I OSK 1794/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Iwona Bogucka sędzia NSA Maciej Dybowski sędzia del. WSA Marzenna Glabas (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Joanna Ukalska po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2016 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 grudnia 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 1514/13 w sprawie ze skargi M. P. na rozkaz personalny Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat na dzień mianowania na stanowisko służbowe w związku z przywróceniem do służby 1. oddala skargę kasacyjną; 2. odstępuje od zasądzenia od M. P. na rzecz Komendanta Stołecznego Policji kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 12 grudnia 2013 r. (sygn. akt II SA/Wa 1514/13), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a.") oddalił skargę M. P. na rozkaz personalny Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] maja 2013 r., nr [...] w przedmiocie wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat. Wyrok ten zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. Komendant Powiatowy Policji w Mińsku Mazowieckim, na podstawie art. 101 ust. 1 i 2 w związku z art. 42 ust. 6 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.) oraz § 3, § 4 ust. 1 i § 5 ust. 2 i ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalaniu wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.), ustalił M. P. – referentowi Wydziału Ruchu Drogowego – wzrost uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat na dzień mianowania na stanowisko służbowe w związku z przywróceniem do służby w Policji, tj. na dzień 15 marca 2013 r., w wysokości 18%. W uzasadnieniu podał, że na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach osobowych policjanta ustalono, iż do wysługi uwzględnionej przy ustalaniu wzrostu uposażenia na dzień mianowania na stanowisko służbowe w związku z przywróceniem do służby w Policji, tj. na dzień 15 marca 2013 r., należy zaliczyć następujące okresy: – służbę w Policji od dnia 1 września 1991 r. do dnia 15 maja 2009 r. (zwolnienia ze służby) oraz dzień mianowania na stanowisko – 15 marca 2013 r. – co stanowi 17 lat 8 miesięcy i 16 dni; – okres, za który przyznano świadczenie pieniężne za czas pozostawania poza służbą od dnia 24 września 2009 r. do dnia 23 marca 2010 r., tj. 6 miesięcy, wynikający z decyzji Komendanta Powiatowego Policji w Mińsku Mazowieckim nr [...] z dnia [...] stycznia 2011 r.; – okres, za który przyznano świadczenie pieniężne za czas pozostawania poza służbą od dnia 15 września 2012 r. do dnia 14 marca 2013 r., tj. 6 miesięcy, wynikający z rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] marca 2013 r. Komendanta Powiatowego Policji w Mińsku Mazowieckim. W odwołaniu od powyższego rozkazu personalnego M. P. wniósł o jego uchylenie w całości lub jego zmianę w związku z rażącym naruszeniem prawa poprzez niewłaściwą interpretację art. 42 ust. 6 ustawy o Policji. W uzasadnieniu podniósł, że wyrok z dnia 24 marca 2010 r. uniewinniający go od popełnienia zarzucanych czynów spowodował reaktywowanie stosunku służbowego z mocy prawa, a poprzez stawienie się do służby w dniu 25 marca 2010 r., wypełnił wymogi zawarte w art. 42 ustawy o Policji i stał się policjantem przywróconym do czynnej służby. Podkreślił również, że wnioskował do organu o wypłatę zaległego uposażenia od dnia 25 marca 2010 r., tj. od dnia zgłoszenia się do służby po wyroku uniewinniającym, gdyż zaistniały niewątpliwie okoliczności usprawiedliwiające niepodjęcie służby, co potwierdził w wyroku z dnia 12 grudnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Komendant Stołeczny Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] maja 2013 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), po rozpatrzeniu odwołania, utrzymał w mocy powyższy rozkaz personalny. W uzasadnieniu podał, że zgodnie z art. 42 ust. 1 ustawy o Policji, uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji z powodu jej wadliwości, stanowi podstawę przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne. Ponadto w myśl art. 42 ust. 5 policjantowi przywróconemu do służby przysługuje za okres pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, nie więcej jednak niż za okres 