II SA/Wa 473/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Sędzia WSA Janusz Walawski (spr.), Sędzia WSA Łukasz Krzycki, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 września 2021 r. sprawy ze skargi T.T. na decyzję Dowódcy Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawarcia kolejnego kontraktu na pełnienie zawodowej służby wojskowej oddala skargę Dowódca Generalny Rodzajów Sił Zbrojnych, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2021 r., poz.735 dalej: "k.p.a.") oraz art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 860 z późn. zm.), w dniu [...] grudnia 2020 r. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy rozkaz personalny nr [...] Dowódcy [...] Pułku [...] z dnia [...] października 2017 r. o odmowie zawarcia ze st. szer. T.T. kolejnego kontraktu na pełnienie zawodowej służby wojskowej. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji podał, że żołnierz pełnił służbę na podstawie kontraktu nr [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. Żołnierz w dniu [...] kwietna 2020 złożył wniosek w sprawie zawarcia kolejnego kontraktu. Organ pierwszej instancji (Dowódca [...] Pułku [...]) na podstawie art. 15 ust. 1 i 3 powołanej powyżej ustawy oraz § 15 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 9 marca 2010 r. w sprawie powoływania do zawodowej służby wojskowej (Dz. U. z 2015 r. poz. 1299) wydał rozkaz personalny o odmowie zawarcia kolejnego kontraktu na pełnienie zawodowej służby wojskowej. Organ podał, że żołnierz w dwóch kolejnych latach (2016 i 2017) w wyniku opiniowania służbowego, uzyskał ocenę ogólną dostateczną, a ponadto przez 139 dni przebywał na zwolnieniu lekarskim. W ocenie organu odwoławczego w ustalonym przez organ pierwszej instancji stanie faktycznym i prawnym rozkaz personalny tego organu został wydany zgodnie z obowiązującymi przepisami. Z akt sprawy wynika, że żołnierz w okresie trwania ostatniego (trzyletniego kontraktu) był obecny w służbie jedynie przez 4 dni, a w pozostałym okresie kontraktu był nieobecny w służbie, przebywając na urlopach związanych z macierzyństwem i rodzicielstwem oraz zwolnieniach lekarskich. W okresie kontraktu nie był poddawany żadnym sprawdzianom i egzaminom oraz nie był opiniowany. Uwzględniając powyższe, należy stwierdzić, że są to wystarczające przesłanki do negatywnego rozpatrzenia wniosku żołnierz o zawarcie kolejnego kontraktu.. T.T. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dowódcy Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych z dnia [...] grudnia 2020 r. zarzucają, że przy jej wydaniu organ naruszył następujące przepisy: 1. art. 15 ust. 1 i 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz § 15 rozporządzenia poprzez jego błędne zastosowanie w sytuacji, gdy skarżący uzyskał ogólną ocenę bardzo dobrą w ostatniej opinii służbowej, to jest w 2016 roku , która winna zostać uwzględniona ze względu na czas odbywania służby, a tym samym st. szer. T.T. spełnia wszystkie przesłanki do tego, by kontrakt z nim został przedłużony, tym bardziej iż odwołujący jest w gotowości do pełnienia służby, a fakt uzyskania oceny bardzo dobrej i dobrej obliguje Dowódcę [...] Pułku [...] do zawarcia kolejnego kontraktu, 2. art. 15 ust. 1 i 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz § 15 rozporządzenia poprzez jego błędne zastosowanie w sytuacji, gdy fakt korzystania z urlopu wychowawczego , urlopu rodzicielskiego i urlopie lekarskim nie może stanowić podstawy do odmowy przedłużenia kontraktu i uznania , iż przedkładał on interes indywidualny nad interesem społecznym gdyż prowadziłoby to do dyskryminacji