II SA/Wa 698/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak (spr.) Sędziowie WSA Ewa Pisula-Dąbrowska Jacek Fronczyk Protokolant Sekretarz sądowy Sylwia Mikuła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi M. L. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę Decyzją z [...] stycznia 2011 r. nr [...] , wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a k.p.a. oraz art. 19 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.; dalej jako u.b. i a.), Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z [...] listopada 2010 r. cofającą M. L. (dalej jako skarżący) pozwolenie na broń palną myśliwską. Do wydania powyższej decyzji doszło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Postępowanie w sprawie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską zostało wszczęte [...] marca 2010 r., z uwagi na powzięcie przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] informacji o toczącym się przeciwko skarżącemu postępowaniu karnym o popełnienie czynu z art. 157 § 1 kk. W toku postępowania organ uzyskał z Prokuratury Rejonowej w [...] akt oskarżenia M. L. o to, że [...] grudnia 2008 r. około godz. 12.20 na terenie leśnym w okolicy miejscowości B., w obwodzie łowieckim nr [...] , w trakcie polowania zbiorowego – wigilijnego nie zachował bezpieczeństwa i z zajmowanego przez siebie stanowiska na linii myśliwych, po sygnale informującym o zakończeniu pędzenia i bez zgody prowadzącego polowanie, w czasie gdy nagonka znajdowała się od linii myśliwych w odległości mniejszej niż 100 metrów, oddał strzał z broni typu kniejówka nabojem kulowym, w wyniku czego nieumyślnie postrzelił w okolice biodra członka nagonki J. W., który znajdował się w miocie i w odległości 76 m od oddającego strzał, czym spowodował u niego obrażenia w postaci zaotrzewnowego uszkodzenia odbytnicy i wieloodłamowego złamania kości miednicy i kości udowej lewej, w wyniku czego u J. W. przyszło do naruszenia funkcji narządów ciała, jakimi są kończyna dolna lewa i odbytnica, na okres znacznie przekraczający dni 7, czym naraził pokrzywdzonego na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, tj. o czyn z art. 157 § 1 i 3 kk w zb. z art. 160 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk. Postępowanie to jest w toku. Ponadto organ uzyskał wydruk z Krajowego Rejestru Karnego Ministerstwa Sprawiedliwości, gdzie skarżący figuruje za popełnienie czynu z art. 177 § 1 kk, pozytywną opinię o nim z Koła Łowieckiego [...] w [...] oraz z miejsca zamieszkania, protokół zgodnego z przepisami przechowywania przez skarżącego broni, a także materiały zgromadzone w sprawie karnej dotyczące uszkodzenia ciała J. W. [...] sierpnia 2010 r. do organu I instancji wpłynęło także orzeczenie Okręgowego Sądu Łowieckiego w [...] z [...] maja 2009 r., sygn. akt [...] , uznające skarżącego winnym tego, że [...] grudnia 2008 r. w czasie polowania zbiorowego w obwodzie łowieckim nr [...] , w okolicy miejscowości B., nie zachowując bezpieczeństwa z zajmowanego stanowiska na linii myśliwych oddał strzał z broni typu kniejówka nabojem kulowym do zwierzyny znajdującej się w miocie w terenie leśnym w czasie, kiedy nagonka znajdowała się od myśliwych w odległości mniejszej niż 100 m, w wyniku czego postrzelony został w okolice biodra członek nagonki J. W., znajdujący się w tym czasie w miocie, w odległości 76 m od oddającego strzał, tj. przewinienia łowieckiego z § 17 pkt 9 rozporządzenia Ministra Środowiska z 23 marca 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tuszy – Regulaminu polowań, w związku z § 137 ust. 1 Statutu PZŁ i za to wymierzające mu karę dyscyplinarną zasadniczą wykluczenia ze Zrzeszenia. Na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego organ I instancji uznał, iż skarżącego można zaliczyć do osób, co do których istnieje obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, a ponadto ustały okoliczności faktyczne stanowiące podstawę wydania pozwolenia. W konsekwencji wydał decyzję administracyjną cofającą skarżącemu pozwolenie na broń myśliwską do celów łowieckich, wskazując jako podstawę prawną rozstrzygnięcia art. 18 ust. 4 oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b. i