II SA/Wa 658/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński (spr.), Sędziowie WSA Ewa Kwiecińska, Maria Werpachowska, , Protokolant sekretarz sądowy Agnieszka Wiechowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 września 2016 r. sprawy ze skargi K.Z. na zarządzenie Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie powołania Zarządu Dzielnicy [...] 1. stwierdza nieważność zaskarżonego zarządzenia, 2. zasądza od Prezydenta [...] na rzecz skarżącego K.Z. kwotę 300 zł (słownie: trzysta złotych). Zarządzeniem Nr [...] z dnia [...] marca 2016 r. w sprawie powołania Zarządu Dzielnicy [...] W. Prezydent W. powołał Zarząd Dzielnicy [...] W. w składzie: M. L. - Burmistrz Dzielnicy, G. K. - Zastępca Burmistrza, J. M. - Zastępca Burmistrza oraz zarządził ogłoszenie zarządzenia w Biuletynie Informacji Publicznej W. i stwierdził wejście w życie tego zarządzenia z dniem jego podpisania. W podstawie prawnej zarządzenia powołano art. 10 ust. 4 i 7 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju miasta stołecznego Warszawy (Dz. U. z 2015 r. poz. 1438) oraz § 44 ust. 2 i 5 Statutu Dzielnicy [...]W., stanowiącego załącznik nr 1 do uchwały nr [...] Rady m. st. Warszawy z dnia 14 stycznia 2010 r. w sprawie nadania statutów dzielnicom m. st. Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2016 r. poz. 460). W uzasadnieniu zarządzenia Prezydent wskazał, że w dniu [...] lutego 2016 Rada Dzielnicy [...] W. uchwałą nr [...] odwołała jednego z zastępców Burmistrza tej Dzielnicy. W związku z tym, iż Rada Dzielnicy [...] W. w określonym przepisami prawa czasie nie powołała nowego członka Zarządu tej Dzielnicy, zgodnie z art. 10 ust. 4 ustawy o ustroju miasta stołecznego Warszawy jak również § 44 ust. 2 Statutu Dzielnicy [...] W., stanowiącego załącznik nr 1 do uchwały nr LXX/2182/2010 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 14 stycznia 2010 r. w sprawie nadania statutów dzielnicom miasta stołecznego Warszawy Prezydent m.st. Warszawy, nie później niż w ciągu 14 dni od upływu tego terminu powołuje Zarząd, w tym Burmistrza Dzielnicy. W uzasadnieniu Prezydent nadmienił, iż projekt zarządzenia nie wywołuje skutków finansowych dla budżetu m.st. Warszawy oraz Wieloletniej Prognozy Finansowej m.st. Warszawy. K. Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) skargę na powyższe zarządzenie, któremu zarzucił naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania przez: - naruszenie art. 10 ust. 4 i 7 ustawy o ustroju miasta stołecznego Warszawy oraz odpowiednio par. 44 ust. 2 i 5 Statutu Dzielnicy [...] W., poprzez bezpodstawne powołanie Zarządu Dzielnicy [...] W. przez Prezydenta m.st. Warszawy, mimo, że właściwy, legalny Zarząd Dzielnicy [...] został zgodnie z art. 10 ust. 1 i 3 ww. ustawy wybrany przez Radę Dzielnicy [...] W. i nigdy skutecznie nie odwołany w trybie, o którym mowa w ust. 4 cyt. przepisu, - naruszenie art. 152 § 1 ustawy – Prawo o postepowaniu przed sadami administracyjnymi, poprzez wydanie zaskarżonego zarządzenia na podstawie niewywołującej skutków prawnych uchwale Rady m.st. Warszawy XVII/368/2015 z dnia 17 września 2015 r., której nieważność stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 10 marca 2016 r. wydanym w sprawie sygn. akt II SA/Wa 2006/15. Wskazując na powyższe uchybienia, wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonego zarządzenia. W uzasadnieniu skargi K. Z. podniósł, iż Prezydent m.st. Warszawy naruszył jego interes prawny, poprzez powołanie tzw. "komisarycznego" Zarządu Dzielnicy [...] W., czym bezprawnie pozbawi skarżącego funkcji Burmistrza Dzielnicy [...] W. na którą został skutecznie i legalnie wybrany przez Radę Dzielnicy [...] W. Wskazał na