II SA/Wa 563/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska – Matusiak (spr.), Sędziowie WSA Andrzej Kołodziej, Adam Lipiński, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. P. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę. Postanowieniem nr [...] z [...] lutego 2015 r. Komendant Główny Policji, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 K.p.a., po rozpatrzeniu zażalenia G. P. (dalej jako skarżący) na postanowienie nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z [...] grudnia 2014 r. w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W jego uzasadnieniu organ wskazał następujące okoliczności faktyczne i prawne. Raportem z [...] października 2014 r. skarżący wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o wydanie zaświadczenia potwierdzającego pełnienie w latach 2005-2013 służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, opierając swoje żądanie na przepisie § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. Nr 86, poz. 734 ze zm.). Do przedmiotowego raportu policjant załączył oświadczenia innych policjantów. Postanowieniem nr [...] z [...] grudnia 2014 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] odmówił skarżącemu wydania zaświadczenia o pełnieniu służby w warunkach uprawniających do podwyższenia emerytury o 0,5% podstawy za każdy rok służby, tj. w warunkach określonych w § 4 pkt 1 rozporządzenia z dnia 4 maja 2005 r. Organ wskazał, iż policjant nie posiada interesu prawnego do występowania z wnioskiem o wydanie zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby w Policji w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury. Interes taki istniałby po jego stronie wyłącznie wtedy, gdyby konkretny przepis prawa wymagał od niego posiadania przedmiotowego zaświadczenia. Żaden natomiast przepis prawa nie nakłada na funkcjonariusza Policji, będącego w czynnej służbie i wobec którego nie toczy się postępowanie w sprawie zwolnienia ze służby, obowiązku posiadania przedmiotowego zaświadczenia. Zaświadczenie takie jest zaś wymagane dopiero w sytuacji, gdy rozpocznie się tryb związany ze zwolnieniem ze służby i przejściem funkcjonariusza na emeryturę, która to okoliczność w niniejszej sprawie nie nastąpiła. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący jako niezasadne ocenił twierdzenie organu o braku po jego stronie interesu prawnego do żądania wydania przedmiotowego zaświadczenia, o czym świadczy między innymi fakt, iż Komendant Wojewódzki Policji w [...] [...] września 2009 r. wydał czynnemu policjantowi zaświadczenie o pełnieniu służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury. Ponadto skarżący nie zgodził się z argumentacją organu w zakresie uznania, iż wydanie zaświadczenia o pełnieniu służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury może nastąpić jedynie w oparciu o prowadzone przez organ ewidencje, rejestry bądź inne dane znajdujące się w jego posiadaniu, a nie w oparciu o oświadczenie samego zainteresowanego, zeznania wskazanych przez niego świadków, czy też dane dostarczone właściwemu organowi przez osobę ubiegającą się o wydanie zaświadczenia. Wskazanym na wstępie postanowieniem Komendant Główny Policji utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Organ wskazał, że z konstrukcji procedury wydawania zaświadczeń w postępowaniu administracyjnym wynika, że zaświadczenie nie jest samodzielnym rozstrzygnięciem żadnej sprawy administracyjnej, a wyłącznie środkiem dowodowym. Może być ono wykorzystane w innej sprawie w celu udowodnienia pewnych okoliczności i w tym tylko znaczeniu ma wpływ na możliwość realizacji pewnych uprawnień i obowiązków, ale samo w żaden sposób tych praw i powinności nie kształtuje. Wskazując na treść art. 217 § K.p.a. organ zważył, że w przedmiotowej sprawie koniecznym było ustalenie czy skarżący w obecnym stanie faktycznym i prawnym legitymuje się interesem prawnym, który upoważniałby go do wystąpienia z żądaniem wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury i jednocześnie obligował organ do merytorycznego rozpatrzenia wniesionego żądania. Odwołując się do treści § 14 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2004 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organu w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu i Państwowej Straty Pożarnej oraz ich rodzin (Dz. U. Nr 239, poz. 2404 ze zm.), organ zauważył, że zaświadczenie o okresach służby pełnionej w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2004 r. jest środkiem dowodowym w postępowaniu w sprawie ustalenia prawa do zaopatrzenia emerytalnego lub wysokości świadczeń z tego tytułu. Postępowanie takie wszczynane jest na wniosek funkcjonariusza zwolnionego ze służby, co wynika z art. 32 ust. 3 i art. 12 