II SA/Wa 635/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.), Sędziowie WSA Przemysław Szustakiewicz, Andrzej Wieczorek, Protokolant referent stażysta Monika Duma-Szymczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi K. W. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji 1. uchyla zaskarżoną decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] stycznia 2018 r., 2. zasądza od Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów na rzecz K. W. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów (Komisja) decyzją z [...] stycznia 2018 r., nr [...], na podstawie art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Kpa.) w związku z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (j.t. Dz.U. z 2016 r. poz. 882, 1311, z 2017 r. poz. 859, 1530; dalej ustawa o stopniach), po rozpatrzeniu wniosku K. W.-Ś. (dalej skarżąca) o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z [...] maja 2017 r., postanowiła odmówić stwierdzenia nieważności decyzji o uchyleniu uchwały Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] w K. (Rada Wydziału) z [...] listopada 2015 r. w sprawie odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego i przekazaniu postępowania ww. Radzie do dalszego kontynuowania. Do wydania decyzji Komisji doszło w następującym stanie sprawy. K. W.-Ś. wnioskiem z [...] września 2017 r. wystąpiła o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z [...] maja 2017 r. o uchyleniu uchwały Rady Wydziału z [...] listopada 2015 r. i przekazaniu postępowania Radzie Wydziału do dalszego kontynuowania. Zarzuciła decyzji Komisji, że została ona wydania z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 2 i art. 156 § 1 pkt 7 Kpa. Skarżąca podała między innymi, że Rada Wydziału uchwałą z [...] września 2015 r. wbrew przepisom prawa uznała cofnięcie wniosku o przeprowadzenie postępowania habilitacyjnego za nieskuteczne i tym samym nie umorzyła postępowania, postanawiając jednocześnie o jego kontynuowaniu. Zdaniem skarżącej, Rada Wydziału z rażącym naruszeniem prawa skorzystała z art. 105 § 2 Kpa., który może być stosowany wyłącznie do postępowań toczących się z urzędu, a postępowanie dotyczące jej osoby jest postępowaniem wnioskowym. Dodała, że skoro postępowanie habilitacyjne nie jest postępowaniem z urzędu, bo toczy się wyłącznie na wniosek habilitanta, a co więcej nie ma innych stron postępowania, to organ jest zobowiązany umorzyć postępowanie. Skarżąca zwróciła uwagę na stanowisko zajęte w tym względzie przez Rzecznika Prawa Obywatelskich. Komisja w dniu [...] października 2017 r. wszczęła na żądanie skarżącej postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji Komisji. Pismem z [...] grudnia 2017 r. skarżąca uzupełniła wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji. Prezydium Komisji na posiedzeniu w dniu [...] stycznia 2018 r. postanowiło w głosowaniu tajnym odmówić stwierdzenia nieważności decyzji z [...] maja 2017 r. W uzasadnieniu decyzji z [...] stycznia 2018 r. Komisja stwierdziła, że brak jest podstaw prawnych do wzruszenia decyzji z [...] maja 2017 r. Wyjaśniła, że na wniosek dr K. W.-Ś. o wszczęcie postępowania habilitacyjnego, powołała w dniu [...] maja 2015 r. komisję habilitacyjną i przekazała postępowanie habilitacyjne zgodnie z wnioskiem do Rady Wydziału. Czynności procedury ww. przewodu habilitacyjnego okazały się wysoce skomplikowane, gdyż po złożeniu opinii wszystkich recenzentów (negatywnie oceniających dorobek Kandydatki w kontekście przesłanek do nadania stopnia doktora habilitowanego) i zapoznaniu się Kandydatki w dziekanacie Wydziału z treścią ww. recenzji, cofnęła wniosek habilitacyjny, zarazem składając wniosek o umorzenie postępowania. Po negatywnym rozstrzygnięciu Rady Wydziału w dniu [...] września 2015 r., gdy Kandydatka złożyła odwołanie do Senatu Uniwersytetu [...], Rada uchwałą z [...] października 2015 r. zawiesiła na czas rozpatrzenia odwołania postępowanie habilitacyjne. Po negatywnym rozpatrzeniu odwołania Kandydatki, uchwałą z [...] października 2015 