II SA/Wa 536/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Sędziowie WSA Anna Mierzejewska, Maria Werpachowska, Protokolant specjalista Monika Gieroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lipca 2016 r. sprawy ze skargi T. W. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby - oddala skargę - Komendant Wojewódzki Policji w [...] rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. zwolnił [...] T. W. z dniem [...] grudnia 2015 r. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 i art. 45 ust. 1 w związku z art. 43 ust. 3 ustawy o Policji. W sprawie tej Zarząd Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów w [...] uchwałą nr [...] z dnia [...] września 2015 r. wydał negatywną opinię w sprawie zwolnienia [...] T. W. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. W uzasadnieniu rozkazu o zwolnieniu organ wskazał, że [...] T. W. został przyjęty do służby w Policji w dniu [...] maja 1998 roku. Obecnie pełni służbę na stanowisku [...] Sekcji badań dokumentów i technik audiowizualnych Laboratorium Kryminalistycznego Komendy Wojewódzkiej Policji w [...]. Podstawą do wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia [...] T. W. ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, było sprawozdanie z czynności wyjaśniających sporządzone przez rzecznika dyscyplinarnego KWP w [...]. Przedmiotem postępowania była weryfikacja danych zawartych w składanych oświadczeniach majątkowych oraz wykonywania zajęć zarobkowych przez [...] T.W. [...] T. W. decyzją nr [...] Dyrektora Centralnego Laboratorium Kryminalistycznego KGP od dnia [...] grudnia 2002 r. posiada uprawnienia do samodzielnego opracowywania ekspertyz i wydawania opinii z zakresu badania sprzętu komputerowego. W dniu [...] lutego 2003 r. funkcjonariusz złożył raport o wyrażenie zgody przez [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji o wpisanie na listę biegłych Sądu Okręgowego w [...]. Raport został pozytywnie rozpatrzony w dniu [...] lutego 2003 roku. Wpisanie na listę biegłych nastąpiło z dniem [...] lipca 2003 roku i jest nadal aktualne. Raport policjanta z dnia [...] października 2006 r. o wyrażenie zgody na podjęcie dodatkowej pracy poza służbą, w dniu [...] listopada 2006 r. został rozpatrzony negatywnie. O tym rozstrzygnięciu [...] T. W. został poinformowany zawiadomieniem nr [...] z dnia [...] listopada 2006 roku. W dniu [...] lutego 2008 r. [...] T. W. złożył raport o wyrażenie zgody na podjęcie zajęcia zarobkowego poza służbą. Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] marca 2008 roku [...] Komendant Wojewódzki Policji udzielił zezwolenia na podjęcie zajęcia zarobkowego poza służbą do dnia [...] grudnia 2008 roku w charakterze biegłego sądowego. W okresie od [...] października 2006 roku do [...] lutego 2008 roku, jak również po [...] grudnia 2008 roku, [...] T. W. nie składał wniosków o wyrażenie zgody na podjęcie zajęcia zarobkowego poza służbą. W oparciu o materiały uzyskane w toku czynności wyjaśniających ustalono, że od 2007 r. do maja 2015 r. [...] T. W. wykonywał odpłatne opinie jako biegły sądowy. Wskazano na liczbę sporządzonych opinii i przychody. Policjant proszony o wyjaśnienie faktu wykonywania opinii bez zgody przełożonego wskazał m.in., że mając na uwadze, iż przełożeni wyrazili w 2003 r. zgodę na pełnienie przez niego funkcji biegłego Sądu Okręgowego w [...] powinni być świadomi, że organy zlecające będą oczekiwały od niego podjęcia stosownych czynności procesowych. Podniósł też, że wydawanie opinii nie stanowi stałego źródła jego dochodu, jak również stałego zatrudnienia w rozumieniu kodeksu pracy. Pełnienie funkcji biegłego nie wiąże się z podpisaniem umowy o pracę, dającą stały gwarantowany dochód. Stąd wynika niejednoznaczność co do opinii prawnych i stosowania w takim przypadku art. 62 ustawy o Policji. Organ podniósł, że zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądów, pojęcie "zajęcie zarobkowe" obejmuje wszelkie formy zatrudnienia połączone z uzyskiwaniem dochodów. KWP stwierdził, że art. 62 ustawy o Policji wymaga pisemnej zgody przełożonego na podjęcie zajęcia zarobkowego poza służbą, czego [...] T. W. był świadomy. Świadczy o tym niezbicie treść jego raportu z [...] października 2006 r. oraz wniosku z [...] lutego 2008 r., w których ubiegał się o wyrażenie zgody na podjęcie zajęcia zarobkowego poza służbą. Podniósł też, iż policjant opracowywał opinie kryminalistyczne w czasie przebywania na zwolnieniach lekarskich w latach 2011-2015. KWP wskazał, że podejmowanie innych zajęć, niezwiązanych z leczeniem i niezaleconych przez lekarza należy traktować jako korzystanie ze zwolnienia lekarskiego w sposób niezgodny z jego przeznaczeniem. Oznacza to również brak lojalności wobec pracodawcy i współpracowników, obciążonych w tym czasie dodatkowymi obowiązkami służbowymi. Organ stwierdził, że [...] T. W. przebywając na zwolnieniu lekarskim, będąc zwolnionym z obowiązków służbowych w Laboratorium Kryminalistycznym KWP w [...], do których należało m.in. wydawanie opinii kryminalistycznych, wykonywał prywatnie odpłatne opinie kryminalistyczne. Przejawił brak troski o dobro służby. Jego obowiązkiem było stosowanie się do wskazań lekarskich i powstrzymywanie się od wykonywania czynności mogących przedłużyć jego nieobecność w służbie. W ocenie organu zachowanie [...] T. W. - pobytu na zwolnieniu lekarskim przy jednoczesnym wykonywaniu odpłatnych opinii, wpływa negatywnie na stosunki interpersonalne w Laboratorium Kryminalistycznym KWP w [...]