II SA/Wa 655/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędzia WSA Ewa Marcinkowska, Asesor WSA Dorota Kozub-Marciniak (spr.), , Protokolant starszy referent Edyta Brzezicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi K.W. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2024 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do pobierania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącej K.W. kwotę 497 (słownie: czterysta dziewięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. K. W. (dalej, jako: skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji (dalej, jako: Komendant lub organ) z dnia [...] marca 2024 r. Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] grudnia 2023 r. o cofnięciu uprawnień do pobierania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, że skarżąca jest funkcjonariuszem Wydziału [...] Komendy [...] Policji - policjantem w służbie stałej od dnia [...] grudnia 2020 r. Na podstawie decyzji nr [...] z dnia [...] grudnia 2020 r. Komendant [...] Policji przyznał skarżącej równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego od dnia 29 grudnia 2020 r. w wysokości wynikającej z § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 649, dalej, jako: rozporządzenie). Raportem z dnia 23 września 2021 r. skarżąca zwróciła się do Komendanta [...] Policji o wynajęcie lokalu mieszkalnego z zasobów [...] na czas pełnienia służby. Prośbę strona uzasadniała trudną sytuacją mieszkaniową, finansową i zdrowiem małoletniej córki. Skarżącej został zaproponowany lokal w kompleksie hotelowo-mieszkalnym przy ul. [...], z którego zrezygnowała z przyczyn rodzinno- prywatnych. W dalszej kolejności komisja mieszkaniowa Komendy [...] Policji na posiedzeniu w dniu [...] czerwca 2022 r. wskazała skarżącą do zawarcia umowy najmu lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w [...], stanowiącego mieszkaniowy zasób [...]. W lokalu znajdowały się dwa pokoje z kuchnią o powierzchni użytkowej 66 m2 i powierzchni mieszkalnej 47,90 m2. Lokal znajdował się w należytym stanie technicznym i sanitarnym, był wyremontowany i gotowy do zasiedlenia. Skarżąca ustnie zaakceptowała złożoną propozycję najmu ww. lokalu mieszkalnego, co znajduje również potwierdzenie w pisemnym oświadczeniu strony z dnia 6 listopada 2023 r. Pismem z dnia 21 lipca 2022 r. Komendant [...] Policji skierował skarżącą do zawarcia umowy najmu lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w [...]. Następnie Burmistrz Dzielnicy [...] w dniu [...] listopada 2022 r. wydał skierowanie do zawarcia umowy najmu wskazanego lokalu mieszkalnego. Raportem z dnia 24 sierpnia 2023 r. skarżąca poinformowała Komendanta [...] Policji o rezygnacji z przyjęcia proponowanego lokalu z zasobów [...]. Decyzją nr [...] z dnia 20 grudnia 2023 r. Komendant [...] Policji orzekł o cofnięciu stronie uprawnień do pobierania równoważnika pieniężnego za brak lokalu przyznanego wyżej wymienioną decyzją. Od powyższej decyzji skarżąca odwołała się. Zaskarżoną decyzją organ utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, i podniósł, że istota problemu w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy za wystarczające do cofnięcia uprawnień do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego należy uznać odmowę przyjęcia przez policjanta lokalu do zasiedlenia, stanowiącego mieszkaniowy zasób gminy, znajdującego się w miejscowości pełnienia służby, w należytym stanie technicznym i sanitarnym, wyremontowanego. W kontekście powyższego organ przytoczył materialnoprawną podstawę decyzji tj. § 6 pkt 3 rozporządzenia i wskazał, że nie jest w sprawie sporne, że skarżąca wystąpiła do Komendanta [...] Policji z wnioskiem o wynajęcie lokalu mieszkalnego z zasobów [...], a następnie odmówiła przyjęcia przydzielonego jej lokalu, usytuowanego w miejscowości pełnienia przez nią służby, jak również spełniającego przewidziane normy metrażowe i techniczne. Przedmiotem sporu jest więc to, czy odmowę przyjęcia wskazanego lokalu należało uznać za bezzasadną. W ocenie organu, konsekwencją pochodnego charakteru uprawnień