ukształtowany w dniu 18 grudnia 2014 r., po ostatnich wyborach samorządowych, skład Zarządu Dzielnicy [...] W. (K. Z. - Burmistrz, J. G. - Zastępca Burmistrza, R. K. - Zastępca Burmistrza) wynikający ze stosownych uchwał to jest: nr [...] w sprawie wyboru Burmistrza Dzielnicy [...] W. i nr [...] w sprawie wyboru Zastępców Burmistrza Dzielnicy [...] W. W dalszej części uzasadnienia K. Z., wywodząc interes prawny we wniesieniu skargi, podnosił, iż interes ten wynika z treści § 44 ust. 6 w zw. z ust. 2 Statutu Dzielnicy [...] W., zaś zaskarżone zarządzenie w sposób bezpośredni, konkretny i realny pozbawiło go zajmowanego w od okresie 18 grudnia 2014 r. stanowiska Burmistrza Dzielnicy [...] W. Natomiast przeciwna interpretacja interesu prawnego prowadziła by do absurdalnego wniosku, że legalnie wybrany Burmistrz Dzielnicy m.st. Warszawy nie ma interesu prawnego dla zaskarżenia zarządzenia Prezydenta, pozbawiającego go stanowiska. W tym zakresie skarżący przywołał dwa wyroki NSA z dnia 25 marca 2014 r. sygn.. akt II OSK 355/14 i z dnia 27 lutego 2014 r. sygn.. akt II OSK 2343/13. W dalszej części uzasadnienia skargi, co do jej żądań merytorycznych, K. Z. podnosił, iż pomimo wejścia w życie uchwał Rady Dzielnicy [...] W. z dnia [...] grudnia 2014 r., Prezydent m. st. Warszawy nie uznawał dokonanego wyboru Zarządu i dlatego Rada Dzielnicy [...] na sesji w dniu [...] stycznia 2015 r. ponowiła wybór Zarządu w tożsamym składzie osobowym (uchwały: nr [...] w sprawie odwołania Burmistrza Dzielnicy [...] W., nr [...] w sprawie wyboru Burmistrza Dzielnicy [...] W., nr [...] w sprawie wyboru Zastępcy Burmistrza Dzielnicy [...] Warszawy, nr [...] w sprawie wyboru Zastępców Burmistrza Dzielnicy [...] W.). Skarżący powołał się na nieprawomocny wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 marca 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 2006/15, którym sąd stwierdził nieważność uchwały Rady m. st. Warszawy z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia uchwały Rady m. st. Warszawy nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. stwierdzającej nieważność uchwały Rady Dzielnicy [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. Z treści powyższego wyroku skarżący wyprowadził wniosek, iż zgodnie z obowiązującym na dzisiaj stanem prawnym, wobec niewywoływania skutków prawnych przez uchwałę nr [...], jedynym legalnym Zarządem Dzielnicy [...] W. jest ten, wybrany na mocy ważnych uchwał Rady Dzielnicy [...] Warszawy nr [...], nr [...] z dnia [...] grudnia 2014 r., w składzie: K. Z. - Burmistrz Dzielnicy [...], J. G. - Zastępca Burmistrza Dzielnicy [...], R. K. - Zastępca Burmistrza Dzielnicy [...]. Dlatego Prezydent m.st. Warszawy zamiast uchylić wadliwe na dzień dzisiejszy i pozbawione podstaw powołanie tzw. zarządu komisarycznego z dnia [...] września 2015 r., wydał kolejne, (skarżone niniejsza skargą) zarządzenie nr [...] z dnia [...] marca 2016 r. w sprawie powołania Zarządu Dzielnicy [...] W., czym w sposób oczywisty naruszone zostały zapisy ustawy o ustroju miasta W. i jednocześnie przekroczono wąsko określone uprawnienia Prezydenta W. względem powoływania Zarządów Dzielnic, wynikające z art. 10 ust. 4 i 7 ww. ustawy. Dalej skarżący konkluduje, iż nigdy faktycznie nie zaistniała sytuacja, w której Zarząd Dzielnicy [...] nie byłby wybrany przez Radę Dzielnicy [...] W. i tym samym Prezydent W. nigdy nie był upoważniony do podejmowania rozstrzygnięć w zakresie zarządu komisarycznego. Powyższa skarga została poprzedzona wezwaniem Prezydenta W. do zaprzestania naruszenia prawa. W odpowiedzi na skargę Prezydent W. wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o jej oddalenie. Uzasadniając żądanie odrzucenia skargi, organ argumentował, iż zaskarżone zarządzenie nie naruszyło interesu prawnego skarżącego w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, albowiem zarządzenie to dotyczy kwestii o charakterze ustrojowym, wynikając z uprawnień Prezydenta m.st. Warszawy, o których mowa w art. 10 ust. 4 i 7 ustawy warszawskiej. Wydanie skarżonego zarządzenia nie pozbawiło skarżącego stanowiska Burmistrza Dzielnicy m.st. Warszawy a z wyroku WSA w Warszawie z dnia 10 marca 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 2006/15 nie wynika automatyczne przywrócenie funkcjonowania zarządu dzielnicy wybranego w dniu 18 grudnia 2014 r. Także charakter ustrojowy ma § 44 ust. 2 i ust. 6 Statutu Dzielnicy [...]. W ocenie organu skarżący ma jedynie interes faktyczny, co winno skutkować odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 5a ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Uzasadniając żądanie oddalenia skargi, organ wskazał na okoliczności i przepisy prawa przywołane w uzasadnieniu zaskarżonego zarządzenia oraz dodał, iż wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 marca 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 2006/15 wywołuje jedynie skutki ex tunc wobec zakwestionowanej w nim uchwały, natomiast Zarząd Dzielnicy [...] był kolejno powoływany w dniu [...] grudnia 2014 r., w dniu [...] września 2015 r. i następnie w dniu [...] marca 2016 r. (zaskarżonym zarządzeniem). Na rozprawie skarżący wniósł o zawieszenie sprawy do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy zawisłej w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie pod sygn. akt II SA/Wa 1047/16, dotyczącej ważności powołania przez Prezydenta W. poprzedniego zarządu komisarycznego, a w przypadku nieuwzględnienia tego wniosku podtrzymał żądania skargi. Pełnomocnik organu wniosek o zawieszenie pozostawił do uznania Sądu i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie uwzględnił wniosku o zawieszenie postępowania sadowo-administracyjnego albowiem wynik niniejszej sprawy nie pozostaje w zależności od wyniku sprawy sygn. akt II SA/Wa 1047/16. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Kognicja Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie do rozpoznania sprawy wynika z art. 3 § 2 pkt 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i z art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 1515 ze zm.). W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący wykazał istnienie w niniejszej sprawie interesu prawnego w wywiedzeniu skargi. Sposób obsadzania organów wykonawczych dzielnic Warszawy jest uregulowany ustawowo, poza przepisami ustawy o samorządzie gminnym (art. 101) ma tu zwłaszcza zastosowanie art. 10 ust. 4 ust.7 ustawy o ustroju miasta stołecznego Warszawy a także postanowienia Statutu Dzielnicy [...] (§ 44). Zaskarżone zarządzenie wkracza w zagadnienia ustrojowe Dzielnicy [...] i bez względu na treść wyroku sądu administracyjnego przedmiotowe zarządzenie pozostaje w bezpośrednim związku z poprzednimi uchwałami Rady Dzielnicy [...] W., a z niektórych z nich skarżący wywodzi swoje prawo do pełnienia funkcji Burmistrza. Na obecnym etapie wszystkich postepowań sądowych, toczących się w kwestiach obsady Zarządu Dzielnicy [...] podczas kadencji Rady tej Dzielnicy wyłonionej w wyborach samorządowych w 2014 roku, nie sposób przewidzieć, które z tych Zarządów zostały powołane legalnie albo zostały legalnie odwołane. Wyroki sądów administracyjnych w tych sprawach będą miały oczywiście charakter orzeczeń ex tunc, jednakże zważywszy, iż funkcja Burmistrza Dzielnicy jest funkcja publiczną, nie bez znaczenia dla interesu prawnego skarżącego jest prawo do wywodzenia skarg w tych sprawach, w