II SA/Wa 676/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski (spr.), Sędzia WSA Danuta Kania, Sędzia WSA Tomasz Szmydt, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie utraty uprawnień do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oddala skargę Decyzją z [...] stycznia 2020 r. nr [...] Komendant Główny Straży Granicznej (dalej jako "organ odwoławczy" lub "Komendant Główny SG"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., dalej jako "kpa"), art. 6a, art. 96 ust. 1 i art. 101 ust. 5 ustawy dnia z 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U. z 2019 r. poz. 147 ze zm., dalej jako "ustawa o SG"), w związku z § 1 pkt 4 oraz § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i warunków przyznawania funkcjonariuszom Straży Granicznej równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oraz szczegółowych warunków jego zwrotu, a także sposobu postępowania w przypadku wystąpienia zbiegu uprawnień do jego otrzymania (Dz. U. Nr 118, poz. 1014 ze zm., dalej jako "rozporządzenie MSWiA z 28 czerwca 2002 r."), utrzymał w mocy decyzję Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej (dalej także jako "organ I instancji") z [...] października 2019 r. nr [...] o utracie przez [...] SG K. K. z dniem [...] sierpnia 2019 r. uprawnień do pobierania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym sprawy: K. K. jest funkcjonariuszem Straży Granicznej w służbie stałej od [...] czerwca 2016 r., a obowiązki służbowe pełni w PSG [...] w [...] Oddziale Straży Granicznej. Funkcjonariusz w dniu [...] czerwca 2016 r. złożył wniosek o przydział lokalu mieszkalnego oraz oświadczenie mieszkaniowe do ustalenia uprawnień do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oraz jego wysokości. W związku z brakiem możliwości przydziału stosownego lokalu mieszkalnego organ I instancji realizował prawo funkcjonariusza do lokalu mieszkalnego poprzez przyznanie decyzją nr [...] z [...] sierpnia 2016 r. równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Funkcjonariusz w dniu [...] września 2019 r. złożył oświadczenie wraz z aktem notarialnym Repertorium [...] Nr [...] z [...] sierpnia 2019 r. z którego wynika, że na podstawie umowy przeniesienia własności stał się właścicielem lokalu mieszkalnego o powierzchni użytkowej 47,95 m2, znajdującego się w miejscowości [...] przy ul. [...], tj. w miejscowości pobliskiej miejsca pełnienia służby. Następnie w dniu [...] września 2019 r. funkcjonariusz złożył oświadczenie mieszkaniowe do ustalenia uprawnień do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oraz jego wysokości wraz z aktem notarialnym Repertorium [...] Nr [...] z [...] września 2019 r. z którego wynika, że sprzedał lokal mieszkalny znajdujący się w [...] przy ul. [...]. Wobec powyższego, organ I instancji uznał, że należy dokonać oględzin przedmiotowego lokalu. Po uzyskaniu zgody nowej właścicielki, w dniu [...] października 2019 r. dokonano oględzin lokalu i sporządzono protokół z przeprowadzenia dowodu. W dniu [...] października 2019 r. inspektor nadzoru w branży budowlanej [...] P. G. sporządził opinię, w której wskazał, że obmiarów dokonano w świetle wyprawionych ścian, nie licząc listew przypodłogowych, progów oraz powierzchni wnęki okiennej. Sporządzający opinię wskazał sposób wyliczenia powierzchni mieszkalnej oraz użyte narzędzie (dalmierz laserowy). Nadto wskazał, że metodologię pomiarów oparto o wytyczne ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (j.t. Dz. u. z 2019 r. poz. 1182) a także w oparciu o "Polską Normę [...] Właściwości użytkowe w budownictwie. Określenie i obliczanie wskaźników powierzchniowych i kubaturowych". W wyniku pomiarów i obliczeń uzyskano powierzchnię mieszkalną 28,51 m2, jeden pokój o powierzchni 16,44 m2 (wyodrębniony z salonu z aneksem kuchennym) oraz drugi pokój o powierzchni 12,07 m2. Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej decyzją z [...] października 2019 r. nr [...] orzekł o utracie przez funkcjonariusza z dniem [...] sierpnia 2019 r. uprawnień do pobierania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Organ I instancji, wliczając do powierzchni pokoju powierzchnię salonu uznał, że łączna powierzchnia mieszkalna wynosi 28,51 m2 co zapewniało funkcjonariuszowi należne cztery normy zaludnienia. W ocenie bowiem organu I instancji pomieszczenie spełniające wymogi pomieszczenia mieszkalnego, nazwane salonem, może pełnić rolę pokoju i jego powierzchnię należy uznać jako powierzchnię mieszkalną. Od powyższej decyzji funkcjonariusz złożył odwołanie do Komendanta Głównego SG. Decyzji organu I instancji zarzucił błędną interpretację przepisów oraz uchybienia formalne dotyczące sposobu przeprowadzenia postępowania. Wskazał, że od [...] sierpnia 2019 r. do [...] września 2019 r. był właścicielem mieszkania położonego w [...] przy ul. [...] o powierzchni użytkowej 43,83 m2, w skład którego, zgodnie z aktem notarialnym, wchodził jeden pokój o powierzchni 11,98 m2 oraz salon z aneksem kuchennym o powierzchni 22,75m2. Odwołujący się zaznaczył, że w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 czerwca 2002 r. w sprawie przydziału, opróżniania lokali mieszkalnych i tymczasowych kwater przeznaczonych dla funkcjonariuszy Straży Granicznej oraz norm zaludniania lokali mieszkalnych (t.j. Dz. U. z 2015 r. nr 1005), wskazano wprost, że powierzchnią mieszkalną jest tylko powierzchnia pokoi, brak jest rozstrzygnięcia w kwestii pomieszczeń zespolonych. W przypadku ww. lokalu jest to pomieszczenie bez widocznych rozgraniczeń łączących w sobie aneks kuchenny (kuchnia i jadalnia), hall oraz salon. W ocenie odwołującego się powierzchnia salonu nie jest powierzchnią pokoi o których stanowi ww. rozporządzenie. Funkcjonariusz wskazał również, że podczas oględzin lokalu, pokój który w stanie deweloperskim posiadał powierzchnię 11,98 m2 po wykończeniu, w trakcie oględzin według organu I instancji posiadał już większą powierzchnię, co nie powinno być możliwe. Odwołujący podniósł, że organ I instancji dokonał pomiarów na niekorzyść jego rodziny oraz nie był w stanie stwierdzić dokładnych granic powierzchni mieszkalnej w przedmiotowej nieruchomości. W związku z powyższym, odwołujący wniósł o uchylenie decyzji i rozstrzygnięcie przez organ odwoławczy sprawy co do istoty. Komendant Główny SG utrzymując w mocy decyzję organu I instancji podzielił co do zasady zawarte w niej ustalenia. Wskazał, że po analizie planów lokalu mieszkalnego funkcjonariusza oraz treści rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (j.t. Dz. U. z 2019 r. poz. 1065) uznać należy, że organ I instancji właściwie ustalił, iż do powierzchni pokoju (12,07m2) należy doliczyć powierzchnię salonu (16,44 m2), spełniającego funkcję pomieszczenia do dziennego pobytu ludzi. Tym samym, stwierdzić zaś należy, że ustalona w ten sposób powierzchnia mieszkalna wynosząca łącznie 28,51m2 zabezpiecza przysługujące funkcjonariuszowi należne cztery normy. Organ odwoławczy powołał się przy tym na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 30 września 2015 r. sygn. akt I SA/Gd 815/15. W wyroku tym podzielono zaś pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarty w wyroku z 7 stycznia 2011 r., sygn. akt II FSK 47/11, w którym to NSA zaakceptował wykładnię pojęcia "pokój" odwołując się do słownikowej jego definicji. Definicja pojęcia "pokój" zawarta jest w Małym Słowniku Języka Polskiego pod redakcją Stanisława Skorupka, Haliny Anderskiej, Zofii Łempickiej Wydawnictwo Naukowe PWN Sp. z o.o., Warszawa 1968, Wydanie IX 1993), w myśl której pokój to pomieszczenie, w którym znajduje się okno, drzwi i które jest oddzielone ścianami od innych pomieszczeń. Komendant Główny SG uznał za bezzasadny zarzut funkcjonariusza zawarty w odwołaniu dotyczący tego, że organ I instancji błędnie uznał i przyjął powierzchnię mieszkalną. Przedstawiciel organu I instancji dokonał bowiem pomiarów przy użyciu dalmierza laserowego z dokładnością do 0,01 m. Obmiaru według [...] dokonuje się na poziomie podłogi i w stanie całkowicie wykończonym. Pomiarów dokonano zgodnie z normą [...], czyli według normy wskazanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z 27 maja 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 94/16. W konkluzji swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy stwierdził, że w stosunku do funkcjonariusza nie ma zastosowania art. 96 ust. 1 ustawy o SG, w myśl którego, funkcjonariuszowi przysługuje równoważnik pieniężny, jeżeli on sam lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej. Pismem z [...] lutego 2020 r. funkcjonariusz reprezentowany przez pełnomocnika - radcę prawnego (dalej jako "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ostateczne w administracyjnym toku instancji rozstrzygnięcie Komendanta Głównego SG z [...] stycznia 2020 r. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: I. prawa materialnego, tj. 1) art. 6a, art. 96 ust. 1 i art. 101 ust. 5 ustawy o SG w zw. z § 1 pkt 4 oraz § 2 pkt 1 rozporządzenia MSWiA z 28 czerwca 2002 r. poprzez ich błędną interpretację i przyjęcie, że skarżącemu nie przysługuje uprawnienie do pobierania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, podczas gdy skarżący spełnia warunki do otrzymania wskazanego równoważnika zgodnie z powołanymi przepisami; 2) § 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie przydziału, opróżniania lokali mieszkalnych i tymczasowych kwater przeznaczonych dla funkcjonariuszy Straży Granicznej oraz norm zaludniania lokali mieszkalnych poprzez: a) jego błędną interpretację i przyjęcie, że organ I instancji uznał za właściwe zaliczenie salonu do wykazu pomieszczeń, których powierzchnia może być zaliczana do powierzchni mieszkalnej, podczas gdy z podanej przez organ odwoławczy definicji pokoju wynika, że jest to pomieszczenie, w którym znajduje się okno, drzwi i które jest oddzielone ścianami od innych pomieszczeń, zaś salon skarżącego nie posiada drzwi, ani nie jest oddzielony ścianami od innych pomieszczeń, nadto: przyjęcie przez organy obu instancji przebiegu hipotetycznej ściany, jaka mogłaby oddzielać w salonie pokój od kuchni jest nie dość, że wyłącznie hipotetyczne, to i subiektywne, ponieważ ściana mogłaby przebiegać także w innym miejscu; b) błędną interpretację tego przepisu, a w konsekwencji błędne przyjęcie definicji pokoju w kontekście sprawy niniejszej, tj. w sytuacji, gdy w lokalu mieszkalnym znajduje się salon wraz z aneksem kuchennym bez drzwi i oddzielenia ścianami od innych pomieszczeń. II. przepisów postępowania, tj.: 1) art. 84 § 1 kpa poprzez brak przeprowadzenia dowodu przez organy obu instancji z opinii biegłego specjalisty w sytuacji, gdy w sprawie niniejszej niezbędnym było posłużenie się opinią biegłego posiadającego wiadomości specjalne, podczas gdy organy obu instancji posłużyły się wyłącznie dokumentem nazwanym "Opinia" inspektora nadzoru w branży budowlanej [...] P. G., który to dokument nie jest opinią biegłego specjalisty, nie zawiera wszystkich wymaganych prawem elementów takiej opinii, nie wyjaśnia na jakich podstawach przyjęto przebieg hipotetycznych ścian w przedmiotowym lokalu mieszkalnym, nie przedstawia też innych wariantów hipotetycznego przebiegu takich ścian, nadto wadliwie i subiektywnie przyjęto wyodrębnienie powierzchni pokoju względem wykończenia podłóg w lokalu, podczas gdy wykończenie podłóg ma walor wyłącznie estetyczny i nie może decydować o wyodrębnieniu funkcjonalnym pomieszczeń. Autor skargi wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, względnie zmianę zaskarżonych decyzji i przyznanie skarżącemu uprawnień do pobierania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. W uzasadnieniu skargi wskazał, że zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku sygn. akt I SA/Gd 815/15, powołanym w treści zaskarżonej decyzji, pokój to pomieszczenie, w którym znajduje się okno, drzwi i które jest oddzielone ścianami od innych pomieszczeń. W sprawie niniejszej organ odwoławczy błędnie uznał, że salon w mieszkaniu położonym w [...] przy ul. [...] - wraz z aneksem kuchennym, wypełnia powołaną definicję pokoju. Przedmiotowy salon nie ma bowiem drzwi oraz nie jest oddzielony ścianami od innych pomieszczeń. Co do tego pomieszczenia zatem nie można przypisać definicji powołanej przez organ odwoławczy. Nadto, w zaskarżonych decyzjach przyjęto "wirtualne" ściany w sposób subiektywny (vide: rzut lokalu mieszkalnego położonego w [...] przy ul. [...] wraz z przyjętymi hipotetycznie ścianami przez inspektora nadzoru w branży budowlanej [...] P. G.). W ocenie autora skargi możliwe byłoby także przyjęcie ewentualnie hipotetycznych ścian w inny sposób z ich przebiegiem w sposób nakreślony na wskazanym rzucie lokalu przez skarżącego załączonym do skargi (ww. rzut lokalu z