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2013 r., poz. 667 ze zm.). Biorąc pod uwagę powyższe, organ uznał, iż interes prawny w żądaniu wydania zaświadczenia uprawniającego do podwyższenia emerytury jest związany z postępowaniem w sprawie ustalenia prawa do emerytury. Kwestia ustalania uprawnień do zaopatrzenia emerytalnego uzależniona jest natomiast od zwolnienia policjanta ze służby w Policji. Żaden przepis prawa nie nakłada na funkcjonariusza Policji, będącego w czynnej służbie i wobec którego nie toczy się postępowanie o zwolnienie ze służby, obowiązku posiadania przedmiotowego zaświadczenia. Zaświadczenie takie jest zaś wymagane dopiero w sytuacji, gdy rozpocznie się tryb związany ze zwolnieniem ze służby i przejściem funkcjonariusza na emeryturę. Nie można także skutecznie wywodzić istnienia po stronie funkcjonariusza interesu prawnego z faktu rozważania przez niego ewentualnego odejścia ze służby na emeryturę. W przedmiotowej sprawie wobec skarżącego nie został zainicjowany tryb zwolnienia ze służby w Policji. Wobec powyższego uznać należy, iż skarżący nie ma interesu prawnego w żądaniu ustalenia przez organ administracji okoliczności warunkujących podwyższenie emerytury, ponieważ ustalenie tych okoliczności następuje w postępowaniu przed organem emerytalnym ustalającym prawo do emerytury i wysokość tego świadczenia. W danym stanie faktycznym nie ma więc prawnych przesłanek do żądania przez skarżącego od organu wydania zaświadczenia stwierdzającego pełnienie służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury. Organ wyjaśnił nadto, iż stosownie do regulacji zawartej w art. 218 § 1 K.p.a. danymi, o których mowa w tym przepisie są informacje zgromadzone przez organ przed wystąpieniem danej osoby o wystawienie zaświadczenia. Żądanie wydania zaświadczenia nie może bowiem prowadzić do konieczności zebrania przez organ administracji nowych informacji, jakkolwiek może się wiązać z potrzebą aktualizacji lub przetworzenia posiadanych danych. Zaświadczenie jest czynnością materialno-techniczną i urzędowym potwierdzeniem określonych faktów lub stanu prawnego. Dlatego też nie rozstrzyga o żadnych prawach lub obowiązkach, jak i nie może tworzyć nowej sytuacji prawnej. Organ nie może prowadzić dowodów podlegających ocenie wiarygodności, jak np. przesłuchanie świadków. Ustosunkowując się do zarzutu skarżącego, iż organ wydał zaświadczenie o pełnieniu służby w warunkach uprawniających podwyższenie emerytury policjantowi w służbie, organ wyjaśnił, iż postępowanie w przedmiocie wydania zaświadczenia o żądanej treści jest każdorazowo postępowaniem indywidualnym, niezależnym, znajdującym oparcie w określonym stanie faktycznym. Dla bytu przedmiotowego postępowania nie ma zatem znaczenia stan faktyczny dotyczący innych funkcjonariuszy. W skardze na powyższe postanowienie, która wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący zarzucił: 1. błąd w ustaleniach faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy polegający na stwierdzeniu braku podstaw do wydania skarżącemu zaświadczenia potwierdzającego okresy służby pełnionej w szczególnych warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury; 2. błąd w ustaleniach faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy polegający na stwierdzeniu braku interesu prawnego w uzyskaniu przedmiotowego zaświadczenia i uznanie, że ustalenie tych okoliczności nastąpi dopiero w postępowaniu przed organem emerytalnym, który ustala prawo do emerytury i wysokość tego świadczenia; 3. naruszenie prawa procesowego, a to: – art. 7, 8 oraz 77 § 1 K.p.a., polegające na przyjęciu, że organ I instancji w sposób należyty przeprowadził postępowanie wyjaśniające, w sytuacji gdy organ I instancji ustalił, iż skarżący posiada interes prawny pozwalający mu na uzyskanie przedmiotowego zaświadczenia; – art. 7, 8 oraz 77 § 1 K.p.a., polegające na braku wszechstronnej i wnikliwej oceny całego materiału dowodowego; – art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 126 K.p.a. poprzez sporządzenie nienależytego i błędnego uzasadnienia postanowienia z uwagi na to, że organ II instancji w żaden sposób nie uzasadnił, dlaczego jego zdaniem skarżący może starać się o uzyskanie przedmiotowego zaświadczenia dopiero po odejściu ze służby; – art. 138 § 1 w zw. z art. 144 K.p.a. polegające na utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia, w sytuacji braku podstaw do jego zastosowania w niniejszej sprawie. Wskazując na powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i orzeczenie o kosztach postępowania według norm przepisanych. Uzasadniając swoje stanowisko, skarżący wskazał, że z treści art. 217 § 2 K.p.a. wynika, iż ustawodawca rozróżnia dwa rodzaje zaświadczeń, tj. zaświadczenia wydawane, gdy wymaga tego przepis prawa (art. 217 § pkt 