r. komisja habilitacyjna wydała jednogłośnie opinię z [...] listopada 2015 r., w trybie art. 18a ust. 8 ustawy o stopniach w sprawie odmowy nadania Kandydatce stopnia doktora habilitowanego. W dalszej kolejności Rada Wydziału zgodnie z opinią komisji habilitacyjnej, ale bez formalnego podjęcia zawieszonego na czas rozpatrzenia odwołania postępowania, podjęła uchwałę z [...] listopada 2015 r. w sprawie odmowy nadania Habilitantce stopnia doktora habilitowanego w dyscyplinie kulturoznawstwo. Habilitantka złożyła odwołanie od uchwały Rady Wydziału o odmowie nadania stopnia, które zostało rozpatrzone przez Komisję. Komisja, na podstawie zgodnych opinii wszystkich superrecenzentów i negatywnej opinii Sekcji l CK, także negatywnie oceniła dorobek Kandydatki w kontekście przesłanek do nadania stopnia doktora habilitowanego, ale z przyczyn formalnych uchyliła decyzją z [...] maja 2017 r. uchwałę Rady Wydziału z [...] listopada 2015 r. w sprawie odmowy nadania Habilitantce stopnia. Komisja zaznacza, że po przekazaniu postępowania Radzie Wydziału do dalszego kontynuowania – Rada Wydziału uchwałą z [...] września 2017 r. podjęła zawieszone [...] października 2015 r. postępowanie habilitacyjne i rozpatrzyła po raz kolejny wniosek habilitacyjny. Uchwałą z [...] września 2017 r., uwzględniając negatywne opinie wszystkich recenzentów i opinie komisji habilitacyjnej, ponownie odmówiła nadania stopnia doktora habilitowanego. Kandydatka złożyła także odwołanie od ww. uchwały (postępowanie odwoławcze w toku). Jak podała Komisja, obecnie rozpoznawany wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z [...] maja 2017 r. koncentruje się wyłącznie i wybiórczo tylko na wykazywanych wadach tej decyzji i wadach czynności Rady Wydziału zakończonych uchwałą z [...] listopada 2015 r. o odmowie nadania stopnia - w kontekście jednej tylko sprawy odmowy umorzenia przez Radę Wydziału postępowania po cofnięcia wniosku przez Habilitantkę. Zdaniem Komisji, decyzja z [...] maja 2017 r. jako uchylająca odmowną uchwałę Rady Wydziału w sprawie nadania stopnia została wydana co do zasady na korzyść Habilitantki. Komisja uchyliła zaskarżoną uchwałę z powodu niepodjęcia zawieszonego postępowania habilitacyjnego w rozumieniu art. 97 § 2 Kpa. (w formie postanowienia) przed podjęciem końcowej uchwały Rady Wydziału o odmowie nadania stopnia oraz stwierdzonej wady uzasadnienia do negatywnej uchwały Rady Wydziału. Komisja uznała, że wnioski Habilitantki o umorzenie postępowania habilitacyjnego zostały rozpatrzone przez Radę Wydziału, a złożone odwołanie zostało rozpoznane przez Senat Uniwersytetu [...] w K. jako instancję odwoławczą, w trybie przepisów ustawy z dnia [...] lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i postanowień statutu Uniwersytetu [...] w K. Komisja nie podzieliła stanowiska skarżącej, zgodnie z którym Rada Wydziału i Senat Uniwersytetu [...] nie miały jakichkolwiek podstaw prawnych do odmowy umorzenia postępowania po cofnięciu przez nią wniosku. Jak stwierdziła Komisja, w obliczu zaawansowanego przewodu habilitacyjnego Rada Wydziału miała podstawy do orzeczenia odmowy umorzenia postępowania. Komisja uznała, że cofnięcie wniosku w końcowym etapie przez skarżącą, tuż przed podjęciem łatwej do przewidzenia przy wszystkich negatywnych recenzjach uchwały Rady Wydziału o odmowie nadania stopnia, pozostaje w sprzeczności z zasadą wyrażoną w art. 21 ust. 3 ustawy o stopniach, mówiącą o 3-letniej karencji na składanie kolejnego wniosku o wszczęcie postępowania habilitacyjnego. Odwołując się do stanowiska doktryny Komisja stwierdziła, że rada wydziału może odmówić umorzenia postępowania w sprawie nadania stopnia naukowego z powołaniem się na klauzulę interesu społecznego. Komisja negatywnie oceniła zjawisko wycofywania przez habilitanta wniosku o nadanie stopnia naukowego w sytuacji czasowej już po złożeniu wszystkich recenzji i powzięciu przez habilitanta wiedzy o negatywnych konkluzjach recenzji, gdyż oznacza w praktyce, jak uznała Komisja, uniemożliwienie wykonania ustawowego zadania