II SA/Wa 61/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Sędziowie WSA Janusz Walawski Adam Lipiński (spr.) Protokolant Maria Zawada po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2010 r. sprawy ze skargi S. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską: - oddala skargę. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a Kpa oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania S. B., utrzymał w mocy decyzję Komendanta Policji w W. z dnia [...] grudnia 2008 r. cofającą pozwolenie na broń palną myśliwską. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, co następuje: Sąd Rejonowy w G. Wydział Grodzki wyrokiem z dnia [...] grudnia 2007 r. (prawomocnym od dnia 26 stycznia 2008 r.) w sprawie o sygn. akt [...] uznał S. B. winnym prowadzenia samochodu w stanie nietrzeźwości (1,28 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu), za co, na podstawie art. 178a § 1 Kk, wymierzył mu karę 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, warunkowo zawieszając jej wykonanie na 3-letni okres próby, karę grzywny w wymiarze 200 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 10 zł, orzekł wobec niego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 3 lat oraz świadczenie pieniężne w kwocie 200 zł na rzecz S. w W., a także poddał wyrok w całości do publicznej wiadomości, poprzez jego jednokrotną publikację na łamach [...]. Z akt sprawy wynika nadto, że S. B. posiada pozytywne opinie z macierzystego koła łowieckiego oraz Zarządu Okręgowego PZŁ, jak i z miejsca zamieszkania. Kontrola warunków przechowywania broni nie wskazała uchybień. Z protokołu przesłuchania świadka – policjanta, na okoliczność zatrzymania S. B. podczas kierowania samochodem w stanie nietrzeźwości wynika, iż nie stawiał on oporu kontrolującym policjantom i zachowywał się normalnie. Organy Policji uznały, iż powyższe skazanie wyczerpuje dyspozycję art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji i uzasadnia cofnięcie pozwolenia na broń. Od posiadaczy broni wymaga się nieskazitelnej opinii, która wiąże się przede wszystkim z poszanowaniem porządku prawnego. Strona dopuszczając się przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji takiej gwarancji nie daje, a zatem istnieje w stosunku do niej obawa, o której wspomina art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Popełnione przez S. B. przestępstwo cechuje się wysokim stopniem społecznej szkodliwości, którego skutki mogą być tragiczne nie tylko dla samego sprawcy, ale także dla innych uczestników ruchu drogowego. Prawomocny wyrok sądu, potwierdzający fakt popełnienia przestępstwa, wiąże organy Policji w postępowaniu administracyjnym, co do ustalenia faktycznych i prawnych przesłanek rozstrzygnięcia sprawy. S. B. przestępstwo przewidziane w art. 178a § 1 Kk popełnił, a więc jako posiadacz pozwolenia na broń, utracił wiarygodność co do zgodnego z prawem posiadania i używania broni. Nie można bowiem wykluczyć, że będąc w stanie nietrzeźwości nie sięgnie po broń, stwarzając zagrożenie dla bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w tym dla życia lub zdrowia własnego lub innych osób. Nie ma więc znaczenia, iż przestępstwo, za które został prawomocnie skazany nie miało związku z bronią, ponieważ dla zastosowania przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji ustawodawca takiego warunku nie ustalił. Pozytywne opinie w kole łowieckim oraz w miejscu zamieszkania, jak również fakt prawidłowego przechowywania broni nie podważają powyższych ustaleń wynikających z prawomocnego wyroku sądu karnego i nie eliminują wyroku skazującego z obrotu prawnego. Organ podkreślił, że brak broni palnej myśliwskiej nie ogranicza stronie aktywności na rzecz myślistwa, czy jej macierzystego koła łowieckiego. Strona nie będzie mogła tylko wykonywać polowań. Od decyzji Komendanta Głównego Policji S. B. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu podnosił, iż skazanie za czyn z art. 178a § 1 Kk nie oznacza, że użyje broni sprzecznie z jej przeznaczeniem. W jego ocenie brak jest tu związku powyższego skazania z obawą wymienioną w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Wskazał, że posiadana przez niego broń myśliwska jest wykorzystywana wyłącznie we właściwy i przeznaczony do tego sposób, jest prawidłowo przechowywana, oraz że posiada dobrą opinię. Stwierdził, że w kwietniu 2010 r. zostanie mu zwrócone prawo jazdy. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, przytaczając argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. W niniejszej sprawie sądem tym jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka, co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Badana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Dyspozycja art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji nakazuje organowi Policji cofnięcie pozwolenia na broń w przypadku, gdy daną osobę można uznać za należącą do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6, tj. do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Przepis ten ma charakter obligatoryjny w części, gdy cofnięcie pozwolenia na broń jest następstwem skazania osoby legitymującej się pozwoleniem na broń prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo następstwem toczącego się postępowania karnego o popełnienie takiego przestępstwa przez osobę legitymującą się zezwoleniem na posiadanie broni palnej. Wówczas, zgodnie z treścią przepisu ustawy oraz utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych (uchwała NSA z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt II OSP 4/09), organ jest zobowiązany cofnąć pozwolenie na broń. Jednak w niniejszej sprawie organ zastosował dyspozycję art. 18 ust. 1 pkt 2 omawianej ustawy, z uwagi na uznanie, iż wobec skarżącego istnieje obawa, że może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Uznanie takie wymaga wykazania przez organ istnienia takiej obawy. Uznanie takie jest elementem ocennym i wymaga rzetelnego uzasadnienia z jakich przyczyn organ twierdzi, iż wobec skarżącego istnieje obawa użycia przez niego broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Z kolei ustalenie, w drodze takiego uznania, istnienia powyższej obawy, nakłada na organ obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organ w sposób prawidłowy i przekonujący uzasadnił istnienie wystąpienia po stronie S. B. obawy, że może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Organ wskazał tu przede wszystkim na dalece lekceważący stosunek skarżącego do porządku prawnego, przejawiający się prowadzeniem na drodze publicznej pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości. Fakt popełnienia przez skarżącego przestępstwa przewidzianego w art. 178a Kk jest w niniejszej sprawie oczywisty i wynika z ustaleń Sądu Rejonowego w G. Ustalenia te co do winy sprawcy, jak trafnie zauważa organ, są tu wiążące. Od posiadaczy broni wymaga się nieskazitelnej opinii, która wiąże się przede wszystkim z poszanowaniem porządku prawnego. Strona dopuszczając się przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji i to pod wpływem alkoholu, takiej gwarancji nie daje, a zatem istnieje w stosunku do niej obawa, o której wspomina art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Nie można zatem niezgodzić się z argumentacją organów Policji, iż skoro S. B. popełnił przestępstwo przewidziane w art. 178a § 1 Kk, to utracił wiarygodność co do zgodnego z prawem posiadania i używania broni. Nie można bowiem wykluczyć, że będąc w stanie nietrzeźwości nie sięgnie po broń, stwarzając zagrożenie dla bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w tym dla życia lub zdrowia własnego lub innych osób, skoro stan nietrzeźwości nie stanowił dla niego przeciwwskazania do kierowania samochodem (porównaj: wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 września 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 1048/07 – publ. LEX nr 374331; wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 sierpnia 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 53/07, teza 3 i 4 – publ. LEX nr 372089; wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 sierpnia 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 910/07, teza 2 – publ. LEX 372091; wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 2313/06 – publ. LEX nr 337453; wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 listopada 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 1584/06 – publ. LEX nr 302585; wyrok WSA w Warszawie z dnia 20 września 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 709/05 – publ. LEX nr 192938). Nie ma tu znaczenia, iż przestępstwo, za które skarżący został prawomocnie skazany nie miało bezpośredniego związku z bronią, ponieważ dla zastosowania przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji ustawodawca takiego warunku nie ustalił, poprzestając jedynie na konieczności wykazania istnienia obawy niepożądanego zachowania w postaci obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Wystąpienie w niniejszej sprawie takiej obawy organ wykazał i uzasadnił w sposób wystarczający. Z tych względów chybione są zarzuty skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się naruszenia prawa przez organy obu instancji przy podejmowaniu powyższych decyzji i dlatego, na mocy art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.