oparciu o art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Na złożoność powyższej kwestii i związek skarg tego typu z konkretnymi aktami kreującymi ustrój jednostki samorządowej i prawami skarżącego zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w postanowieniu z dnia 20 kwietnia 2016 r. sygn. akt II OSK 407/16, uchylając postanowienie sądu administracyjnego pierwszej instancji odrzucające skargę z uwagi na brak interesu prawnego. Przytoczone wyżej postanowienie NSA dotyczy identycznej podmiotowo i przedmiotowo sprawy (tego samego skarżącego i zasadności wcześniejszego zarządzenia Prezydenta W. z dnia 29 września 2015 r. o powołaniu zarządu Dzielnicy [...]) oraz opartej na tych samych, jak niniejsza skarga i kwestionowane zarządzenie, przepisach prawa. Dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie uwzględnił żądania organu o odrzucenie skargi. Skarga K. Z. zasługuje na uwzględnienie w zakresie zarzuconego w niej istotnego naruszenia przez Prezydenta W., w kwestionowanym zarządzeniu, art. 10 ust. 7 w zw. z art. 10 ust. 4 ustawy o ustroju miasta stołecznego Warszawy. W orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, że przesłanki nieważności aktów jednostek samorządu terytorialnego nie pokrywają się z przyczynami nieważności decyzji i postanowień z art. 156 Kpa, w związku z czym na podstawie argumentacji a contrario należy przyjąć, że każde "istotne naruszenie prawa" aktem organów gmin, powiatów, województw oraz związków gmin i związków powiatów oznacza ich nieważność (por. wyrok NSA z 18 września 1990 r., sygn. akt SA/Wr 849/90, publ. ONSA 1990, nr 4, poz. 2; A.Kabat, Komentarz do art. 147 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, publ. LEX nr: 148425). Art. 147 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie zawiera postanowień, które mogłyby służyć jako kryterium przy ustalaniu "istotności" naruszeń prawa. Kwestia ta została pozostawiona do oceny sądu administracyjnego. Naruszenie przez kontrolowany akt zasady proporcjonalności wypełnia to kryterium. W orzecznictwie i doktrynie wskazuje się, że do istotnych naruszeń prawa skutkujących nieważnością uchwały zalicza się naruszenie przepisów wyznaczających kompetencję do podejmowania uchwał, podstawy prawnej podejmowania uchwał, przepisów prawa ustrojowego, przepisów prawa materialnego oraz przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwał. Ponadto orzeczenie o stwierdzeniu nieważności uchwały może być podjęte wówczas, gdy uchwała taka pozostaje w wyraźnej sprzeczności z określonym przepisem prawa. Natomiast nieistotne naruszenia prawa obejmuje wady nie mające znaczenia dla oceny prawidłowości uchwały np. błędne powołanie podstawy prawnej - w sytuacji gdy istnieje podstawa do jej wydania, omyłki pisarskie, błędne oznaczenie uchwały (por. T. Woś: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz., wyd. LexisNexis Warszawa 2011 r., str. 674 i nast.). W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z treści przepisu art. 10 ust.7 ustawy o ustroju miasta stołecznego Warszawy nie można wyinterpretować uprawnienia Prezydenta W. do powołania całego Zarządu Dzielnicy W. w sytuacji, która wytworzyła się wskutek podjęcia przez Radę Dzielnicy [...] uchwały z dnia [...] lutego 2016 r. w sprawie odwołania zastępcy Burmistrza Dzielnicy [...] (czyli odwołania jedynie jednego z trzech członków zarządu). Treść art. 10 ust. 4 ustawy o ustroju miasta stołecznego Warszawy jest typowym przepisem kompetencyjnym i nadzorczym, uprawniającym Prezydenta m.st. Warszawy do powołania zarządu dzielnicy w sytuacji gdy w ciągu 30 dni od dnia pierwszego posiedzenia rady dzielnicy zarząd dzielnicy nie został wybrany. Prawo do kreacji