II SA/Wa 638/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Góraj Sędzia WSA Ewa Pisula - Dąbrowska (spr.) Sędzia WSA Jacek Fronczyk Protokolant Eliza Kusy po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lipca 2010 r. sprawy ze skargi L.D. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej oddala skargę Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. [...], którą to decyzją cofnięto L. D. pozwolenie na posiadanie broni myśliwskiej. Jako podstawę materialnoprawną organ wskazał art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 oraz art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t.j.: Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 z póź. zm.). W motywach uzasadnienia organ podał, że wyrokiem Sądu Rejonowego w R., sygn. akt [...] z dnia [...] listopada 2009 r. L. D. został skazany za czyn z art. 178a § 1 k.k., tj. za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości. Za ten czyn Sąd wymierzył L. D. karę ośmiu miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby trzech lat, nadto karę grzywny oraz zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 2 lat. Sąd orzekł też o świadczeniu pieniężnym na rzecz Centrum Zdrowia Dziecka oraz o tym, że wyrok zostanie podany do publicznej wiadomości. Organ wyjaśnił, że choć przestępstwo, za które strona została skazana nie jest przestępstwem przeciwko życiu i zdrowiu, to jednak dobrom tym zagraża. Czyn, polegający na prowadzeniu samochodu w stanie nietrzeźwości godził bowiem w szeroko pojęte bezpieczeństwo publiczne. Organ podkreślił, że jest to przestępstwo umyślne i sprawca ma świadomość, że skutkiem takiego czynu może być śmierć lub kalectwo nie tylko jego, ale także innych uczestników ruchu drogowego. Nadto wskazał, że skarżący w chwili wypadku znajdował się w stanie upojenia alkoholowego (1,8 promila alkoholu we krwi). Wymuszając w tym stanie pierwszeństwo przejazdu, doprowadził do zdarzenia z innym samochodem osobowym. Nadto uznał, że L. D. nie zasługuje na zaufanie (utracił je), albowiem na gruncie prawa polskiego, prawo do posiadania broni jest przywilejem, wyróżnieniem, opartym na pełnym zaufaniu państwa do osoby, która takie pozwolenie otrzymuje. Nie daje gwarancji bezpiecznego posiadania i używania broni, w rozumieniu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi L. D. do tutejszego Sądu. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, zasądzenie kosztów postępowania, skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, polegające na błędnej wykładni tych przepisów i ich niewłaściwym zastosowaniu. Nadto polegającym na braku wykazania bezpośredniego związku między czynem, za który skarżący został skazany, a jego dotychczasowym życiem i cechami charakteru, które stwarzałyby obawy, że może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lutego 2009 r. (II OSK 191/08), skarżący stwierdził, że organy nie wykazały przesłanki "istnienia uzasadnionej obawy, że może być ona użyta w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego". Skarżący podniósł też, powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 lutego 2009 r., sygn. akt II OSK 126/08, że skoro przestępstwo z art. 178a § 1 k.k. jest ujęte w rozdziale XXI kodeksu karnego pt. "Przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu i komunikacji", to nie jest ono w żaden sposób związane z przestępstwami przeciwko życiu i zdrowiu, czy też mieniu, a zatem wymóg wykazania uzasadnionej obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku prawnego nabiera istotnego znaczenia w sprawie. Twierdził też, że każda sprawa winna być rozpoznawana indywidualnie i pod uwagę należało brać nie tylko fakt skazania wyrokiem, ale też okoliczności przemawiające na jego korzyść, takie jak nienaganny dotychczasowy tryb życia, pozytywne opinie PZŁ ZO w K., Koła Łowieckiego [...] czy KP w G., oraz cechy osobowościowe i zdrowotne. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Materialnoprawną przesłanką wydania zaskarżonej decyzji był przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t.j.: Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 z póź. zm.), zgodnie z którym właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Bezsporne jest, że w rozpatrywanej sprawie skarżący prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w R. z dnia [...] listopada 2009 r., sygn. akt [...] został skazany za popełnienie przestępstwa z art. 178a § 1 k.k., tj. prowadzenie samochodu w stanie nietrzeźwości. W przedmiotowej sprawie przesłanka obligatoryjnego cofnięcia pozwolenia na broń nie wystąpiła, albowiem przestępstwo z art. 178a § 1 k.k. nie należy do przestępstw wskazanych wprost w art. 15 ust. 1 pkt 6 przedmiotowej ustawy. Do organów należała zatem ocena, czy popełniony czyn wyczerpuje hipotezę tej normy. Organy takiej oceny dokonały. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 października 2008 r., sygn. akt II OSK 1173/07, w której skarżący był osobą skazaną za przestępstwa z art. 178a § 1 stwierdził, iż prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości naraża życie i zdrowie innych uczestników ruchu drogowego, zatem uznać należy, iż "skarżący siadając do samochodu w stanie nietrzeźwości zachował się lekkomyślnie bezpodstawnie zakładając, że nie spowoduje wypadku, którego ofiara mogłaby doznać uszkodzenia ciała, nawet utracić życie". W ślad za reprezentowanym wyżej poglądem, który Sąd w pełni podziela i uznaje za własny, stwierdzić należy, iż skarżący swoim zachowaniem stworzył realne zagrożenie dla bezpieczeństwa i porządku publicznego. Tego rodzaju zachowania często wywołuję tragiczne skutki (w postaci śmierci i kalectwa) oraz szkód majątkowych. Reasumując, organ miał prawo stwierdzić, że zachowanie skarżącego stwarza realne zagrożenie i uzasadnia obawę, że będąc w stanie nietrzeźwości złamie on obowiązujące przepisy i użyje broni w celu sprzecznym z jej przeznaczeniem. Broń nie może stwarzać zagrożenia dla osób trzecich, a zagrożenie takie niewątpliwie występuje w przypadku posługiwania się nią przez osobę, która sama nie potrafi się kontrolować i w stanie upojenia alkoholem wsiada za kierownicę. Zdaniem Sądu przytoczone okoliczności rodzą uzasadnioną obawę, że skarżący może korzystać z posiadanej broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Ta obawa jest realna, albowiem potwierdza ją skazujący wyrok sądowy. Skarżący popełnił czyn wymierzony wprawdzie przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, ale przedmiotem ochrony tego przepisu jest także życie i zdrowie innych uczestników ruchu drogowego. Popełnienie przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, z racji charakteru tego przestępstwa, jako stwarzającego zagrożenie życia i zdrowia, powoduje uzasadnioną i realną obawę, że osoba dopuszczająca się takich czynów może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Reasumując Sąd uznał, iż organy dokonując ustaleń, nie pominęły żadnego z dowodów zgromadzonych w sprawie, zgodnie z art. 80 kpa. Zdaniem Sądu przeprowadzona ocena jest zgodna z normami procesowymi i regułami, obowiązującymi przy jej dokonywaniu. W prawidłowo ustalonym stanie faktycznym organ zastosował właściwe przepisy prawa materialnego. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowił art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art.15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 22 maja 1999 r. o broni i amunicji. Zaistniały stan faktyczny wyczerpuje dyspozycję powyższych przepisów. W pełni uprawniona jest, zdaniem Sądu, ocena obu organów, że zachowanie skarżącego, naruszającego porządek prawny może rodzić obawę użycia broni, w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. W ocenie Sądu organ wykazał związek miedzy popełnionym przez skarżącego czynem, a obawą, że użyje on broni palnej w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę oddalił.