. Długotrwała absencja chorobowa [...] T. W. zagrażała w bezpośredni sposób efektywnej realizacji ważkich społecznie zadań, związanych ze zwalczaniem i zapobieganiem przestępczości, a także dyscyplinie oraz motywacji pozostałych funkcjonariuszy i pracowników Laboratorium Kryminalistycznego. Przełożeni i współpracownicy [...] T. W. mieli bowiem prawo oczekiwać, że będzie on korzystał z udzielonego zwolnienia w sposób zapewniający efektywną rekonwalescencję, by jak najszybciej powrócić do służby, zwłaszcza że ilość wykonywanych opinii powoduje, że zwiększa się okres oczekiwania na ich wydanie, do czego jego absencja bez wątpienia się przyczyniła. Zgodnie z art. 25 ust. 1 i art. 27 ust. 1 ustawy o Policji, policjanci mają prawny obowiązek pilnego przestrzegania prawa, a także strzeżenia honoru, godności i dobrego imienia Policji oraz respektowania zasad etyki zawodowej. Tymczasem [...] T. W. swoim zachowaniem naruszył wskazane wyżej normy i powinności, bowiem korzystał ze zwolnień lekarskich w sposób niezgodny z ich przeznaczeniem. Przyjęcie odmiennego punktu widzenia mogłoby również być negatywnie postrzegane z punktu widzenia stosunków społecznych i ekonomicznych oraz celów polityki państwa, szczególnie w przypadku policjantów, których uposażenie jest wypłacane wprost z budżetu państwa. Organ wskazał nadto, że ujawniane przez [...] T. W. przychody ujęte w oświadczeniach majątkowych nie są wymieniane kwotowo, i są określane jako zgodne z PIT-37 oraz jako praca biegłego. Określenia te nie pozwalają w rzeczywistości na poznanie i weryfikację jego dochodów przez organ uprawniony, gdyż dane zawarte w PIT-37 są objęte tajemnicą skarbową i w trybie poza karnym nie są możliwe do uzyskania. Policjant podając jako odnośnik PIT-37 powoływał się na dokument, który w chwili przedkładania oświadczenia nie istniał, albowiem zeznanie podatkowe składane było w dacie późniejszej niż oświadczenie majątkowe. Zgodnie z art. 62 ust 2 ustawy o Policji policjant jest obowiązany złożyć oświadczenie o swoim stanie majątkowym, przy nawiązywaniu lub rozwiązywaniu stosunku pracy, corocznie oraz na żądanie przełożonego właściwego w sprawach osobowych. Oświadczenie to powinno zawierać informacje m.in. o źródłach i wysokości uzyskanych przychodów. Oświadczenie złożone przez [...] T.W. nie spełnia wymogów określonych w cytowanym wyżej rozporządzeniu. KWP stwierdził, że postępowanie [...] T. W. wpływa negatywnie na organizację służby w Laboratorium Kryminalistycznym KWP w [...]. Jego częsta nieobecność w służbie powodowała, że zadania, które powinny być mu przydzielone z konieczności obciążają innych policjantów. Postępowanie wymienionego wywołuje negatywne nastroje i komentarze wśród funkcjonariuszy Laboratorium Kryminalistycznego KWP w [...] i wpływa na rozluźnienie dyscypliny służbowej policjantów całej komórki. Tym bardziej, że pozostali funkcjonariusze Laboratorium Kryminalistycznego KWP w [...], będący biegłymi sądowymi, składają każdego roku wnioski do [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji o wyrażenie zgody na podjęcie dodatkowego zajęcia zarobkowego poza służbą, i zgodę taką uzyskują. Okoliczność wydawania przez [...] T. W. odpłatnych opinii kryminalistycznych w czasie przebywania na zwolnieniach lekarskich jest naruszeniem zasad etyki zawodowej. Podobnie jak i kwestia składania przez niego oświadczeń majątkowych, w których nie ujawniał dochodów osiąganych z wydawanych przez siebie opinii kryminalistycznych. Z tych wszystkich względów KWP uznał, że zwolnienie ze służby [...] T.W. w trybie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji tj. ze względu na ważny interes służby jest należycie uzasadnione. Tego rodzaju postawa funkcjonariusza Policji nie może zostać niezauważona w aspekcie interesu służby, który mierzony interesem społecznym, jako ważny, winien determinować podejmowaną decyzję zwolnieniową, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie. Organ podkreślił, że brak reakcji ze strony przełożonych na takie postępowanie funkcjonariusza wpływałoby demoralizująco na innych funkcjonariuszy. Mogłoby także godzić w dobry wizerunek Policji i podważać zaufanie do tej formacji. Społeczeństwo musi mieć uzasadnione podstawy do przekonania, że służbę w Policji pełnią i pełnić będą wyłącznie osoby pozostające poza sferą jakichkolwiek podejrzeń o łamanie obowiązujących przepisów prawa, a ponadto, że formacja ta jest w stanie zwalczać wszystkie przejawy naruszenia przepisów, także we własnych szeregach. W okolicznościach niniejszej sprawy nie można uznać, że interes strony tj. [...] T. W. przeważa nad interesem społecznym, którym jest ważny interes służby. Organ wskazał, że przebieg służby oraz wszystkie dokumenty znajdujące się w aktach osobowych [...] T. W. są znane organowi z urzędu i były brane pod uwagę przy wydawaniu niniejszego rozkazu. Podniósł jednocześnie, że niniejsze postępowanie administracyjne nie dotyczy oceny wykonywania czynności służbowych jako eksperta Laboratorium Kryminalistycznego KWP w [...], a jest postępowaniem w sprawie zwolnienia z wskazanych wyżej przyczyn pozamerytorycznych. W odwołaniu pełnomocnik strony zarzuciła obrazę przepisów prawa procesowego, tj. art. 6, 7, 8, 77 § 1 i 80 k.p.a. oraz prawa materialnego, tj. art. 25 i 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Pełnomocnik wskazała na nierzetelne i nieobiektywne prowadzenie postępowania przez organ I instancji oraz na nieuprawnione uznanie, iż zaistniała przesłanka ważnego interesu służby, a także całkowite pominięcie dotychczasowego przebiegu służby funkcjonariusza. Komendant Główny Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lutego 2016 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej daty zwolnienia T. W. ze służby w Policji i ustalił tę datę na dzień [...] lutego 2016 r. W pozostałej części zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy. W uzasadnieniu wskazał, że zgodnie z art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji policjanta można zwolnić ze służby w Policji, gdy wymaga tego ważny interes służby. Komendant Główny Policji ustalił stan faktyczny tożsamy ze stanem faktycznym ustalonym przez KWP w [...]. Wskazał, że [...] T. W. w latach 2011-2015 wykonywał opinie jako biegły sądowy w trakcie przebywania na zwolnieniu lekarskim. Wskazano także na nieprawidłowości w składanych przez wymienionego oświadczeniach majątkowych polegające na określeniu przychodów jako zgodne z P1T, PIT-37 i PIT-36, bez podania wartości kwotowych, co skutkowało brakiem możliwości weryfikacji jego dochodów przez organ uprawniony. Komendant Główny Policji stwierdził, że zajęciem zarobkowym w myśl art. 62 ust. 1 ustawy o Policji jest pełnienie przez policjanta funkcji biegłego sądowego. Zgodnie bowiem z § 11 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 stycznia 2005 r. w sprawie biegłych sądowych (Dz. U. z 2005 r. Nr 15, poz. 133) biegłemu za wykonanie czynności przysługuje wynagrodzenie. Zatem policjant będący biegłym wyznaczony przez prokuratora łub sąd do sporządzenia opinii na potrzeby konkretnego postępowania otrzymuje wynagrodzenie za sporządzenie takiej opinii, czyli uzyskuje dodatkowy dochód. KGP podkreślił, że [...] T. W. trzykrotnie zwracał się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z prośbą o udzielenie zgody na wykonywanie zajęcia zarobkowego poza służbą w charakterze biegłego sądowego: ostatni raz wnioskiem z dnia [...] lutego 2008 r. Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] marca 2008 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] wyraził zgodę na pełnienie funkcji biegłego sądowego do dnia [...] grudnia 2008 r. Używane zatem przez stronę argumenty, iż w myśl opinii prawnej opublikowanej w 2001 r. pełnienie funkcji biegłego nie jest zajęciem zarobkowym poza służbą w myśl art. 62 ustawy o Policji są w ocenie organu niezrozumiałe. KGP stwierdził, że skoro [...] T.W. wiedział o obowiązku wynikającym z art. 62 ust. 1 ustawy o Policji, to świadomie nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku i nie wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] po dniu [...] grudnia 2008 r. z prośbą o udzielenie zgody na podjęcie zajęcia zarobkowego poza służbą, natomiast mając wiedzę o braku zgody przełożonego w roku 2006, umyślnie postępował wbrew woli tego przełożonego i niezgodnie z prawem. Absencja [...] T. W. związana z chorobą w latach 2011-2015 wynosiła odpowiednio: w roku 2011 - 34 dni, w roku 2012 - 24 dni, w roku 2013 - 61 dni, w roku 2014 - 165 dni i w roku 2015 - 32 dni. Nieobecność wymienionego w służbie powodowała, że niewykonywane przez niego zadania służbowe obciążały innych policjantów, co niewątpliwie wpływało negatywnie na organizację służby w jednostce. Rzutuje to natomiast ujemnie na ważny interes służby, jakim jest zapewnienie bezpieczeństwa obywateli poprzez właściwe wykonywanie zadań przez wszystkich policjantów jednostki. KGP zwrócił uwagę, że w sytuacji, gdy policjant w czasie rekonwalescencji wykonuje zajęcie zarobkowe poza służbą, za które otrzymuje wynagrodzenie, pobierając równolegle 100 % (przed dniem 1 czerwca 2014 r.) lub 80 % (od dnia 1 czerwca 2014 r.) uposażenia, nie sposób nie dostrzec, że tego rodzaju postawa policjanta świadczy o lekceważącym podejściu do służby. Takie postępowanie funkcjonariusza Policji nie może więc zostać niezauważone w aspekcie interesu służby. Pozostawanie skarżącego w służbie w takich okolicznościach byłoby kontynuowaniem przez niego służby z uszczerbkiem dla jej ważnych interesów, doprowadziłoby bowiem do zaakceptowania zachowania policjanta, będącego oczywistym nadużyciem przysługującego mu prawa, które ma miejsce w sytuacji, gdy osoba uprawniona realizuje swoje uprawnienie w sposób sprzeczny z ogólnie przyjętymi zasadami moralności publicznej, mimo że nie wyrażonymi dosłownie w przepisach prawa, to jednak powszechnie akceptowanymi w społeczeństwie. Przy powszechnie znanej trudnej sytuacji kadrowej całej Policji oraz specyfice zadań nałożonych na tę formację przedłużanie więc takiego stanu odbywałoby się z ewidentną szkodą dla służby. W tej sytuacji można uznać, że zachodzi potrzeba skorzystania z instytucji przewidzianej w art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Komendant Główny Policji podzielił pogląd KWP w [...], że niezwykle istotne z punktu widzenia interesu służby, zwłaszcza patrząc przez pryzmat przywilejów, z których korzystają policjanci, jest to, aby osoby pełniące służbę w Policji w sposób należyty wykonywały przydzielone im obowiązki. Tymczasem skarżący wykazuje zupełny brak poszanowania obowiązujących przepisów prawa (art. 62 ustawy o Policji) oraz dyspozycyjności, przedkładając zajęcie zarobkowe poza służbą, które wykonuje bez zgody przełożonego właściwego w sprawach osobowych ponad obowiązki służbowe, co jest w oczywisty sposób sprzeczne z interesem służby. Okoliczności te zostały więc słusznie potraktowane przez organ I instancji jako sprzeczne z ważnym interesem służby, uzasadniające rozwiązanie ze skarżącym stosunku służbowego w trybie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Odnosząc się natomiast do kwestii naruszenia art. 62 ust. 2 ustawy o Policji, KGP wskazał, że przepis ten nakłada na policjanta obowiązek podania zarówno źródła jak i wysokości uzyskanego dochodu. Samo więc wskazanie przez [...] T. W. w pozycji kwota przychodu "zgodnie z PIT 37" jest niewystarczające. Takie określenie nie pozwala na poznanie i weryfikację tych dochodów przez osoby uprawnione. Skarżący swoim zachowaniem - świadomym nieujawnianiem uzyskiwanych dochodów dał wyraz ignorancji prawa, przez co utracił zaufanie społeczne, a tym samym nie może nadal być funkcjonariuszem Policji, który ma egzekwować przestrzeganie prawa przez obywateli. W sytuacji, gdy zachowanie policjanta negatywnie wpływa na tok realizowanych zadań, interes społeczny i interes służby, jako ważny, przemawia za zwolnieniem funkcjonariusza w trybie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Odwołując się do opinii organizacji zakładowej związku zawodowego, KGP wskazał, że przepis art. 43 ust. 3 ustawy o Policji określa wymóg zasięgnięcia stosownej przed wydaniem decyzji w sprawie, ale nie oznacza, że musi być ona pozytywna, aby zwolnić ze służby na podstawie powołanych przepisów. Z uwagi na fakt, iż rozkazowi personalnemu Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności należało na nowo określić datę zwolnienia [...] T. W. ze służby w Policji. Decyzją KGP ustalono datę zwolnienia na dzień [...] lutego 2016 r. Rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] lutego 2016 r. stał się przedmiotem skargi T. W., reprezentowanego przez adwokata, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Pełnomocnik skarżącego wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonego rozkazu personalnego. Z ostrożności procesowej - w sytuacji nie uwzględnienia przez Sąd wniosku zgłoszonego w pierwszej kolejności – wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego rozkazu i rozkazu personalnego organu I instancji oraz o dopuszczenie