a. Od decyzji tej skarżący złożył odwołanie do Komendanta Głównego Policji, wnosząc o jej uchylenie z uwagi na bezpodstawne przyjęcie, iż wobec niego istnieje uzasadniona obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego w sytuacji, gdy organ nie dokonał analizy toczącego się w jego sprawie postępowania karnego, ani nie wykazał, jakie dowody miałyby przemawiać za popełnieniem przez niego przestępstwa. Strona przyznała, co prawda, iż dokonane przez organ w jej sprawie ustalenia faktyczne są zgodne z istniejącym stanem rzeczy, lecz ocena zgromadzonego materiału jest dowolna. Ponadto strona wskazała, że zamierza zakwestionować fakt jej skazania przez Okręgowy Sąd Łowiecki po zakończeniu postępowania karnego prowadzonego przez Sąd Rejonowy w [...] , gdyż jest przekonana, że zostanie oczyszczona z postawionego jej zarzutu. Skarżący podkreślił, iż nie został skazany, a więc organ powinien wziąć pod uwagę zasadę domniemania niewinności, która obowiązuje w demokratycznych państwach prawa. Wskazał, iż posiada dobrą opinię w miejscu zamieszkania oraz w Kole Łowieckim [...] , posiada także licencję pracownika ochrony fizycznej II stopnia oraz licencję pracownika zabezpieczenia technicznego II stopnia. Do odwołania dołączył też orzeczenia lekarskie o posiadaniu przez niego zdolności fizycznej i psychicznej do wykonywania zadań pracownika ochrony fizycznej oraz pracownika zabezpieczenia technicznego. Dodatkowo podniósł, iż wyrok Sądu Łowieckiego w jego sprawie nie może mieć żadnej mocy dowodowej, bowiem jest to komputerowy wydruk – bez stosownych podpisów. Wskazaną na wstępie decyzją Komendant Główny Policji utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Odnosząc się do treści przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b. i a., organ wskazał, że to sam ustawodawca bezpośrednio określił, że obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, wyłączająca możliwość posiadania pozwolenia na broń, w szczególności istnieje w stosunku do osób oskarżonych o popełnienie m.in. przestępstw przeciwko życiu i zdrowiu. W rozpoznawanej sprawie wystąpiła okoliczność uznana przez samego ustawodawcę w ustawie o broni i amunicji za przesłankę uzasadniającą powyższą obawę, albowiem skarżący został oskarżony o czyn z art. 157 § 1 kk, który jest przestępstwem skierowanym przeciwko życiu i zdrowiu. Dlatego też – zdaniem organu – ustalony w niniejszej sprawie stan faktyczny implikuje konieczność cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń w myśl art. 18 ust. 1 pkt 2 u.b. i a., który to przepis ma charakter obligatoryjny. Wykluczone jest więc zachowanie pozwolenia na broń osobie, która należy do osób w tym przepisie prawa określonych, a tym samym nawet korzystnie o posiadaczu pozwolenia na broń świadczące dowody, jak pozytywna opinia w miejscu zamieszkania czy kole łowieckim oraz przedstawione przez niego w odwołaniu orzeczenia lekarskie o posiadaniu zdolności fizycznej i psychicznej do wykonywania zadań pracownika ochrony fizycznej oraz pracownika zabezpieczenia technicznego nie dają podstaw do zmiany sposobu rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. Nie eliminują one bowiem faktu przedstawienia skarżącemu zarzutu popełnienia przestępstwa, z którego rodzajem obawę tę związał sam ustawodawca, nieprzewidujący możliwości innego rozstrzygnięcia sprawy w przypadku oskarżenia bądź skazania posiadacza pozwolenia na broń za przestępstwo m.in. przeciwko życiu i zdrowiu. Zatem, jak wynika z treści zastosowanych do rozstrzygnięcia norm prawa materialnego, warunkiem koniecznym dla cofnięcia pozwolenia na broń nie jest ani związek między popełnieniem (lub oskarżeniem) przestępstwa i użyciem do niego broni, ani udowodnienie, że osoba posiadająca broń faktycznie użyła czy użyje broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Wystarczające jest bowiem tylko domniemanie takiego zachowania oparte na zebranym w sprawie materiale dowodowym. Organ nie zgodził się z zarzutem strony, iż w postępowaniu naruszono zasadę domniemania niewinności, bowiem w postępowaniu administracyjnym nie ma ona zastosowania. Obowiązuje ona tylko w postępowaniu karnym. Wydanie