żołnierza jako ojca i rodzica wychowującego własne dzieci, a tym samym niewłaściwego uznania, iż w czasie pełnienia opieki nad dzieckiem st. szer. T.T. kierował się własnym interesem a nie małoletnich dzieci, którym obowiązany był zapewnić opiekę, 3. art. 15 ust. 1 i 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz § 15 rozporządzenia poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, prowadzące do nieuprawnionego uznania, iż fakt przebywania na zwolnieniu lekarskim w dniu 30 czerwca 2020 roku wywołało nieusprawiedliwione uznanie, iż odwołujący miał nieusprawiedliwioną nieobecność w dniu odbywania służby, a brak jego obecność powodowało niemożliwością terminowego wykonywania zadań służbowych przez pododdział w sytuacji gdy w okresie nieobecności st. szer. T.T. nie stwierdzono takiego faktu a tym samym organ II instancji dokonał niewłaściwego uznania co do skutków pozostawania na urlopie rodzicielskim i macierzyńskim skarżącego. 4. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i brak wszechstronnego rozpatrzenia materiału dowodowego w sytuacji, gdy skarżący spełnił wszelkie ustawowe przesłanki do tego, by zawrzeć kolejny kontrakt z uwagi iż, w okresowych opiniach służbowych , które winne być uwzględnione przy opiniowaniu odwołującego uzyskał on oceny dobre i bardzo dobre, co daje podstawę do przyjęcia, iż spełniał on warunki do przedłużenia kontraktu w sytuacji gdy przepis prawa nakazuje, w sytuacji braku możliwości dokonania oceny przyjęcie oceny poprzedniej, w tej sytuacji z 2016 roku; 5. art. 8 i art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez oparcie rozstrzygnięcia w sprawie na materiale niekompletnym, z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów i brak rozpatrzenia materiału dowodowego w sposób wnikliwy, prawidłowy i wyczerpujący, a wyrażającego się w braku obiektywnego podejścia do sprawy i oparcia decyzji na wysoce niewymiernych okolicznościach mimo dysponowania pozytywnej okresowej oceny służbowej. 6. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i brak jakiegokolwiek uzasadnienia w obrębie zastosowania przepisów art. 6 ust. 1 pkt 2a oraz art. 9 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych wskazanych w części wstępnej decyzji jako podstawy prawnej wydanej decyzji. 7. naruszenia przepisów postępowania, to jest art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez błędną ocenę materiału dowodowego polegającą na jego dowolnej interpretacji i uznaniu, że w sprawie St. Szer. T.T. nie legitymuje się prawidłowa postawą i zaangażowaniem w pełnieniu służby żołnierza w zawodowej służbie wojskowej poprzez brak dyspozycyjności w jej sprawowaniu w sytuacji gdy nieobecność pełnienia służby w trakcie ostatniego kontraktu spowodowana była usprawiedliwioną nieobecnością wynikającą z przepisów prawa poprzez pozostawanie na urlopie macierzyńskim i rodzicielskim , a to doprowadziło do niewłaściwego uznanie prowadzącego do dyskryminacji żołnierza który wykorzystuje przysługujące mu prawa związane z opieką nad własnymi dziećmi, 8. art. 7 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie prowadzące do utrwalenia stanu niezgodnego z art. 2 i art. 32 Konstytucją RP i niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy oraz brak uwzględnienia art. 8 k.p.a. poprzez działanie organu w zaufaniu do organów Państwowych w sytuacji gdy skarżący przejawiał zaangażowanie i dyspozycyjność w pełnioną służbę, lecz z przyczyn niezależnych, tj. urodzenia się dzieci obowiązany był sprawować opiekę nad małoletnimi, a tym samym realizował obowiązujące przepisy prawa, a tym samym dowódca nie mógł uznać, iż