całego zarządu wynika zatem z tej przesłanki, iż w zakreślonym w omawianym przepisem czasie, po wyborach samorządowych, rada dzielnicy nie wybrała zarządu dzielnicy, czyli nie wybrała pierwszego zarządu po wyborach samorządowych. W takiej sytuacji Prezydent W. ma prawo powołać cały nowy zarząd dzielnicy. Z kolei art. 10 ust. 7 ustawy o ustroju miasta stołecznego Warszawy stanowi, iż w przypadku odwołania zarządu stosuje się odpowiedni ust. 4. Wykładnia tego przepisu winna być dokonywana z dużą ostrożnością i z uwzględnieniem, iż cała ustawa o ustroju miasta stołecznego Warszawy, regulująca zagadnienia samorządowe jedynie w tym mieście, jest zbiorem przepisów o charakterze lex specialis w stosunku do ustawy o samorządzie województwa i ustawy o samorządzie gminnym. Nadto ustawa ta nie wyłącza tych dwóch ostatnich ustaw, a w szczególności zawartych w nich uregulowań o charakterze nadzorczym. Dlatego zapisów ustawy o ustroju miasta stołecznego Warszawy nie można wykładać w sposób rozszerzający, ale jedynie wprost. Art. 10 ust. 7 omawianej ustawy odnosi się do sytuacji odwołania zarządu, czyli odwołania całego zarządu i to w innym momencie czasowym w stosunku do kadencji rady dzielnicy, niż zostało to uregulowane w ust. 4. Nadto tylko w przypadku – odwołania zarządu - Prezydent m. st. Warszawy może skorzystać z prerogatywy zawartej w ust. 4 i to skorzystać "odpowiednio". To słowo "odpowiednio" musi być traktowane jako odpowiednio do zaistniałej sytuacji i stanowi odwrotność sformułowania "wprost". W niniejszej sprawie oczywiste jest, iż Zarząd Dzielnicy [...] liczy 3 członków zarządu w tym burmistrza. Gdyby powołana w uzasadnieniu zaskarżonego zarządzenia uchwała Rady Dzielnicy [...] z dnia [...] lutego 2016 r. odwołała cały Zarząd Dzielnicy [...], to wówczas zastosowanie przez Prezydenta m. st. Warszawy uprawnienia nadzorczego wynikającego z art. 10 ust. 4 miało by swoje uzasadnienie wprost z treści art. 10 ust. 7 ustawy. W niniejszej sprawie stan faktyczny, stanowiący podstawę do dokonania subsumpcji art. 10 ust. 7 w zw. z art. 10 ust. 4 ustawy, był inny. Z trzech członków zarządu Rada Dzielnicy [...] odwołała jedynie jednego. Zatem mając na uwadze zasadę reprezentowania dzielnicy przez dwóch członków zarządu oraz np. ustanowienie dla wżności posiedzeń Zarządu obecność połowy jego członków to (porównaj odpowiednio zapisy § 51 i § 49 ust. 5 statutu Dzielnicy [...] - załącznik Nr 1 do uchwały Nr LXX/2182/2010 Rady m. st. Warszawy z dnia 14 stycznia 2010 r. – dostępny na stronach internetowych BIB organu), stwierdzić nalęży, iż Zarząd w składzie zaistniałym po uchwale Radzy Dzielnicy [...] z dnia [...] lutrego 2016 r. mógł nadal funkcjonować. Tak więć zaistniała w wyniku podjęcia tej uchwały sytuacja była inna niż wskazana w art. 10 ust. 7 . Dlatego mając na uwadze, iż przepisy art. 10 ustawy o ustroju miasta stołecznego Warszawy muszą być wykładane tak jak przepisy szczególne, uznać należy, iż nastąpiło nieprawidłowe, sprzeczne z przepisem, zastosowanie w niniejszej sprawie prerogatyw Prezydenta m. st. Warszawy do powołania całego nowego zarządu. Dlatego też za nieprawidłowe należy uznać, zawarte w odpowiedzi na skargę twierdzenie, iż wobec treści uchwały Rady Dzielnicy [...] z dnia [...] lutego 2016 r., odwołującej jednego z członków Zarządu, Zarząd tej dzielnicy przestał istnieć, gdy jednocześnie w uzasadnieniu zaskarżonego zarządzenia Prezydent m. st. Warszawy w ogóle nie odniósł się do zagadnienia możliwości funkcjonowania tego Zarządu oraz faktu ważności mandatu dwóch pozostałych jego członków, nie wspominając już o braku jakiegokolwiek odniesienia się do statutowej zasady reprezentowania Dzielnicy [...] przez jej Zarząd. Brak