decyzji w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń jest – zgodnie z wolą ustawodawcy – uprawnione już w sytuacji, gdy przeciwko jego posiadaczowi chociażby toczy się postępowanie karne o przestępstwo. Organ administracji publicznej nie weryfikuje przy tym (ani nie został do tego zobowiązany, ani nie posiada kompetencji) w postępowaniu administracyjnym prawidłowości zebranego w dochodzeniu czy śledztwie materiału dowodowego i zasadności zastosowanej kwalifikacji prawnej zarzuconego przestępstwa, nie bada też winy czy niewinności osoby, przeciwko której postępowanie karne się toczy. Jego obowiązkiem jest natomiast podjęcie stosownego działania w przypadku ustalenia, iż przeciwko posiadaczowi pozwolenia na broń toczy się postępowanie karne lub został skazany za przestępstwo, a także w sytuacji powzięcia informacji o innych, negatywnie o nim świadczących faktach, m.in. mogących uzasadniać istnienie wobec niego obawy, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b. i a. oraz wydanie rozstrzygnięcia adekwatnego do zebranego w myśl przepisów k.p.a. materiału dowodowego. Odnosząc się natomiast do drugiej z podstaw prawnych cofnięcia stronie pozwolenia na broń myśliwską, tj. art. 18 ust. 4 u.b. i a. (ustanie okoliczności faktycznych, które stanowiły podstawę do wydania pozwolenia na broń) Komendant Główny Policji stwierdził, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy jest niewystarczający do jej zastosowania. Jak z niego wynika, pismem z 1 lipca 2010 r. Zarządu Okręgowego PZŁ w [...] organ I instancji został poinformowany, że skarżący został skreślony z listy członków PZŁ, co potwierdziło orzeczenie Okręgowego Sądu Łowieckiego w [...] z [...] maja 2009 r., sygn. akt [...] . Pisma te są kserokopiami niepotwierdzonymi za zgodność, a ponadto skarżący nie został powiadomiony o rozszerzeniu postępowania w sprawie cofnięcia jemu pozwolenia także o przesłankę wskazaną w art. 18 ust. 4 u.b. i a. Z tego też powodu organ I instancji nie powinien w swojej decyzji powoływać się na dyspozycję tego przepisu. Organ odwoławczy, korzystając zatem ze swoich uprawnień reformacyjnych odrzucił jako przesłankę cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń ustanie okoliczności faktycznych, o czym stanowi art. 18 ust. 4 u.b. i a. Jednocześnie uznał, że pozostaje to bez wpływu na sposób rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty, albowiem została spełniona obligatoryjna przesłanka cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń, określona w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b. i a. W skardze na powyższą decyzję, która wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący, wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania, zarzucił obrazę przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 2 u.b. i a., poprzez dowolne przyjęcie spełnienia się przesłanek dla wydania skarżonej decyzji, zwłaszcza, że organ nie dokonał analizy toczącego się postępowania karnego pod kątem istnienia "uzasadnionej obawy" użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Skarżący podtrzymał swoje stanowisko prezentowane w odwołaniu od decyzji organu I instancji, że konstrukcja przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b. i a. nie daje podstawy do automatycznego, obligatoryjnego cofania pozwolenia na broń, nawet w sytuacji, gdy przeciwko uprawnionemu toczy się postępowanie karne. Podstawą wydania decyzji cofającej pozwolenie na broń jest bowiem "uzasadniona obawa" jej użycia w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Obawa ta – w ocenie skarżącego – ma wypływać z przeszłości, a ta, w świetle przedłożonych opinii, rysuje obraz skarżącego jednoznacznie: etyczny, pracowity, koleżeński, doświadczony oficer, były doradca Brygady Saperów w [...] , który zwracał szczególną uwagę na bezpieczeństwo posługiwania się bronią. Świadczy to o tym, że wobec skarżącego nie została spełniona przesłanka "uzasadnionej obawy". Skarżący ponownie odwołał się do zasady domniemania niewinności i wnosił o rozważenie przez Sąd konieczności zwrócenia się z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego, aby wypowiedział się co do zgodności przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b. i a., w zakresie, w jakim stwierdza, iż uzasadnione jest cofnięcie pozwolenia na broń osobie, wobec której toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, z art. 42 ust. 3 Konstytucji RP. Zdaniem skarżącego użycie w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b. i a. formuły "w szczególności" nie przesądza, że zaistnienie jednej z dwóch powołanych w tym przepisie okoliczności, daje samoistną, automatyczną podstawę do wydania skarżonej decyzji. Organ zawsze powinien zbadać, czy jednocześnie spełniona jest przesłanka, że sprawca może użyć broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Organ jest zobligowany do zbadania i przeanalizowania okoliczności związanych zarówno z zarzucanym czynem, jak i z osobą sprawcy i na podstawie zebranego materiału dowodowego rozstrzygnąć kwestię zasadności cofnięcia pozwolenia na broń. W odpowiedzi na skargę organ, wnosząc o jej oddalenie, przytoczył argumentację zbieżną z zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z 20 kwietnia 2011 r. skarżący podtrzymał stanowisko wyrażone w skardze i zwrócił uwagę na nowelizację ustawy o broni i amunicji. Podkreślił, że z przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b. i a., z przesłanek warunkujących cofnięcie pozwolenia na broń ustawodawca usunął okoliczność prowadzenia przeciwko posiadaczowi pozwolenia postępowania karnego o przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu i mieniu. Zauważył jednakże, że zgodnie z art. 3 ustawy o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej, w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym z 5 stycznia 2011 r., do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Nadto skarżący wskazał, że zarzucono mu popełnienie czynu nieumyślnego i postępowanie się toczy, a popełnienia czynu zabronionego nie udowodniono. Zaznaczył także, że wyrok, na mocy którego skarżący został skazany z art. 177 § 1 kk, nie może być podstawą do wydania przedmiotowej decyzji, gdyż w tym kierunku nie przeprowadzono żadnego postępowania. Pismem procesowym z 7 czerwca 2011 r. organ odniósł się do powyższego pisma skarżącego, podkreślając, że organy administracji publicznej nie oceniają, czy osoba, która przedmiotowe pozwolenie posiada, jest winna, czy też nie, albowiem należy to do wyłącznych kompetencji sądu, przed którym toczy się postępowanie karne. W piśmie procesowym z 7 czerwca 2011 r. skarżący przedstawił dowody na poparcie tez zawartych w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z przepisami art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Sąd administracyjny nie ocenia decyzji organu pod kątem jej słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Dokonując oceny zasadności wniesionej przez M. L. skargi na decyzję Komendanta Głównego Policji, Sąd doszedł do przekonania, że skarga ta nie ma uzasadnionych podstaw. Materialnoprawną podstawę skarżonej decyzji stanowi art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b. i a. Jak wynika z treści art. 15 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 2 u.b. i a. właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli co do osoby, której takie pozwolenie wydano, istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanej prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko zdrowiu, życiu lub mieniu albo wobec której toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekający w niniejszej sprawie stoi na stanowisku, że osoba, wobec której toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu jest osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, co uzasadnia cofnięcie pozwolenia na broń takiej osobie na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 1 pkt 2 u.b. i a. Dla uzasadnienia tego stanowiska celne są argumenty zawarte w uzasadnieniu uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 listopada 2009 r., sygn. akt II OPS 4/09, LEX nr 527545. Uchwała ta w swoim meritum dotyczy co prawda jedynie kwestii cofnięcia pozwolenia na broń osobie prawomocnie skazanej za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, jednakże rozważania zawarte w jej uzasadnieniu mają walor uniwersalny i dotyczą również sytuacji osób, wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Ustawodawca zróżnicował bowiem osoby prawomocnie skazane i objęte postępowaniem karnym, które tworzą jedną grupę. Drugą grupę tworzą skazani za popełnienie wszelkich innych przestępstw czy wykroczeń, bądź którym zarzucono takie czyny. Dokonując wykładni przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b. i a., wskazać należy, że w języku polskim i technice legislacyjnej użycie zwrotu "w szczególności" oznacza bliższe wskazanie osób, sytuacji, zdarzeń, które należą do określonego wcześniej w sposób szerszy kręgu pojęciowego. Skoro zatem w omawianym przepisie określono najpierw "osoby co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego", a następnie wskazano, że "w szczególności" są to osoby, wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, to niewątpliwie z woli ustawodawcy krąg osób wymienionych w grupie pierwszej – szerszej, obejmuje w całości krąg osób wymienionych po słowach "w szczególności". Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu tejże uchwały wywiódł konkluzję, którą Sąd w pełni uznaje, iż użycie słów "w szczególności", oznacza, że co do osób wymienionych po tym stwierdzeniu ustawodawca sam rozstrzygnął, iż co do nich istnieje obawa sprzecznego z prawem użycia broni. Organ nie musi więc wobec tych osób przeprowadzać oceny, czy obawa rzeczywiście istnieje, gdyż oceny tej dokonał już ustawodawca w sposób wiążący. Pozwolenia na broń nie wydaje się, a wydane cofa, zatem osobom wymienionym po słowach "w szczególności", ale także innym osobom, co do których, jednak z innych powodów, organ ustali okoliczności wskazujące na istnienie uzasadnionej obawy, że użyją broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Wskazać przy tym należy, że treść przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b. i a. nie budzi jakichkolwiek wątpliwości interpretacyjnych i brak jest podstaw do odstąpienia od stosowania wykładni językowej tego przepisu. W literaturze przedmiotu przyjmuje się, że jasne przepisy prawa nie wymagają interpretacji (clara non sun interpretanda). Przepis powyższy kształtuje swego rodzaju ustawowe i niewzruszalne domniemanie, że stwierdzone wyrokiem karnym skazującym popełnienie określonego rodzaju przestępstwa lub trwanie postępowania karnego związanego z podejrzeniem popełnienia takiego przestępstwa stwarza uzasadnioną obawę użycia posiadanej broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W tym miejscu podkreślenia wymaga fakt, na co zasadnie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 13 października 2005 r., sygn. akt II OSK 97/05, że posiadanie i używanie broni palnej stanowi tradycyjnie w polskim systemie prawnym sferę daleko idącej reglamentacji administracyjnoprawnej. Prawa do posiadania broni nie można zaliczyć do kategorii wolności i praw osobistych obywatela w świetle Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Dostęp obywatela do broni poddany jest istotnym ograniczeniom, co wynika zarówno z monopolu państwa na stosowanie środków przymusu, jak i potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zasadnicze znaczenie ma to, że pozwolenie na broń może być wydane tylko wówczas, gdy istnieją okoliczności uzasadniające jego wydanie. Restrykcyjność przepisów dotyczących zarówno wydania pozwolenia na broń, jak i przede wszystkim jego cofnięcia jest zatem uzasadniona specyficznym charakterem tego uprawnienia. Reasumując, wskazać należy, iż osoba, wobec której toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu jest osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, co uzasadnia cofnięcie pozwolenia na broń takiej osobie, na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 1 pkt 2 u.b. i a. Na podkreślenie zasługuje przy tym, że powyższe stanowisko jest już utrwalone w orzecznictwie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, jak i przede wszystkim w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. np. wyrok NSA z 15 kwietnia 2008 r., sygn. akt II OSK 357/07, wyrok NSA z 29 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OSK 650/09, wyrok NSA