dowodów z dokumentów załączonych do skargi, tj. opublikowanych w Biuletynie Prawnym opinii prawnej r.pr. A. D. "Pełnienie przez policjantów funkcji biegłych sądowych" opublikowanej w Biuletynie Prawnym KGP numer 34 i opinii prawnej r.pr. B. S. "Wykładnia pojęcia "zajęcie zarobkowe poza służbą"" oraz z pisma Z-cy Dyrektora Gabinetu KGP z dnia [...] lipca 2013 r. skierowanego do Z-cay Dyrektora Departamentu Nadzoru MSW w sprawie [...] A. L., a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Pełnomocnik zarzuciła: 1. naruszenie przepisów postępowania, które skutkować winno stwierdzeniem nieważności rozkazu personalnego, a mianowicie: art. 127 § 2 k.p.a. w zw. z art. 6a ust. 2 pkt 3 ustawy o Policji w zw. z art. 268a k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez wydanie zaskarżonego rozkazu personalnego z uchybieniem przepisów o właściwości i podpisanie rozkazu przez Dyrektora Gabinetu KGP nie zaś organ II Instancji, który był właściwy dla rozpoznania sprawy a mianowicie Komendanta Głównego Policji w sytuacji niepowołania się w podstawach prawnych wydanej decyzji na posiadane upoważnienie do działania w imieniu organu skutkujące nieważnością rozkazu z mocy art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. 2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: - art. 6, art. 7 k.p.a. poprzez sprzeniewierzenie się zasadzie legalności oraz praworządności polegające na wydaniu rozstrzygnięcia niehonorującego naczelnych zasad ustrojowych państwa polskiego wypływających z Konstytucji RP a nakazujących organom władzy publicznej bezpośrednie stosowanie prawa powszechnie obowiązującego przy przyjęciu prymatu uregulowań ustawy zasadniczej urzeczywistniające się w pominięciu faktu poczynienia przez orzekający organ stanowczo odmiennej interpretacji zbliżonych stanów faktycznych, z oczywistym działaniem w tej sytuacji na niekorzyść skarżącego, co przeciwstawia się zasadzie równości obywateli wobec prawa i równego ich traktowania przez organy władzy publicznej oraz idei sprawiedliwości społecznej w sytuacji braku podstaw do ograniczania wolności obywatelskich. - art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, dokonanie jego dowolnej, arbitralnej, tendencyjnej interpretacji przekraczającej granice uznania administracyjnego, całkowite zbagatelizowanie racji skarżącego, nie odniesienie się do kierowanych wobec rozstrzygnięcia organu I Instancji zastrzeżeń merytorycznych, ustalenie stanu faktycznego sprawy w oderwaniu od rzeczywistości i zindywidualizowanych przesłanek, jak i przepisów prawa powszechnie obowiązującego oraz wkomponowanie stanu faktycznego sprawy bez jego szczegółowego rozważenia w pod z góry założoną tezę, które zmaterializowały się pod postacią: dokonania nieuprawnionej gradacji pomiędzy pełnieniem urzędu biegłego sądowego i pełnieniem służby przez osobę, wobec której lekarz prowadzący wydał orzeczenie o niezdolności do jej świadczenia w sytuacji braku konkurencyjności tych tytułów, pominięcia przy ustalaniu stanu faktycznego sprawy regulacji wypływających z treści aktów normatywnych powszechnie obowiązujących a dotyczących biegłych sądowych i ciążących na tych osobach z tego tytułu obowiązków, zaniechania rozważenia wpływu na istotę sprawy permanentnych zmian w przedmiocie interpretacji definicji "zajęcie zarobkowe" istniejących od lat w samej Formacji przy jednoczesnym braku regulacji normatywnych czy też judykatów, które mogłyby okazać się w choć minimalnym stopniu wiążące, istnienia w rzeczywistości prawnej szeregu publikacji o doniosłym znaczeniu sprzeciwiających się uznaniu pełnienia funkcji biegłego za zajęcie o charakterze zarobkowym i wpływu wyników zakończonych, a prowadzonych z udziałem skarżącego postępowań BSW Wydział w [...] i Wydział Kontroli [...] w [...] dotyczących wykonywania funkcji biegłego bez uzyskania zgody przełożonego na sposób postępowania skarżącego, które to przecież argumenty przynoszą realne powody wskazujące na prawdziwą motywację, która kierowała skarżącym oraz uchylenie się w tej sytuacji od jakichkolwiek rozstrzygnięć merytorycznych co do słusznego w tych warunkach interesu obywatela będącego funkcjonariuszem Policji charakteryzującym się znacznymi zasługami dla Formacji przemawiających za pozostawieniem go w służbie przy jednoczesnym całkowitym zbagatelizowaniu wartości opinii organizacji związkowej sprzeciwiającej się wydaleniu skarżącego ze służby, do której istnienia a zwłaszcza treści winien był merytorycznie przynajmniej odnieść się organ a także pominięcie faktu, iż skarżący jako podmiot pełniący urząd biegłego sądowego jest osobą o nienagannym morale i nieskazitelnym charakterze, co powoduje, iż nie sposób przypisać skarżącemu jakąkolwiek ujmę na honorze, która mogłaby przesądzać o możliwości zastosowania w jego przypadku instytucji zwolnienia ze służby dla jej dobra. - art. 6, art. 7, art. 8 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w z w. z art. 140 k.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonego rozkazu personalnego a mianowicie zawarcie w jego części motywacyjnej zbyt ogólnych, nierzeczowych a jedynie emocjonalnych stwierdzeń, nie odniesienie się do podnoszonych w odwołaniu zarzutów a wręcz zupełne ich pominięcie, uchybienie regulacji nakazującej organowi sumienne zawarcie w uzasadnieniu faktycznym decyzji wszystkich determinantów, które posłużyły do ustalenia stanu faktycznego, niedokonania wszechstronnej oceny dowodów i przedstawionych przez stronę racji a także brak wskazania powodów, dla których organ odmówił im wiarygodności, co uchybia realizacji zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów władzy publicznej oraz czyni niemożliwym dokonanie pełnej kontroli zaskarżonej decyzji. W takiej sytuacji podjęcie skutecznej polemiki z zaprezentowanym stanowiskiem i prowadzenie realnej obrony praw skarżącego staje się iluzoryczne i abstrakcyjne. - art. 7 w zw. z art. 9 w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek utrzymania rozkazu personalnego w mocy skoro w treści odwołania skarżący wdał się w merytoryczną polemikę ze stanowiskiem organu i oczekiwał odniesienia się do zarzutów kierowanych wobec zapadłego rozstrzygnięcia, co pozostawałoby