2 pkt 1 K.p.a.) oraz zaświadczenia wydawane na żądanie strony, która wykaże, iż ma w tym swój interes prawny (art. 217 § 2 pkt 2 K.p.a.). Zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia z dnia 18 października 2004 r., dokumentem stanowiącym podstawę do podwyższenia emerytury policyjnej z tytułu pełnienia służby w szczególnych warunkach jest zaświadczenie o okresach służby pełnionej w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, sporządzone na podstawie akt osobowych funkcjonariusza lub innych dokumentów potwierdzających pełnienie służby w tych warunkach, wystawione przez właściwy organ Policji. Przepis ten konstytuuje zatem wymóg posłużenia się zaświadczeniem w celu udokumentowania okresów służby pełnionych w szczególnych warunkach, co stanowi podstawę do podwyższenia emerytury funkcjonariusza. Zgodnie z § 14 ust. 2 powyższego rozporządzenia zaświadczenie takie wydawane jest na żądanie funkcjonariusza. Skarżący powołał się na wyrok WSA w Gdańsku z 27 stycznia 2011 r., II SA/Gd 579/10, w którym wskazano, iż "Jakkolwiek zaświadczenie potwierdzające wykonywanie przez funkcjonariusza policji służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu przewidziane zostało w postępowaniu mającym na celu ustalenie emerytury funkcjonariuszowi policji, jednak z konstrukcji powołanych wyżej przepisów rozporządzenia nie wynika, że o wydanie takiego zaświadczenia funkcjonariusz może ubiegać się tylko w związku z przejściem na emeryturę lub niedalekim w czasie zakończeniem służby. Brak jest jakichkolwiek przeszkód, by funkcjonariusz jeszcze w czasie pełnienia służby uzyskał takie zaświadczenie, które złożone do akt osobowych może zostać wykorzystane do ustalenia wymiaru przyszłej emerytury policjanta". Skoro organ II instancji w zaskarżonym postanowieniu oparł swoje stanowisko na tezie, iż skarżący nie ma interesu prawnego w żądaniu ustalenia przez organ administracji okoliczności warunkujących podwyższenie emerytury, ponieważ ustalenie tych okoliczności następuje w postępowaniu przed organem emerytalnym ustalającym prawo do emerytury i wysokość tego świadczenia, to w świetle przytoczonej przez skarżącego argumentacji zarzut dotyczący błędnego ustalenia należy uznać za zasadny. Interes prawny skarżącego uzasadnia nadto fakt, iż postępowanie w sprawie o wydanie zaświadczenia potwierdzającego wykonywanie przez funkcjonariusza Policji służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, może z uwagi na swój przedmiot okazać się czasochłonne i skomplikowane. Skarżący podniósł również, iż dokumentacja funkcjonariusza dotycząca przebiegu jego służby jest po upływie 2-5 lat niszczona. Przyjęcie stanowiska prezentowanego przez organ I i II instancji prowadzi nie tylko do niekorzystnego dla odchodzącego na emeryturę funkcjonariusza wydłużenia procedury związanej z ustaleniem prawa do zaopatrzenia emerytalnego oraz określenia wysokości świadczenia z tego tytułu. Nadto funkcjonariusz odchodzący na emeryturę nie jest także pewny tego, czy dokumenty utrwalające przebieg jego służby nie zostały zniszczone. Powyższe powoduje, że odchodzący na emeryturę funkcjonariusz nie jest pewien wysokości świadczenia emerytalnego, jakie może zostać mu przyznane przez właściwy organ emerytalno – rentowy. Zdaniem skarżącego organ I instancji nie ustalił faktu, iż skarżący posiada interes prawny pozwalający mu na uzyskanie przedmiotowego zaświadczenia, co w konsekwencji oznacza, iż nie przeprowadził w sposób należyty postępowania wyjaśniającego, a organ II instancji ten stan rzeczy zaaprobował. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoją dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia i to z przepisami obowiązującymi w dacie jego wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje jego legalność z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Sąd przeprowadzając kontrolę zaskarżonego postanowienia nie stwierdził, aby Komendant Główny Policji utrzymując w mocy postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] naruszył przepisy prawa materialnego, jak też przepisy postępowania administracyjnego, w stopniu w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga zatem nie zasługuje na uwzględnienie. Problematykę wydawania zaświadczeń reguluje Dział VII Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 217 § 1 K.p.a., organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Stosownie do treści art. 217 § 2 K.p.a., zaświadczenie wydaje się jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa, 2) osoba ubiega się o wydanie zaświadczenia ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Zaświadczenie powinno być wydane bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie siedmiu dni (art. 217 § 3 K.p.a.). Ustawodawca wskazał jednocześnie w