II SA/Wa 577/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski (spr.) Sędziowie WSA Andrzej Kołodziej Stanisław Marek Pietras Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 września 2013 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej – oddala skargę – Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) oraz art. 10 ust. 1 i 2 oraz ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r., poz. 576), w dniu [...] stycznia 2013 r. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję nr [...] Komendanta Policji z dnia [...] listopada 2012 r. o odmowie wydania M. P. pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji podał m.in., że wydanie przedmiotowego pozwolenia jest uzależnione od wykazania przez wnioskodawcę konieczności jej posiadania. Policjanci ani inne grupy zawodowe nie są w tym zakresie ustawowo uprzywilejowani. Wydanie pozwolenia musi być w każdym indywidualnym przypadku uzasadnione szczególnymi okolicznościami faktycznymi. Nie mogą to być okoliczności - jak słusznie podniósł organ pierwszej instancji - subiektywne, lecz obiektywnie istniejące. Mogą one wynikać, czy też być związane z charakterem wykonywanej pracy bądź prowadzonej działalności. Pozwolenia na broń do ochrony osobistej nie otrzymuje się w nagrodę, lecz istotne jest, co wymaga podkreślenia, by w ogóle istniały przesłanki wskazujące, że osoba ubiegająca się o pozwolenie znajduje się rzeczywiście w sytuacji szczególnego, stałego i realnego zagrożenia życia lub zdrowia, przy czym inne niż broń palna bojowa środki ochrony osobistej wydają się być nieadekwatne do tego zagrożenia, tj. mogłyby okazać się nieskuteczne. M. P. będąc funkcjonariuszem Policji, który pełnił służbę w jej różnych jednostkach organizacyjnych miał bezpośredni kontakt z przestępcami, to jednak nie wywodził z tego tytułu żadnych negatywnych dla siebie zdarzeń. Jego sytuacja na tle innych funkcjonariuszy w związku z pełnioną służbą nie była szczególna przynajmniej w takim stopniu, by wyposażyć go w broń palną bojową do ochrony osobistej. W ocenie organu odwoławczego organ pierwszej instancji nie naruszył wskazanych w odwołaniu przepisów postępowania, tj. art. 6-8, art. 75, 77, 80 i art. 107 § 3 Kpa, a wydana decyzja jest zgodna z ustalonym stanem faktycznym i prawnym. Decyzja Komendanta Głównego Policji stała się przedmiotem skargi wniesionej przez M. P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący zarzucił organowi, że zaskarżoną decyzję wydał z naruszeniem następujących przepisów: 1) art. 7 Kpa, poprzez niepodjęcie wszelkich kroków zmierzających do dokładnego ustalenia stanu faktycznego (odmowa przesłuchania wnioskowanych świadków, niezebranie dowodów o istniejącym zagrożeniu dla skarżącego i jego rodziny ze strony przestępców, których rozpracowywał operacyjnie, ich rodzin i kolegów, pomimo tego, że w toczącej się sprawie został zdekonspirowany); 2) art. 78 Kpa, poprzez odmowę przeprowadzenia dowodu mającego istotne znaczenie dla sprawy, potwierdzającego stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie jego życia i zdrowia. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze organ stwierdził, że są one niezasadne, a odmowa przyznania skarżącemu przedmiotowego pozwolenia jest zgodne z interesem społecznym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów, należy uznać, iż jest ona niezasadna. Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji jest art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r., poz. 576), zgodnie z którym właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie, uzasadniają jego wydanie. Pozwolenie na broń może być wydane w szczególności w następujących celach: ochrony osobistej lub ochrony bezpieczeństwa innych osób oraz mienia. Z powyżej przytoczonego przepisu wynika zatem, iż okolicznością faktyczną uzasadniającą wydanie pozwolenia na broń jest szczególne zagrożenie życia lub zdrowia wnioskodawcy. Bezspornie, na co wskazuje treść art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, ocena, czy obecnie takie szczególne zagrożenie dla skarżącego występuje, należy do organów Policji. Organy Policji, dokonując tej oceny, kierują się posiadaną z urzędu wiedzą dotyczącą bezpieczeństwa powszechnego, w tym bezpieczeństwa lokalnego. Jeżeli zatem stwierdzają, że zagrożenie życia lub zdrowia osoby wnioskującej o udzielenie pozwolenia na broń bojową do ochrony osobistej nie przekracza istotnie takiego zagrożenia w relacji do innych osób, wówczas decyzja odmowna jest uzasadniona. Zasady wynikające z art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji określają ścisłą reglamentację broni, jako że uprawnienie do jej posiadania nie zostało zaliczone do wolności i praw obywatelskich określonych w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (por. wyrok NSA z dnia 8 marca 2006 r., sygn. akt II OSK 587/05, wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 maja 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 611/07). Brak poczucia bezpieczeństwa, z różnych powodów, deklaruje bardzo wiele osób. Nie oznacza to jednak obowiązku wydania pozwolenia na broń każdemu, kto o takie pozwolenie wystąpił (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 21 marca 2003 r., sygn. akt III SA 1857/01, wyrok WSA w Warszawie z 29 listopada 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 1825/06). Podkreślenia wymaga fakt, że zagrożenie życia lub zdrowia, uzasadniające wydanie pozwolenia na broń, musi być obiektywne, aktualne i realne, a przede wszystkim ponadprzeciętne w konkretnym środowisku. Sam fakt, że skarżący odczuwa zagrożenie związane ze swoją osobą, nie stanowi wystarczającej przesłanki do uznania obiektywnego, realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia, co zdaniem Sądu, organ administracji wykazał w zaskarżonej decyzji, jak i utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze Sąd nie stwierdził, że organ wydając zaskarżoną decyzję naruszył wskazane w niej przepisy postępowania. Skarżący kwestionując zaskarżoną decyzję wskazuje na argumenty związane z pełnioną przez niego służbą, a w szczególności na pracę operacyjną i działaniami, które doprowadziły do osadzenia w zakładach karnych niebezpiecznych przestępców, którzy znają go osobiście. Zdaniem skarżącego ta okoliczność przemawia za wydaniem mu przedmiotowego pozwolenia. Sąd nie podziela tego zdania. Skarżący podejmując bowiem służbę w Policji liczył się, że jest ona związana ze zwiększonym ryzykiem, ale również z tej przyczyny funkcjonariusze korzystają z licznych przywilejów. Przyjmując argumentację skarżącego, to każdy policjant w służbie czynnej, czy też po jej zakończeniu powinien otrzymać pozwolenie na broń palną bojową. Oznacza to, że zasada dotycząca reglamentacji dostępu do broni palnej byłaby fikcją i nie miałaby zastosowania do funkcjonariuszy Policji, jak również do innych funkcjonariuszy pełniących służbę w formacjach uzbrojonych. Decyzja o odmowie wydania skarżącemu pozwolenia na broń palną do ochrony osobistej została wydana w określonym stanie faktycznym, co nie oznacza, że jeżeli ulegnie on zmianie to pozwolenie nie zostanie mu wydane. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.