II SA/Wa 772/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędzia WSA Tomasz Szmydt, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 5 października 2020 r. sprawy ze skargi T. K. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a." - Komendant Główny Policji utrzymał w mocy swoje orzeczenie z [...] grudnia 2019 r. Odmówiono nim wydania p. T.K. – zwanemu dalej "Wnioskodawcą" - zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby w latach 1999-2008 w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej. Uzasadniając orzeczenie organ przywołał następujące okoliczności faktyczne oraz uwarunkowania prawne sprawy: - Wnioskodawca - raportami z 21 grudnia 2018 r. - zwrócił się o wydanie zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej za okres służby, m.in. "w Komendzie [...] Policji w latach 1999-2007 i w Biurze Spraw Wewnętrznych KGP latach 2007-2009"; jako podstawę swojego wniosku przywołał § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz.U. z 2005 r. Nr 86 poz. 734, ze zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem o emeryturze", - pismem z [...] stycznia 2019 r. zwrócono się do Komendanta [...] Policji o zlecenie analizy dokumentów potwierdzających wykonywanie przez Wnioskodawcę - od [...] lutego 1999 r. do [...] grudnia 2007 r. - czynności, o których mowa w § 4 pkt 1 rozporządzenia o emeryturze; podkreślono konieczność uwzględnienia w ocenie materiałów treści wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 27 maja 2014 r. o sygn. akt U 12/13 (Dz.U. z 2014 r., poz. 736). - pismem z [...] stycznia 2019 r. zwrócono się do Komendanta Biura Spraw Wewnętrznych Policji o zlecenie analizy dokumentów potwierdzających wykonywanie przez Wnioskodawcę - od [...] grudnia 2007 r. do [...] października 2009 r. - czynności, o których mowa w § 4 pkt 1 rozporządzenia o emeryturze, - pismem z [...] lutego 2019 r. Naczelnik Wydziału Wsparcia Operacyjnego Biura Spraw Wewnętrznych Policji stwierdził - po przeprowadzeniu kwerendy dokumentów w postaci kilkudziesięciu teczek obserwacji - brak udziału Wnioskodawcy w czynnościach określonych w rozporządzeniu o emeryturze; do pisma dołączono notatkę służbową z wykonanych w sprawie czynności, - Naczelnik Wydziału [...] Komendy [...] Policji - w piśmie z [...] września 2019 r. - zawarł informacje o dokonanych w sprawie ustaleniach; Wnioskodawca - od [...] lutego 1999 r. do [...] grudnia 2007 r. - brał udział w czynnościach służbowych podczas realizacji 893 zadań prowadzonych przez Wydział [...] Komendy [...] Policji, a następnie przez Wydział [...] Komendy Stołecznej Policji; przeanalizowano komunikaty i sprawozdania z powyższych zadań; wynika z nich, że Wnioskodawca - podczas wykonywania obowiązków służbowych - nie podejmował czynności operacyjno-rozpoznawczych lub dochodzeniowo-śledczych albo interwencji w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach, w których istniało zagrożenie dla życia i zdrowia określonych w § 4 pkt 1 rozporządzenia o emeryturze, - organ II. instancji rozpatrywał sprawę ponownie wobec zażalenia wniesionego przez Wnioskodawcę, - kwestie związane z problematyką pełnienia służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej uregulowano w art. 15 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. do zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Straży Marszałkowskiej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz.U. z 2019 r., poz. 288 ze zm.), dalej jako "ustawa zaopatrzeniowa"; w przedmiotowej sprawie ma także zastosowanie rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 18 października 2014 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organu w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony Państwa, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Celno-Skarbowej oraz ich rodzin (Dz.U. z 2015 r., poz. 1148 ze zm.), zwane dalej "rozporządzeniem o trybie i właściwości", - środkiem dowodowym potwierdzającym okresy służby pełnionej w szczególnych warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury jest - zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia o trybie i właściwości - zaświadczenie o okresach służby pełnionej w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury; zaświadczenie sporządza się na podstawie akt osobowych funkcjonariusza lub innych dokumentów potwierdzających pełnienie służby w tych warunkach - wystawionych przez właściwe organy, m.in. Policji; w myśl § 14 ust. 2 rozporządzenia o trybie i właściwości zaświadczenie wydaje się na żądanie funkcjonariusza; organem właściwym do wydania zaświadczenia w przedmiotowej sprawie był - jako przełożony ostatniego miejsca pełnienia służby byłego funkcjonariusza - Komendant Centralnego Biura Śledczego Policji (tak wyroki WSA o sygn. akt II SA/Wa 1675/05, II SA/Wa 782/14 oraz III SA/Kr 1080/12 - dostępne dla Wnioskodawcy na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, zwanej dalej "CBOSA", - w myśl art. 218 § 1 K.p.a. - w przypadku ubiegania się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego - organ administracji publicznej jest obowiązany wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów, bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu; stosownie zaś do art. 218 § 2 K.p.a. przed wydaniem zaświadczenia organ administracji publicznej może przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w koniecznym zakresie; postępowanie wyjaśniające ogranicza się zatem do ustalenia źródeł danych oraz stwierdzenia czy dane te - które ma organ - odnoszą się do wnioskodawcy i potwierdzają istnienie określonego stanu faktycznego lub potwierdzają konkretny stan prawny oraz ustalenia jakiego rodzaju ewidencja lub rejestry mogą zawierać żądane dane i ustalenie ich dysponentów; zaświadczenie jest bowiem aktem wiedzy, a nie woli organu; choć do postępowania w sprawie wydawania zaświadczeń mają zastosowanie zasady ogólne postępowania administracyjnego to jest ono postępowaniem uproszczonym i w znacznym stopniu odformalizowanym; nie znajdują w nim zatem zastosowania te same reguły, co do postępowania w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej (tak wyrok NSA o sygn. akt I OSK 2280/16 - dostępny w CBOSA), - organy Policji nie są uprawnione do wydawania zaświadczeń o potwierdzeniu faktów, które nie wynikają z prowadzonych przez nie ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w ich posiadaniu, a jedynie z zeznań świadków, czy danych dostarczonych właściwemu organowi przez osobę ubiegającą się o wydanie zaświadczenia (tak wyroki NSA o sygn. akt II SA 944/00, I OSK 872/10, I OSK 997/13 oraz wyroki WSA o sygn. akt II SA/Wa 1126/06, II SA/Wa 846/10, II SA/Wa 394/14, II SA/Wa 782/14, II SA/Sz 572/15 oraz II SA/Rz 745/15 - dostępne w CBOSA), - organ nie jest - w szczególności - uprawniony do potwierdzenia określonych faktów, tylko na tej podstawie, że ze względu na charakter i specyfikę komórki organizacyjnej, w której wnioskodawca pełnił służbę, można by było założyć, że mógł wykonywać określonego rodzaju czynności; niezbędne jest ustalenie - na podstawie dostępnej dokumentacji - że w rzeczywistości takie czynności w określonym czasie wnioskodawca wykonywał; nie budzi jednak wątpliwości to, że w razie braku potwierdzenia w aktach osobowych okresów służby pełnionej w szczególnych warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, organ właściwy do wydania stosownego zaświadczenia powinien zwrócić się do podmiotu dysponującego brakującymi zasobami dokumentów - np. materiałami archiwalnymi - o ich udostępnienie; tak było również w przedmiotowej sprawie, - w myśl § 4 pkt 1 rozporządzenia o emeryturze, emeryturę podwyższa się o 0.5 % podstawy wymiaru za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, jeżeli funkcjonariusz w czasie wykonywania obowiązków służbowych podejmował - co najmniej 6 razy w ciągu roku - czynności operacyjno-poznawcze lub dochodzeniowo-śledcze albo interwencje w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego, w których istniało zagrożenie życia lub zdrowia; warunkiem uznania, że policjant uczestniczył w opisanych wyżej działaniach uprawniających do podwyższenia emerytury jest zatem wystąpienie zagrożenia życia lub zdrowia; podstawą do wydania zaświadczenia o okresach służby pełnionej w szczególnych warunkach - uzasadniających podwyższenie emerytury - jest więc pozostająca w dyspozycji organu dokumentacja potwierdzająca w sposób niebudzący wątpliwości konkretne, rzeczywiste sytuacje zagrożenia z określeniem ich daty, miejsca, przebiegu