zgodne z zasadą przekonywania obywatela, jak i informowania stron oraz uchylenie się od podjęcia rozważań w przedmiocie stwierdzonego już przez Rzecznika Dyscyplinarnego w sprawozdaniu z czynności wyjaśniających wpływu niezależnego i niezawinionego przez skarżącego zapoznania tak jego samego, jak i innych funkcjonariuszy Laboratorium Kryminalistycznego [...] w [...] ze stanowiskiem Departamentu Prawnego MSW postulującym uznanie pełnienia funkcji biegłego za zajęcie zarobkowe dopiero w sierpniu 2015 r., a zatem w czasie, w którym toczyły się już z udziałem skarżącego te czynności i wszczęte zostało niniejsze postępowanie pomimo zapisów poczynionych przez ówczesnego Naczelnika Wydziału Kadr i Szkolenia [...]" w [...] na odpisie tego dokumentu w listopadzie 2014r. polecających jego rozpropagowanie pracownikom podległego Wydziału, które to zaniechanie winno zostać rozpatrzone co najmniej jako sprzeniewierzające się zasadzie ogólnej k.p.a zapisanej w art. 9 a polegającej na nałożeniu na organ obowiązku udzielania niezbędnych wyjaśnień, wskazówek i szczególnej, prawnej baczności, by podmioty administrowane nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, co nabiera donioślejszego znaczenia w kontekście możliwości samodzielnego narażenia skarżącego przez organ na negatywne skutki prawne, które to naruszenia spowodowały konsekwencje w postaci błędnego zastosowania prawa materialnego, które przyniosło skutek w postaci istotnego wpływu na wynik sprawy a mianowicie: - art. 7, art. 32 ust. 1 Konstytucji RP poprzez przeciwstawienie się przy procedowaniu zasadom ustrojowym: legalizmu i równości obywateli wobec prawa, jaki prawa obywatela do równego traktowania przez władze publiczne poprzez wydanie przez organ dwu różnych rozstrzygnięć w analogicznej sytuacji prawnej i faktycznej funkcjonariuszy pełniących służbę w tej samej Formacji a przez to zróżnicowanie w obliczu prawa sytuacji dwóch podmiotów charakteryzujących się tożsamymi cechami przez organ administracji będący podmiotem władzy publicznej, która to okoliczność nie daje się pogodzić z podstawowymi zasadami ustroju państwa oraz regulacjami dotyczącymi praw i wolności człowieka i obywatela, które stanowią jeden z podstawowych fundamentów demokratycznego państwa prawa a nadto arbitralne i ze wszech miar dowolne zaostrzenie w tej sytuacji reakcji prawnej wobec Skarżącego. - art. 1 ust. 1 i 2 w zw. z art. 25 ustawy o Policji - poprzez dokonanie ich błędnej wykładni oraz zbyt daleko idącej interpretacji, niehonorującej innych uregulowań aktów normatywnych, także o randze ustawowej wchodzących w skład hierarchii źródeł prawa powszechnie obowiązującego i w konsekwencji uznanie, że wykonujący opinie zlecone mu przez sądy i inne organy procesowe w czasie udzielonego przez lekarza zwolnienia od pełnienia służby skarżący przedkładał obowiązki związane z pełnieniem urzędu biegłego sądowego nad obowiązki służbowe, poprzez brak swojej dyspozycyjności uniemożliwiał racjonalne realizowanie zadań Policji, obciążał pracą innych funkcjonariuszy, którzy zmuszeni byli wykonywać obowiązki skarżącego z uszczerbkiem dla własnych czynności służbowych bądź z przekroczeniem czasu służby, wprowadził w błąd bezpośredniego przełożonego i sprzeniewierzył się zasadom udzielania zwolnień od służby, w sytuacji, w której: zasadność zwolnień lekarskich skarżącego nigdy — także w toku postępowania — nie była kwestionowana, dla pełnienia służby i realizacji ustawowych zadań Formacji oraz wypełniania obowiązków służbowych funkcjonariusz Policji musi legitymować się pełną fizyczną i psychiczną zdolnością do jej pełnienia co oznacza de facto ponad przeciętny stan zdrowia, którego brak mu niewątpliwie w czasie choroby, istniejących realiów pracy w Laboratorium Kryminalistycznym [...] w [...] polegających na nieprzydzieianiu opinii kryminalistycznych powierzonych jednemu funkcjonariuszowi innym policjantom, nawet w czasie jego czasowej nieobecności w służbie a nadto braku możliwości uchylenia się przez biegłego sądowego od opiniowania w sprawie, w której zostaje powołany przez organ procesowy. - art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie z przekroczeniem granic uznania administracyjnego polegające na bezzasadnym, arbitralnym oraz krzywdzącym przyjęciu, że z uwagi na okoliczności pozamerytoryczne niemożliwe staje się dalsze pełnienie przez skarżącego służby w Policji oraz, że na płaszczyźnie postępowania zaistniała przesłanka "ważnego interesu służby" umożliwiająca rozwiązanie ze skarżącym stosunku służbowego, do której to konstatacji doszedł organ nie tylko pomijając ogromne doświadczenie i wiedzę skarżącego permanentnie rozwijane poprzez czynienie osobistych starań w przedmiocie doskonalenia zawodowego i ich dotychczasowe - czynione z pozwodzeniem - wykorzystywanie dla dobra pełnionej służby a nadto dokonując sztucznej i niedopuszczalnej gradacji pełnienia przez skarżącego służby w zestawieniu z pełnieniem przez niego urzędu biegłego sądowego i stwierdzenie, że wywiązywanie się przez skarżącego z ciążących na nim jako biegłym obowiązków, które wykonywał bez uzyskania zgody przełożonego w sytuacji pozostawania ze względów chorobowych w zwolnieniu ze służby sprzeciwia się jej dobru i stanowi o lekceważącym stosunku Skarżącego do służby w sytuacji, gdy: kwestia ważność zwolnień lekarskich nigdy nie była kwestionowana, organ przemilczał podnoszone przez skarżącego argumenty wskazujące na wypływające z przepisów prawa powszechnie obowiązującego regulacje powodujące niemożność uchylenia się od opiniowania w momencie powołania biegłego przez organ procesowy, pominął aktualne od łat stanowiska wskazujące, że pełnienie funkcji biegłego nie jest zajęciem zarobkowym wymagającym uzyskania zgody przełożonego oraz zignorował pozytywne dla skarżącego wyniki toczących się uprzednio z Jego udziałem postępowań prowadzonych przez Biuro Spraw Wewnętrznych Wydział w [...] oraz Wydział Kontroli KWP w [...], w których zainteresowaniu pozostawała tożsama problematyka związana z pełnieniem przez skarżącego urzędu biegłego sądowego bez uzyskania w tym przedmiocie zgody przełożonego, co przesądziło dla skarżącego kwestię konieczności starania się o tę zgodę i co dodatkowo wzmocnione zostało stanowiskiem radcy prawnego Komendy Głównej Policji opublikowanym w Biuletynie Prawnym KGP numer 34, z których to względów upaść winno stwierdzenie o tym, że dalsze pozostawanie przez skarżącego funkcjonariuszem Policji sprzeciwia się dobru Formacji, albowiem postępowanie oficera nie powinno zostać poczytane jako etycznie czy też służbowo naganne, a raczej wzmacniające prestiż pełnionej służby, dodatkowo ją nobilitujące, zaś wykorzystywane przez skarżącego w służbie wiedza i doświadczenie — także to zdobywane kosztem własnego czasu i oszczędności - z których przecież przez lata pracy w Laboratorium Kryminalistycznym KWP w [...] skarżący czynił użytek dla dobra służby i w celu realizacji ustawowych zadań Formacji przeciwstawia się twierdzeniu, że rozwiązanie ze Skarżącym (z pewnością jednym z najbardziej doświadczonych specjalistów kryminalistyki w regionie, najbardziej zaś kompetentnym funkcjonariuszem [...] w [...], który zaledwie miesiąc przed wszczęciem czynności wyjaśniających zwyciężył w procedurze kwalifikacyjnej na stanowisko Naczelnika Laboratorium Kryminalistycznego KWP w [...] przed komisją składającą się z funkcjonariuszy w stopniach starszych oficerów, będących kierownikami podstawowych jednostek organizacyjnych Garnizonu na czele z [...] Zastępcą [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji) stosunku służbowego poczynione jest z korzyścią i dla dobra tak Formacji, jak i służby. - art. 62 ust. 1 Ustawy o Policji poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na błędzie subsumcji i dokonaniu nieuprawnionej, arbitralnej i ze wszech miar dowolnej interpretacji terminu "zajęcie zarobkowe", nie opartej na wskazaniach nauki prawa, wykładni językowej, systemowej i celowościowej ani orzecznictwie sądowym, przeciwstawiającej się wskazaniom wiedzy, logiki i doświadczenia życiowego, a jedynie popartej wypracowanym w Departamencie Prawnym MSW stanowiskiem, które nie ma charakteru wiążącego, któremu przeciwstawiała się nawet dotychczasowa interpretacja organu i jego przedstawicieli bez poczynienia refleksji, iż wobec braku stosownych uregulowań interpretacja ta stanowić powinna jedynie środek pomocniczy, opinię autora i być traktowana jedynie jako dowód tego, że dana osoba stoi na konkretnym stanowisku i kategoryczne stwierdzenie na tej podstawie wbrew dotychczasowym tendencjom, że pełnienie urzędu biegłego jest wykonywaniem zajęcia zarobkowego, które wymaga uzyskania zgody przełożonego. - art. 62 ust. 2 ustawy o Policji poprzez jego błędną i nieuprawnioną wykładnię polegającą na stwierdzeniu, że skarżący wypełniając druk oświadczeń majątkowych celowo nie ujawniał przełożonym wysokości osiągniętych dochodów, czym lekceważył przepisy prawa i umyślnie uchylał się od podania wysokości osiągniętych środków finansowych, podczas gdy: skarżący corocznie wypełniał obowiązek złożenia druku oświadczenia majątkowego a wypełniane przez skarżącego oświadczenia również corocznie, nawet w odniesieniu do oświadczenia złożonego w 2015r. a zatem rok po piśmie informującym Dowódcę Garnizonu w 2014r. o sposobie ich wypełniania były pozytywnie weryfikowane przez bezpośrednich przełożonych i nie stanowiły przedmiotu niczyich zastrzeżeń, skarżący nigdy nie był wzywany do ich korekty czy weryfikacji ani proszony o ich wyjaśnienie, dochody te w całości były rzetelnie przez skarżącego rozliczane w rozumieniu przepisów podatkowych, co sprzeciwia się stwierdzeniu o lekceważeniu przepisów prawa, zaś sam skarżący przedstawił Rzecznikowi Dyscyplinarnemu prowadzącemu czynności wyjaśniające odpisy deklaracji PIT-37 i gotowy był w każdej chwili w sytuacji zgłoszenia takiej konieczności dokonać stosownych korekt czy weryfikacji, bądź przedstawień opisów dokumentów podatkowych toteż brak jest możliwości dowodzenia, że działał z jakimkolwiek zamiarem i w celu ukrycia osiągniętych dochodów a przez to z rażącym lekceważeniem prawa wpływającym na negatywne konsekwencje dla dobra pełnionej służby. W niezwykle obszernym uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego rozbudowała argumentację podniesionych zarzutów. Wskazała, że fakt, iż skarżący był uprzednio powoływany przez organy procesowe do opiniowania dość często nie oznacza ipso facto, że pełnienie przez niego urzędu można uznać za wykonywanie zajęcia zarobkowego. Podniosła, że pełnienie funkcji biegłego po pierwsze, nie jest ani formą zatrudnienia, ani świadczeniem usług w rozumieniu powadzenia działalności gospodarczej. Nie można sklasyfikować jej również jako stosunku pracy opartego na przepisach Kodeksu pracy, ani stosunku służbowego w rozumieniu pragmatyk służbowych, nie jest również podejmowana na podstawie umowy cywilnoprawnej. Biegły nie jest członkiem organów statutowych instytucji, organów statutowych spółek prawa handlowego, nie świadczy także pracy za wynagrodzeniem bez umowy. Po wtóre nie bez znaczenia jest, że biegły nie jest płatnikiem podatku VAT albowiem jego funkcja nie polega na "świadczeniu usług", pozbawiona jest zatem charakteru zarobkowego i nie jest oceniana jako aktywność zawodowa zorientowania na jego osiągnięcie. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji, reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł o jej oddalenie, powołując się na dotychczasowe ustalenia. Odnosząc się do kwestii naruszenia art. 268a k.p.a. pełnomocnik podniosła nadto, że brak powołania się na upoważnienie nie uzasadnia uchylenia decyzji, gdyż naruszenie przepisów postępowania w tym zakresie nie może mieć istotnego wpływu na wynik sprawy (wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 grudnia 2011 r., sygn. akt I SA/Wa 1475/11). Pełnomocnik wskazała, że decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] Komendanta Główny Policji upoważnił [...] T.W. - dyrektora Gabinetu KGP do załatwiania w imieniu organu m.in. spraw osobowych policjantów. Zwolnienie ze służby stanowi sprawę osobową policjanta. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 21 lipca 2016 r. pełnomocnik skarżącego rozszerzyła wniosek dowodowy wnosząc o przeprowadzenie dowodu z opinii o służbie skarżącego T. W. z dnia [...] marca 2016 r. oraz zestawienia postanowień za lata 2008 – 2016, gdzie płatnikiem jest Komenda Wojewódzka Policji [...] na okoliczność, że przełożeni wiedzieli o pełnieniu przez skarżącego funkcji biegłego sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 106 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie uwzględnił wniosku o przeprowadzenie dowodów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. W sprawie tej nie zaszła wskazana w skardze przesłanka nieważności postępowania określona w art. 156 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 23), zwanej dalej k.p.a. Zgodnie z art. 268a k.p.a., organ administracji publicznej może w formie pisemnej upoważnić pracowników kierowanej jednostki organizacyjnej do załatwiania spraw w jego imieniu w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych, postanowień i zaświadczeń. Zaskarżony rozkaz personalny podpisany został przez [...] T. W. z upoważnienia piastuna organu, co jednoznacznie wskazano przy podpisie. Niepowołanie się na upoważnienie w podstawie prawnej zaskarżonego rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji nie stanowi w tej sytuacji naruszenia prawa, zwłaszcza, że upoważnienie takie istnieje. Komendant Główny Policji upoważnił bowiem T. W. decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r. do załatwiania w swoim imieniu m.in. spraw osobowych, zwolnienia policjanta ze służby stanowi sprawę osobową. W ocenie Sądu, zaskarżony rozkaz personalny i rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nie naruszają także pozostałych wskazanych w skardze przepisów postępowania w stopniu, który miałby wpływ na wynik sprawy i nie naruszają przepisów prawa materialnego. Organy dokonały prawidłowej wykładni i właściwie zastosowały przepis art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 355 ze zm.) w zw. z art. 62 ust. 1 i ust. 2 tej ustawy, w sposób wyczerpujący uzasadniając przy tym podjęte rozstrzygnięcie, co pozwoliło Sądowi stwierdzić, iż ocena zgromadzonego materiału dowodowego – wbrew zarzutom skargi – nie była dowolna. Zgodnie z art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, policjanta można zwolnić ze służby w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby. Zdaniem Sądu, organy Policji miały prawo – w stanie faktycznym tej sprawy – przyjąć, że spełniona została przesłanka ważnego interesu służby umożliwiająca zwolnienie skarżącego ze służby. Trafnie organy stwierdziły, że pełnienie przez policjanta funkcji biegłego sądowego stanowi zajęcie zarobkowe w rozumieniu art. 62 ust. 1 ustawy o Policji wymagające pisemnej zgody przełożonego. Zarzut skargi w tym zakresie nie jest zatem zasadny. Zgodnie z tym przepisem, policjant nie może podejmować zajęcia zarobkowego poza służbą bez pisemnej zgody przełożonego ani wykonywać czynności lub zajęć sprzecznych z obowiązkami wynikającymi z ustawy lub podważających zaufanie do Policji. W ocenie Sądu, pojęcie zajęcie zarobkowe, o którym mowa w art. 62 ust. 1 ustawy o Policji, obejmuje wszelkie formy zatrudnienia połączone z uzyskiwaniem dochodów, tj. stosunek pracy, stosunek służbowy, każdy rodzaj umowy cywilnej, a także czynności wykonywane na zlecenie sądu, czy organu, działalność gospodarczą, za które wg obowiązujących przepisów przysługuje wynagrodzenie i nie jest to zajęcie – z uwagi na swój charakter – wykonywane sporadycznie. Zajęciem zarobkowym w rozumieniu tego przepisu jest też świadczenie pracy za wynagrodzeniem bez podpisania umowy, która określałaby warunki pracy (v. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 28 października 2013 r. sygn. akt IV SA/GL 1104/12, Lex nr 1663466, wyrok WSA w szczecinie z dnia 7 maja 2008 r. sygn. akt II SA/Sz 99/08, Lex nr 515274). W powołanym przepisie chodzi zatem o każde zajęcie, za które przysługuje wynagrodzenie, a którego wykonywanie przez policjanta (z uwagi na charakter, czy częstotliwość) mogłoby mieć wpływ na funkcjonowanie i realizację ustawowo określonych zadań Policji (danej jednostki bądź komórki organizacyjnej). Stąd też powołany przepis stanowi o zgodzie przełożonego policjanta, a zatem zgodzie funkcjonariusza Policji, który obowiązany jest czuwać nad właściwą organizacją służby w danej jednostce, czy komórce organizacyjnej i obowiązany jest zapewnić, aby poprzez podjęcie przez policjanta poza służbą dodatkowego zajęcia zarobkowego, ta służba nie doznała uszczerbku. Zawsze też ten właśnie przełożony po zgłoszeniu przez policjanta prośby o zgodę rozważa i decyduje, czy dane zajęcie jest zajęciem zarobkowym, o którym mowa w art. 62 ust. 1 ustawy o Policji i czy wyrażenie zgody nie wpłynie na działanie danej jednostki, czy komórki organizacyjnej Policji. To zatem nie podwładny chcący podjąć zajęcie poza służbą decyduje, czy dane zajęcie jest zajęciem zarobkowym i czy wymagana jest pisemna zgoda przełożonego na jego podjęcie. Wpis na listę biegłych sądowych wskazuje zaś na zamiar wykonywania czynności biegłego w sposób częstotliwy (v. wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2009 r. sygn. akt I FSK 133/09, orzeczenia.nsa.gov.pl). Słusznie w tej sprawie organy Policji stwierdziły, że skarżący miał świadomość, iż pełnienie funkcji biegłego sądowego stanowi zajęcie zarobkowe wymagające pisemnej zgody przełożonego. Potwierdzają to akta sprawy. Taka zgoda była ostatnio udzielona skarżącemu rozkazem nr [...] z dnia [...] marca 2008 r. i była to zgoda na pełnienie funkcji biegłego sądowego do dnia [...] grudnia 2008 r. Po tym dniu skarżący istotnie, jak wskazywały organy, o taką zgodę nie wystąpił, a mimo to nadal wykonywał opinie jako biegły sądowy (w latach 2011-2015). Organy wykazały przy tym, że wykonywanie przez policjanta opinii w ramach zadań biegłego sądowego miało miejsce wielokrotnie podczas korzystania ze zwolnień lekarskich. W tym czasie, gdy przebywając na zwolnieniach lekarskich policjant wykonywał zajęcie zarobkowe poza służbą – niewykonywanie przez policjanta zadania służbowe obciążały innych policjantów, co jak wskazał Komendant Główny Policji miało negatywny wpływ na organizację służby w jednostce. Organ wskazał, że absencja chorobowa ogółem w 2013 r. wyniosła 61 dni, zaś w 2014 r. aż 165 dni, natomiast w 2015 r. 32 dni. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego zwraca się uwagę, że nie wymaga szczególnego dowodzenia fakt, iż długotrwała choroba policjanta wpływa negatywnie na sprawne realizowanie istotnych zadań przypisanych Policji (v. wyrok NSA z dnia 12 marca 2015 r. sygn. akt I OSK 723/14). Sąd rozpoznający niniejszą sprawę pogląd ten podziela. Komendant Główny Policji podkreślił, że takie działanie policjanta, jak wykonywanie bez zgody przełożonego funkcji biegłego sądowego – w trakcie korzystania ze zwolnień lekarskich – wpływa demoralizująco na pozostałych policjantów i nie pozostaje bez wpływu na wizerunek Policji w odbiorze społecznym. Organowi nie można w tej sprawie zarzucić, iż błędnie ważny interes służby utożsamia z interesem społecznym, w tym przypadku wyrażającym się w konieczności ochrony interesu Policji. Prawidłowo KGP przyjął, że pierwszeństwo ochrony przysługuje Policji, na którą nałożone są ściśle określone zadania, nawet gdy następuje to kosztem zwalnianego policjanta. Komendant Główny Policji zwrócił też uwagę na fakt, że policjant korzystając ze zwolnień lekarskich otrzymywał wynagrodzenie, pobierając jednocześnie uposażenie. Ocena organu, że tego rodzaju postawa policjanta nie świadczy o należytym podejściu do służby nie jest oceną dowolną, na gruncie zgromadzonego materiału dowodowego i nie stanowi o naruszeniu art. 1 ust. 1 i 2 w zw. z art. 25 ustawy o Policji. Na podstawie tego materiału nie można także przyjąć za nieuzasadnione twierdzenie organu, że kontynuowanie służby z uszczerbkiem dla jej ważnych interesów doprowadziłoby do zaakceptowania zachowania policjanta, które organ zasadnie traktuje jako nadużycie przysługujących praw. Z akt sprawy wynika, że skarżący dysponując zgodą przełożonego na zajęcie zarobkowe w charakterze biegłego tylko do [...] grudnia 2008 r., w październiku 2012 r. wystąpił kolejny raz do Prezesa Sądu Okręgowego w [...] o ponowne ustanowienie go biegłym. Na skutek tego wniosku, Prezes Sądu Okręgowego ustanowił T. W.biegłym na okres kolejnych 5 lat, tj. od dnia [...] stycznia 2013 r. do dnia [...] grudnia 2017 r. Działaniem swoim skarżący przedłużył zatem okres, w którym miał możliwość wykonywania dodatkowego zajęcia i uzyskiwania dochodu poza służbą. Skarżący nadal wykonuje czynności biegłego sądowego, co w istocie – wobec braku pisemnej zgody przełożonego – kłóci się z interesem służby. Wpis na listę biegłych sądowych wskazuje na zamiar wykonywania czynności biegłego w sposób częstotliwy. Skarżący bezspornie miał tego świadomość, gdy kolejny raz, w 2012 r. wystąpił o ponowne ustanowienie biegłym. Częstotliwość wykonywania czynności biegłego potwierdza materiał dowodowy. Stąd twierdzenie organu o braku możliwości pozostawienia skarżącego w służbie – z uwagi na uszczerbek Policji w wykonywaniu jej zadań – nie jest twierdzeniem dowolnym, ale znajduje uzasadnienie w stanie faktycznym tej sprawy. Powoływane przez pełnomocnika skarżącego argumenty, że pełnienie funkcji biegłego sądowego nie stanowi zajęcia zarobkowego nie są trafne. Okoliczność polegająca na oparciu się przez skarżącego na publikacji zawartej w Biuletynie Prawnym w 2008 r. pozostaje bez znaczenia w sprawie, albowiem skarżący uzyskiwał wcześniej zgodę na to zajęcie zarobkowe i nie było podstaw, aby samodzielnie – będąc podwładnym – mógł przyjąć, na podstawie opublikowanego artykułu, że pełnienie funkcji biegłego takim zajęciem zarobkowym nie jest. Jak wskazano już wyżej, decyzję w sprawach osobowych, a zatem i w kwestii uznania bądź nieuznania za zajęcie zarobkowe, mógł podjąć tylko przełożony. Także okoliczność, że funkcjonariusze Laboratorium Kryminalistycznego KWP w [...] nie zostali poinformowani o treści pisma Departamentu Prawnego MSW z [...] października 2014 r., nie wpływa na dopuszczalność stwierdzenia przez organ, iż kontynuowanie służby – w stanie faktycznym tej sprawy – miałoby miejsce z uszczerbkiem dla interesów Policji. Mimo dotychczasowego przebiegu służby skarżącego i zasług dla tej służby organ zdecydował, że interes policjanta nie przeważa w tej sprawie nad interesem Policji, jako Formacji powołanej do wykonywania ściśle określonych zadań. Organowi nie można zarzucić dowolności w zakresie podjętej decyzji. Dodatkowo jedynie organy Policji wzmocniły swoje stanowisko kwestią nieujawnienia przez skarżącego w oświadczeniach majątkowych wysokości uzyskanych przychodów, co jest bezsporne. Wobec jasnego brzmienia art. 62 ust. 2 ustawy o Policji nie jest trafny zarzut naruszenia tego przepisu. Okoliczność, że skarżącego nie wzywano do należytego wypełnienia oświadczenia nie zmienia ustalenia organu w tym zakresie. W sprawie tej organ wystąpił do organizacji związku zawodowego o wyrażenie opinii. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, że art. 43 ust. 3 ustawy o Policji nie uzależnia dopuszczalności rozwiązania stosunku służbowego od uzyskania zgody związku zawodowego (v. wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2015 r. sygn. akt I OSK 2149/13). Wobec tego, że ze służbą w Policji wiążą się nie tylko uprawnienia ale i pewne ograniczenia, zwiększone obowiązki – decyzji organu nie można zarzucić dowolności, zwłaszcza, gdy weźmie się pod uwagę konieczność prowadzenia takiej polityki kadrowej, która ma na celu zapewnienie przede wszystkim właściwej realizacji ustawowych zadań Policji, w tym sprawnego funkcjonowania poszczególnych jednostek, czy komórek organizacyjnych. Organy wystarczająco przekonująco uzasadniły dlaczego interes służby nie pozwala na pozostawienie skarżącego w tej służbie. Tym samym, w świetle treści zgromadzonego materiału dowodowego, jak i wydanych w tej sprawie rozkazów personalnych, zarzuty naruszenia art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, jak też art. 107 § 3 k.p.a., Sąd uznał za niezasadne. Organy wydały rozkazy personalne na podstawie i w granicach prawa, nie naruszyły także powołanych w skardze przepisów Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Każda sprawa rozpatrywana jest przez organ w okolicznościach danego przypadku i odmienne działania organu w odmiennych stanach faktycznych nie stanowią o nierównym traktowaniu. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w wyroku.