postawionego radom wydziału przez ustawę. Jak stwierdziła Komisja, o ile nie budzą kontrowersji przypadki wycofania przez habilitanta wniosku na wczesnych etapach prac postępowania habilitacyjnego, o tyle wycofanie przez habilitanta wniosku na etapie końcowym z realnym celem uniemożliwienia wydania przez radę wydziału ostatecznego rozstrzygnięcia – budzi poważne zastrzeżenia, także formalno-prawne. Komisja, odnosząc się między innymi do zajętego w niniejszej sprawie przez Komisję ds. Etyki PAN stanowiska, podtrzymała swoją ocenę, że Rada Wydziału, w obliczu zaawansowania przewodu, miała podstawy do orzeczenia odmowy umorzenia postępowania. Wyjaśniła, że kompetencje Komisji ds. Etyki przy PAN polegają zgodnie z art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o Polskiej Akademii Nauk (Dz.U. z 2016 r. poz.572 ze zm.) na wyrażaniu opinii w sprawach dotyczących naruszeń zasad etyki w nauce przez pracowników uczelni, jednostek naukowych PAN oraz instytutów badawczych, a rozpatrywana przez Komisję sprawa nie dotyczy naruszeń zasad etyki w nauce przez pracowników uczelni. Co do zasady Komisja uznała otrzymane stanowisko Komisji ds. Etyki jako opinię w przedmiotowej sprawie, a treść tego stanowiska była udostępniona członkom Sekcji I Nauk Humanistycznych CK i Prezydium CK. Komisja dodała, że w aktualnie prowadzonym postępowaniu skarżąca złożyła także do Komisji odwołanie od uchwały Rady Wydziału z [...] września 2017 r. o odmowie nadania stopnia doktora habilitowanego. Wobec tego zarzuty obecnego wniosku zostaną dodatkowo rozpatrzone w ramach prowadzonego postępowania odwoławczego. Skargę na wskazaną na wstępie decyzję Komisji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wywiodła skarżąca. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie prawa procesowego poprzez zastosowanie art. 105 § 2 Kpa. w miejsce art. 105 § 1 Kpa. w zakresie wniosku o cofnięcie wniosku o wszczęcie postępowania awansowego i odmowę umorzenia postępowania, czego następstwem było dalsze procedowanie nad sprawą i wydanie decyzji, mimo braku wiążącego wniosku osoby zainteresowanej o przeprowadzenie postępowania, co w ocenie skarżącej stanowi rażące naruszenie prawa, czego konsekwencją jest obligatoryjność stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 Kpa.. Skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz wszelkich uchwał Rady Wydziału w zakresie postępowania habilitacyjnego wydanych po cofnięciu wniosku, w tym uchwały Rady Wydziału z [...] listopada 2017 r. odmawiającej nadania stopnia doktora habilitowanego w dziedzinie nauk humanistycznych w dyscyplinie kulturoznawstwo. Jednocześnie wniosła o umorzenie postępowania habilitacyjnego dotyczącego jej osoby, jako toczącego się bez ważnego wniosku o jego wszczęcie. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała w szczególności, że jeżeli do wszczęcia postepowania wymagany jest wniosek strony, a tak jest w przypadku ubiegania się o wydanie decyzji uprawniających, to z reguły wniosek ten musi być podtrzymywany przez stronę aż do momentu wydania decyzji. Wycofanie wniosku w takim postępowaniu prowadzi do bezprzedmiotowości postępowania. W odpowiedzi na skargę Komisja wniosła o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U. z 2018 r. poz. 2107) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzję Komisji z [...] stycznia 2018 r., którą odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji z [...] maja 2017 r. o uchyleniu uchwały Rady Wydziału z [...] listopada 2015 r. w sprawie odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego i przekazaniu postępowania Radzie Wydziału do dalszego kontynuowania, uznać należy, że powinna ona zostać wyeliminowana z obrotu prawnego jako wadliwa. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy Komisja oceniła zasadność odmowy stwierdzenia nieważności wspomnianej decyzji z [...] maja 2017 r. przez pryzmat wszystkich podstaw prawnych wyszczególnionych przez skarżącą w jej wniosku z [...] września 2017 r. Dokonując oceny wystąpienia przesłanek dających podstawę do stwierdzenia nieważności postępowania (odmowy stwierdzenia), na organie ciążył bowiem obowiązek całościowej oceny wniosku inicjującego postępowanie i odniesienia się do wszystkich podstaw prawnych i wszystkich przesłanek wskazanych przez skarżącą na uzasadnienie zgłoszonego przez nią żądania. Odnosząc powyższe do stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy uznać należy, że Komisja wydając sporną decyzję, dopuściła się przede wszystkim naruszenia art. 158 § 1 Kpa. w związku z art. 29 ust. 1 ustawy o stopniach, poprzez ich niezastosowanie i niedokonanie tym samym oceny podniesionych przez skarżącą we wniosku z [...] września 2017 r. argumentów mających świadczyć o wykazaniu przez skarżącą istnienia przesłanek dających podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji z [...] maja 2017 r. W konsekwencji powyższego uchybienia Komisja dopuściła się jednocześnie – mogącego mieć zasadniczy wpływ na wynik sprawy – naruszenia pozostałych przepisów procedury administracyjne, a w szczególności art. 7 Kpa., art. 77 § 1 Kpa.. a także art. 107 § 3 Kpa. w związku z art. 29 ust. 1 ustawy o stopniach, z uwagi na brak stosownego wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, dlaczego uznała, że pomimo podniesionych przez skarżącą argumentów mających uzasadnić wydanie decyzji z [...] maja 2017 r. z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 Kpa.), nie były one wystarczające do ich uwzględnienia i umorzenia postępowania habilitacyjnego. Zdaniem Sądu, naruszenie wspomnianych przepisów postępowania administracyjnego było następstwem ewidentnego braku podjęcia jakiejkolwiek próby wykazania w sposób należyty przez Komisję przesłanek zastosowania trybu nadzwyczajnego określonego w art. 156 § 1 Kpa., a więc w sposób dający możliwość sądowej weryfikacji, jakie dokładnie przesłanki (obiektywne kryteria) organ ten wziął pod uwagę, przyjmując, że – pomimo argumentów strony skarżącej – jej wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji z [...] maja 2017 r. nie mógł jednak zostać pozytywnie uwzględniony przez Komisję. Tym samym, Sąd stwierdził, że Komisja wydając sporną decyzję administracyjną w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji – dopuściła się w powyższym zakresie istotnego naruszenia zasady praworządności wyrażonej w przepisach art. 6 Kpa. i art. 7 in principio Kpa. oraz art. 7 Konstytucji RP. W ocenie Sądu, naruszenie powołanych wyżej przepisów procedury administracyjnej mogło mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy, a więc stanowi dostateczną podstawę prawną do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji Komisji. Przechodząc do oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia Komisji, na wstępie warto zauważyć, że postępowanie w sprawach o nadanie tytułu naukowego oraz stopni naukowych cechuje odrębność związana ze specyfiką tych spraw. Wynika stąd ograniczony zakres kontroli sądu administracyjnego, który nie jest uprawniony do merytorycznej kontroli recenzji stanowiących podstawę decyzji Komisji. Sąd nie dokonuje także merytorycznej oceny dorobku naukowego osoby ubiegającej się o uzyskanie tytułu doktora habilitowanego oraz tego, czy posiada ona odpowiednie osiągnięcia naukowe, etc. Sąd nie jest również uprawniony do rozwiązywania merytorycznych sporów powstałych w świecie nauki. Kontrola sądu administracyjnego ogranicza się zatem jedynie do stwierdzenia, czy w postępowaniu przed Komisją nie doszło naruszenia norm postępowania wynikających z przepisów ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki i statutu Centralnej Komisji, a także przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (tak również: m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 września 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 275/17). Przepis art. 29 ust. 1 ustawy o stopniach stanowi, iż w postępowaniach dotyczących nadania stopnia doktora i doktora habilitowanego albo tytułu profesora oraz nadania, ograniczenia, zawieszenia i pozbawienia uprawnienia do nadawania