II SA/Wa 499/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Maria Werpachowska Sędzia WSA – Adam Lipiński Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) Protokolant specjalista – Sylwia Mikuła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi K. S. na rozkaz personalny Komendanta [...] Policji z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat na dzień mianowania na stanowisko służbowe w związku z przywróceniem do służby w Policji – oddala skargę – Komendant Rejonowy Policji [...]., działając na podstawie art. 101 ust. 1 i 2 w zw. z art. 42 ust. 6 ustawy o Policji oraz § 3, § 4 ust. 1 i § 5 ust. 1 – 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 1236), rozkazem personalnym z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...], ustalił skarżącemu [...] K. S. wzrost uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat na dzień mianowania na stanowisko służbowe w związku z przywróceniem do służby w Policji, tj. na dzień [...] sierpnia 2016 r. w wysokości 10%. W uzasadnieniu wskazano, że w związku z przywróceniem skarżącego do służby w Policji, zaszła konieczność ponownego przeliczenia wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego, z uwzględnieniem okresu pozostawania poza służbą w Policji. Wyjaśniono, że skarżący rozkazem personalnym Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] maja 2014 r. nr [...], został zwolniony ze służby w Policji z dniem [...] maja 2014 r. na podstawie 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji, to jest upływu 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby. Od tego rozkazu personalnego wymieniony wniósł odwołanie do Komendanta [...] Policji, który decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. utrzymał go w mocy. Na powyższą decyzję Komendanta [...] Policji [...] K. S. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 1461/14, oddalił skargę. Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej [...] K. S., uchylił wskazany wyżej wyrok, zaskarżoną decyzję i utrzymany nią w mocy rozkaz personalny nr [...] Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] maja 2014 r. W tym stanie rzeczy, powyższy wyrok stanowił podstawę, zgodnie z art. 42 ust. 1 ustawy o Policji, do przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne. W związku z tym, Komendant Rejonowy Policji [...] rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. mianował [...] K. S. na równorzędne stanowisko służbowe z dniem [...] sierpnia 2016 r. Następnie Komendant Rejonowy Policji [...] rozkazem personalnym z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...], na podstawie art. 42 ust. 5 ustawy o Policji, przyznał świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem ze służby w Policji za okres 4 miesięcy pozostawania poza służbą. Rozkaz ten doręczono skarżącemu w dniu 9 listopada 2016 r. i wymieniony nie wniósł odwołania od wskazanego wyżej rozkazu personalnego. W odwołaniu z dnia [...] grudnia 2016 r. do Komendanta [...] Policji, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego w zakresie, w jakim rozkaz ten ustala wzrost uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat na dzień mianowania na stanowisko służbowe, w związku z przywróceniem do służby, tj. z dniem [...] sierpnia 2016 r., w wysokości 10% i orzeczenie, że w tym zakresie skarżącemu należy się wzrost uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat na dzień mianowania w wysokości 12%. Zarzucił ponadto naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 42 ust. 6 ustawy o Policji poprzez jego zastosowanie i uznanie, że w przedmiotowej sprawie zaliczeniu na poczet wysługi lat podlega wyłącznie okres 4, a nie 27 miesięcy łącznego pozostawania przez nią poza służbą w Policji, za który to okres przyznane zostało świadczenie za czas pozostawania poza służbą w rozumieniu art. 42 ust. 5 ustawy o Policji. Komendant [...] Policji rozkazem personalnym z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...], mając za podstawę art.138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 2 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...]. W uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny – podał, że zgodnie z art. 42 ust. 5 ustawy o Policji, policjantowi przywróconemu do służby przysługuje za okres pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, nie więcej jednak niż za okres 6 miesięcy i nie mniej niż za 1 miesiąc. Natomiast w myśl art. 42 ust. 6 ustawy o Policji okres, za który policjantowi przysługuje świadczenie pieniężne, wlicza się do okresu służby uwzględnianego przy ustalaniu okresu, od którego zależą uprawnienia określone m. in. w art. 101 ust. 1. Okresu pozostawania poza służbą, za który policjant nie otrzymał świadczenia, nie uważa się za przerwę w służbie w zakresie uprawnień uzależnionych od nieprzerwanego jej biegu. Dodano, że zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy o Policji, wysokość uposażenia zasadniczego policjanta jest uzależniona od grupy zaszeregowania jego stanowiska służbowego oraz od posiadanej wysługi lat. W rozpoznawanej sprawie skarżący został zwolniony ze służby w Policji z dniem [...] maja 2014 r., a z dniem [...] sierpnia 2016 r. został mianowany na stanowisko służbowe. Ponadto wymienionemu przyznano w trybie art. 42 ust. 5 ustawy o Policji, za okres 4 miesięcy pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem ze służby (vide: rozkaz personalny Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...]). Jak wynika z materiałów sprawy, wymieniony nie wnosił odwołania od wymienionego wyżej rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Rejonowego Policji [...], co świadczy, że stał się on ostateczny. W tym stanie rzeczy, biorąc pod uwagę, iż świadczenie pieniężne określone w trybie art. 42 ust. 5 ustawy o Policji przysługuje policjantowi w związku z przywróceniem do służby, należy okres przyznanego świadczenia umiejscowić w datach bezpośrednio następujących przed datą mianowania na stanowisko służbowe w związku z podjęciem służby. Dalej wskazano, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 7 grudnia 2007 r. sygn. akt IV SA/GI 466/07 wyraził stanowisko, iż oceniając uprawnienia funkcjonariusza Policji przywróconego do służby w świetle obowiązującego przepisu art. 42 ust. 6 ustawy o Policji można uznać, że ustawodawca zezwolił wyłącznie na częściową reaktywację rozwiązanego stosunku służbowego na okres wypłacanego świadczenia pieniężnego, a świadczenie pieniężne, wlicza się do okresu służby, od którego zależy skatalogowany enumeratywnie rodzaj uprawnień. Do takich uprawnień ustawodawca zaliczył wysługę lat, od której uzależniona została wysokość uposażenia zasadniczego policjanta. W związku z powyższym zgodnie z art. 42 ust. 6 ustawy okres 4 miesięcy pozostawania poza służbą od dnia [...] kwietnia 2016 r. do dnia [...] sierpnia 2016 roku, należy wymienionemu zaliczyć do procentowego wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat pracy. Natomiast okres od dnia [...] maja 2014 r. do dnia [...] kwietnia 2016 r. stanowi przerwę w służbie, albowiem za okres ten nie przysługuje wymienionemu prawo do uposażenia zasadniczego. Ponadto skarżący prawo do uposażenia nabył z dniem [...] sierpnia 2016 roku tj. z dniem mianowania na stanowisko służbowe, co jest zgodne z art. 42 ust. 4 ustawy o Policji, który stanowi, iż prawo do uposażenia powstaje z dniem podjęcia służby. Dalej zaznaczono, że zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego (składu siedmiu sędziów) z dnia 24 września 2001 roku sygn. akt OPS 8/01, zaliczanie określonych okresów pracy do wysługi lat jest czynnością materialno – techniczną, która nie jest przedmiotem odrębnej sprawy administracyjnej załatwianej w drodze decyzji administracyjnej. Ustalenie wysługi lat policjanta na potrzeby wzrostu uposażenia zasadniczego jest wyłącznie częścią postępowania dowodowego prowadzonego w sprawie o przyznanie określonego świadczenia pieniężnego. Decyzją administracyjną natomiast powinna być rozstrzygana sprawa wzrostu uposażenia zasadniczego, której merytoryczne rozstrzygnięcie zależeć będzie od ustalenia wysługi lat, w tym również zaliczenia okresów pracy do wysługi lat. Powyższa kwestia została uregulowana w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 roku w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego i jak wynika z § 4 ust. 1, do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego zalicza się: 1) okresy służby w Policji; 2) okresy służby w Urzędzie Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Biurze Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służbie Więziennej; 3) okresy traktowane jako równorzędne ze służbą, o której mowa w pkt 1 i 2, wymienione w art. 13 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...); 4) zakończone okresy zatrudnienia wykonywanego w pełnym wymiarze czasu pracy; wymiar czasu pracy podlega sumowaniu w przypadku równoczesnego wykonywania zatrudnienia u różnych pracodawców w wymiarze nie niższym niż połowa obowiązującego w danym zawodzie lub na danym stanowisku; 5) inne okresy, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów podlegają wliczeniu do okresu pracy lub służby, od którego zależą uprawnienia pracownicze lub wynikające ze stosunku służbowego. Natomiast zgodnie z § 5 ust. 1 rozporządzenia, dokumenty potwierdzające okresy zaliczane do wysługi lat, o których mowa w § 4 ust. 1 pkt 2 – 5, policjant jest obowiązany złożyć w komórce organizacyjnej jednostki Policji właściwej do spraw kadr. Dodatkowo, jak wynika z § 5 ust. 2 rozporządzenia, wysługę lat oraz poszczególne jej okresy składowe ustala się na dzień przyjęcia policjanta do służby, chyba że z przepisów odrębnych wynika inny