II SA/Wa 623/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube (spr.) Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska Andrzej Kołodziej Protokolant starszy asystent sędziego Arkadiusz Koziarski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 sierpnia 2011 r. sprawy ze skargi W.S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich - oddala skargę - Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] października 2010 r. nr [...] o cofnięciu W.S. pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich. Organ rozpatrując przedmiotową sprawę ustalił następujący stan faktyczny. W dniu [...] maja 2010 r. Komendant Wojewódzki Policji w P. wszczął z urzędu postępowanie w przedmiocie cofnięcia W.S. pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich w związku z uzyskaniem informacji, że prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w S. Wydział II Karny z dnia [...] czerwca 2010 r., sygn. akt [...] wyżej wymieniony został skazany na karę grzywny za popełnienie przestępstwa z art. 278 § 1 i 5 kk, tj. o to, że w okresie od czerwca 2009 r. do [...] marca 2010 r. w mieszkaniu dokonał nielegalnego poboru energii elektrycznej z pominięciem licznika, powodując tym samym straty o łącznej wartości 1367,79 zł na szkodę ENEA S.A. Zakład Dystrybucji Energii Elektrycznej w P. Biorąc powyższe pod uwagę organ stwierdził, iż fakt skazania prawomocnym wyrokiem za popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu, pozwala na zakwalifikowanie strony do kategorii osób, co do których istnieje obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego i na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji decyzją z dnia [...] października 2010 r. cofnął W.S. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Od tej decyzji W.S. złożył odwołanie, wnosząc o jej uchylenie. Wskazał, że zobowiązania, które miał w stosunku do zakładu energetycznego już uregulował. Popełniony natomiast przez niego czyn miał charakter incydentalny i nie naruszał rażąco przepisów prawa, a ponadto nie miał nic wspólnego z posiadaną przez niego bronią myśliwską. Podkreślił, iż w miejscu zamieszkania i kole łowieckim posiada opinię pozytywną, pełni również funkcję [...], co stanowi dodatkowe źródło utrzymania. Nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania, Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podał, że zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń osobie, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może ona użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanej prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec której toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. W ocenie organu, w przedmiotowej sprawie została spełniona dyspozycja art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, ponieważ W.S. skazano prawomocnym wyrokiem sądu karnego na karę grzywny za popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu, co obliguje organy Policji do cofnięcia mu pozwolenia na posiadanie broni palnej. W takich przypadkach do zastosowania art. 18 ust. 1 pkt 2 tej ustawy wystarczające jest tylko ustalenie takiej okoliczności, a dla wykazania obawy nie jest konieczne przeprowadzenie dodatkowych dowodów. Oceny bowiem, że obawa istnieje, dokonał już sam ustawodawca. Taką jednoznaczną interpretację wskazanych przepisów przyjął Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale 7 sędziów z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt II OSP 4/09. Odnosząc się zaś do argumentacji strony podniesionej w odwołaniu podał, że cofnięcie pozwolenia na broń nie jest zależne od wielokrotności skazań za przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, ani od użycia broni palnej do popełnienia przestępstwa. Także fakt prawidłowego przechowywania broni, czy też pozytywne opinie zarówno z miejsca zamieszkania, czy też koła łowieckiego nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, bowiem z uwagi na konieczność ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego ustawodawca jednoznacznie stwierdził, iż osoby, spełniające dyspozycję art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, pozwolenia na broń nie mogą posiadać, przyznając w ten sposób bezwzględne pierwszeństwo interesowi społecznemu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie W.S. wniósł o uchylenie decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2010 r., uznając ją za krzywdzącą. Wnoszący skargę wskazał, iż zapłacił karę grzywny wyznaczoną przez Sąd Rejonowy w S. Wydział II Karny i nie powinien być karany drugi raz za ten sam czyn. Ponadto dodał, że cofnięcie mu pozwolenia na posiadanie broni palnej uniemożliwia mu pełnienie funkcji [...]. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne. Pismem z dnia [...] sierpnia 2011 r. skarżący podtrzymał skargę, podając, że popełniony przez niego incydentalnie czyn zabroniony nie miał jakiegokolwiek związku z posiadaniem broni palnej. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, w tym m.in. na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 maja 2010 r., sygn. akt II OSK 847/09, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 lipca 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 434/08, czy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 stycznia 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 1919/08 wskazał, że organ nie zbadał, czy w przedmiotowej sprawie istnieje związek przyczynowy pomiędzy popełnieniem przez niego przestępstwa, a uzasadnioną obawą użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Podkreślił, że wyrokiem sądu karnego został skazany jedynie na karę grzywny, a nie na karę pozbawienia, czy ograniczenia wolności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, zgodnie z którym właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. Ustawodawca nie pozostawił zatem uznaniu organu Policji kwestii cofnięcia pozwolenia na broń w odniesieniu do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. Powołany wyżej przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 został zastosowany w niniejszej sprawie w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, stanowiącym, iż pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że Sąd Rejonowy w S. Wydział II Karny wyrokiem z dnia [...] czerwca 2010 r., sygn. akt [...] uznał W.S. winnym popełnienia przestępstwa z art. 278 § 1 i § 5 kk i na podstawie art. 278 § 1 kk w zw. z art. 58 § 3 kk, wymierzył mu karę grzywny. Wyrok ten jest prawomocny od dnia [...] lipca 2010 r. Nie zachodzi zatem wątpliwość, że skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem za przestępstwo przeciwko mieniu. W ocenie Sądu, Komendant Główny Policji zasadnie stwierdził, że fakt ten obligował do cofnięcia mu pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Należy wskazać, że w przeszłości stosowanie powołanych wyżej przepisów ustawy o broni i amunicji wywoływało rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych, jednak Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 18 listopada 2009 r., sygn. akt II OPS 4/09 podjął uchwałę w składzie siedmiu sędziów, która wyjaśniła wskazane wyżej przepisy prawne (dostępna w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W uchwale tej Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że "Osoba skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu jest osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, co uzasadnia cofnięcie pozwolenia na broń takiej osobie, na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.)" . W uzasadnieniu tej uchwały stwierdził, iż z literalnego brzmienia art. 15 ust. 1 pkt 6 wynika, że "ma on przede wszystkim zastosowanie do osób skazanych za którekolwiek z przestępstw wskazanych w tym przepisie. W takim bowiem przypadku osoba, która została skazana prawomocnym orzeczeniem Sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu z mocy prawa jest uznawana za osobę, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego". Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że "użycie słów "w szczególności", poprzedzające wymienienie osób, które zostały skazane za popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oznacza, że co do tych osób ustawodawca sam rozstrzygnął, iż co do nich istnieje obawa sprzecznego z prawem użycia broni. Organ nie musi więc wobec tych osób przeprowadzać oceny, czy obawa rzeczywiście istnieje, gdyż oceny tej dokonał już ustawodawca w sposób wiążący. Pozwolenia na broń nie wydaje się zatem osobom wymienionym po słowach "w szczególności", ale także innym osobom, które nie były wprawdzie skazane za wymienione przestępstwa, co do których jednak z innych powodów, organ ustali okoliczności wskazujące na istnienie uzasadnionej obawy, że użyją broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Co do tych innych osób organ musi szczegółowo analizować i uzasadnić istnienie takiej obawy". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznający niniejszą sprawę podziela stanowisko zajęte w powołanej wyżej uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego. Podkreślić należy, na co również zwrócono uwagę w uchwale, że posiadanie broni jest w polskim systemie prawnym ściśle reglamentowane i ograniczone w interesie bezpieczeństwa i porządku publicznego. Pozwolenie na broń palną jest uprawnieniem wyjątkowym, będącym atrybutem władztwa państwowego i z tego względu jego posiadacz musi być osobą dającą rękojmię, iż swoim postępowaniem nie zagrozi bezpieczeństwu lub porządkowi publicznemu. Ustawodawca uznał, że osoby skazane prawomocnym wyrokiem za przestępstwo przeciwko mieniu rękojmi takiej nie dają i istnieje, co do nich uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W ocenie Sądu, organ nie miał obowiązku przeprowadzać jakiejkolwiek oceny celem wykazania istnienia obawy, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, w odniesieniu do skarżącego. Bez znaczenia prawnego zatem dla prawidłowości rozstrzygnięcia sprawy pozostają takie okoliczności jak pozytywne opinie zarówno w miejscu zamieszkania, czy wśród myśliwych, prawidłowe przechowywanie broni oraz fakt, że skarżący został skazany na karę grzywny. Ustawodawca nie uzależnił bowiem cofnięcia pozwolenia na broń od rodzaju kary wymierzonej za popełnienie przestępstw, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Odnośnie zaś zarzutu wskazanego w skardze, że cofnięcie pozwolenia na broń nie może stanowić dodatkowej kary wymierzonej za przestępstwo to należy podkreślić, że pozwolenie na broń jest uprawnieniem, które ma charakter wyjątkowy. Może ono zostać wydane tylko wówczas, gdy istnieją okoliczności uzasadniające jego wydanie. Cofnięcie pozwolenia na broń - przy zaistnieniu przesłanek ustawowych - nie stanowi dodatkowej kary za popełnienie przestępstwa, lecz uzasadnione jest potrzebą zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.