art. 218 § 1 K.p.a., że w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. W myśl art. 218 § 2 K.p.a., organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. Odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie, następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie (art. 219 K.p.a.). Powyższe unormowania wskazują, że ustawodawca różnicuje przesłanki wydawania zaświadczeń. W sytuacji przewidzianej w art. 217 § 2 pkt 1 K.p.a., organ ma obowiązek wydać zaświadczenia bez wnikania w interes prawny osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Musi natomiast istnieć przepis prawa, z którego wynika obowiązek potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego w formie zaświadczenia. Natomiast w sytuacji opisanej w art. 217 § 2 pkt 2 K.p.a., organ powinien zbadać kwestię interesu prawnego w postępowaniu wyjaśniającym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 22 listopada 1996 r., I SA/Wr 142/96, Lex nr 27384). W orzecznictwie przyjmuje się, że postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń ma charakter gabinetowy (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 13 stycznia 2011 r., II SA/Bk 75/10, Lex nr 752406). Podkreślić należy, że zaświadczenie jest aktem wiedzy, a nie woli organu i nie ma charakteru prawotwórczego. Zaświadczenie nie rozstrzyga żadnej sprawy, nie tworzy nowej sytuacji prawnej, ani też nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego. Tym samym nie jest dopuszczalne dokonywanie, w trybie dotyczącym wydawania zaświadczeń, jakichkolwiek ustaleń faktycznych i prawnych niewynikających z prowadzonych przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 lutego 2013 r., I OSK 1778/11, Lex nr 1311429). Postępowanie, o jakim mowa w art. 218 § 2 K.p.a. spełnia tylko pomocniczą rolę przy ustalaniu treści zaświadczenia, a jego przedmiotem są okoliczności wynikające z istniejących ewidencji, rejestrów i innych danych, czy też wyjaśnienie, czy dane te odnoszą się do osoby wnioskodawcy, faktów oraz stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się zainteresowany, a także ustalenia jakiego rodzaju ewidencje lub rejestry mogą zawierać żądane dane i ustalenia ewentualnych ich dysponentów (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 stycznia 2014 r., I OSK 1518/12, Lex nr 1452122). W rozpoznawanej sprawie skarżący wystąpił do Śląskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o wydanie zaświadczenia potwierdzającego pełnienie w latach 2005-2013 służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury. Swoje żądanie oparł zaś na § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższenia emerytury funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej. Jednocześnie nie wskazał żadnego przepisu, z którego wynikałby obowiązek przedłożenia takiego zaświadczenia. W związku z powyższym wskazać należy, że żaden przepis prawa nie nakłada na funkcjonariusza Policji, będącego w czynnej służbie i wobec którego nie toczy się postępowanie o zwolnienie ze służby, obowiązku posiadania przedmiotowego zaświadczenia. Zaświadczenie takie jest zaś wymagane dopiero w sytuacji, gdy wdrożony zostanie tryb związany ze zwolnieniem ze służby i przejściem funkcjonariusza na emeryturę. W rozpoznawanej sprawie taka sytuacja nie ma jednak miejsca. Skarżący jest funkcjonariuszem w czynnej służbie i jak sam wskazuje, żądane zaświadczenie jest mu potrzebne na przyszłość, gdy w związku z odejściem ze służby w Policji będzie ustalana wysokość jego emerytury. Istnienia po stronie funkcjonariusza interesu prawnego nie można natomiast skutecznie wywodzić z faktu rozważania przez niego ewentualnego odejścia ze służby na emeryturę (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 14 stycznia 2011 r., II SA/Wa 1184/10, dostępny na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Zaświadczenie o okresach służby pełnionej w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, o jakich mowa w ww. rozporządzeniu z dnia 4 maja 2005 r., zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2004 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organu w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu i Państwowej Straży Pożarnej oraz ich rodzin, jest środkiem dowodowym w postępowaniu w sprawie ustalenia prawa do zaopatrzenia emerytalnego lub wysokości świadczeń z tego tytułu. Podkreślenia przy tym wymaga, że postępowanie takie wszczynane jest na wniosek funkcjonariusza zwolnionego ze służby (art. 32 ust. 3 i art. 12 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin). W związku z powyższym interes prawny w żądaniu wydania przedmiotowego zaświadczenia, jest związany z postępowaniem w sprawie ustalenia prawa do emerytury policyjnej lub jej wysokości. Z kolei kwestia uprawnień do zaopatrzenia emerytalnego uzależniona jest od zwolnienia policjanta ze służby w Policji. W stosunku zaś do skarżącego. jak już wskazano powyżej, taka sytuacja faktyczna nie ma miejsca. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, że o istnieniu interesu prawnego decydują przepisy prawa materialnego przyznające stronie określone uprawnienie lub nakładające obowiązek. Istnienie interesu prawnego oznacza wykazanie i ustalenie przepisu prawa powszechnie obowiązującego, na podstawie którego można żądać skutecznie czynności lub zaniechania organu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 czerwca 2012 r., I OSK 868/11, dostępny na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 listopada 1993 r., II SA 1783/93 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 marca 1989 r., IV SA 1254/88; powoływane [w:] Kodeks postępowania administracyjnego z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sądu Najwyższego i Trybunału Konstytucyjnego pod redakcją R. Hausera, Warszawa 1995, str. 112). Chodzi zatem o ustalenie związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawną, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu. Pozostawanie funkcjonariusza w służbie wyklucza istnienie interesu prawnego w żądaniu wydania zaświadczenia wskazanej wyżej treści. Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę nie podziela w związku z tym poglądu zaprezentowanego w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 27 stycznia 2011 r., II SA/Gd 579/10, jak i wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 7 maja 2013 r., ze wskazanych powyżej powodów. Natomiast w przywoływanym w skardze wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 14 stycznia 2011 r., II SA/Wa 1184/10, Sąd zaprezentował stanowisko zbieżne ze stanowiskiem przedstawionym przez organ w zaskarżonym postanowieniu, natomiast wydane rozstrzygnięcie związane było z odmiennym stanem faktycznym zaistniałym w tej sprawie. Sąd podziela natomiast pogląd organów, że interes prawny w żądaniu wydania zaświadczenia uprawniającego do podwyższenia emerytury musi być aktualny w chwili złożenia wniosku o wydanie zaświadczenia. Z akt sprawy nie wynika natomiast, aby przed Dyrektorem Zakładu Emerytalno-Rentowego MSW toczyło się postępowanie w sprawie ustalenia prawa do zaopatrzenia emerytalnego skarżącego. W związku z powyższym w ocenie Sądu, zarówno zaskarżone postanowienie, jak i postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] odmawiające wydania skarżącemu zaświadczenia o pełnieniu służby w latach 2005-2013 w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury o 0,5% podstawy za każdy rok służby, tj. w warunkach określonych w § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej, odpowiadają prawu. Zgodzić się należy ze stanowiskiem organów, co do braku po stronie skarżącego – funkcjonariusza pozostającego w służbie – interesu prawnego w uzyskaniu zaświadczenia, o którym mowa w § 14 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2004 r. Zasadnie organy wskazały, że obecnie wnioskodawca ma wyłącznie interes faktyczny, co nie stanowi podstawy do skutecznego żądania wydania zaświadczenia o wnioskowanej treści. Okoliczność podniesiona przez skarżącego w zażaleniu dotycząca wydania przez organ innemu funkcjonariuszowi pozostającemu w służbie zaświadczenia o pełnieniu służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury nie stanowi podstawy do wywodzenia przez skarżącego interesu prawnego w wydaniu zaświadczenia. Poza wszystkim, kwestia prawidłowości wydania innej osobie zaświadczenia o określonej treści nie jest przedmiotem niniejszej sprawy. Również argumenty skarżącego dotyczące określonego czasu archiwizacji dokumentów z zakresu przebiegu służby funkcjonariusza Policji nie mogą stanowić o istnieniu interesu prawnego. Wydając zaskarżone postanowienie organ nie naruszył przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 107 § 3 w zw. z art. 126, a także art. 138 § 1 w zw. z art. 144 K.p.a. Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu I instancji zawierają wymagane prawem elementy i wyjaśniają zasadność podjętego przez organ rozstrzygnięcia. W sprawie zostały wyjaśnione wszystkie istotne z punktu widzenia wydanego rozstrzygnięcia okoliczności faktyczne. O naruszeniu powyższych przepisów nie może natomiast świadczyć odmienne stanowisko skarżącego co do posiadania interesu prawnego. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku. Sąd nie uwzględnił wniosku o zasądzenie kosztów postępowania, ponieważ zwrot kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia praw przysługuje skarżącemu od organu w wypadku uwzględnienia skargi oraz w sytuacji określonej w art. 201 powołanej wyżej ustawy, co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca.