II SA/Wa 48/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. W. na zarządzenie Burmistrza Miasta i Gminy [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie powierzenia B. B. stanowiska dyrektora Zespołu Szkół w [...] postanawia: - odrzucić skargę - Zarządzeniem z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] Burmistrz Miasta i Gminy [...], działając na podstawie art. 36a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 2156) oraz art. 30 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r., poz. 446), powierzył B. B. stanowisko dyrektora Zespołu Szkół w [...] na okres 5 lat szkolnych. B. W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. zarządzenie Burmistrza Miasta i Gminy [...]. Skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonego zarządzenia w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 446) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone, stosownie do wymagań przepisu szczególnego (art. 58 § 1 pkt 5a ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Inaczej niż w postępowaniu regulowanym przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, według którego stroną może być każdy, czyjego interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy postępowanie (art. 28 k.p.a.), uprawnionym, do wniesienia skargi na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym może być jedynie ten podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone. Wskazany przepis daje prawo złożenia skargi każdemu, czyj interes prawny lub uprawnienie zostało naruszone aktem organu gminy, podjętym w sprawie z zakresu administracji publicznej. Skarga złożona w trybie powyższego przepisu nie ma charakteru actio popularis, zatem do jej wniesienia nie legitymuje ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia (por. wyrok NSA z dnia 1 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1437/2004). Przepis art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym nie daje podstawy do korzystania przez każdego z prawa do wniesienia skargi w interesie publicznym (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 marca 2003 r., sygn. akt III RN 42/02). W orzecznictwie podkreśla się, że nawet ewentualna sprzeczność uchwały z prawem nie daje legitymacji do wniesienia skargi, jeżeli uchwała ta nie narusza prawem chronionego interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego (por. wyrok NSA z dnia 14 marca 2002 r., sygn. akt II SA 2503/01). Przymiot strony w postępowaniu kwestionującym legalność zarządzenia z zakresu administracji publicznej ma podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostało naruszone tym zarządzeniem. To skarżący ma obowiązek wykazania tego naruszenia. Wnoszący skargę musi wykazać, że istnieje związek pomiędzy jego prawnie gwarantowaną sytuacją, a zaskarżonym aktem, polegający na naruszeniu interesu prawnego lub uprawnienia (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 marca 2003 r., sygn. akt III RN 42/02, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 9 września 2004 r., sygn. akt II SA/Bk 364/04). Do wniesienia skargi nie legitymuje jedynie stan zagrożenia naruszeniem. Należy wykazać, w jaki sposób doszło do naruszenia prawem chronionego interesu lub uprawnienia podmiotu wnoszącego skargę (por. wyrok NSA z dnia 4 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1563/04, wyrok NSA z dnia 22 lutego 2006 r., sygn. akt II OSK 1127/05). Skarżący ma obowiązek wykazania naruszenia przez organ gminy konkretnego przepisu prawa materialnego, wpływającego negatywnie na sytuację prawną skarżącego. Interes ten powinien być bezpośredni i realny (por. wyrok NSA z dnia 23 listopada 2005 r., sygn. akt I OSK 715/05, wyrok NSA z dnia 4 września 2001 r., sygn. akt II SA 1410/01, postanowienie NSA z dnia 9 listopada 1995 r., sygn. akt II SA 1933/95, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 4 maja 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 764/06). Interes prawny skarżącego, musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę. Istotna jest przede wszystkim bezpośredniość, konkretność i realny charakter interesu prawnego strony kształtowanego aktem stosowania prawa materialnego. Przy takim związku należy eliminować sytuacje, w których dopiero kolejne skutki wcześniejszej konkretyzacji normy prawnej w odniesieniu do jednego podmiotu, pośrednio wpływają na sytuację prawną drugiego podmiotu, wynikającą z zastosowania w stosunku do niego innej już normy prawnej (por. wyrok NSA z dnia 18 września 2003 r., sygn. akt II SA/2637/02). W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, skarżąca nie wykazała związku pomiędzy zaskarżonym zarządzeniem a naruszeniem jej aktualnej, indywidualnej sytuacji prawnej. Skarżąca kwestionuje zarządzenie o powierzeniu B. B. stanowiska dyrektora Zespołu Szkół w [...]. Skarżąca upatruje naruszenia swojego interesu prawnego w tym, że była uczestnikiem konkursu na to stanowisko, a ponadto nauczycielem i dotychczasowym dyrektorem tej szkoły. Strona twierdzi, że jako osoba w sposób bezpośredni zaangażowana w konkurs oraz dotknięta działaniami organu posiada indywidualny i konkretny interes prawny w zbadaniu legalności zarządzenia. W ocenie Sądu okoliczności, na które powołuje się skarżąca uzasadniając swoją legitymację procesową, należy zakwalifikować jako interes faktyczny, nie poparty żadnym interesem prawnym, a tym bardziej interesem prawnym, który zostałby naruszony. Skarżąca była uczestnikiem konkursu, w wyniku którego powierzono stanowisko dyrektora innej osobie. Zarządzenie o powołaniu na stanowisko dyrektora ww. osoby nie dotyczy praw i obowiązków skarżącej. Zaskarżone zarządzenie dotyczy jedynie praw B. B., do którego było adresowane i którego sytuację prawną regulowało. Brak jest przepisu prawa, który przyznawałby kandydatowi ubiegającemu się o stanowisko dyrektora szkoły jakiekolwiek prawo lub nakładał na niego jakikolwiek obowiązek w związku z powołaniem innej konkretnej, indywidualnie oznaczonej osoby na stanowisko dyrektora szkoły. Skarżąca także nie wskazała takiego przepisu. Źródła interesu prawnego skarżącej nie może stanowić fakt udziału w konkursie na stanowisko dyrektora szkoły (por. postanowienie WSA we Wrocławiu z dnia 30 marca 2016 r. sygn. akt IV SA/Wr 451/15, postanowienie WSA w Warszawie z dnia 29 września 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 1374/16). Zdaniem Sądu skarżąca nie wykazała swojej legitymacji procesowej w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, zatem skarga podlegała odrzuceniu. Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a i § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji postanowienia.