do świadczeń zastępczych z art. 92 i art. 94 ustawy o Policji są ustawowe przesłanki negatywne przydziału policjantowi w drodze decyzji administracyjnej lokalu mieszkalnego (art. 95 ust. 1 ustawy o Policji), przesłanki negatywne przyznania prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (§ 1 ust. 2 rozporządzenia) oraz podstawy wydania decyzji o cofnięciu uprawnienia do równoważnika pieniężnego । za brak lokalu mieszkalnego (§ 6 rozporządzenia). Z treści powyższych przesłanek i podstaw wynika, że uprawnienia do świadczeń zastępczych ustają lub ulegają zmianie już w momencie powstania okoliczności, które mają wpływ na istnienie lub zakres bazowego prawa wynikającego z art. 88 ust. 1 ustawy o Policji. Organ podał, że z orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że wybór świadczenia, o którym mowa w rozdziale 8 ustawy o Policji "Mieszkania funkcjonariuszy Policji" nie należy do policjanta. Przyznanie określonego w tym rozdziale uprawnienia jest uwarunkowane przede wszystkim potrzebami służby i możliwościami przydzielenia lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 88 ust. 1 ustawy o Policji. Zatem, to nie wybór policjanta w zakresie uzyskania wygodniejszego świadczenia decyduje o tym, które uprawnienie będzie mu przyznane (wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2018 r. o sygn. akt I OSK 1741/16). Z omawianym przepisów wynika, że obowiązkiem organu jest przede wszystkim zapewnienie funkcjonariuszowi lokalu. Lokal ten musi znajdować w miejscowości, w której funkcjonariusz pełni służbę bądź w miejscowości pobliskiej. Skoro zatem przepisy są w tym względzie jednoznaczne, to należy przyjąć, że obowiązek organu realizuje się poprzez zapewnienie lokalu w oznaczonej przepisami lokalizacji, nie zaś zapewnienie lokalu w lokalizacji żądanej przez policjanta, czy też dla niego dogodnej ze względów osobistych. W tej sprawie zapewniono skarżącej lokal mieszkalny na terenie [...], zatem w miejscowości pełnienia przez nią służby. Wprawdzie miasto jest rozległe, jednak powołane wyżej przepisy nie uwzględniają odległości od miejsca zamieszkania do miejsca pełnienia służby, ograniczając się jedynie do granic administracyjnych tej miejscowości, jak również miejscowości pobliskiej. Poza sporem pozostaje również fakt, że to sama skarżąca wystąpiła do Komendanta [...] Policji z wnioskiem o wynajęcie lokalu mieszkaniowego z zasobów [...], zatem winna mieć świadomość, że przydzielony jej lokal może znajdować się w innej lokalizacji aniżeli dotychczasowa, co niewątpliwie będzie miało wpływ na jej sytuację życiową. Organ wyjaśnił, że chodziło o lokal z zasobów mieszkaniowych [...], zatem to nie organy Policji miały wpływ na lokalizację pozyskanego dla skarżącej lokalu. Mając powyższe na uwadze organ uznał, że odmowa przyjęcia przez skarżącą lokalu, który został jej wskazany zgodnie ze wszystkimi ustawowymi przesłankami, tj. znajdował się w miejscowości pełnienia służby, spełniał normy zaludnienia i był w należytym stanie technicznym oraz sanitarnym (był wyremontowany i gotowy do zasiedlenia) była odmową bezzasadną. Organ dodał, że względy natury osobistej, na które powołuje się skarżąca, nie mogą usprawiedliwiać odmowy bowiem nie mają pierwszeństwa przed obowiązkiem służby. Z tym rozstrzygnięciem skarżąca nie zgodziła się i wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie decyzji obu instancji i umorzenie postępowania, a nadto o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: 1. art. 92 ust. 1 i 2 ustawy o Policji w zw. z § 6 pkt 3 w zw. z § 1 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia poprzez niewłaściwe ich zastosowanie polegające na niewłaściwym uznaniu, że K. W. bezzasadnie odmówiła przyjęcia lokalu mieszkalnego podczas gdy, odmowa wynikała z trudnej sytuacji rodzinnej oraz trudnej sytuacji zdrowotnej członków najbliższej rodziny skarżącej i konieczności opieki nad tymi członkami rodziny, a wykonywanie tej opieki było niemożliwe, a co najmniej znacznie utrudnione w przypadku zamieszkania w mieszkaniu tym, które zaproponowano skarżącej; 2. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 K.p.a. poprzez: • całkowite zaniechanie analizy dowodów, w szczególności okoliczności opisanych przez skarżącą w odwołaniu, a dotyczących złego stanu zdrowia najbliższej rodziny skarżącej, pogorszenia stanu zdrowia bliskiej rodziny skarżącej, które były przyczyną odmowy przyjęcia lokalu mieszkalnego przy ul. [...]; • całkowite zaniechanie przeprowadzenia z urzędu przez organy dowodów na okoliczność ustalenia sytuacji rodzinnej i zdrowotnej członków najbliższej rodziny skarżącej, które to okoliczności były przyczyną odmowy przyjęcia lokalu mieszkalnego przy ul. [...]; 3. naruszenie przepisów prawa tj. art. 92 ust. 1 i 2 w zw. z art. 88 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z § 6 pkt 3 w zw. z § 1 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia poprzez błędną ich wykładnię prowadzącą do błędnego i całkowicie sprzecznego z ratio legis ustawy stanowiska jakoby każda odmowa przyjęcia lokalu mieszkalnego zaproponowanego przez Policję stanowi "bezpodstawną odmowę" przyjęcia zaproponowanego lokalu; 4. naruszenie przepisów postępowania tj. art. 140 w zw. z art. 35 § 1 i § 3 K.p.a. poprzez wydanie decyzji organu II instancji z przekroczeniem terminu do rozpoznania sprawy/nierozpoznanie odwołania w ustawowym terminie. Dodatkowo skarżąca, na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej, jako: P.p.s.a.) wniosła o przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego poprzez: a. dopuszczenie dowodu z dokumentacji medycznej małoletniej córki skarżącej – Z. W.: zaświadczenie lekarskie z [...] sierpnia 2023; zaświadczenie lekarskie z [...] grudnia 2020; zaświadczenie lekarskie z [...] stycznia 2024; zaświadczenie lekarskie [...] sierpnia 2023; na okoliczność występowania u córki skarżącej przewlekłych chorób, prowadzonego stałego i wieloletniego leczenia, trudnej sytuacji rodzinnej skarżącej, która była przyczyną odmowy przyjęcia lokalu mieszkalnego przy ul. [...]; b. dopuszczenie dowodu z dokumentacji medycznej dziadków skarżącej – Z. M. i S. M.: tj. zaświadczenie z dnia [...] kwietnia 2024 dot. S. M., zaświadczenie z dnia [...] kwietnia 2024 dot. Z. M., na okoliczność złego stanu zdrowia najbliższej rodziny skarżącej, przewlekłego leczenia obojga dziadków skarżącej, pogorszenia ich zdrowia, wymagania przez nich opieki i pomocy ze strony osób trzecich, co było przyczyną odmowy przyjęcia lokalu mieszkalnego przy ul. [...]; c. dopuszczenie dowodu z wyroku SO w [...] sygn. akt [...] na okoliczność faktu rozwodu skarżącej i samotnego wychowywania córki; d. pismo od komornika A. S. sygn. [...] na okoliczność prowadzonego postępowania egzekucyjnego w związku z tym, że ojciec małoletniej córki skarżącej nie płaci zasądzonych alimentów; e. zwrócenie się do Ośrodka Pomocy Społecznej Dzielnicy [...], [...], [...] o nadesłanie wszelkiej dokumentacji dotyczącej Z. M. i S. M. (obydwoje zamieszkali ul. Ul. [...] lokal [...], [...]) z wszystkich wywiadów i czynności przeprowadzonych w związku z ww. osobami w latach 2020 - 2024, wskazania czy wymagają opinii pomocy i opieki osób trzecich, jeśli tak to od kiedy, a następnie dopuszczenie dowodu z nadesłanych dokumentów na okoliczność złego stanu zdrowia najbliższej rodziny skarżącej, pogorszenia ich stanu zdrowia, wymagania przez nich opieki i pomocy ze strony osób trzecich, co było przyczyną odmowy przyjęcia lokalu mieszkalnego przy ul. [...]; f. przeprowadzenia przesłuchania skarżącej na okoliczność występowania u córki skarżącej przewlekłych chorób, trudnej sytuacji rodzinnej skarżącej, złego stanu zdrowia najbliższej rodziny skarżącej, pogorszenia stanu zdrowia dziadków skarżącej, wymagania przez nich opieki i pomocy ze strony osób trzecich, które to okoliczności były przyczyną odmowy przyjęcia lokalu mieszkalnego przy ul. [...], g. z ostrożności procesowej, wniesiono o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu geriatrii na okoliczność ustalenia stanu zdrowia dziadków skarżącej (Z. M. i S. M.) oraz ustalenia czy ich stan zdrowia pogorszył się na przestrzeni ostatnich lat (od 2020 r.) i czy w związku z pogorszeniem stanu zdrowia wymagają oni pomocy lub opieki osób trzecich. W uzasadnieniu skargi przedstawiono szeroką argumentację na poparcie stawianych zarzutów. Skarżąca uznała, że stanowisko organu przedstawione w zaskarżonej decyzji jest wadliwe albowiem odmowa przyjęcia lokalu była w pełni uzasadniona. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz o oddalenie wniosków dowodowych. Organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 9 stycznia 2025 r. Sąd oddalił wnioski dowodowe zawarte w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 88 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2024 r. poz. 145), obowiązkiem organów Policji jest zapewnienie policjantowi lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. Natomiast jeżeli ustawowe uprawnienie policjanta, który nie ma zaspokojonych potrzeb mieszkaniowych, nie zostało zrealizowane przez przydział odpowiedniego lokalu mieszkalnego w drodze decyzji administracyjnej o przydziale, policjant ten nabywa - co do zasady - prawo do świadczeń pieniężnych stanowiących zastępcze formy realizacji ustawowego prawa do lokalu mieszkalnego. Świadczenia takie mają charakter kompensacyjny (służą wyrównaniu braku realizacji ustawowego prawa do lokalu mieszalnego) i pełnią funkcję surogatu zasadniczego prawa do uzyskania lokalu mieszkalnego w naturze (por. wyrok NSA z dnia 16 marca 2018 r. sygn. akt I OSK 930/16). Do tej kategorii świadczeń kompensacyjnych należy przede wszystkim prawo do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej (art. 92 ust. 1 ustawy o Policji) oraz prawo do pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego w spółdzielni mieszkaniowej albo domu jednorodzinnego lub lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość (art. 94 ust. 1 ustawy o Policji). Zgodnie z art. 92 ust. 1 ustawy o Policji, policjantowi przysługuje równoważnik pieniężny, jeżeli on sam lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej. W myśl ust. 2 tego przepisu, Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia, wysokość oraz szczegółowe zasady przyznawania, odmowy przyznania, cofania oraz zwracania równoważnika pieniężnego, o którym mowa w ust. 1, uwzględniając podmioty uprawnione do jego otrzymania, sposób ustalania wysokości równoważnika, wzory wymaganych dokumentów, organy właściwe do jego przyznawania, odmowy przyznania, wypłaty, cofania albo żądania jego zwrotu, a także sposób postępowania w przypadku wystąpienia zbiegu uprawnień do jego otrzymania. Aktem wykonawczym, o którym mowa powyższe jest rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 649, dalej, jako: rozporządzenie). Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił m. in. § 6 pkt 3 rozporządzenia, zgodnie z którym decyzję o cofnięciu uprawnienia do dotychczas przyznanego równoważnika pieniężnego wydaje się, jeżeli policjant przestał spełniać warunki, o których mowa w § 1 ust. 1, lub zmienił się jego stan rodziny, albo bezzasadnie odmówił przyjęcia lokalu mieszkalnego odpowiadającego przysługującym mu normom zaludnienia i znajdującego się w należytym stanie technicznym i sanitarnym. W sprawie nie jest sporne, iż decyzją z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] Komendant [...] Policji przyznał skarżącej równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego od dnia 29 grudnia 2020 r. w wysokości wynikającej z § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia. Raportem z dnia 23 września 2021 r. skarżąca zwróciła się do ww. organu o wynajęcie lokalu mieszkalnego z zasobów [...] na czas pełnienia służby. Z pierwszego proponowanego lokalu (przy ul. [...]) skarżąca zrezygnowała z przyczyn rodzinno-prywatnych. Następnie skarżąca odmówiła przyjęcia kolejnego, wskazanego dla niej, lokalu przy ul. [...] w [...]