nie dawał on gwarancji pełnienia służby w sposób profesjonalny, w sytuacji gdy dzieci żołnierza mogą w chwili obecnej korzystać ze żłobka i przedszkoli, a on sam pozostaje w pełni do dyspozycji przełożonych. Skarżący podnosząc powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanego nią w mocy rozkazu personalnego organu pierwszej instancji oraz zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postepowania Dowódca Generalny Rodzajów Sił Zbrojnych w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i odniósł się do zarzutów w niej podniesionych uznając je za niezasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, określonej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz.2325 ze zm. - dalej: "p.p.s.a.) uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a.- następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub podjęta została czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia wskazane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Natomiast w wypadku nieuwzględnienia skargi sąd, w myśl art. 151 p.p.s.a. skargę oddala. Przedmiotem sądowej kontroli w niniejszej sprawie była decyzja Dowódcy Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych organu z dnia [...] grudnia 2020r r., utrzymująca w mocy rozkaz personalny Dowódcy [...] Pułku [...] w przedmiocie odmowy zawarcia ze skarżącym kolejnego kontraktu na pełnienie zawodowej służby wojskowej. Zgodnie z art. 15 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 860 z późn. zm.), żołnierz służby kontraktowej najpóźniej na trzy miesiące przed dniem upływu okresu, na jaki został zawarty kontrakt, może wystąpić z wnioskiem o zawarcie kolejnego kontraktu lub powołanie do służby stałej. Z inicjatywą zawarcia kolejnego kontraktu albo powołania do służby stałej może wystąpić również dowódca jednostki wojskowej, w której żołnierz służby kontraktowej pełni kontraktową służbę wojskową. Warunkiem zawarcia kolejnego kontraktu z żołnierzem jest posiadanie przez niego ogólnej oceny co najmniej dobrej w ostatniej opinii służbowej. Analiza tego przepisu jak i pozostałych przepisów ustawy wskazuje, iż nie ustanawiają one trybu rozpoznania wniosku żołnierza zawodowego o zawarcie kolejnego kontraktu. Tryb ten został określony w rozporządzeniu Ministra Obrony Narodowej z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie powoływania do zawodowej służby wojskowej (Dz. U. z 2015 r. poz. 1299). Stosownie do § 15 ust. 1 rozporządzenia w przypadku wniesienia przez żołnierza służby kontraktowej wniosku, o którym mowa w art. 15 ust. 1 powoływanej ustawy, dowódca jednostki wojskowej opiniuje go i przesyła organowi właściwemu do wyznaczenia na stanowisko służbowe lub organowi właściwemu do powołania do służby stałej, jeżeli sam nie jest tym organem. Zgodnie zaś ust. 2 tego przepisu w przypadku pozytywnego rozpatrzenia wniesionego przez żołnierza służby kontraktowej wniosku, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, właściwy organ zawiera z tym żołnierzem kolejny kontrakt na pełnienie zawodowej służby wojskowej lub wydaje rozkaz personalny o powołaniu żołnierza do służby stałej. Odmowa zawarcia kolejnego kontraktu lub powołania żołnierza do służby stałej następuje w formie rozkazu personalnego. Przywołane regulacje ustawy i rozporządzenia nie ustanawiają zatem żadnych przesłanek, którymi powinien kierować się organ właściwy do zawarcia lub odmowy zawarcia kontraktu na pełnienie służby terminowej. Prowadzi to do wniosku, iż rozstrzygnięcie w przedmiocie zawarcia kolejnego kontraktu, czy też odmowy jego zawarcia ma charakter uznaniowy. To stanowisko pozostaje