przebiegiem ewentualnych ścian hipotetycznie zaznaczonych w kolorze czerwonym). Skarżący podniósł, że w sprawie niniejszej organy obu instancji posłużyły się dokumentem zatytułowanym "Opinia" sporządzonym przez inspektora nadzoru w branży budowlanej [...] P. G., który to dokument nie jest opinią biegłego specjalisty. Organy nie zasięgnęły opinii biegłego specjalisty, co w sprawie niniejszej winno było mieć miejsce. Tymczasem z dokumentu, na którym oparto rozstrzygnięcia w sprawie wynika, że wyodrębnienia powierzchni aneksu kuchennego dokonano na podstawie zróżnicowania w wykończeniu podłóg: kuchnia - terakota, pokój - panele podłogowe. Nie sposób zatem zgodzić się, aby wykończenie podłóg w mieszkaniu, czyli estetyka pomieszczeń i wykonanie podłóg przez skarżącego tak, jak od strony estetycznej sobie skarżący zażyczył, miało jakkolwiek wpływać na wyodrębnienie powierzchni od strony oceny podmiotu fachowego. Nasuwa się w tym miejscu pytanie, jak inspektor nadzoru, który wydał opinię w sprawie niniejszej, wyodrębniłby powierzchnię aneksu kuchennego, gdyby w całym pomieszczeniu położona była terakota, bądź panele podłogowe. Nie przyjęto też żadnych innych wariantów ewentualnego hipotetycznego przebiegu ścian, co świadczy wyłącznie o subiektywnej ocenie wyodrębnienia powierzchni aneksu kuchennego. Powyższe sprzeczne jest także z zasadami logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego. W konkluzji skargi wskazano, że z ww. względów, w ocenie skarżącego organy obu instancji zaliczyły w sposób wadliwy salon do wykazu pomieszczeń, których powierzchnia może być zaliczana do powierzchni mieszkalnej. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny SG wniósł o oddalenie skargi. Podtrzymując swoją dotychczasowa argumentację uznał zarzuty skargi za niezasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), dalej: "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ocenie Sądu, skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie. Zarówno bowiem zaskarżona decyzja, jak również poprzedzająca ją decyzja organu I instancji odpowiadają prawu. Sąd nie stwierdził naruszenia prawa materialnego, jak również prawa procesowego w stopniu, który miałby wpływ na wynik niniejszej sprawy. Przedmiotem skargi jest decyzja Komendanta Głównego SG z [...] stycznia 2020 r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z [...] października 2019 r. w przedmiocie utraty przez skarżącego uprawnień do pobierania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. W pierwszej kolejności wskazać należy, że na podstawie art. 92 ust. 1 ustawy o SG, funkcjonariuszowi SG w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. Z normy tej wynika obowiązek Straży Granicznej do przydzielenia funkcjonariuszowi lokalu z zasobów, o których mowa w art. 94 ust. 1 powołanej ustawy. Z treści przepisów ustawy o SG wynika, że prawo do lokalu mieszkalnego jest realizowane przede wszystkim przez przydzielenie takiego lokalu, a dopiero, gdy przydziału takiego nie dokonano, funkcjonariuszowi w służbie stałej przysługują zastępcze świadczenia pieniężne (uchwała 7 sędziów NSA z 29 marca 1999 r. OPS 1/99). Stosownie do § 1 pkt 4 rozporządzenia MSWiA z 28 czerwca 2002 r. równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego przyznaje się funkcjonariuszowi SG w służbie stałej, jeżeli w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej on sam lub członek jego rodziny nie posiada lokalu mieszkalnego. W przedmiotowym postępowaniu istota zarzutów skarżącego dotyczy błędnego - w jego ocenie - zakwalifikowania powierzchni salonu jako powierzchni mieszkalnej w rozumieniu rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie przydziału, opróżniania lokali mieszkalnych i tymczasowych kwater przeznaczonych dla funkcjonariuszy Straży Granicznej oraz norm zaludnienia lokali mieszkalnych (t.j. Dz. U z 2015 r., poz. 1005 - z późn. zm.). Zgodnie z § 4 ust. 2 przywołanego rozporządzenia powierzchnią mieszkalną jest powierzchnia pokoi. W celu prawidłowego zrozumienia ww. przepisu konieczne jest odwołanie się do wykładni celowościowej, uwzględniającej przesłanki, dla których przedmiotowa regulacja została wprowadzona. Celem przywołanego przepisu jest zagwarantowanie, że przydzielając lokal mieszkalny