termin zaliczenia danego okresu. Przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio w przypadku zmiany wysługi lat w związku z zaliczeniem policjantowi dotychczas nieudokumentowanych okresów, o których mowa w ust. 1 (§ 5 ust. 3). Ponadto w myśl § 5 ust. 4 rozporządzenia, termin nabycia prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat oraz procentową jego wysokość określa się w decyzji ustalającej lub zmieniającej wysługę lat w trybie określonym w ust. 2 i 3, z uwzględnieniem przepisów o przedawnieniu. W przedmiotowej sprawie należało dokonać ustalenia wysługi lat na dzień [...] sierpnia 2016 r., bowiem okres od dnia zwolnienia ze służby, które nastąpiło z dniem [...] maja 2014 r. do dnia mianowania na stanowisko służbowe w związku z przywróceniem do służby w Policji ([...] sierpnia 2016 r), z wyłączeniem 4 miesięcznego okresu, za który przyznano wymienionemu świadczenie określone w art. 42 ust. 5 ustawy o Policji, nie podlega zaliczeniu do wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego. Wobec powyższego na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach osobowych [...] K. S. ustalono, że do wysługi uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego na dzień mianowania na stanowisko służbowe w związku z przywróceniem do służby w Policji tj. na dzień [...] sierpnia 2016 roku należy zaliczyć następujące okresy: - okres pracy w zakładach pracy od dnia 01 listopada 2003 r. do 16 lutego 2004 roku i od 1 marca 2004 r. do 12 kwietnia 2004 r., co stanowi 4 (cztery) miesiące i 28 (dwadzieścia osiem) dni, - okres służby w Wojsku Polskim od dnia 05 maja 2004 r. do 26 kwietnia 2005 r., co stanowi 11 (jedenaście) miesięcy i 22 (dwadzieścia dwa) dni, - okres służby w [...] i [...] Oddziale Straży Granicznej od dnia 01 grudnia 2005 r. do 30 listopada 2011 r., co stanowi 6 (sześć) lat, - okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych od dnia 07 maja 2005 r. do 30 listopada 2005 r., co stanowi 6 (sześć) miesięcy i 24 (dwadzieścia cztery) dni, - okres służby w Policji od dnia 01 grudnia 2011 r. do 15 maja 2014 r. oraz dzień mianowania na stanowisko, tj. [...] sierpnia 2016 r., co stanowi 2 (dwa) lata, 5 (pięć) miesięcy i 16 (szesnaście) dni, - okres, za który przyznano świadczenie pieniężne za okres pozostawania poza służbą od dnia [...] kwietnia 2016 r. do dnia [...] sierpnia 2016 r., co stanowi 4 (cztery) miesiące, zgodnie z rozkazem personalnym Komendanta Rejonowego Policji [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2016 r. Łącznie: 10 lat i 9 miesięcy. Zatem wobec zaliczenia funkcjonariuszowi okresów wysługi obejmujących łącznie 10 lat i 9 miesięcy, ustalenie na dzień mianowania na stanowisko służbowe w związku z przywróceniem do służby w Policji, tj. na dzień [...] sierpnia 2016 r. wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat w wysokości 10% jest zasadne. Zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r., uposażenie zasadnicze policjanta wzrasta z tytułu wysługi lat o 2% po 2 latach służby i o 1 % za każdy następny rok służby, aż do wysokości 20% po 20 latach służby, oraz o kolejne 2% za każde następne 2 lata służby do wysokości 32% po 32 latach służby – łącznie do wysokości 35% po 35 latach służby. Wobec powyższego w świetle przedstawionego stanu prawnego i faktycznego sprawy, zarzuty i argumenty wskazane w odwołaniu należy uznać za niezasadne. Niewłaściwa interpretacja art. 42 ust. 6 ustawy o Policji nie mogła bowiem doprowadzić do uchylenia zaskarżonego rozkazu personalnego pozostającego w zgodności z obowiązującymi przepisami prawa. Zaznaczono, że orzecznictwo sądów administracyjnych odnośnie art. 42 ust. 6 ustawy o Policji wskazuje, że ustawodawca zezwolił jedynie na częściową reaktywację rozwiązanego stosunku służbowego, obejmującą wyłącznie okres, za który wypłacono świadczenie pieniężne za czas pozostawania poza służbą. Przepis ten określa, że tylko okres, za który policjantowi przysługuje świadczenie pieniężne, wlicza się do okresu służby, od którego zależą enumeratywnie wymienione uprawnienia, w tym wysługa lat mająca wpływ na wysokość uposażenia zasadniczego (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2014 r., sygn. akt I OSK 1794/14). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący K. S. wniósł o uchylenie rozkazu personalnego Komendanta [...] Policji w [...] nr [...] z dnia [...].01.2017 r. oraz utrzymanego nim w mocy rozkazu personalnego Komendanta Rejonowego Policji [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. w zakresie, w jakim rozkaz ten ustala wzrost uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat na dzień mianowania na stanowisko służbowe w związku z przywróceniem do służby ([...].08.2016 r.) w wysokości 10%, orzeczenie, że należy się wzrost uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat, liczony według daty na dzień mianowania w wysokości 12 %, a także obciążenie Komendanta [...] Policji w [...] kosztami postępowania oraz kosztami zastępstwa prawnego według norm prawem przepisanych zarzucając: 1. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, brak rozważenia wszystkich okoliczności, mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia oraz błędne uzasadnienie wydanej decyzji, ograniczające się do przytoczenia przepisów prawa i stwierdzenia, że z ich analizy na tle ustalonego stanu faktycznego nie wynika, ażeby istniały podstawy do uchylenia lub zmiany wydanego przez Komendanta Rejonowego Policji [...] w stosunku do niego rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] grudnia 2016 r., a tym samym, ażeby uzasadniony był wzrost uposażenia w/w poprzez zaliczenie na jego poczet całego okresu czasu między zwolnieniem, a przywróceniem do służby, uprawniający do podwyższenia przyznanego mu uposażenia z 10 % na 12 %, w sytuacji, gdy na skutek uchylenia rozkazu o zwolnieniu skarżącego ze służby przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 06.05.2016 r. zwolnienie to nie wywołuje jakichkolwiek skutków prawnych, wobec czego również cały powyższy okres, podczas którego, mimo zgłoszenia wcześniejszej gotowości do pełnienia służby, nie mógł jej pełnić z przyczyn od siebie niezależnych, ani otrzymywać z tego tytułu uposażenia, zaliczyć należy do wysługi lat, wpływającej na jego aktualną wysokość; 2. naruszenie prawa materialnego w postaci art. 42 ust. 6 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji poprzez jego zastosowanie i uznanie, że w przedmiotowej sprawie zaliczeniu na poczet wysługi lat podlega wyłącznie okres 4, a nie 27 miesięcy łącznego pozostawania poza służbą w Policji, za który to okres przyznane zostało świadczenie za czas pozostawania poza służbą w rozumieniu art. 42 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w sytuacji, gdy ze względu na fakt uznania zwolnienia ze służby w tym okresie za bezprawne przez Naczelny Sąd Administracyjny zastosowanie przepisu tego w odniesieniu do sytuacji skarżącego powoduje naruszenie zasady równości wobec prawa, wyrażonej w art. 32 Konstytucji RP i zakazu dyskryminacji, wynikającego z artykułu 14 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności z 4 listopada 1950 r. W obszernym uzasadnieniu – wskazując na opisany powyżej stan faktyczny – podano, że organ odwoławczy dokonał nieprawidłowej oceny znaczenia wyroku, wydanego w wyniku wniesienia przez skarżącego skargi kasacyjnej od rozkazu o zwolnieniu go ze służby przez Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 06.05.2016 r., jako rozstrzygnięcia, mającego istotne znaczenie dla całej sytuacji. I choć, jak wskazuje treść art. 80 k.p.a., co do zasady organ administracji publicznej w każdej, prowadzonej przez siebie sprawie jest uprawniony do dokonania oceny dowodów według dowolnych kryteriów, owa swobodna ocena dowodów, aby nie przekształciła się w samowolę, musi być jednak przeprowadzana zgodnie z normami prawa procesowego oraz z zachowaniem reguł swobodnej oceny dowodów – zasad wiedzy, reguł logiki dotyczących wnioskowania, dowodzenia. przekonywania, uzasadniania oraz zasad doświadczenia życiowego. Oznacza to, że organ prowadzący postępowanie ma prawo oceniać wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych według swojej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania, a także wpływu udowodnienia jednej okoliczności na inne, o ile przestrzega przy tym elementarnych zasad rozumowania i obowiązujących przepisów. Oceniając wyniki postępowania dowodowego (wiarygodność i moc dowodów), organ powinien natomiast uwzględnić treść wszystkich przeprowadzonych i rozpatrzonych dowodów, wskazując w uzasadnieniu decyzji fakty, które uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Tymczasem, w odniesieniu do skarżonego rozkazu personalnego wskazano, że poczyniona zarówno przez Komendanta [...] Policji w [...], jak i Komendanta Rejonowego Policji [...] ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego, szczególnie zaś wydanego przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroku, nie została dokonana zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, wszakże na skutek uchylenia rozkazu o zwolnieniu skarżącego ze służby zwolnienie to jako niebyłe nie powinno wywoływać jakichkolwiek – pozytywnych czy negatywnych – skutków prawnych dla niego. Na kanwie przedmiotowej sprawy wywołuje je jednak, powodując dodatkowo powstanie szkody po jego stronie. Jak wynika z orzecznictwa, skuteczne podważenie prawidłowości dokonanej przez organ administracji publicznej oceny dowodów jest możliwe w wypadku, gdy brak jest logiki w łączeniu przez organ wniosków z zebranymi dowodami lub, gdy wnioskowanie to wykracza poza reguły logiki formalnej albo, wbrew zasadom doświadczenia życiowego, nie