zdarzenia, podczas którego określone okoliczności stwarzały niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia funkcjonariusza; istnieje bowiem różnica między potencjalnym niebezpieczeństwem - jakie może nieść za sobą służba w policji dla każdego funkcjonariusza - a realnym niebezpieczeństwem utraty życia lub zdrowia występującym przy podejmowaniu konkretnej czynności, udziale w konkretnym zdarzeniu bądź w oznaczonej akcji - w wymiarze czasowym określonym w § 4 pkt 1 rozporządzenia o emeryturze - w uzasadnieniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego o sygn. akt U 12/13 stwierdzono, że zwrot "szczególnie zagrażający życiu i zdrowiu" - zawarty w art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy zaopatrzeniowej - odnosi się do kwalifikacji zagrożenia per se, rozumianej jako stwierdzenia istnienia zagrożenia innego niż normalne następstwo pełnienia służby, przy założeniu, że w jej istotę wpisane jest ryzyko zagrożenia życia i zdrowia; zagrożenie to nie ma być normalnym następstwem służby, a ma mieć charakter wyjątkowy, - w przedmiotowej sprawie z akt osobowych Wnioskodawcy, ale i z żadnej innej dokumentacji będącej w posiadaniu Komendanta [...] Policji oraz Komendanta Biura Spraw Wewnętrznych Policji nie wynika, by Wnioskodawca wykonywał w latach 1999-2008 czynności w warunkach wskazanych w § 4 pkt 1 rozporządzenia o emeryturze i w wymiarze określonym w tym przepisie prawa; brak jest jednocześnie podstaw do podważania ustaleń dokonanych w tym zakresie przez Komendanta [...] Policji oraz Komendanta Biura Spraw Wewnętrznych Policji; organ zachował zatem należną staranność w ustalaniu materiału umożliwiającego potwierdzenie wnioskowanych okoliczności; brak dokumentacji świadczącej o służbie Wnioskodawcy pełnionej w warunkach uzasadniającej podwyższenie emerytury lub brak stosownych informacji w istniejącej i dostępnej dokumentacji nie oznacza, że w prowadzonym postępowaniu wyjaśniającym zabrakło należytej rzetelności; na podstawie dostępnej dokumentacji brak jest bowiem możliwości wydania zaświadczenia o treści żądanej przez Wnioskodawcę, - przywoływane przepisy dotyczące podwyższania emerytury policyjnej wprowadzają swego rodzaju przywilej dla funkcjonariuszy, którzy pełnili służbę o charakterze istotnie odbiegającym pod kątem niebezpieczeństwa z nią związanego od służby funkcjonariuszy pełnionej w "zwykłych" warunkach; "Przyznawanie podwyższonych świadczeń funkcjonariuszom, których służba nie odbiegała w istocie od standardowego zakresu ryzyka, które wiąże się z wykonywanie ustawowych zadań Policji, wypaczałoby sens instytucji prawnej wyrażonej w art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy zaopatrzeniowej" (tak wyroki WSA o sygn. akt: II SA/Wa 782/14, 2094/14, 531/15, 451/15 oraz II SA/Ol 330/15 - dostępne w CBOSA), - w sprawie dokonano szczegółowej analizy posiadanej dokumentacji; uwzględniono nie tylko informacje wynikające z prowadzonych przez organ ewidencji, rejestrów lub z innych danych (także archiwalnych), ale również przeanalizowano sprawy, w których brał udział Wnioskodawca, - Wnioskodawca właściwie wykonywał swoje obowiązki służbowe, wielokrotnie brał udział w różnego rodzaju czynnościach - także takich, które zagrażały lub mogły zagrażać jego życiu lub zdrowiu; dlatego [...] stycznia 2019 r. wydano mu zaświadczenie potwierdzające, że w latach 2010-2018 wykonywał co najmniej 6 razy w roku czynności operacyjno-rozpoznawcze lub dochodzeniowo-śledcze albo interwencje w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach, w których istniało zagrożenie życia lub zdrowia; natomiast brak możliwości wydania przedmiotowego zaświadczenia za lata 1999-2008 nie świadczy o tym, że postępowanie wyjaśniające przeprowadzono nieprawidłowo, - celem postępowania wyjaśniającego jest zbadanie okoliczności wynikających z - już istniejących - ewidencji, rejestrów i innych danych oraz wyjaśnienie, czy dane te odnoszą się do wnioskodawcy, faktów, stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się zainteresowany; chodzi o potwierdzenie znanych - już istniejących - faktów, czy stanu prawnego; nie jest dopuszczalne dokonywanie - w trybie wydania zaświadczeń - jakichkolwiek ustaleń faktycznych i ocen prawnych, które nie wynikają z powadzonej przez organ ewidencji, rejestrów, bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (tak wyroki NSA o sygn. akt I OSK 674/14, 1518/12, 605/12 oraz wyrok WSA o sygn. akt II SA/Wa 1247/16 - dostępne w CBOSA), - z kolei ustalenie czy dane zdarzenie - czynność służbowa - spełnia wymogi umożliwiające podwyższenie emerytury policyjnej należy do organu prowadzącego postępowanie wyjaśniające; kwestionowanie stanowiska podmiotu mającego bezpośredni kontakt z istniejącą dokumentacją, stanowiłoby nieuzasadnioną polemikę; wnioski takie można formułować bowiem wyłącznie o treść analizowanej dokumentacji, a nie wyłącznie na podstawie własnych przekonań, czy doświadczeń o charakterze zawodowym, - w dostępnej dokumentacji Wnioskodawcy nie zawarto informacji o jego udziale w określonym zdarzeniu, które można uznać za uczestnictwo w czynności służbowej szczególnie zagrażającej życiu i zdrowiu; organ nie jest uprawniony do dowiedzenia przyczyn takiego stanu rzeczy; nie można tego potwierdzić, ponieważ okoliczność ta nie wynika z treści analizowanej dokumentacji i nie da się jej wyprowadzić w oparciu o istniejącą treść analizowanych dokumentów, - samo podejmowanie przez Wnioskodawcę czynności operacyjno-rozpoznawczych lub dochodzeniowo-śledczych albo interwencji w celu ochrony osób, mienia lub przywracania porządku publicznego, wynikających z zajmowanego stanowiska oraz zakresów obowiązków, nie stanowi podstawy do stwierdzenia, że taka służba była pełniona w warunkach zagrażających życiu i zdrowiu; podejmowanie takich czynności ma wynikać ze zgromadzonego materiału dowodowego; przepisy rozporządzenia o emeryturze przewidują liczbowe ujęcie wymiaru czynności; poszczególne czynności służbowe, w których brał udział funkcjonariusz należy zatem określić precyzyjnie; przy tym nie każdy rodzaj czynności służbowej uzasadnia uznanie, że dokonano jej w warunkach szczególnych - zagrażających życiu lub zdrowiu (tak wyrok NSA o sygn. akt I OSK 3462/15 - dostępny w CBOSA), - podstawą wydania zaświadczenia może być jedynie aktualnie istniejąca dokumentacja; jeżeli brak odpowiednich dokumentów wynika z ich zniszczenia w następstwie upływu okresu ich przechowywania, organ nie jest uprawniony do wysnucia wniosku o zaistnieniu zdarzeń szczególnie zagrażających życiu lub zdrowiu; podstawą wydania zaświadczenia mogą być bowiem jedynie dane, które wynikają z dokumentów, a nie dane domniemane na podstawie charakteru służby; zaświadczenie ma być potwierdzeniem faktów ujawnionych w dokumentacji, a nie faktów, których zaistnienia można się jedynie domyślać (tak wyroki WSA o sygn. akt II SA/Wa 782/14, II SA/Bk 395/12 i II SA/Kr 178/15 - dostępne w CBOSA), - w przedmiotowej sprawie przeprowadzono w koniecznym zakresie szczegółowe postępowanie wyjaśniające; zgromadzone w nim materiały uniemożliwiły wydanie Wnioskodawcy zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby w latach 1999-2008 w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury. W skardze zarzucono naruszenie przepisów prawa procesowego: - art. 217 K.p.a., poprzez jego niezastosowanie i niewydanie zaświadczenia o żądanej treści, mimo że ze zgromadzonego materiału wynika podstawa do jego wydania, - art. 138 § 1 K.p.a. w zw. z art. 144 K.p.a., poprzez utrzymanie w mocy wadliwego postanowienia organu I. instancji, - art. 7, 8, 9, 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a., poprzez nieprawidłową ocenę materiału dowodowego, polegającą na ustaleniu, że Wnioskodawca nie pełnił służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, mimo że analiza materiału dowodowego prowadzi do przeciwnych wniosków. W uzasadnieniu skargi rozwinięto powyższe zarzuty. Wskazano, że Wnioskodawca w latach 1999-2008 niemal 900 razy podejmował czynności operacjo-rozpoznawcze w Wydziale [...] Komendy [...] Policji - częstokroć z narażeniem życia i zdrowia. Zajmował się [...], co mogą potwierdzić inni policjanci. Zresztą dokumenty to potwierdzające znajdują się w aktach postępowania. Wnioskodawca podniósł, że przed wydaniem zaskarżonego postanowienia, organ winien był podjąć wszelkie możliwe środki mogące przyczynić się do wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy. W tym celu powinien przede wszystkim ocenić dokumenty znajdujące się w rejestrach. Tymczasem organ zamiast zbadać całość dokumentacji, stronniczo ocenił, że w sprawie nie ma dokumentów dających podstawy do wydania zaświadczenia o żądanej treści. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując wcześniejszą argumentację. Skargę rozpoznano w trybie uproszczonym, wobec treści art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.). Sąd zważył, co następuje: Skarga została oddalona. Nie zasługuje ona na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Trafnie skonstatował organ brak wystąpienia w sprawie przesłanek do wydania Wnioskodawcy zaświadczenia potwierdzającego pełnienie przez niego służby w latach 1999-2008 w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej. W uzasadnieniu skarżonego aktu wskazano wszystkie istotne uwarunkowania formalne i okoliczności faktyczne sprawy. Z uwagi na uprzednie, szczegółowe zreferowanie stanowiska organu, ponowne przytaczanie jego argumentacji byłoby bezzasadne. Sąd przyjmuje ją za własną. Odnosząc się do zarzutów skargi wypada jedynie dodać co następuje. Jak słusznie wywiódł organ, stosowne regulacje normatywne zawarte w K.p.a. przewidują wydawanie zaświadczeń jedynie, gdy potwierdzone nimi fakty wynikają z prowadzonych przezeń czy dostępnych dla organu ewidencji, rejestrów albo innych danych (tak art. 218 § 1 wobec art. 217 § 2 pkt 2 K.p.a.). Jako zasoby prowadzone, a więc potencjalnie dostępne dla właściwego w sprawie zaświadczenia organu Policji, należy w tym kontekście traktować wszelkie archiwa, znajdujące się w strukturach tej instytucji publicznej. Jak wskazano w skarżonym akcie - i nie jest to generalnie kwestionowane w skardze - w archiwach, które objęto procedurą kwerendy przez organ właściwy do wydania zaświadczenia nie ma dokumentów potwierdzających występowanie zdarzeń, uprawniających do podwyższenia emerytury w myśl § 4 pkt 1 rozporządzenia o emeryturach. W istocie spór sprowadza się do tego, czy obowiązki służbowe realizowane przez Wnioskodawcę w latach 1999-2008 należy kwalifikować jako uzasadniające podwyższenie jego emerytury policyjnej w myśl § 4 pkt 1 rozporządzenia o emeryturach. Trafnie konstatuje organ, że posiadane obecnie przezeń informacje, na podstawie zachowanych dokumentów, na temat np. wykonywania przez Wnioskodawcę w latach 1999-2008 czynności związanych z niejawną obserwacją osób i miejsc istotnych dla uprawionych komórek i jednostek organizacyjnych Policji, nie mogły stanowić przesłanek do wydania zaświadczenia o żądanej treści. Zadania te związane były bowiem z pełnieniem funkcji w Policji i brak jest informacji, aby wykonywane były w warunkach szczególnych - zagrażających życiu lub zdrowiu Wnioskodawcy. Generalnie, nie sposób wykluczyć aby wiązały się one z większym ryzykiem niż inne czynności. Jednak z dostępnych dla organu danych nie wynika aby dochodziło w ich toku do zdarzeń opisanych § 4 pkt 1 rozporządzenia o emeryturach. Organ wydający zaświadczenie nie jest zaś uprawniony do samodzielnego formułowania ocen. Chybiony jest więc zarzut skargi jakoby organ naruszył art. 217 K.p.a., poprzez jego niezastosowanie i niewydanie zaświadczenia o żądanej treści, mimo że ze zgromadzonego materiału wynika podstawa do jego wydania. Jak organ zasadnie zauważył, w zaświadczeniu może potwierdzać tylko fakty wynikające z danych, które posiada. Organ w ramach prowadzonego postępowania zwrócił się do wszystkich podmiotów, które mogły posiadać dokumentację związaną z warunkami pełnienia służby przez Wnioskodawcę w latach, których dotyczy skarżony akt. Dokonał kwerendy i analizy materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Nie wykazano nieprawidłowości w danym zakresie, które mogłyby mieć wpływ na wynik niniejszej sprawy. Chybione są zatem zarzuty skargi, co do naruszenia przepisów prawa procesowego - art. 7, 8, 9, 77 § 1 czy art. 80 K.p.a. - w zakresie właściwego wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy. W świetle powyższych rozważań Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. Zarówno argumentacja skargi, jak i analiza akt sprawy, nie ujawniły wad tego rodzaju, które mogłyby prowadzić do jego uchylenia. Z przedstawionych względów, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.