6 miesięcy i nie mniej niż za 1 miesiąc. Okres, za który policjantowi przysługuje świadczenie pieniężne, wlicza się do okresu służby, od którego zależą uprawnienia określone w art. 29 ust. 2, art. 52 ust. 1, art. 69 ust. 1, art. 82 ust. 2 i 3, art. 101 ust. 1, art. 110 ust. 1, art. 111 ust. 1 i art. 115 ust. 1 powołanej ustawy. Okresu pozostawania poza służbą, za który policjant nie otrzymał świadczenia, nie uważa się za przerwę w służbie w zakresie uprawnień uzależnionych od nieprzerwanego jej biegu (art. 42 ust. 6). Organ wskazał, że w rozpatrywanej sprawie należy zwrócić uwagę na przepis art. 99 ust. 1 ustawy o Policji, zgodnie z którym prawo do uposażenia powstaje z dniem mianowania policjanta na stanowisko służbowe. Jednocześnie zgodnie z art. 100 tej ustawy, uposażenie policjanta składa się z uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia, zaś jego wysokość, stosownie do treści art. 101 ust. 1 ustawy, uzależniona jest od grupy zaszeregowania jego stanowiska służbowego oraz posiadanej wysługi lat. W ocenie organu odwoławczego Komendant Powiatowy Policji w Mińsku Mazowieckim prawidłowo zaliczył do wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego, okresy, za które przyznano M. P. świadczenie z tytułu pozostawania poza służbą, zasadnie też wskazał daty początkowe i końcowe tychże okresów, bowiem 6-miesięczny okres winien być liczony od dnia przywrócenia do służby lub mianowania na stanowisko służbowe wstecz. Organ stwierdził też, że samo uchylenie decyzji o zwolnieniu ze służby lub uniewinnienie w postępowaniu karnym, stanowiące podstawę przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne, powoduje konieczność ponownego nawiązania tego stosunku (z uwzględnieniem przepisu art. 42 ust. 2 i 3 ustawy o Policji). Pomimo bowiem swojej wadliwości, zwolnienie ze służby doprowadza do rozwiązania stosunku prawnego łączącego jego strony, a uchylenie decyzji o zwolnieniu nie stanowi rozstrzygnięcia o bezskuteczności zwolnienia prowadzącego do przywrócenia stosunku służbowego ze skutkiem wstecznym, lecz stanowi podstawę przywrócenia na stanowisko równorzędne. Konsekwencją zatem przywrócenia do służby jest albo rozwiązanie stosunku służbowego w przypadkach określonych w art. 42 ust. 2 i 3, albo ponowne nawiązanie stosunku służbowego poprzez mianowanie na stanowisko służbowe. W ocenie organu brak jest zatem podstaw prawnych, aby okres między zwolnieniem ze służby, a reaktywowaniem stosunku służbowego poprzez mianowanie na stanowisko służbowe, traktować inaczej niż okres pozostawania poza służbą. Stąd też za okres, w którym stosunek służbowy nie istniał, nie ma podstaw do dochodzenia innych uprawnień, poza wymienionymi w art. 42 ust. 1, 5 i 6 ustawy o Policji. Ponadto art. 42 ust. 6 tej ustawy określa, że tylko okres, za który policjantowi przysługuje świadczenie pieniężne, wlicza się do okresu służby, od którego zależy skatalogowany enumeratywnie rodzaj uprawnień, w tym wysługa lat, od której uzależniona jest wysokość uposażenia zasadniczego. W skardze na powyższą decyzję M. P. powtórzył argumentację odwołania, a nadto podniósł, że zgodnie z art. 121 ust. 1 ustawy o Policji, w razie choroby, urlopu, zwolnienia od zajęć służbowych oraz w okresie pozostawania bez przydziału służbowego, policjant otrzymuje uposażenie zasadnicze, dodatki do uposażenia o charakterze stałym i inne należności pieniężne należne na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym – z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian, mających wpływ na prawo do uposażenia i innych należności pieniężnych lub na ich wysokość. W uzasadnieniu powołanego na wstępie wyroku oddalającego skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że ustalony w sprawie stan faktyczny nie budzi wątpliwości. Bezspornym jest bowiem, że Komendant Powiatowy Policji w Mińsku Mazowieckim rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] maja 2009 r. zwolnił skarżącego ze służby w Policji z dniem [...] maja 2009 r., na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 w związku z art. 45 ust. 3 ustawy o Policji, a Komendant Stołeczny Policji, po rozpatrzeniu odwołania policjanta, utrzymał ten rozkaz w mocy decyzją nr [...] z dnia 25 czerwca 2009 r. Wyrokiem Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 3 grudnia 2009 r., który został utrzymany w mocy wyrokiem Sądu Okręgowego w Siedlcach z dnia 24 marca 2010 r., skarżący został uniewinniony od popełnienia zarzucanych mu czynów, a tym samym zaistniała podstawa określona w art. 42 ust. 1 w związku z ust. 7 ustawy o Policji, do przywrócenia go do służby z dniem 24 marca 2010 r. Z uwagi na to, że funkcjonariusz nie zgłosił w terminie 7 dni od daty przywrócenia do służby gotowości jej podjęcia, o czym stanowi art. 42 ust. 2 ustawy o Policji, Komendant Powiatowy Policji w Mińsku Mazowieckim decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. zwolnił go ze służby z dniem 15 lutego 2011 r. na podstawie art. 42 ust. 2 i art. 45 ust. 3 ustawy o Policji, a Komendant Stołeczny Policji utrzymał ją w mocy rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] marca 2011 r. Jednocześnie wskazany organ decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. przyznał skarżącemu na podstawie art. 42 ust. 5 ustawy o Policji świadczenie pieniężne za okres sześciu miesięcy pozostawania poza służbą, równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem. Na ostateczny rozkaz Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] marca 2011 r. M. P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 12 grudnia 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 1324/11, uchylił zaskarżony rozkaz personalny oraz utrzymaną nim w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Policji w Mińsku Mazowieckim z dnia [....] stycznia 2011 r. nr [...]. Naczelny Sąd Administracyjny zaś wyrokiem z dnia 23 listopada 2012 r., sygn. akt I OSK 596/12, oddalił skargę kasacyjną Komendanta Stołecznego Policji od powyższego wyroku. W związku z tym Komendant Powiatowy Policji w Mińsku Mazowieckim rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] marca 2013 r. mianował skarżącego na równorzędne stanowisko służbowe referenta z dniem 15 marca 2013 r., zaś rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] marca 2013 r., na podstawie art. 42 ust. 5 ustawy o Policji, przyznał mu świadczenie za okres sześciu miesięcy pozostawania poza służbą. Sąd I instancji podkreślił, że spór w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia w oparciu o tak ustalony stan faktyczny należnej skarżącemu wysługi lat do celów uposażeniowych. Zgodził się ze stanowiskiem organu II instancji, że skarżącemu do wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego, należało dodatkowo zaliczyć jedynie te okresy, za które przyznano świadczenie z tytułu pozostawania poza służbą. Za nietrafny uznał pogląd skarżącego, że od 25 marca 2010 r. był policjantem przywróconym do czynnej służby, a samo mianowanie na stanowisko służbowe było jedynie czynnością materialno-techniczną. Sąd podzielił ponadto ocenę Komendanta Stołecznego Policji, zgodnie z którą uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby, czy też uniewinnienie w postępowaniu karnym, stanowiące podstawę przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne, wiąże się z koniecznością ponownego nawiązania stosunku służby, z uwzględnieniem art. 42 ust. 2 i 3 ustawy. Pomimo bowiem swojej wadliwości, zwolnienie ze służby skutkuje rozwiązaniem stosunku prawnego łączącego strony, a uchylenie decyzji o zwolnieniu nie oznacza rozstrzygnięcia o bezskuteczności tego zwolnienia prowadzącego do przywrócenia do służby ex tunc, lecz stanowi jedynie podstawę do przywrócenia na stanowisko równorzędne. Utwierdzają w tym przekonaniu regulacje zawarte w art. 42 ust. 2 i 3 ustawy o Policji, przewidujące rozwiązanie stosunku służbowego, pomimo zaistnienia podstawy przywrócenia do służby, a to z uwagi na niezgłoszenie gotowości niezwłocznego podjęcia służby w ciągu 7 dni od przywrócenia do służby, bądź z uwagi na niemożność jej pełnienia. Powyższe, zdaniem Sądu I instancji, prowadzi do jednoznacznego wniosku o braku podstaw prawnych do przyjęcia, że okres pomiędzy zwolnieniem ze służby, a reaktywowaniem stosunku służbowego, winien być traktowany jako okres służby. Odnosząc się natomiast do wykładni treści art. 42 ust. 6 ustawy o Policji Sąd ten uznał, że ustawodawca zezwolił jedynie na częściową reaktywację rozwiązanego stosunku służbowego, obejmującą wyłącznie okres, za