utrwalone w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Podkreśla się w nim również, że żaden przepis materialnego prawa administracyjnego nie przyznaje żołnierzowi zawodowemu w służbie terminowej prawa (roszczenia) o zawarcie kolejnego kontraktu zawodowej służby wojskowej, zatem złożenie wniosku przez skarżącego w tym przedmiocie, nie jest dla organu wiążące ( vide: wyrok NSA z 5 kwietnia 2006 r., sygn. akt I OSK 1348/05, wyrok NSA z 11 kwietnia 2012 r., sygn. akt I OSK 1655/11; baza orzeczeń.nsa.gov.pl). Z analizowanych przepisów wynika jedynie warunek konieczny w procesie wydawania decyzji w przedmiotowej sprawie zapoznania się organu podejmującego decyzję z opinią dowódcy jednostki wojskowej ( § 15 ust. 1 rozporządzenia ), ale tylko w sytuacji, gdy dowódca jednostki nie jest równocześnie organem właściwym do podjęcia decyzji w tym przedmiocie. Zatem jeżeli dowódca jednostki jest równocześnie organem właściwym do rozstrzygnięcia w przedmiocie zawarcia ( odmowy zawarcia ) kolejnego kontraktu, opinia o jakiej mowa w § 15 ust. 1 rozporządzenia nie jest wymagana. Trudno bowiem za racjonalne uznać by organ ten sporządzał taką opinię dla samego siebie. W istocie bowiem jego opinia w zawierać się powinna w uzasadnieniu rozkazu personalnego. W odniesieniu do zaprezentowanego, dotychczas wypracowanego przez orzecznictwo sądowadministracyjne, poglądu o uznaniowym charakterze decyzji w przedmiocie zawarcia kolejnego kontraktu, stwierdzić należy, że pozostaje on aktualny także po nowelizacji ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, dokonanej ustawą z dnia 11 października 2013 r. o zmianie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz niektórych innych ustaw ( Dz.U. z 2013 r., poz. 1355). W wyniku wskazanej nowelizacji zmieniony został art. 15 ustawy, poprzez dodanie do niego ust. 3, zgodnie z którym warunkiem zawarcia kolejnego kontraktu z żołnierzem jest posiadanie przez niego ogólnej oceny co najmniej dobrej w ostatniej opinii służbowej. Z uzasadnienia projektu ustawy nowelizującej wynika, iż celem wprowadzenia wymogu legitymowania się przez żołnierza, ubiegającego się o zawarcie kolejnego kontraktu, oceną co najmniej dobrą w ostatniej opinii służbowej, nie było stworzenie gwarancji kolejnego zatrudnienia czy przyznania roszczenia w tym przedmiocie. Z projektu ustawy nowelizującej ( pkt 14 ) wynika bowiem, że zakładanym celem wprowadzenia do art. 15 ustawy ust. 3 pozostawało wyłącznie motywowanie żołnierzy służby kontraktowej do dobrego wykonywania obowiązków służbowych. Skutkiem wskazanej nowelizacji jest zatem z jednej strony zaostrzenie wymogów do ubiegania się przez żołnierza o zawarcie kolejnego kontraktu przez konieczność nie tylko złożenia wniosku we wskazanym ustawą terminie, ale też legitymowania się co najmniej dobrą oceną w ostatniej opinii służbowej, z drugiej zaś ograniczenie uznaniowości organu właściwego w sprawie przez automatyczną niemożność zawarcia kolejnego kontraktu z żołnierzem nie spełniającym wskazanych "warunków progowych". Analizując zatem rozkaz personalny organu pierwszej instancji i zaskarżoną decyzję przez pryzmat wymogów stawianych w art. 7 k.p.a. organowi wydającemu decyzję o charakterze uznaniowym, wskazać należy, iż ma on obowiązek kierowania się słusznym interesem obywatela, jeżeli nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny, ani nie przekracza to możliwości organu administracji publicznej wynikających z przyznanych mu uprawnień i środków prawnych. Zaakcentować jednak należy, iż korzystanie przez organ z uznania administracyjnego oznacza, że ma on prawo wyboru sposobu