funkcjonariuszowi możliwe będzie stworzenie rzeczywistej możliwości zaspokojenia przez niego potrzeb mieszkaniowych, co nie miałoby miejsca w sytuacji, gdyby przepis za powierzchnię mieszkalną uznawał również powierzchnię kuchni lub łazienki. W stanie faktycznym przedmiotowej sprawy, tj. wobec nieistnienia fizycznej przegrody między częścią mieszkania pełniącą funkcje kuchenne a pokojem dziennym zaistniała konieczność przeprowadzenia oględzin lokalu a następnie wyodrębnienia przez organ I instancji powierzchni aneksu kuchennego w oparciu o dokonane pomiary. W ocenie Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie nie można zgodzić się z zarzutem skarżącego, jakoby ustalenie przez organy obu instancji powierzchni pokoi nastąpiło w sposób subiektywny. Ze znajdującej się w aktach administracyjnych sprawy opinii z [...] października 2019 r., sporządzonej przez pracownika organu I instancji, posiadającego uprawnienia inspektora nadzoru w branży budowlanej (k.33 akt) wynika, że pomiaru powierzchni aneksu kuchennego dokonano na podstawie zróżnicowania w wykończeniu podłóg, które było dopasowane do ścianki działowej oddzielającej aneks kuchenny od holu i pokrywało się z linią zabudowy meblowej służącej do przygotowania posiłków. Pomiary zostały dokonane w oparciu o właściwe normy, nie zaś wyłącznie w oparciu o "estetykę pomieszczeń", jak podnosi skarżący. Zauważyć również należy, że na etapie postępowania administracyjnego przed organem I instancji skarżący nie kwestionował prawidłowości wykonania pomiaru. Tak ustalona powierzchnia mieszkalna lokalu wynosi 28,51 m2, co oznacza, że skarżący miał zaspokojone należne mu cztery normy zaludnienia. Z ustalonego w sposób prawidłowy stanu faktycznego sprawy wynika więc, że skarżący od [...] sierpnia 2019 r., tj. od daty otrzymania od swoich rodziców darowizny lokalu mieszkalnego nr [...] położonego w [...], przy ul. [...] był właścicielem lokalu mieszkalnego, który zaspokajał jego potrzeby mieszkaniowe. Późniejsza zaś sprzedaż przez skarżącego przedmiotowego lokalu pozostaje bez wpływu na ustalenie prawa funkcjonariusza do uzyskania w drodze decyzji przydziałowej lokalu mieszkalnego, a następczo - jego prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu. Zgodnie bowiem z art. 99 pkt 2 i 4 ustawy o SG, lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej nie przydziela się funkcjonariuszowi, który zbył lokal mieszkalny stanowiący odrębną nieruchomość. Z kolei z § 2 pkt 1 rozporządzenia MSWiA z 28 czerwca 2002 r. wynika, że równoważnika pieniężnego za brak lokalu nie przyznaje się funkcjonariuszowi, który utracił lub zrzekł się prawa do zajmowanego dotychczas lokalu mieszkalnego, stanowiącego odrębną nieruchomość. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi, wskazać należy, że niezasadny jest zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 84 § 1 kpa poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego przez organy obu instancji. W pierwszej kolejności wskazać należy, że dowód z opinii biegłego - zgodnie z dyspozycją przywołanego przez skarżącego przepisu - przeprowadza się, gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne. Wiadomości specjalne są konieczne w tych sprawach, w których pojawia się zagadnienie mające znaczenie dla rozstrzygnięcia, a którego zakres przekracza zakres wiadomości i doświadczenia życiowego osób mających wykształcenie ogólne (vide - wyrok WSA w Lublinie z 5 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Lu 1090/12, LEX nr 1305696). W odniesieniu do wiadomości specjalnych brak jest jakichkolwiek ograniczeń przedmiotowych. Dowód z opinii biegłego może być przeprowadzony, gdy istnieje potrzeba pozyskania wiadomości wykraczających poza zwykłą rutynową działalność organu administracji publicznej (por. wyrok NSA z 12 grudnia 2008 r., sygn. akt II GSK 361/08, LEX nr 518210; wyrok WSA w Warszawie z 9 października 2008 r., sygn. akt I SA/Wa 671/08, LEX nr 521942). Skarżący nie wskazał przy tym, jakie okoliczności sprawy wymagały posłużenia się wiadomościami specjalnymi. Zauważyć zaś należy, że za organ I instancji pomiar przeprowadziła osoba posiadająca uprawnienia budowlane oraz posiadająca stosowne umiejętności. Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.