. Istota sprawy jest rozstrzygnięcie czy w omawianym przypadku mamy do czynienia z bezzasadną odmową przyjęcia lokalu mieszkalnego odpowiadającego przysługującym mu normom zaludnienia i znajdującego się w należytym stanie technicznym i sanitarnym. Podkreślenia wymaga, że z powołanej wyżej regulacji normatywnej wynika jednoznacznie, że przesłanką negatywną dla pobierania świadczenia jest nie tylko odmowa przyjęcia lokalu, który odpowiadał normom zaludnienia oraz jest w należytym stanie technicznym i sanitarnym, lecz także czyn funkcjonariusza musi być tego rodzaju, aby można go było określić jako działanie "bezzasadne". Wbrew twierdzeniom organu, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie wskazano z kolei, aby przesądzano w danym postępowaniu, czy skarżąca w istocie bezzasadnie odmówiła przyjęcia lokalu. Wręcz przeciwnie, z uzasadnienia wynika, że wprawdzie - w ocenie organu - lokal odpowiadał normom zaludnienia oraz był w należytym stanie technicznym i sanitarnym, lecz podnoszone w toku postępowania kwestie, dotyczące szczególnych uwarunkowań rodzinnych skarżącej (jak: opieka nad dziadkami i chorym dzieckiem), nie była w ogóle rozważana. Stwierdzenie organu a priori, iż względy natury osobistej nie mogą usprawiedliwiać odmowy, pozbawione są jakiegokolwiek uzasadnienia. Odmowa rozważenia obecnie kwestii związanych z szczególnymi uwarunkowaniami, dotyczącymi sytuacji osobistej skarżącej funkcjonariuszki, prowadzi do faktycznego pominięcia treści normatywnej § 6 pkt 3 rozporządzenia. Równocześnie nie można uznać, aby nie mogło to mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Wprawdzie bowiem interes służby - w tym kwestie racjonalnego gospodarowania zasobami lokalowymi oraz środkami na świadczenia - musi mieć znaczenie pierwszorzędne, to jednak nie może być to czynione z całkowitym pominięciem uwarunkowań osobistych funkcjonariuszy, którym lokale mają być przydzielane. W innym bowiem przypadku, prawodawca – w § 6 pkt 3 rozporządzenia - utraty prawa do pobierania świadczenia nie wiązałby z "bezzasadnym" nieprzyjęciem lokalu, który odpowiadał normom zaludnienia oraz był w należytym stanie technicznym i sanitarnym, lecz po prostu z jego nieprzyjęciem. W ocenie Sądu, wadliwa ocena uwarunkowań faktycznych i prawnych rozpatrywanej sprawy, doprowadziła do braku wyjaśnienia jej w istotnym aspekcie - oceny czy indywidualna sytuacja skarżącej uzasadniała odmowę przyjęcia lokalu. Uchybiono tym również wymaganiu art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. Końcowo wyjaśnić należy, iż zarzut naruszenia art. 140 w zw. z art. 35 § 1 i § 3 K.p.a. poprzez wydanie decyzji organu II instancji z przekroczeniem terminu do rozpoznania sprawy/nierozpoznanie odwołania w ustawowym terminie – nie mógł odnieść zamierzonego skutku. Stronie bowiem w postępowaniu przed organem przysługiwały odrębne środki zaskarżenia takie jak skarga na jego bezczynność czy przewlekłość. Obecnie przedmiotem kontroli Sądowi mogła być jedynie legalność wydanej w sprawie decyzji. Dodać również trzeba, że zawarty w skardze wniosek o dopuszczenie dowodów w postępowaniu sądowym nie został przez Sąd uwzględniony. Zgodnie z art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) sąd administracyjny może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Celem postępowania dowodowego prowadzonego ewentualnie przez sąd na tej podstawie nie jest ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, lecz ocena czy organy ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej. Z tego punktu widzenia uwzględnienie wniosku dowodowego skarżącej, nie było niezbędne dla końcowego rozstrzygnięcia sprawy, albowiem dotychczas zgromadzony materiał dowodowy stwarzał możliwość dokonania oceny legalności zaskarżonej decyzji. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w pkt 1 sentencji. O zwrocie kosztów postepowania (pkt 2 sentencji) orzeczono w myśl art. 200 w zw. z art. 205 § 2 powołanej ustawy. Rozpatrując ponownie sprawę organy administracji uwzględnią ocenę prawną, sformułowaną w niniejszym uzasadnieniu. Organ dokona oceny stanowiska skarżącej, w tym jej uwarunkowań osobistych i wyjaśni czy jej sytuacja indywidualna stanowi uzasadnianą odmowę przyjęcia lokalu w świetle z uwzględnieniem § 6 pkt 3 rozporządzenia. Sąd jednocześnie nie przesądza kierunku rozstrzygnięcia, zobowiązując organ do zajęcia stanowiska w tej kwestii.