 maja 2015 r. uchylił w całości rozkazy personalne organów I i II instancji wydane w trybie nadzwyczajnym. Jak już wyżej wskazano, naruszenie prawa w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. nie może być rozumiane wąsko, w ten sposób, że przez naruszenie prawa rozumie się jedynie takie sytuacje, w których organowi administracji można postawić zarzut naruszenia prawa w chwili wydania decyzji. Taki sposób interpretacji przepisu naruszałby zasadę praworządności wyrażoną w art. 7 Konstytucji RP i art. 6 k.p.a. Zatem, za naruszającą prawo należy uznać także taką wadliwość decyzji administracyjnej, która jest wynikiem uchylenia innej decyzji, w oparciu o którą została wydana zaskarżona decyzja, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Końcowo Sąd zauważa, że w sytuacji gdy eliminacja obu wydanych w sprawie rozkazów personalnych nastąpiła z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a., bezprzedmiotowe jest odnoszenie się do pozostałych zarzutów podniesionych w skardze. Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b w związku z art. 135 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.