uwzględniono jednoznacznych praktycznych związków przyczynowo – skutkowych. I chociaż następstwa orzeczenia sądu, uchylającego rozkaz o zwolnieniu policjanta ze służby, wywołują skutki przede wszystkim na przyszłość, to jednak nie sposób zaprzeczyć, że prawomocne orzeczenie sądu, jeżeli eliminuje decyzję o zwolnieniu z obrotu prawnego, powoduje skutki takie, jakby decyzja taka w ogóle nie istniała. W konsekwencji tego nie można zatem dobrowolnie przyjąć, że choć stan faktyczny, ujęty w decyzji, uznano za niebyły do dnia skutecznego jej uchylenia w stosunku do całego okresu czasu, pierwotnie uznanego za czas pozostawania funkcjonariusza poza służbą, powstaje swego rodzaju "próżnia prawna" oraz, że okres ten po przywróceniu nie poddaje się zaliczeniu na poczet okresu czasu pozostawania w służbie. Gdyby rzeczywiście tak należało interpretować zapisy ustawy doszłoby do sytuacji, że choć nieprawidłowo dokonana czynność prawna została wyeliminowana, to błędnie rozwiązany skutek prawny istnieje nadal. To natomiast powodowałoby niezgodne z prawem działanie orzeczenia, uchylającego wadliwy rozkaz ze skutkiem na przyszłość, wszak niezaliczenie okresu dochodzenia sprawiedliwości, a więc korzystania z konstytucyjnie zagwarantowanego prawa, które to działanie okazuje się być co więcej w pełni uzasadnione i słuszne, w przypadku funkcjonariuszy policji wpływa na wysokość osiąganego przez nich uposażenia i otrzymywanie innych świadczeń. W jego przypadku natomiast, dokonanie przez przełożonych właściwej interpretacji wydanego wyroku jest o tyle istotne, że pierwotnie został on zwolniony ze służby z powodu choroby, będącej następstwem wypadku na służbie w dniu [...].04.2013 r., która to choroba, w ocenie jego przełożonych, trwała ponad rok i uzasadniała rozwiązanie z nim stosunku służbowego w trybie art. 41 ust. 2 pkt. 7 ustawy o Policji, i dopiero Naczelny Sąd Administracyjny we wskazanym wyroku z dnia 6 maja 2016 r. stwierdziwszy wprost błędną wykładnię i nieprawidłowe zastosowanie tego przepisu w zakresie, w jakim komendanci pomijali gotowość powrotu skarżącego do służby jeszcze przed upływem owego rocznego terminu, pozwolił na skuteczne wyeliminowanie błędnego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. Jak wskazano powyżej, organ administracji publicznej prowadzący postępowanie administracyjne, jest zobowiązany dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnego przypadku na podstawie analizy całego materiału dowodowego, a swoje stanowisko powinien przekonująco uzasadnić w sposób przewidziany w przepisach kodeksu poprzez wydanie decyzji o treści przekonującej pod względem prawnym i faktycznym, czego, na skutek pominięcia sytuacji, wykreowanej wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w przedmiotowym przypadku nie uczyniono. Fakt ten potwierdza natomiast jedynie że, jak się zdaje, nie bez znaczenia przy ponownym przeliczaniu okresów zatrudnienia policjanta po przywróceniu go do służby na skutek bezprawnego zwolnienia pozostawać powinien również powód, przez który funkcjonariusz nie miał możliwości odbywania służby, szczególnie w świetle potwierdzenia, że czas pozostawania poza służbą, do którego odnosi się zarówno świadczenie pieniężne z art. 42 ust. 5 ustawy o Policji, jak i okres czasu, możliwy do zaliczenia na poczet łącznego wymiaru służby, jest zupełnie inny i w odniesieniu do jego przypadku w istocie nie został ustalony w oparciu o prawidłową podstawę prawną. Wobec powyższego, mając na uwadze treść rozstrzygnięcia Naczelnego Sądu Administracyjnego, oraz okoliczność, że ocena prawna, wyrażona w orzeczeniu tego sądu wiąże w sprawie sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność były przedmiotem zaskarżenia, dojść należy do konkluzji, że na tej podstawie również cały okres czasu, podczas którego mimo zgłoszenia wcześniejszej gotowości do pełnienia służby, nie mógł jej pełnić z przyczyn od siebie niezależnych, trwały bowiem postępowania, mające na celu ustalenie, czy wcześniejsze jego zwolnienie ze służby nastąpiło zgodnie z prawem, powinno zostać zaliczone do wysługi lat, wpływającej na wysokość uposażenia skarżącego, o co tym samym wnoszę. Nie tylko jednak niezastosowanie się organów do wydanego orzeczenia sądu zmusiło go do ponownego wszczęcia postępowań w zakresie weryfikacji wydanych względem niego rozkazów personalnych, dotyczących wysokości należnego uposażenia. Nadto w zakresie, w jakim do wysługi lat nie doliczono mu pełnego okresu pozostawania poza służbą (łącznie 27 miesięcy), zarówno Komendant [...] Policji w [...], jak i Komendant Rejonowy Policji [...], dokonali błędnej wykładni art. 42 ust. 6 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji i jego zastosowania do dotyczącej go sytuacji, co w efekcie prowadzi do naruszenia zasady równości wobec prawa, wyrażonej w art. 32 Konstytucji RP i zakazu