tych stopni w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z brzmieniem powołanego przez skarżącą we wniosku z [...] września 2017 r. przepisu art. 156 § 1 pkt 2 i pkt 7 Kpa., organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2); zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa (pkt 7). Zdaniem Sądu, z uwagi na fakt, że ustawa o stopniach nie zawiera regulacji odnoszącej się do trybów nadzwyczajnych, uznać należy, że na mocy art. 29 ust. 1 tej ustawy, odpowiednie zastosowanie znajdują tu przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Warto w tym miejscu zauważyć, że kwestia odpowiedniego stosowania przepisów Kpa. w postępowaniu w sprawie nadawania stopni i tytułów była przedmiotem oceny judykatury, czego przykładem może być m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 kwietnia 2006 r., sygn. akt I OSK 1364/05, LEX nr 209495, w którym NSA wskazał wyraźnie, jak należy rozumieć istotę "odpowiedniości stosowania przepisów k.p.a." w postępowaniach w sprawach stopni i tytułu naukowego, które jest postępowaniem administracyjnym prowadzonym na podstawie odpowiednio stosowanych przepisów Kpa., z odrębnościami wynikającymi z przepisów procesowych, zamieszczonych w ustawie z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki. W tej sytuacji uznać należy, że skoro skarżąca, wnosząc w piśmie z [...] września 2017 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z [...] maja 2017 r., powołała się na przesłanki zastosowania art. 156 § 1 pkt 2 i pkt 7 Kpa., organ ten zobowiązany był, stosując ten przepis, dokonać uprzedniego wszechstronnego ustalenia przesłanek jego zastosowania, a więc Komisja powinna wyjaśnić, czy zachodziły w tej sprawie okoliczności dające podstawę do wzruszenia decyzji o uchyleniu uchwały Rady Wydziału z [...] listopada 2015 r. w sprawie odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego i przekazaniu postępowania Radzie Wydziału do dalszego kontynuowania, a także zbadać, czy decyzja, której dotyczy postępowanie nadzwyczajne jest prawidłowa lub dotknięta wadami niekwalifikowanymi. Następnie, Komisja zobowiązana była dokonać szczegółowej analizy przesłanek mających – zdaniem skarżącej – świadczyć za zasadnością wnioskowanego stwierdzenia nieważności decyzji. Organ winien więc przede wszystkim zbadać dokładnie, czy za wnioskowanym stwierdzeniem nieważności stoją przesłanki rażącego naruszenia prawa, rozumianego przez skarżącą jako brak dokonania przez Komisję umorzenia postępowania zainicjowanego wnioskiem o przeprowadzenie postępowania habilitacyjnego. Tymczasem w niniejszej w sprawie takiego działania Komisji zabrakło, a jej ocena prowadzonego z wniosku skarżącej z [...] września 2017 r. postępowania, została sprowadzona do następującego stwierdzenia, a mianowicie, jak podała Komisja w uzasadnieniu zaskarżonej do Sądu decyzji, po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego w zakresie podstaw prawnych zasadności odmowy umorzenia postępowania przez Radę Wydziału w rozważanym stanie faktycznym i prawnym, po rozpatrzeniu wniosku z [...] września 2017 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z [...] maja 2017 r. "postanawia ostatecznie odmówić stwierdzenia nieważności powołanej decyzji z dnia [...] maja 2017 r.". Mając na względzie powyższe, Sąd uznał, że wbrew powyższym obowiązkom ciążącym na organie, Komisja, wydając sporną decyzję administracyjną, nie dokonała jakiejkolwiek analizy pod kątem spełniania przesłanek zastosowania trybu postępowania nadzwyczajnego, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 i pkt 7 Kpa.. Tymczasem, nie ulega wątpliwości, że Komisja, jako organ prowadzący postępowanie w sprawie zainicjowanej wnioskiem skarżącej z [...] września 2017 r. o stwierdzenie nieważności decyzji w trybie art. 156 § 1 Kpa., obowiązana była w postępowaniu wyjaśniającym podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia przesłanek zastosowania wskazanego przez wnioskodawcę przepisu, mając na względzie, stosownie do art. 7 Kpa., art. 77 § 1 Kpa. i art. 80 