rozstrzygnięcia sprawy. Decyzje podejmowane w ramach uznania administracyjnego pozostają pod kontrolą sądu administracyjnego jak decyzje administracyjne innego typu. Jednakże zakres ich kontroli sądowej pozostaje odmienny. Zmierza on bowiem do ustalenia i oceny, czy na podstawie przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania i czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami ( vide: wyrok NSA z dnia 28 kwietnia 2003 r., II SA 2486/01, LEX nr 149543). Oceniając legalność decyzji uznaniowej należy mieć na względzie, że zakres uznania jest wyznaczony prawem i celem, dla jakiego dane przepisy lub instytucje zostały ustanowione. W przypadku decyzji w przedmiocie zawarcia kolejnego kontraktu uznanie zostało przyznane organowi właściwemu w możliwe najszerszym zakresie. Jak już była mowa, ustawodawca, wprowadzając "warunki wstępne" dla ubiegającego o kolejny kontrakt żołnierza służby kontraktowej ( termin złożenia wniosku, co najmniej dobra opinia ) nie ograniczył swobody organu właściwego do podjęcia decyzji żadnymi szczególnymi wymogami. Pomijając kwestie, czy akt wykonawczy do ustawy jest właściwym miejscem do regulacji trybu wydawania aktów administracyjnych, także z powołanego już przepisu § 15 rozporządzenia, nie wynika żadna przesłanka, która podlega badaniu przez organ, do którego został złożony wniosek o zawarcie nowego kontraktu. Przyjęte przez ustawodawcę rozwiązane wynika z istoty i funkcji służby wojskowej, w której powołanie do zawodowej służby wojskowej nastąpić może jeżeli przemawiają za tym potrzeby Sił Zbrojnych. Zgodnie zaś z art. 6 ust. 2 pkt 2a tej ustawy przez potrzeby Sił Zbrojnych należy rozumieć celowość powołania do zawodowej służby wojskowej. Kryterium to z istoty swej nie daje się ocenić pod względem legalności. W świetle przedmiotowej ustawy, służbę kontraktową, charakteryzuje zawarcie kontraktu o charakterze cywilnym, który jest koniecznym warunkiem przystąpienia do służby. Kontrakt ten zawęża pełnienie służby do określonej jednostki, wyznaczonego stanowiska służbowego oraz ściśle określonego czasu. Według art. 13 ust. 2 przedmiotowej ustawy kontrakt zawierany jest na okres od dwóch do sześciu lat. Przepisy pragmatyki wojskowej nie wskazują, ile kontraktów można zawrzeć z żołnierzem zawodowym, jednak łącznie, zgodnie z art. 13 ust. 1, czas służby na podstawie kontraktu nie może przekroczyć dwunastu lat. Po tym okresie żołnierz zawodowy może być mianowany na stałe lub zwolniony ze służby. Podkreślić należy, że mianowanie w służbie kontraktowej ma podobny charakter do umowy o pracę na czas określony, a zatem żołnierz powinien liczyć się z tym, iż kontrakt może nie zostać przedłużony. O ile oczywistym pozostaje, iż w słusznym interesie żołnierza służby terminowej pozostaje jej kontynuowanie w ramach kolejnego kontraktu, to bez wątpienia nadrzędną potrzebą Sił Zbrojnych pozostaje to by zakontraktowani żołnierze zawodowi byli trakcie jego trwania w pełni dyspozycyjni i sprawni. Tak dalece idący prymat interesu publicznego nad interesem jednostki w tej dziedzinie jest w pełni zrozumiały i uzasadnia brak w przepisach prawa gwarancji kolejnego zatrudnienia dla żołnierza czy podstaw do konstruowania roszczeń o zawarcie kolejnego kontaktu. Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności rozpoznawanej sprawy Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. W zaskarżonej skargą decyzji odmowa zawarcia kolejnego kontraktu została umotywowana absencją skarżącego w służbie podczas ostatniego kontraktu podczas którego de facto służby nie pełnił. po pierwsze brakiem pozytywnego zaopiniowania wniosku skarżącego o przedłużenie kontraktu z uwagi na uzyskanie dwóch dostatecznych opinii służbowych i absencją chorobową (139 dni). W konsekwencji organ odwoławczy uznał, że z punktu widzenia potrzeb Sił Zbrojnych kontynuowanie ze skarżącym stosunku służbowego nie jest celowe, zwłaszcza w dobie profesjonalizacji Sił Zbrojnych. Nie daje one bowiem rękojmi profesjonalnego wykonywania zadań. Odnosząc się do zarzutów skargi nakierowanych na kwestionowanie przepisów postępowania wskazać należy, iż sąd administracyjny rozpatrując skargę na decyzję w przedmiocie odmowy zawarcia kolejnego kontraktu na pełnienie zawodowej służby wojskowej nie jest władny samodzielnie oceniać sposobu wykonywania przez żołnierza obowiązków służbowych. Jego kompetencje nie obejmują też badania zasadności ocen podjętych w postępowaniu opiniodawczym o jakim mowa w art. 26 powoływanej ustawy. Także organ rozstrzygający w przedmiocie zawarcia kolejnego kontraktu nie jest uprawniony do prowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego celem zbadania zasadności i rzetelności ocen sformułowanych w opinii służbowej. Prawo opiniowania i oceniania żołnierzy jest atrybutem właściwego przełożonego i mieści się w sferze podległości służbowej. Ten zakres władzy służbowej pozostaje poza kontrolą sądową (art. 5 pkt 2 p.p.s.a i art. 8 powoływanej ustawy). Zatem zarówno przepisy wielokrotnie powoływanej ustawy, jak i rozwiązania systemowe wykluczają badanie prawidłowości (rzetelności) oceny opiniowanego żołnierza zawodowego przy sądowoadministracyjnej kontroli decyzji w przedmiocie odmowy zawarcia kolejnego kontraktu ( vide: wyrok NSA z dnia 20 grudnia 2013 r. sygn. akt I OSK 2732/12, wyrok NSA z dnia 6 października 2010 r. I OSK 549/12; baza orzeczeń nsa.gov pl.; wyrok WSA w Olsztynie z 27 maja 2014 r., II SA/Ol 401/14, LEX nr 1479374, wyrok WSA w Olsztynie z 17 marca 2015 r. II SA/Ol 130/15, LEX nr 1751260). Jak już bowiem wskazano, nadrzędną potrzebą Sił Zbrojnych pozostaje, by zakontraktowani żołnierze zawodowi pozostawali w trakcie trwania kontraktu w pełnej dyspozycyjności i sprawności. Okolicznością bezsporną jest to, że skarżący podczas ostatniego, trzyletniego kontraktu służby nie pełnił, co potwierdzają akta administracyjne. Wbrew wywodom skargi wskazanie tej okoliczności, jako jednej z przyczyn nie zmierzało w żaden sposób do podważenia zasadności korzystania z urlopów wychowawczych i zwolnienia lekarskiego i nie przekraczało zakresu rozpoznania sprawy, stanowiąc jedynie ocenę skutków długotrwałej niezdolności żołnierza do służby. Żołnierz kontraktowy przyjęty do służby ma obowiązek gwarantować dyspozycyjność i profesjonalne wykonywanie zadań, co oznacza, iż wymogów takich nie spełnia żołnierz, który służby nie pełni. Zdaniem Sądu, zaskarżonej decyzji nie można zarzucić przekroczenia granic uznania administracyjnego i tym samym naruszenia prawa. Organ ją wydający kierował się swobodną oceną dowodów, której nie można przypisać znamion dowolności. Zaskarżona decyzja spełnia wymogi prawa dla decyzji administracyjnej wynikające z art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. W szczególności wskazuje w dostateczny sposób zindywidualizowane okoliczności stanowiące podstawę odmowy zawarcia kolejnego kontraktu, znajdujące odzwierciedlenie w dowodach zgromadzonych w aktach administracyjnych. Postępowanie było prowadzone we właściwym trybie i przez właściwe organy. Brak było też innych uchybień skutkujących koniecznością wyeliminowania zaskarżonego rozkazu personalnego z obrotu prawnego. Z powołanych przyczyn skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.