z 23 marca 2010 r., sygn. akt II OSK 1961/09, wyroki dostępne na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Skoro zatem przeciwko M. L. prowadzono postępowanie karne, a następnie został skierowany akt oskarżenia o przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu określone w art. 157 § 1 kk, to już sam ten fakt przesądza, iż należy on do kręgu osób, które zdaniem ustawodawcy stwarzają zagrożenie użycia broni w sposób niezgodny z przepisami prawa, a w stosunku do niego istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Okoliczność ta stanowiła wystarczającą przesłankę do cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich. Na wydane rozstrzygnięcie nie mogły mieć zatem wpływu dowody pozytywnie świadczące o skarżącym, czy też orzeczenia lekarskie o posiadaniu zdolności fizycznej i psychicznej do wykonywania zadań pracownika ochrony fizycznej oraz pracownika zabezpieczenia technicznego. Dowody te nie mają bowiem wpływu na ustanowione przez ustawodawcę domniemanie użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego przez osobę, wobec której prowadzone jest postępowanie karne o popełnienie przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu. Jak wskazał NSA w wyroku z 8 lipca 2010 r., sygn. akt II OSK 1083/09 "Sąd ocenia zgodność z przepisami prawa zaskarżonej decyzji administracyjnej. Do oceny tej nie można włączyć okoliczności faktycznych, których nie ma podstaw do wyprowadzenia z przepisu prawa materialnego. Pozytywna ocena w środowisku skarżącego nie może obalić faktu zapisanego w przepisie prawa: prowadzenia przeciwko skarżącemu postępowania karnego za popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu". Dlatego też nie można uznać za usprawiedliwiony podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b. i a. Wydanie decyzji cofającej skarżącemu pozwolenie na broń palną myśliwską nie narusza art. 42 ust. 3 Konstytucji RP. Niewątpliwie przepis ten statuuje ogólną zasadę prawa karnego – zasadę domniemania niewinności. Jednakże nie można wiązać cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską z uwagi na prowadzenie przeciwko niemu postępowania karnego o popełnienie przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu z naruszeniem zasady domniemania niewinności, gdyż domniemanie to jest naruszone tylko wówczas, jeżeli sąd w wyroku wypowie się na temat winy bez uprzedniego jej udowodnienia oskarżonemu zgodnie z prawem, a zwłaszcza bez umożliwienia skorzystania z prawa do obrony. Natomiast z takim przypadkiem nie mamy do czynienia w postępowaniu publicznoprawnym dotyczącym cofnięcia pozwolenia na broń myśliwską. W sprawie tej organy administracji nie traktują skarżącego jako winnego popełnienia przestępstwa przed stwierdzeniem tego przez właściwy sąd karny, gdyż kwestia winy nie była przesądzana w rozpoznawanej sprawie. Ani organy administracji publicznej, ani też sąd administracyjny nie są uprawnione do oceny, czy zebrany w sprawie karnej materiał dowodowy potwierdza, czy też nie potwierdza faktu popełnienia przez skarżącego zarzucanego mu czynu. Dlatego też Sąd nie znalazł podstaw do zwrócenia się z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego, aby wypowiedział się on co do zgodności przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b. i a. w zakresie, w jakim stwierdza, iż uzasadnione jest cofnięcie pozwolenia na broń osobie, wobec której toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu z art. 42 ust. 3 Konstytucji RP. Na ocenę legalności zaskarżonej decyzji pozostaje bez wpływu nowelizacja przepisu stanowiącego podstawę jej wydania. Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b. i a. w nowym brzmieniu obowiązuje od 10 marca 2011 r., a zatem w dacie wydania zaskarżonej decyzji obowiązywał przepis poprzedni, prawidłowo zinterpretowany i zastosowany przez organ. Mając wszystkie powyższe względy na uwadze, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Organ ustalił prawidłowy stan faktyczny, a następnie dokonał prawidłowej subsumcji faktów uznanych za udowodnione pod stosowną normę prawną. Dlatego też Sąd, działając na zasadzie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.