Kpa., obowiązek zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego oraz oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy okoliczność zastosowania art. 156 § 1 pkt 2 i pkt 7 Kpa. została wykazana przez stronę skarżącą. Dopiero ustalone w takich warunkach okoliczności mogą być uznane za odpowiednio wykazane i stanowić materiał będący podstawą faktyczną, niezbędną do wydania i uzasadnienia decyzji administracyjnej w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w trybie art. 156 Kpa.. Oczywistym jest, że w uzasadnieniu spornego rozstrzygnięcia Komisja powinna wyjaśnić skarżącej zasadność przesłanek, którymi kierowała się przy załatwieniu sprawy, oraz wskazać fakty, które uznała za udowodnione, dowody, na których się oparła oraz przyczyny, dla których innym dowodom odmówiła wiarygodności i mocy dowodowej, a także odnieść się do podniesionych w sprawie zarzutów. Komisja miała pełne prawo odmówić wnioskowanego stwierdzenia nieważności decyzji, jednakże, jeśli odmawia, to powody odmowy powinny były zostać szczegółowo wskazane i omówione w motywach jej decyzji. Zdaniem Sądu, konieczność szczególnie starannego uzasadnienia decyzji ma zwłaszcza znaczenie w postępowaniach tego typu, jak analizowane w niniejszej sprawie, gdyż w dotychczasowym orzecznictwie wyraźnie podkreśla się, iż w sprawach dotyczących nadawania stopni i tytułów konieczne jest zapewnienie obiektywizmu w organie – w tym przypadku w stosownej radzie wydziału uczelni wyższej prowadzącej dane postępowanie. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie rozstrzygającym niniejszą sprawę uznał, że w rozpoznawanej sprawie Komisja nie uczyniła zadość obowiązkowi przedstawienia wyczerpującego, realnego, przekonującego uzasadnienia decyzji, godząc tym samym w dyspozycję przepisów art. 156 § 1 Kpa. w związku z art. 29 ust. 1 ustawy o stopniach, a także pozostałych regulacji procesowych, a więc art. 7 Kpa., art. 8 Kpa., art. 77 § 1 Kpa. i art. 107 § 3 Kpa.. W ocenie Sądu, z uzasadnienia zaskarżonej decyzji Komisji z [...] stycznia 2018 r. nie wynika, dlaczego wniosek skarżącej o stwierdzenie nieważności decyzji z [...] maja 2017 r. nie był zasadny, pomimo że kwestia ta ma zasadnicze znaczenie, a nie wyjaśniając jej w decyzji, organ narusza art. 107 § 3 Kpa.. Nie ulega wątpliwości, że uzasadnienie decyzji powinno stwarzać możliwość kontroli przez stronę oraz Sąd prawidłowości toku rozumowania organu ją wydającego oraz motywów rozstrzygnięcia, co jest szczególnie istotne przy ocenie decyzji o charakterze uznaniowym. Brak prawidłowego uzasadnienia uniemożliwia ustalenie, czy organ nie przekroczył granic przyznanego mu zakresu uznania administracyjnego. Powyższego warunku uzasadnienie spornej decyzji Komisji nie spełnia, z uwagi na fakt, iż nie wyjaśnia, dlaczego wnioskowane stwierdzenie nieważności nie mogło nastąpić w trybie przewidzianym treścią art. 156 § 1 pkt 2 i pkt 7 Kpa.. Mając na względzie okoliczność, że w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez Komisję, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie – stosownie do art. 141 § 4 zdanie drugie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej "p.p.s.a") – uznał zatem, że ponownie rozpoznając sprawę organ ten zobowiązany będzie zastosować się do przedstawionych wytycznych ujętych w niniejszym wyroku, usuwając wytknięte braki formalne. Podkreślić należy wyraźnie, że w uzasadnieniu decyzji wydanej w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Komisja zobowiązana będzie w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości ustalić, czy rzeczywiście zachodzą podstawy do odmowy stwierdzenia nieważności decyzji z [...] maja 2017 r. Mając na względzie powyższe, Sąd, działając na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., orzekł, jak w pkt 1 sentencji wyroku. Zasądzając jednocześnie od organu na rzecz strony skarżącej kwotę 697 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, Sąd działał na podstawie przepisów art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 209 p.p.s.a..