także w ustawie o ustroju miasta stołecznego Warszawy przepisu, który wprost stwierdzałby brak istnienia zarządu dzielnicy w takiej sytuacja jaka wytworzyła się na sutek uchwały Rady Dzielnicy [...] z dnia [...] lutego 2016 r. Zaprezentowane przez Prezydenta m. st. Warszawy stanowisko narusze także zasadę proporcjonalności, albowiem wprost dyskredytuje mandat dwóch pozostałytch członków Zarządu, arbitralnie wprowadzając w ich miejsce oraz w miejsce członka odwołanego wspomnianą uchwałą, cały nowy trzy osobowy Zarząd Dzielnicy. Skutek zaskarżonego zarządzenia jest zatem znacznie szerszy niż by to wynikało z potrzeby ewentualnego uzupełnienia Zarządu do jego pełnego składu. Użyte przez ustawodawcę w art. 10 ust. 7 ustawy sformułowanie "stosuje się odpowiednio ust. 4", nakazywało by, w takiej jak ta sytuacji, odpowiednie (ust. 7 nakazuje właśnie na "stosowanie ust. 4 odpowiednio") dokooptowanie, w drodze zarządzenia Prezydenta m. st. Warszawy, jedynie jednego członka zarządu, tak aby zarząd ten liczył przewidzianą w statucie liczbę trzech członków. Przepis ten nie umożliwiał powołania, w tej sytuacji, całego nowego trzyosobowego Zarządu Dzielnicy [...]. Nadto zaskarżone zarządzenie spowodowało w istocie istnienie w Zarządzenie Dzielnicy [...] obok powołanych w tym zarządzeniu z dnia [...] marca 2016 r. trzech nowych członków zarządu również istnienie dwóch członków z grona powołanego wcześniej Zarządu (brak tu odpowiedniej wcześniejszego aktu odwołującego tych dwóch członków). Podkreślić w tym aspekcie należy przede wszystkim to, iż do kompetencji rady dzielnicy należy wybór członków zarządu tej dzielnicy (art. 10 ust. 1-3 ustawy). Są to kompetencje pierwotne i maja one bezwzględne pierwszeństwo nad kompetencjami Prezydenta m. st. Warszawy określonymi w 10 ust. 4 i w art. 10 ust. 7 w zw. z art. 10 ust. 4 omawianej ustawy. Nie bez przyczyny w art. 10 ust 2 i 3 ustawodawca wskazał na sposób wyłaniania zarządu dzielnicy, na różne rodzaje głosowań w przypadku wyboru burmistrza i w przypadku wyboru pozostałych członków zarządu oraz na prawo burmistrza do składania wniosków inicjujący wybór pozostałych członków zarządu. W porównaniu z powyższymi ustawowymi kompetencjami rady dzielnicy, kompetencje nadzorcze Prezydenta mają charakter wyjątkowy i zastępczy. Zakres stosowania przez Prezydenta m. st. Warszawy prerogatywy przewidzianej w art. 10 ust. 4 i w art. 10 ust. 7 w zw. z art. 10 ust. 4 omawianej ustawy został przez ustawodawcę precyzyjnie określony jedynie do sytuacji odwołania zarządu i w żadnym przypadku zakres tych prerogatyw nadzorczych nie może naruszać podstawowego uprawnienia rady dzielnicy do obsady członków zarządu tej samej dzielnicy, a w przypadku niniejszej sprawy prawo to zostało w sposób rażący naruszone. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, z wyłuszczonych wyżej powodów, takie naruszenie przez Prezydenta m. st. Warszawy przepisu art. 10 ust. 7 w zw. z art. art. 10 ust. 4 ustawy o ustroju miasta stołecznego Warszawy należy uznać za istotne naruszenie, skutkujące zastosowaniem art. 147 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wskazać należy, iż do zadania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie rozpoznającego niniejszą skargę nie należy rozstrzygniecie, który Zarząd Dzielnicy [...] jest zarządem prawidłowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie jedynie kontroluje legalność zaskarżonego niniejszą skargą zarządzenia nadzorczego Prezydenta m. st. Warszawy, czyli ocenia zgodność tego zarządzenia z obowiązującym w dacie jego podejmowania prawem. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 147 § 1 ustawy– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.