dyskryminacji, wynikającego z artykułu 14 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności z 4 listopada 1950 r. Wskazany przepis statuuje możliwość doliczenia do okresu służby, uwzględnianego przy ustalaniu okresu, od którego zależą uprawnienia określone w art. 29 ust. 2, art. 52 ust. 1, art. 82 ust. 2 i 3, art. 101 ust. 1, art. 110 ust. 1, art. 111 ust. 1 i art. 115 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji wyłącznie tego okresu czasu, za który policjantowi przysługuje świadczenie pieniężne na podstawie art. 42 ust. 5 ustawy. Wskazany przepis z jednej strony zezwala więc na zaliczenie okresu pozostawania poza służbą do okresu, od którego zależy min. wysokość uposażenia policjanta, z drugiej jednak ogranicza okres zaliczenia do kilku tylko miesięcy (od 1 do 6), uzależniając dodatkowo to zaliczenie od okresu, za który policjant otrzymał świadczenie, w oderwaniu natomiast zarówno od rzeczywistego okresu pozostawania przez niego poza służbą, jak i od późniejszych skutków ewentualnego uznania, że fakt pozostawania poza nią w istocie nie nastąpił ze względu na uchylenie rozstrzygnięcia w tym zakresie. Z treści przepisu art. 42 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji nie wynikają wprost warunki (przesłanki), jakimi winien się kierować organ, ustalając przywróconemu do służby policjantowi wysokość przysługującego mu świadczenia, w związku z czym, mając na uwadze wskazywaną zresztą także przez obu komendantów naczelną rekompensacyjną funkcję tego świadczenia, organ ten, jak się zdaje, przed wydaniem decyzji powinien najpierw zweryfikować, jakie skutki w sferze finansowej rzeczywiście spowodowało zwolnienie funkcjonariusza ze służby. Tymczasem, w odniesieniu do niego, który nie dość, że w wyniku zwolnienia ze służby utracił źródło utrzymania na 27 miesięcy, to jeszcze we własnym zakresie ponosić musiał koszty związane z całkowitym powrotem do zdrowia, które utracił przecież na skutek wypadku, zaistniałego podczas i w związku z pełnieniem przez niego służby. W wyniku natomiast błędnej wykładni i zastosowania w jego sytuacji przez Komendanta Rejonowego Policji [...] przepisu art. 42 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, szkoda, poniesiona przez skarżącego, uznana została za równoważną wysokości świadczenia za 4 miesiące jego pozostawania poza służbą, uzasadniona jest wątpliwość co do faktycznego kompensacyjnego charakteru tego świadczenia, tym bardziej w odniesieniu do zaliczenia tego samego okresu na poczet rzeczywistej wysługi lat, uzasadniającej wzrost uposażenia. Pozostawienie natomiast takiego rozstrzygnięcia, czy to w całości, czy w zakresie samych tylko skutków w mocy, prowadzi do naruszenia podstawowych praw człowieka i obywatela, rodzi bowiem poważne skutki w zakresie równego traktowania funkcjonariuszy wobec prawa na zasadzie art. 32 Konstytucji RP, a także narusza zakaz dyskryminacji, wynikający z treści artykułu 14 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności z 4 listopada 1950 roku, statuującego, że "korzystanie z praw i wolności wymienionych w niniejszej Konwencji powinno być zapewnione bez dyskryminacji wynikającej z takich powodów jak płeć, rasa, kolor skóry, język, religia, przekonania polityczne i inne, pochodzenie narodowe lub społeczne, przynależność do mniejszości narodowej, majątek, urodzenie bądź z jakichkolwiek innych przyczyn". Obowiązek równego traktowania funkcjonariuszy mundurowych w świetle powyższych regulacji wielokrotnie był z resztą przedmiotem rozstrzygnięć, zapadłych przed Trybunałem Konstytucyjnym. W odniesieniu do niego fakt niekonstytucyjnego i dyskryminującego działania zarówno Komendanta Rejonowego Policji, jak i aprobującego jego decyzje Komendanta [...] Policji, polegający na zaliczeniu mu do okresu służby jedynie 4 miesięcy zamiast całego 27-miesięcznego okresu czasu poza służbą bez jego winy, wynika natomiast z faktu, że zarówno w zakresie wzrostu uposażenia, jak i pozostałych, przysługujących funkcjonariuszom policji świadczeń, został on potraktowany gorzej, aniżeli pozostali koledzy, posiadający porównywalny, ale nieprzerwany bezpodstawnymi zwolnieniami staż pracy w Policji. Gdyby bowiem doliczono mu cały ten okres czasu do służby, to, na zasadzie wspomnianego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r., przysługiwałby mu wzrost uposażenia i jego uplasowanie się na poziomie 12 %, gdyż łączny okres zatrudnienia, wyliczony na podstawie art. 5 tego rozporządzenia, wynosiłby 12 lat 8 miesięcy, ale też umożliwiłaby jemu otrzymanie nagrody rocznej stosownie do treści art. 110 ustawy o Policji oraz prawo do uzyskania awansu na kolejny, wyższy stopień policyjny zgodnie z art. 52 ust. 1 cyt. ustawy. To z kolei wiązałoby się, poza możliwością rozwoju w służbie, ale także z podwyższeniem dotychczasowego wynagrodzenia oraz otrzymaniem przez niego