który wypłacono świadczenie pieniężne za czas pozostawania poza służbą. Wbrew opinii skarżącego przepis ten określa, że tylko okres, za który policjantowi przysługuje świadczenie pieniężne, wlicza się do okresu służby, od którego zależą enumeratywnie wymienione uprawnienia, w tym wysługa lat mająca wpływ na wysokość uposażenia zasadniczego. Sąd I instancji wskazał także, że nie jest uprawnione odwołanie się przez skarżącego do treści art. 121 ust. 1 ustawy o Policji, który jest przepisem gwarancyjnym, mającym zastosowanie wyłącznie do funkcjonariuszy pozostających w służbie, lecz z określonych w nim powodów niewykonujących obowiązków służbowych. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, ewentualnie w przypadku, gdyby Sąd uznał, że zachodzi jedynie naruszenie prawa materialnego, o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i rozpoznanie skargi na podstawie art. 188 p.p.s.a,. Wniósł także o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Na podstawie art. 174 p.p.s.a zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: 1. naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności art. 141 § 4 p.p.s.a poprzez nieprecyzyjne wskazanie podstawy rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie, ogólnikowe i niejasne odniesienie się do zarzutów stawianych przez skarżącego, niewyjaśnienie przyczyn pominięcia okresu od dnia 24 marca 2010 r. do dnia wyroku NSA i niewliczenia go, zgodnie z art. 42 ust. 7 w zw. z ust. 5 ustawy o Policji, do wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 42 ust. 7 oraz ust. 1 i 2 ustawy o Policji w ten sposób, że orzeczenie Sądu pomija uprawnienie skarżącego do świadczenia pieniężnego wynikającego z ust. 5 cyt. przepisu z powodu nieuznania okresu od dnia 24 marca 2010 r. do dnia rozkazu personalnego nr [...] z [...] marca 2011 r. Komendanta Stołecznego Policji w przedmiocie reaktywowania stosunku służbowego. Wskazał, że Sąd w sposób powierzchowny, nieprecyzyjny i niejasny dokonał interpretacji art. 42 ust. 4 i 6 ustawy o Policji, cytując jedynie ust. 4, nie badając i nie wskazując okoliczności usprawiedliwiających niepodjęcie służby. To organ prawo naruszył, a skarżący ponosi tego konsekwencje, poprzez dyskryminację zawodową, finansową i społeczną. W uzasadnieniu autor skargi kasacyjnej wskazał na zapadłe wcześniej w sprawie wyroki. Zarzucił, że Sąd I instancji pominął ocenę okresu pozostawania poza służbą od dnia 24 marca 2010 r. do dnia wyroku NSA z dnia 23 listopada 2012 r., eliminującego z obrotu prawnego obydwie decyzje personalne o zwolnieniu ze służby. Podniósł, że wyrok ten spowodował przywrócenie do służby od dnia jego wydania i skarżący, zgodnie z art. 42 ust. 7 ustawy o Policji, ma reaktywowany stosunek służbowy od dnia 24 marca 2010 r., tj. od daty ogłoszenia prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego, uniewinniającego skarżącego od zarzucanych mu czynów oraz skutecznego zgłoszenia gotowości do podjęcia służby, bez rozkazu personalnego dotyczącego mianowania na stanowisko, określenia składników uposażenia, aż do dnia 15 marca 2013 r., kiedy taki rozkaz otrzymał. Zdaniem skarżącego kasacyjnie winien on otrzymać za ten okres, tj. od 24 marca 2010 r. do 15 marca 2013 r., zarówno świadczenie pieniężne za okres pozostawania poza służbą, jak również cały ten okres powinien być wliczony do wysługi lat. Zauważył, że Sąd I instancji marginalnie potraktował stanowisko wyrażone we wcześniejszych wyrokach, potwierdzających, iż po wyroku uniewinniającym zgłosił w wymaganym terminie gotowość do służby. Stwierdził, że zgodnie z art. 121 ust. 1 ustawy o Policji policjant przebywający na zwolnieniu lekarskim zachowuje prawo nie tylko do uposażenia zasadniczego, ale także do wszelkich dodatków o charakterze stałym. Zdaniem skarżącego kasacyjnie powinien on korzystać z dobrodziejstwa tego przepisu, gdyż od dnia 24 marca 2010 r. pozostawał bez przydziału służbowego, na skutek błędnego działania organu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki zostały enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie żadna z tych przesłanek nie wystąpiła, zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia w niej wskazanymi. Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1); naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy ( pkt 2). Stawiając zarzut naruszenia prawa materialnego należy wykazać, na czym polegała dokonana przez sąd pierwszej instancji błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie przepisu oraz jaka powinna być wykładnia prawidłowa lub jakie powinno być właściwe zastosowanie przepisu prawa materialnego. Podobnie przy naruszeniu prawa procesowego należy przywołać przepisy tego prawa naruszone przez sąd, wskazać na czym polegało uchybienie tym przepisom i uzasadnić, dlaczego uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpoznawanej sprawie skargę kasacyjną oparto na obu podstawach kasacyjnych, w związku z tym w pierwszej kolejności wymagają oceny zarzuty dotyczące naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania, gdyż zarzut dotyczący naruszenia prawa materialnego może podlegać ocenie dopiero wówczas, gdy stan faktyczny przyjęty za podstawę zaskarżonego wyroku nie nasuwa zastrzeżeń. W tym zakresie jako jedyny wskazano zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadniając, że Sąd ten pominął zarzuty stawiane przez skarżącego, nie podając z jakich powodów i na jakiej podstawie prawnej odmówił im racji , sprawę sprowadził do ustalenia wysługi lat do celów uposażeniowych i dokonał tego w sposób niepełny, nie uwzględniając całości stanu faktycznego i stosując chybioną wykładnię przepisów. Z treści uzasadnienia wyroku powinno bowiem wnikać, że Sąd przeanalizował wszystkie istotne kwestie, a uzasadnienie wyroku, mimo że dość obszerne, nie zawiera wyczerpującego wyjaśnienia przesłanek podjętego rozstrzygnięcia. Wyjaśnić zatem należy, że zgodnie z treścią art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Oznacza to, że zarzut naruszenia art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi można uznać za usprawiedliwiony w sytuacji, kiedy sąd administracyjny nie wyjaśni w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z treści tego przepisu, z jakiego powodu wydał konkretny rodzaj orzeczenia. Na gruncie tej podstawy kasacyjnej nie można natomiast badać zasadności przyjętej podstawy rozstrzygnięcia oraz trafności samego wyroku. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. byłby skuteczny także wtedy, gdyby wadliwość uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie pozwalała na jego kontrolę kasacyjną (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 29 października 2015 r., sygn. akt II OSK 443/14, z dnia 9 marca 2016 r., sygn. akt II OSK 1733/14 i powołane w ich uzasadnieniach orzeczenia, dostępne pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Taka sytuacja niewątpliwie jednak nie zaistniała w rozpatrywanej sprawie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku Sądu I instancji pozwala jednoznacznie uznać, że zawiera ono wszystkie niezbędne elementy, o jakich mowa w art. 141 § 4 p.p.s.a., uwzględniając zarówno ustalony w sprawie stan faktyczny (obszernie opisany), ocenę prawną zaskarżonego aktu z powołaniem się na właściwe przepisy prawa materialnego ( art. 42, art. 99 ust. 1 i art. 101 ust. 1 ustawy o Policji) i wyjaśnienie przesłanek ich zastosowania oraz wyjaśnienie podstawy prawnej orzeczenia, którą stanowił w tym przypadku art. 151 p.p.s.a. Z rozważań Sądu jasno i logicznie wynikają przyczyny, które legły u podstaw takiego rozstrzygnięcia. Podkreślić przy tym należy, że nie stanowi naruszenia prawa w rozumieniu art. 141 § 4 zawarcie innej oceny legalności zaskarżonych decyzji, niż ocena prezentowana przez stronę. W związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny uznał za niezasadny powyższy zarzut skargi kasacyjnej, jako wynikający jedynie z braku akceptacji dla treści zapadłego w sprawie orzeczenia i zawartej w uzasadnieniu wydanego wyroku argumentacji. Skoro zatem zarzut dotyczący naruszenia przepisów postępowania okazał się nieusprawiedliwiony, należy przejść do oceny zasadności zarzutu dotyczącego naruszenia wskazanych przepisów prawa materialnego. Naruszenie to, w ocenie autora skargi kasacyjnej, polegało na błędnej wykładni i niewłaściwym zastosowaniu art. 42 ust. 7 ustawy o Policji oraz ust. 1, 2, 4 i 6 tego artykułu, poprzez pominięcie uprawnienia skarżącego do świadczenia pieniężnego za okres pozostawania poza służbą od dnia 24 marca 2010 r. do dnia 16 marca 2011 r., a nawet do dnia 23 listopada 2012 r., bez zbadania okoliczności usprawiedliwiających niepodjęcie służby. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano także na naruszenie art. 121 ust. 1 ustawy o Policji, poprzez jego niezastosowanie. Na wstępie tej części rozważań podkreślić należy, że postępowaniem sądowoadministracyjnym w niniejszej sprawie objęty był rozkaz personalny w przedmiocie ustalenia wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat na dzień mianowania na stanowisko służbowe, w związku z przywróceniem do służby. I w tak wyznaczonych granicach sprawy zapadł zaskarżony wyrok. Autor skargi kasacyjnej sam podkreśla, że zgodnie z art. 42 ust. 5 ustawy o Policji policjantowi przywróconemu do służby przysługuje za okres pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, nie więcej jednak niż za okres 6 miesięcy i nie mniej niż za 1 miesiąc. Dalej jednak wywodzi, że wymienione świadczenie pieniężne powinno być wypłacone skarżącemu za cały okres pozostawania poza służbą tj. od dnia 24 marca 2010 r. do dnia 23 listopada 2012 r. i okres ten powinien być wliczony do wysługi lat. Formułuje przy tym pod adresem Sądu I instancji zarzut zaniechania ustalenia, jakie okoliczności spowodowały niepodjęcie służby przez skarżącego w kontekście brzmienia art. 42 ust. 4 powołanej wyżej ustawy. Stwierdzić wobec tego należy, że bez względu na ocenę prawidłowości postępowania organów po wyroku uniewinniającym skarżącego od popełnienia zarzucanego mu czynu, ( ocena ta została już sformułowania w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 grudnia 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 1324/11), dla ustalenia posiadanej przez przywróconego do służby policjanta wysługi lat znaczenie ma regulacja zawarta w art. 42 ust. 6 w zw. z art. 42 ust. 5 ustawy o Policji. Zgodnie z tym ostatnim przepisem za okres pozostawania poza służbą przywróconemu do służby policjantowi przysługuje świadczenie pieniężne równe ostatniemu uposażeniu, nie więcej jednak niż za okres 6 miesięcy. Takie świadczenie w maksymalnej wysokości zostało skarżącemu dwukrotnie przyznane – za okres pozostawania poza służbą od dnia 24 września 2009 r. do dnia 23 marca 2010 r. z powodu pierwszego zwolnienia ze służby i za okres od dnia 15 września 2012 r. do dnia 14 marca 2013 r. z tytułu ponownego zwolnienia. Decyzje w tym przedmiocie nie były przez skarżącego kwestionowane. Wbrew stanowisku skarżącego kasacyjnie, nie ma podstaw do wypłaty tego świadczenia za cały okres pozostawania poza służbą, gdyż takiej możliwości nie przewidział ustawodawca, ograniczając je do maksymalnie 6 miesięcy. Konsekwencją powyższego jest zawarta w art. 42 ust. 6 ustawy o Policji regulacja, zgodnie z którą okres, za który policjantowi przysługuje świadczenie pieniężne wlicza się do okresu służby uwzględnianego przy ustalaniu okresu, od którego zależą m.in. uprawnienia określone w art. 101 ust. 1 ustawy, tzn. do posiadanej wysługi lat. W zaskarżonym rozkazie personalnym do wysługi lat, obok okresu służby w Policji od dnia 1 września 1991 r., zaliczono także dwa półroczne okresy, za które skarżący otrzymał świadczenie pieniężne. Przy czym, jak prawidłowo wskazał Sąd I instancji, wysługa lat, tak jak prawo do urlopu wypoczynkowego,47 czy prawo do nagrody jubileuszowej, to uprawnienia uzależnione od czasu pozostawania w służbie. Nie jest to zatem uprawnienie uzależnione od nieprzerwanego biegu służby, o którym mowa w art. 42 ust. 6 zd. 2 ustawy. Wobec powyższego za nieuzasadniony należało uznać zarzut błędnej wykładni art. 42 ustawy o Policji dokonanej przez Sąd I instancji. Nie mógł także odnieść zamierzonego skutku zarzut niezastosowania przez ten Sąd art. 121 ust. 1 ustawy o Policji. Norma zawarta w tym przepisie odnosi się bowiem do policjantów pozostających w służbie, ale przebywających na urlopie, zwolnieniu od zajęć służbowych lub pozostających bez przydziału służbowego, a nie do policjantów z tej służby zwolnionych, a następnie do niej przywróconych. W tym stanie rzeczy skarga kasacyjna, jako pozbawiona uzasadnionych podstaw, z mocy art. 184 p.p.s.a podlegała oddaleniu. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 206 p.p.s.a.