stosownego dodatku. Niezaliczenie tego okresu, kiedy to przecież był zdolny do służby, stosownie do powyższej argumentacji, uprawnia go natomiast do ubiegania się czy to o podwyższenie wynagrodzenia, czy o awans, dopiero po upływie kilkunastu następnych miesięcy służby, podczas, gdy inni funkcjonariusze, którzy, tak jak skarżący, spełniali wskazane kryteria, otrzymali należne im na podstawie ustawy o Policji świadczenia. Takie zróżnicowanie świadczy tylko i wyłącznie o jego dyskryminacji, który przecież nie tylko, że bezpodstawnie, ale dodatkowo nie na skutek swoich, w jakikolwiek sposób zawinionych działań, został wydalony ze służby, a szkoda z tego tytułu nie została natomiast naprawiona w całości. Zaliczenie całego okresu pozostawania poza służbą na poczet okresu zatrudnienia pozwoliłoby mu nie tylko na poprawę jego aktualnej sytuacji finansowej, ale przede wszystkim czyniłoby zadość szkodzie, jaką spowodowało bezprawne usunięcie go ze służby. Jak wskazuje orzecznictwo, w sytuacji uznania, że postawiony zarzut wadliwości ustalonego stanu faktycznego uznany zostanie za nieusprawiedliwiony, lub wtedy, gdy nie zostanie on postawiony przez skarżącego w ogóle, sąd administracyjny przystąpić może do oceny zarzutów, dotyczących naruszenia prawa materialnego, oceniając je w oparciu o ustalony wcześniej w sprawie stan faktyczny. W razie wątpliwości co do rozumienia konkretnego przepisu prawa, właściwe jest natomiast zastosowanie takiej wykładni, która najbardziej odpowiadać będzie zasadom, wyrażonym w Konstytucji, co stanowi realizację zasady demokratycznego i praworządnego państwa prawa. udzie administracja powinna opierać wszelkie swe działania przede wszystkim na zasadzie praworządności w tym zakresie. Natomiast dokonana na kanwie przedmiotowej sprawy przez poszczególne organy Policji wykładnia art. 42 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji z całą pewnością nie tylko nie ma charakteru prokonstytucyjnego, ale wręcz narusza podstawowe prawa człowieka i obywatela w niej zawarte. W odpowiedzi na skargę Komendant [...] Policji wniósł o jej oddalenie, wskazując na dotychczasowe ustalenie faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżony rozkaz personalny został wydany zgodnie z prawem. Stosownie bowiem do treści art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1782), wysokość uposażenia zasadniczego policjanta jest uzależniona od grupy zaszeregowania jego stanowiska służbowego oraz od posiadanej wysługi lat. Z kolei w myśl art. 42 ust. 4 ustawy, prawo do uposażenia powstaje z dniem podjęcia służby, chyba że po zgłoszeniu do służby zaistniały okoliczności usprawiedliwiające niepodjęcie tej służby, a według brzmienia ust. 5 tegoż przepisu, policjantowi przywróconemu do służby przysługuje za okres pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, nie więcej jednak niż za okres 6 miesięcy i nie mniej niż za 1 miesiąc. Takie samo świadczenie przysługuje osobie, o której mowa w ust. 3. Natomiast na podstawie ust. 6 tegoż przepisu, okres, za który policjantowi przysługuje świadczenie pieniężne, wlicza się do okresu służby uwzględnianego przy ustalaniu okresu, od którego zależą uprawnienia określone w art. 29 ust. 2, art. 52 ust. 1, art. 82 ust. 2 i 3, art. 101 ust. 1, art. 110 ust. 1, art. 111 ust. 1 i art. 115 ust. 1. Okresu pozostawania poza służbą, za który policjant nie otrzymał świadczenia, nie uważa się za przerwę w służbie w zakresie uprawnień uzależnionych od nieprzerwanego jej biegu. W dalszej części analizy przepisów prawa, zwrócić należy uwagę na § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (tekst jedn. z 2015 r., poz. 1236 ze zm.), uposażenie zasadnicze policjanta wzrasta z tytułu wysługi lat o 2% po 2 latach służby i o 1% za każdy następny rok służby, aż do wysokości 20% po 20 latach służby, oraz o kolejne 2% za każde następne dwa lata służby do wysokości 32% po 32 latach służby – łącznie do wysokości 35% po 35 latach służby. Z kolei w myśl § 4 ust. 1 rozporządzenia, do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego zalicza się: 1) okresy służby w Policji; 2) okresy służby w Urzędzie Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Biurze Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służbie Więziennej; 3) okresy traktowane jako równorzędne ze służbą, o której mowa w pkt 1 i 2, wymienione w art. 13 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2015 r. poz. 900); 4) zakończone okresy zatrudnienia wykonywanego w pełnym wymiarze czasu pracy; wymiar czasu pracy podlega sumowaniu w przypadku równoczesnego wykonywania zatrudnienia u różnych pracodawców w wymiarze nie niższym niż połowa obowiązującego w danym zawodzie lub na danym stanowisku; 5) inne okresy, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów podlegają wliczeniu do okresu pracy lub służby, od którego zależą uprawnienia pracownicze lub wynikające ze stosunku służbowego. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że skarżący [...] K. S. rozkazem personalnym Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] maja 2014 r. nr [...], został zwolniony ze służby w Policji z dniem [...] maja 2014 r. na podstawie 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji i Komendant [...] Policji decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] utrzymał go w mocy. Następnie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 1461/14, oddalił skargę na powyższą decyzję, zaś Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 5 maja 2016 r. sygn. akt. I OSK 2057/15, uchylił powyższy wyrok, zaskarżoną decyzję i utrzymany nią w mocy rozkaz personalny z dnia [...] maja 2014 r. nr [...]. Nie budzi również wątpliwości, że w tej sytuacji Komendant Rejonowy Policji [...] rozkazem personalnym z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...], mianował skarżącego [...] K. S. na równorzędne stanowisko służbowe z dniem [...] sierpnia 2016 r. Następnie Komendant Rejonowy Policji [...]. rozkazem personalnym z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...], działając na podstawie art. 42 ust. 5 ustawy o Policji, przyznał świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem ze służby w Policji za okres 4 miesięcy pozostawania poza służbą, tj. za okres od dnia [...] kwietnia 2016 r. do dnia [...] sierpnia 2016 r., na który to rozkaz skarżący nie wniósł odwołania. Oczywistym pozostaje również fakt, że skarżącemu, poza spornymi 4 miesiącami (a nie jak żąda skarżący – 27 miesiącami) wynikającymi z rozkazu personalnego z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] , prawidłowo zaliczono do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego, co daje łącznie 10 lat i 9 miesięcy na dzień mianowanana na stanowisko służbowe w związku z przywróceniem do służby w Policji w dniu [...] sierpnia 2016 r.: 1. okres pracy w zakładach pracy od dnia 01 listopada 2003 r. do 16 lutego 2004 roku i od 1 marca 2004 r. do 12 kwietnia 2004 r., co stanowi 4 (cztery) miesiące i 28 (dwadzieścia osiem) dni, 2. okres służby w Wojsku Polskim od dnia 05 maja 2004 r. do 26 kwietnia 2005 r., co stanowi 11 (jedenaście) miesięcy i 22 (dwadzieścia dwa) dni, 3. okres służby w [...] i [...] Oddziale Straży Granicznej od dnia 01 grudnia 2005 r. do 30 listopada 2011 r., co stanowi 6 (sześć) lat, 4. okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych od dnia 07 maja 2005 r. do 30 listopada 2005 r., co stanowi 6 (sześć) miesięcy i 24 (dwadzieścia cztery) dni, - okres służby w Policji od dnia 01 grudnia 2011 r. do 15 maja 2014 r. oraz dzień mianowania na stanowisko, tj. [...] sierpnia 2016 r., co stanowi 2 (dwa) lata, 5 (pięć) miesięcy i 16 (szesnaście) dni, - okres, za który przyznano świadczenie pieniężne za okres pozostawania poza służbą od dnia [...] kwietnia 2016 r. do dnia [...] sierpnia 2016 r., co stanowi 4 (cztery) miesiące, zgodnie z rozkazem personalnym Komendanta Rejonowego Policji [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2016 r. W tej sytuacji rozkazem personalnym z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...], prawidłowo ustalono skarżącemu [...] K. S. wzrost uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat na dzień mianowania na stanowisko służbowe w związku z przywróceniem do służby w Policji, tj. na dzień [...] sierpnia 2016 r. w wysokości 10%. Tymczasem skarżący zarzuca, że zamiast 4 miesięcy zaliczonych mu do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego, powinno się mu zaliczyć 27 miesięcy, tj. łącznego okresu pozostawania poza służbą i co powodowałoby wzrost uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat do 12%. Analizując powyższy zarzut doszedł Sąd do przekonania, że zaskarżony i poprzedzający go rozkaz personalny, został wydany zgodnie z prawem. Z tego mianowicie powodu, że w myśl cytowanego już wyżej art. 42 ust. 5 ustawy o Policji, funkcjonariuszowi Policji przywróconemu do służby przysługuje za okres pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, nie więcej jednak niż za okres 6 miesięcy i nie mniej niż za 1 miesiąc. Zatem górna granica świadczenia pieniężnego przysługująca skarżącemu, została zakreślona do 6 miesięcy. Zatem wskazać w tym miejscu należy skarżącemu, że zgodnie z tym przepisem, ustawodawca zezwolił tylko na częściową reaktywację rozwiązanego stosunku służbowego na okres wypłacanego świadczenia pieniężnego, a świadczenie pieniężne, wlicza się do okresu służby, od którego zależy skatalogowany enumeratywnie rodzaj uprawnień i do takich uprawnień ustawodawca zaliczył wysługę lat, od której uzależniona została wysokość uposażenia zasadniczego policjanta. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 i art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku.