II SA/Wa 394/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska, Sędziowie WSA Adam Lipiński (spr.), Janusz Walawski, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 maja 2014 r. sprawy ze skargi S. L. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej - oddala skargę - S. L. wnioskiem z dnia [...] maja 2009 r., uzupełnionym pismem z dnia [...] czerwca 2009 r., zwrócił się do Komendanta Głównego Policji z prośbą o wydanie zaświadczenia uprawniającego do podwyższenia emerytury, za okres od 1994 roku, (tj. od chwili rozpoczęcia służby w Wydziale [...]) do dnia zwolnienia z Policji – to jest do 2008 roku. Jako podstawę swojego żądania wskazał § 2 pkt 2 oraz § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. Nr 86, poz. 734). Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia [...] września 2009 r. odmówił wydania żądanego zaświadczenia i rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] grudnia 2009 r. W wyniku rozpoznania skargi S. L. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 1181/10, uchylił zaskarżone postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] grudnia 2009 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd podał, że przepis § 14 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2004 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organu w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej oraz ich rodzin (Dz. U. Nr 239, poz. 2404) stanowi, że środkiem dowodowym potwierdzającym okresy służby pełnionej w szczególnych warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury jest zaświadczenie o okresach służby pełnionej w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, sporządzone na podstawie akt osobowych funkcjonariusza lub innych dokumentów potwierdzających pełnienie służby w tych warunkach, wystawione przez właściwe organy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu lub Państwowej Straży Pożarnej. Wydawanie zaświadczeń w postępowaniu administracyjnym regulują przepisy art. 217 do art. 220 Kpa. Stosownie do art. 218 § 2 Kpa organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. Zdaniem Sądu w sytuacji, gdy skarżący postawił w zażaleniu zarzut nieprawidłowego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego przez organ I instancji, poprzez niedokonanie analizy wszystkich będących w posiadaniu Policji zbiorów danych oraz kwestionując czynności podjęte w ramach postępowania wyjaśniającego przez Komendę Wojewódzką Policji w [...] oraz [...], obowiązkiem organu odwoławczego było ustosunkowanie się do tych zarzutów. Z treści odpowiedzi udzielonej przez Dyrektora [...] KGP w piśmie z dnia [...] lipca 2009 r. wynika, że analizie poddano dokumenty spraw operacyjnych i procesowych prowadzonych przez Zarząd w [...]. Z treści pisma Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lipca 2009 r. nie wynika natomiast, aby poddano analizie jakąkolwiek dokumentację za okres służby pełnionej przez S. L. w strukturach Wydziału [...]. W piśmie tym znalazło się jedynie stwierdzenie, iż ustalenie okoliczności uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej mogłoby nastąpić w oparciu o rejestr czynności operacyjnych realizowanych w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, jednak nie ma takiej ewidencji w KWP w [...], a zatem czynności z tym związane wymagają każdorazowo przejrzenia wszystkich spraw realizowanych w komórce organizacyjnej. W piśmie brak natomiast jakiejkolwiek wzmianki o tym, że poddawano analizie dokumentację z zakresu spraw realizowanych w komórkach organizacyjnych, w których pełnił służbę wnioskodawca w KWP w [...]. W ocenie Sądu treść powyższych pism może zatem wskazywać na zasadność zarzutów skarżącego w zakresie niedostatecznego wyjaśnienia sprawy. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia stwierdził lakonicznie, że dokonana analiza materiałów zgromadzonych w postępowaniu wyjaśniającym, nie wykazała dokumentacji potwierdzającej pełnienie przez zainteresowanego w latach 1994 – 2008 służby w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury. Nie wyjaśnił jednak, czy badaniu w toku tego postępowania poddano dokumentację dotyczącą wszystkich komórek organizacyjnych Policji, w których skarżący pełnił służbę w latach 1994 – 2008. Sąd polecił, aby rozpoznając ponownie sprawę organ ustosunkował się do zarzutów podniesionych w zażaleniu, dotyczących nieprawidłowości w zakresie przeprowadzonego przez organ I instancji postępowania wyjaśniającego, a w uzasadnieniu postanowienia wyjaśnił szczegółowo, na jakich ustaleniach faktycznych i prawnych oparł swoje rozstrzygnięcie. W międzyczasie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 11 października 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1064 stwierdził nieważność postanowienia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji utrzymującego w mocy postanowienie Komendanta Głównego Policji z powodu naruszenia przepisów o właściwości. Po uprawomocnieniu się wyżej wskazanych wyroków Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia [...] marca 2012 r. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 Kpa, utrzymał w mocy swoje postanowienie z dnia [...] września 2009 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał między innymi, że w sprawie przeprowadzono postępowanie wyjaśniające mające na celu ustalenie, czy zachodzą przesłanki pozwalające na wydanie S. L. żądanego zaświadczenia w oparciu o przepisy § 2 pkt 2 oraz § 4 pkt 1 przywołanego wyżej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. Istotą regulacji zawartej w jego § 2 pkt 2 pozostaje przyznanie prawa do podwyższenia emerytury o 2% podstawy wymiaru wyłącznie funkcjonariuszom Policji, którzy pełnią służbę bezpośrednio w zwalczaniu fizycznym terroryzmu, czyli spełniają łącznie wymóg nabycia określonych tamże uprawnień i kwalifikacji oraz wymóg udziału w sprecyzowanych w nim działaniach bojowych lub w procesie szkolenia. Za służbę pełnioną bezpośrednio w zwalczaniu fizycznym terroryzmu uważa się służbę w jednostce lub komórce antyterrorystycznej, co jest zgodne z § 36 zarządzenia nr 1041 Komendanta Głównego Policji z dnia 28 września 2007 r. w sprawie szczegółowych zasad organizacji i zakresu działania komend, komisariatów i innych jednostek organizacyjnych Policji (Dz. Urz. KGP Nr 18, poz. 135 ze zm.), w świetle którego do zakresu działania samodzielnego pododdziału antyterrorystycznego Policji należy w szczególności fizyczne zwalczanie terroryzmu poprzez prowadzenie działań rozpoznawczych oraz bojowych przy użyciu taktyki antyterrorystycznej, zmierzających do likwidowania zamachów terrorystycznych, a także przeciwdziałanie zdarzeniom o takim charakterze; (...). W praktyce niemożliwe jest, aby fizyczne zwalczanie terroryzmu poprzez prowadzenie działań rozpoznawczych oraz bojowych przy użyciu taktyki antyterrorystycznej wykonywali funkcjonariusze innych jednostek lub komórek organizacyjnych Policji. Wskazał również, że uprawnienia i kwalifikacje do udziału w działaniach bojowych realizowanych przez jednostkę lub komórkę antyterrorystyczną Policji nabywa się oraz potwierdza w procesie szkolenia i doskonalenia zawodowego określonego decyzją nr 86/95 Komendanta Głównego Policji z dnia 7 lipca 1995 r. w sprawie wprowadzenia do użytku służbowego programu szkolenia i doskonalenia zawodowego etatowych pododdziałów antyterrorystycznych Policji. W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że S. L. nigdy nie pełnił służby w jednostce lub komórce antyterrorystycznej Policji, jak również nie nabył uprawnień i kwalifikacji do udziału w działaniach bojowych, realizowanych przez taką jednostkę lub komórkę. Wnioskodawca powołał się na określone zakresami obowiązków czynności służbowe w postaci prowadzenia rozpracowań operacyjnych i postępowań przygotowawczych, pozyskiwanie osobowych źródeł informacji, realizowanie zadań obserwacyjno-interwencyjnych, uczestnictwo w szkoleniach zawodowych, sprawnościowych i bojowych. Wymienił też kilkanaście szkoleń i kursów, które ukończył w ramach doskonalenia zawodowego, w tym ukończony w 1994 r. kilkunastodniowy kurs techniki interwencji policyjnej, taktyki antyterrorystycznej i działań ochronnych dla policjantów Biura [...]. Trudno jednak uznać uczestnictwo w przedmiotowym kursie za równoznaczne z nabyciem uprawnień i kwalifikacji do udziału w działaniach bojowych realizowanych przez jednostkę antyterrorystyczną, której program szkolenia przewiduje ponad 120 dni. Organ dodał, że wymienionych przez S. L. czynności nie należy utożsamiać z działaniami bojowymi bądź fizycznym zwalczaniem terroryzmu. Dalej organ podniósł, że w myśl przepisu § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. emeryturę podwyższa się o 0,5% podstawy wymiaru za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, jeżeli funkcjonariusz w czasie wykonywania obowiązków służbowych podejmował, co najmniej 6 razy w ciągu roku, czynności operacyjno-rozpoznawcze lub dochodzeniowo-śledcze albo interwencje w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach, w których istniało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia. Warunkiem koniecznym uznania, że policjant uczestniczył w działaniach uprawniających do podwyższenia emerytury, wymienionych w § 4 pkt 1 cytowanego rozporządzenia, jest wystąpienie bezpośredniego zagrożenia jego życia lub zdrowia. Zagrożenie takie musi być realne, rzeczywiste, wprost wynikające, a niedające się jedynie przewidzieć. Zagrożenie to nie może mieć charakteru abstrakcyjnego, przewidywanego w przyszłości, lecz ma być obiektywne i konkretne. Prowadząc ponownie postępowanie wyjaśniające, z uwzględnieniem wytycznych zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 listopada 2010 r. (sygn. akt II SA/Wa 1181/10), uzyskano stanowisko Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] zawarte w piśmie z dnia [...] marca 2011 r. (l.dz. [...]), z którego wynika, że S. L. brał udział w realizacji spraw operacyjnych w zakresie przeszukania i zatrzymania: 1 raz - w 1994 r., 1 raz - w 1995 r., 1 raz - 1996 r., 2 razy - w 1997 r. oraz 1 raz - w 1998 r. W wyniku analizy przedmiotowych spraw nie stwierdzono, aby ich realizacja zagrażała życiu lub zdrowiu policjanta. W uzasadnieniu podniesiono, że ze stanowiska Dyrektora [...] (załącznik do pisma l.dz. [...] z dnia [...] marca 2011 r.) wynika, że przeprowadzono analizę całości dokumentacji archiwalnej za lata 1994-2008, znajdującej się w archiwum Komendy Wojewódzkiej Policji w [...]. Przedmiotowa dokumentacja w postaci akt kontrolnych spraw procesowych, jak również spraw operacyjnych, stanowi kompletną dokumentację, związaną z prowadzonymi czynnościami procesowymi i operacyjnymi przez funkcjonujące w latach 1994-2008 piony do [...], w strukturach których służbę pełnił S. L., w tym: Wydział [...] KWP w [...], Wydział [...] KWP w [...], Wydział [...] w [...] i Wydział [...] w [...] oraz kolejno powoływanych komórek organizacyjnych z siedzibą w [...] Zarządu w [...], zwanych dalej "komórką organizacyjną Policji [...] z siedzibą w [...]". Niezależnie od kolejno powoływanych struktur, zajmujących się problematyką zwalczania przestępczości [...], jak również ich nazewnictwa, miejscem pełnienia służby przez S. L. i realizacji spraw była wciąż ta sama komórka organizacyjna z siedzibą w [...]. W toku analizy akt wszystkich spraw operacyjnych i procesowych prowadzonych przez komórkę organizacyjną [...] z siedzibą w [...] odnotowano wykonywanie czynności zatrzymania w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu: 3 razy w 1995 r., 1 raz w 1996 r., 1 raz w 1999 r., 2 razy w 2000 r., 2 razy w 2001 r., 1 raz w 2002 r., 5 razy w 2004 r., 3 razy w 2005 r., 3 razy w 2006 r. i 1 raz w 2006 r. Poza wymienionymi wyżej przypadkami brak jest dokumentacji potwierdzającej udział S. L. w działaniach wymienionych w § 4 pkt 1 cytowanego rozporządzenia. Zdaniem organu, analiza całości materiałów zgromadzonych w postępowaniu wyjaśniającym nie dała podstaw do stwierdzenia, że S. L. pełnił w latach 1994-2008 służbę w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury na podstawie § 2 pkt 2 oraz § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. Podkreślić przy tym należy, że organ prowadząc postępowanie zwrócił się do wszystkich podmiotów, które mogły posiadać dokumentację związaną z przedmiotowym zagadnieniem, stąd brak możliwości pozytywnego rozstrzygnięcia żądania strony jest jednoznaczny. Wbrew twierdzeniom zainteresowanego organy w przedmiotowym postępowaniu nie były zobowiązane do poszukiwania dokumentów w innych organach, ani też przeprowadzania dowodów z zeznań świadków. Organ wyjaśnił, że postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia w porównaniu z postępowaniem poprzedzającym wydanie decyzji administracyjnej ma charakter uproszczony ze względu na niezbyt rozbudowaną jego regulację prawną, założoną w przepisach szybkość działania organu administracji, przy ograniczonym formalizmie czynności oraz szeroką dostępność tego postępowania dla różnych podmiotów. W tym kontekście za chybione uznał także zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu (art. 10 Kpa) poprzez uniemożliwienie mu wypowiedzenia się co do zebranego materiału i złożenia wniosków dowodowych w postaci oświadczeń przełożonych. W ocenie Komendanta Głównego Policji, przede wszystkim z uwagi na uproszczony charakter przeprowadzonego postępowania, nie ma potrzeby umożliwiania stronie wypowiedzenia się odnośnie zebranych w nim przez organ dokumentów. S. L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższe rozstrzygnięcie, zarzucając Komendantowi Głównemu Policji naruszenie: - art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - poprzez nieuwzględnienie oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w orzeczeniu tegoż Sądu z dnia 5 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 1181/10, w zakresie przestrzegania zasady praworządności, uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, dochodzenia prawdy obiektywnej, pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz świadomości i kultury prawnej obywateli, udzielania pomocy prawnej, oraz niewykonanie obowiązku rozpatrzenia sprawy ponownie merytorycznie w jej całokształcie poprzez brak rozpoznania wszystkich żądań, wniosków i zarzutów strony, zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, zaniechanie wyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności oraz zgodnego z prawem ustosunkowania się do nich w uzasadnieniu postanowienia; - art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 12, art. 24, art. 35. art. 36, art. 75 § 1 i 2, art. 77 § 1 i 4, art. 76 § 1 i 2, art. 78 § 1, art. 79 § 1 i 2, art. 80, art. 81, art. 83 § 3, art. 86, art. 89 § 1 i 2, art. 107 § 1 i 3, art. 136, art. 138 § 2, art. 156 § 1, art. 218 § 2 w zw. z art. 217 § 1 pkt 1) Kpa poprzez ich niezastosowanie; - § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej; - § 2 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej w zw. z ww. przepisami Kpa; - decyzji nr 86/95 KGP z dnia 7 lipca 1995 r. w sprawie wprowadzenia do użytku służbowego programu szkolenia i doskonalenia zawodowego etatowych pododdziałów antyterrorystycznych Policji; - zarządzenia nr 1041 KGP z dnia 28 września 2007 r. w sprawie szczegółowych zasad organizacji i zakresu działania komend, komisariatów i innych jednostek organizacyjnych Policji; - wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 maja 2002 r., sygn. akt II SA 944/00, z dnia 21 stycznia 1997 r., sygn. akt SA/Łd 3105/95, i wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Wa 1126/06; poprzez ich niezastosowanie, błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie w niniejszej sprawie. Na tej podstawie wniósł o stwierdzenie nieważności lub uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz w miarę możliwości poprzedzającego je postanowienia z dnia [...] września 2009 r. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 23 stycznia 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 955/12 oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku Sąd zwrócił uwagę na specyfikę postępowania w sprawie wydania zaświadczenia w tym zakresie zwłaszcza na możliwość wydania przez organ zaświadczenia jedynie w oparciu o posiadane przez niego dokumenty znajdujące się w prowadzonych ewidencjach, rejestrach czy zbiorach danych. Sąd ten zaznaczył, iż organ ponownie rozpatrując niniejszą sprawę zrealizował wytyczne zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 listopada 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1181/10 i uzupełnił zakres badania posiadanego materiału o dane z komórek organizacyjnych wskazanych w tym wyroku. Sąd podzielił wszystkie ustalenia poczynione przez organ i opierając się na analizie materiałów zgromadzonych w toku postępowania wyjaśniającego stwierdził, że S. L. pełnił w latach 1994-2008 służbę w warunkach nie uzasadniających podwyższenia emerytury na podstawie § 2 pkt 2 oraz § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. Podkreślił, że organ prowadząc postępowanie zwrócił się do wszystkich podmiotów, które mogły posiadać dokumentację związaną z przedmiotowym zagadnieniem, a brak możliwości pozytywnego rozstrzygnięcia żądania strony został stwierdzony jednoznacznie. Bowiem w sytuacji, gdy brak jest stosownej dokumentacji, wydanie zaświadczenia opartego jedynie na zeznaniach świadków prowadziłoby do naruszenia przepisu art. 218 Kpa. Żądanie wydania zaświadczenia nie może prowadzić do zbierania przez organ administracji nowych informacji, jakkolwiek może się wiązać z potrzebą aktualizacji lub przetworzenia posiadanych danych. Postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia w porównaniu z postępowaniem poprzedzającym wydanie decyzji administracyjnej ma charakter uproszczony ze względu na niezbyt rozbudowaną jego regulację prawną, założoną w przepisach szybkość działania organu administracji, przy ograniczonym formalizmie czynności oraz szeroką dostępność tego postępowania dla różnych podmiotów. Sąd zważył, iż zgodnie z art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin, w celu ustalenia okoliczności mających wpływ na prawo do świadczeń pieniężnych z tytułu zaopatrzenia emerytalnego lub ich wysokość, oraz na wypłatę albo wstrzymanie tych świadczeń, organ emerytalny może m.in. wzywać i przesłuchiwać zainteresowanych, świadków oraz zwracać się do biegłych o wydanie opinii i do innych organów o dokonanie czynności związanych z toczącym się postępowaniem, żądać od osób, zgłaszających wnioski o świadczenia, przedstawienia dowodów uzasadniających prawo do świadczeń i ich wysokości. Poza tym, po myśli art. 32 ust. 1 cytowanej ustawy, prawo do zaopatrzenia emerytalnego i wysokość świadczeń pieniężnych z tytułu tego zaopatrzenia ustala się w formie decyzji, a zatem w ramach postępowania administracyjnego. Dlatego też S. L. uczestnicząc jako strona w przedmiotowym postępowaniu może w pełni realizować swoje ustawowe uprawnienia w dążeniu do uzyskania korzystnego dla siebie rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu zarzut S. L. naruszenia art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest nieuprawniony, ponieważ organ w sposób prawidłowy i wnikliwy wykonał wytyczne zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 1181/10. S. L. wniósł skargę kasacyjną, zaskarżając w niej wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 stycznia 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 955/12 w całości. W wyniku rozpoznania powyższej skargi, Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 12 grudnia 2013 r. sygn. akt I OSK 997/13 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. W wytycznych zawartych w uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, co następuje: W zakresie podstawy naruszenia prawa materialnego zasadnie skarga kasacyjna podnosi fakt, iż badając dowody dotyczące służby skarżącego ewentualnie spełniającej przesłanki z § 2 pkt 2 cytowanego wyżej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. nie rozważono charakteru aktów prawnych, na jakie powołał się organ w ramach wykazania uprawnień i kwalifikacji opisanych w literach a) i b) tego przepisu. Chodzi o akty Komendanta Głównego Policji – powołane wyżej zarządzenie nr 1041 i decyzję nr 86/95, w tym przede wszystkim o uprawnienia do ich wydania i skutków w odniesieniu do skarżącego. Poza tym nie poddano przekonującej analizie wszystkich przesłanek tego przepisu w świetle szczegółowych twierdzeń skarżącego. W § 2 pkt 2 wyraźnie powiada się, że podwyższenie emerytury może mieć miejsce za każdy rok służby pełnionej bezpośrednio w zwalczaniu fizycznym terroryzmu, jeżeli funkcjonariusz spełnia łącznie warunki wymienione w lit. a) oraz b). Pewne elementy zawartych tamże przesłanek wymagają uściślenia, oceny, lecz winna to być ocena pewna, wiarygodna, logiczna, oczywista i poparta argumentami prawnymi. Przeto należało wnikliwie rozważyć, o jakich uprawnieniach i kwalifikacjach oraz udziale, w jakich działaniach bojowych lub w procesie szkolenia, traktuje ów przepis. Jeśli zaś chodzi o przesłanki z § 4 pkt 1 tegoż rozporządzenia, to trafnie autorka skargi kasacyjnej zarzuca wadliwość jego interpretacji. Co prawda ani organ, ani Sąd meriti tego wyraźnie nie stwierdzili, wszak należy przyjąć, że zastosowali jego wykładnię literalną, pozwalającą na podwyższenie emerytury tym funkcjonariuszom, którzy pełnili służbę w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, jeżeli podczas wykonywania służby podejmowali oni opisane tam działania w sytuacjach, w których istniało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia. Tymczasem oba zwroty są rozłączne i mają odmienne znaczenia. Przede wszystkim zwrot "w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu" jest zwrotem szerszym od zwrotu "w sytuacjach, w których istniało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia". Omawiane rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. zostało wydane na podstawie art. 15 ust. 6 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin. Stanowi on podstawę do określenia szczegółowych warunków podwyższania emerytury, o których mowa w ust. 2 i 3, z uwzględnieniem sformułowanych tamże kryteriów. Nie mieści się w nim uprawnienie do poszerzania ani zawężania zwrotów i instytucji oraz uprawnień wynikających z tej ustawy. W ust. 2 pkt 3 art. 15 tej ustawy przewidziano uprawnienie do wyższych świadczeń z tytułu "służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu", nie zawężając go do sytuacji bezpośredniego zagrożenia życia lub zdrowia. Zatem przepis rozporządzenia ogranicza zakres uprawnienia uregulowanego ustawą, nie mając ku temu podstaw. Na kanwie tej sprzeczności pomiędzy przepisami ustawy i rozporządzenia orzecznictwo – powołując się na utrwaloną praktykę upoważniającą sądy do odmowy zastosowania przepisów rangi podustawowej sprzecznych z Konstytucją (na mocy art. 178 Konstytucji RP) - wypracowało pogląd o istnieniu podstaw do odmowy stosowania przesłanki "bezpośredniego zagrożenia życia i zdrowia", jako wykraczającej poza delegację ustawową (p. wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w: Gliwicach z dnia 13 marca 2008 r., sygn. akt IV SA/Gl 1014/07, z dnia 1 grudnia 2011 r., sygn., akt IV SA/Gl 347/11, Gdańsku z dnia 27 stycznia 2011 r., sygn. akt III SA/Gd 535/10, Warszawie z dnia 8 września 2010 r., sygn. akt VIII SA/Wa 393/10, Opolu z dnia 8 kwietnia 2010 r., sygn. akt II SA/Op 178/10, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Do tego zagadnienia w sprawie się nie odniesiono. Tymczasem Naczelny Sąd Administracyjny w obecnym składzie to stanowisko podziela, jak też argumentację tamże prezentowaną. A skoro tak, to brak jakichkolwiek rozważań w tej materii, jak też dokonanie oceny materiałów zgromadzonych w postępowaniu administracyjnym, bez uwzględnienia tego stanowiska, skutkować musiały przyjęciem niepoprawności poczynionych ustaleń w odniesieniu do przesłanek omawianego przepisu. Przeto również i z tej przyczyny zaskarżony wyrok nie mógł się ostać. W toku ponownego rozpoznania sprawy rzeczą Sądu I instancji będzie wnikliwa ocena poczynionych przez organ ustaleń faktycznych, szczególnie w świetle materialnoprawnych przesłanek żądania, a także zbadanie czy zebrany materiał obejmuje całość dowodów pozwalających na wydanie zaświadczenia, a więc czy nie należało przeprowadzić innych jeszcze dowodów, które sygnalizował skarżący. Na tej podstawie oceni legalność zaskarżonego postanowienia, po czym wyda właściwej treści rozstrzygnięcie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po ponownym rozpoznaniu sprawy zważył, co następuje. Zgodnie z art. 190 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.): "Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny". Analizując niniejszą sprawę we wskazanym przez Naczelny Sąd Administracyjny kierunku, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę za niezasadną. Na wstępie należy wyjaśnić, iż w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 1181/10 Sąd ten nie podzielił zarzutów podniesionych przez skarżącego w piśmie procesowym z dnia [...] października 2010 r., a dotyczących niekonstytucyjności przepisów § 2 pkt 2 oraz § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. Nr 86, poz. 734), z uwagi na przekroczenie delegacji ustawowej zawartej w art. 15 ust. 6 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67 ze zm.). Ustawodawca w art. 15 ust. 6 ww. ustawy upoważnił Radę Ministrów do określenia w drodze rozporządzenia, szczegółowych warunków podwyższania emerytury, o których mowa w ust. 2 i 3 tego artykułu. Analiza treści przepisów art. 15 ust. 2, 3 i 6 ustawy, w powiązaniu z przepisami rozporządzenia wykonawczego, prowadzi w ocenie Sądu do wniosku, iż określając szczegółowe warunki podwyższania emerytury za każdy rok służby pełnionej bezpośrednio w zwalczaniu fizycznym terroryzmu oraz w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu w § 2 pkt 2 oraz § 4 pkt 1 rozporządzenia Rada Ministrów nie wykroczyła poza zakres delegacji ustawowej. Powyższa ocena prawna wyrażona w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 1181/10 jest w niniejszej sprawie kluczowa do stosowania i rozumienia przepisów prawa dotyczących przesłanek warunkujących uprawnienie do podwyższenia emerytury w rozumieniu art. 15 ust. 6 i art. 38 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin oraz w rozumieniu przepisów wykonawczych do wyżej wskazanych przepisów ustawy to jest przede wszystkim przepisów § 2 pkt 2 oraz § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej. W sposób zgodny z wyżej zaprezentowaną wykładnią należy także rozumieć przepisy zarządzenia nr 1041 i decyzje nr 86/95 wydane przez Komendanta Głównego Policji. W tym aspekcie sprawy należy wyraźnie podkreślić, iż z takim rozumieniem przepisów zaprezentowanym w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 5 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 1181/10 musiał godzić się skarżący, skoro wyroku tego nie zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem niezależnie od poglądów przedstawionych w innych orzeczeniach sądów administracyjnych (wyroki WSA w Gliwicach z dnia 13 marca 2008 r., sygn. akt IV SA/Gl 1014/07, z dnia 1 grudnia 2011 r., sygn. akt IV SA/Gl 347/11; WSA w Gdańsku z dnia 27 stycznia 2011 r., sygn. akt III SA/Gd 535/10; WSA w Warszawie z dnia 8 września 2010 r., sygn. akt VIII SA/Wa 393/10; WSA w Opolu z dnia 8 kwietnia 2010 r., sygn. akt II SA/Op 178/10), pogląd przedstawiony w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 5 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 1181/10 stał się wiążący na zasadzie przepisu art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Zatem, nawiązując do wytycznych zawartych w uzasadnieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku z dnia 12 grudnia 2013 r. sygn. akt I OSK 997/13, trudno jest dokonać innej wykładni przepisów wykonawczych do art. 15 ust. 6 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin nie naruszając zasad wskazanych w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 5 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 1181/10. Nadto z analizy powyższego przepisu ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. wynika, iż to właśnie wyjątkowy charakter działań i sposób pełnienia służby determinuje ocenę tych działań i szczególnych warunków pełnienia służby przez danego funkcjonariusza, skutkujący podwyższeniem jego emerytury. Podkreślić tu należy, że do takich szczególnych warunków ustawa wprost zalicza pełnienie służby polegające na: - przebywaniu pod wodą i w podwyższonym ciśnieniu dla nurków i płetwonurków; - wykonywaniu lotu w składzie personelu latającego na samolotach tłokowych i śmigłowcach; - wykonaniu skoków spadochronowych; - okresie pełnienia służby na jednostkach pływających: 1) w rozminowaniu i oczyszczaniu terenu z przedmiotów wybuchowych, w służbie wywiadowczej za granicą z wykonywaniem czynności operacyjno-rozponawczych lub kierowaniem takimi czynnościami, działaniach ratowniczych, w fizycznej ochronie osób i mienia w warunkach zagrożenia, 2) bezpośredniej ochrony i opieki nad osadzonymi w oddziałach dla nosicieli wirusa HIV, dla osadzonych wymagających stosowania szczególnych środków leczniczo-wychowawczych i osadzonych szczególnie niebezpiecznych w okresie do dnia 31 sierpnia 1998 r. oraz w oddziałach dla osadzonych niebezpiecznych i w oddziałach terapeutycznych dla skazanych z zaburzeniami psychicznymi lub upośledzonych umysłowo po dniu 1 września 1998 r., oraz okresy pełnienia służby na froncie w czasie wojny i w strefie działań wojennych. Dlatego też analizując przepisy § 2 i § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. należy mieć na względzie, iż wskazane w tym rozporządzeniu zasady pełnienia służby - tu zwłaszcza istotne dla rozstrzygnięcia tej sprawy zasady wskazane w § 2 pkt 2) i § 4 pkt 1) - winny posiadać co najmniej tożsamy stopień ryzyka niebezpieczeństwa, co sposoby pełnienia służby wskazane w ustawie i ryzyko to musi odnosić się wprost do funkcjonariusza wykonującego określone zadania. Zatem mając na względzie tak wysoko postawioną poprzeczkę przez przepisy ustawowe, co do zakwalifikowania pełnienia służby w szczególnych warunkach, trafne jest uznanie organu, w oparciu o treść powyższych przepisów i treść zarządzenie nr 1041 oraz decyzji nr 86/95 Komendanta Głównego Policji, iż S. L. w rozumieniu tych przepisów nigdy nie pełnił służby w jednostce lub komórce antyterrorystycznej Policji, jak również nie nabył uprawnień i kwalifikacji do udziału w działaniach bojowych, realizowanych przez taką jednostkę lub komórkę. Zgodnie z wytycznymi zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 5 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 1181/10, organ przeprowadził postępowanie wyjaśniające w przedmiocie istnienia podstaw do wydania S. L. żądanego zaświadczenia w oparciu o przepisy § 2 pkt 2 oraz § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej. Organ uzupełnił we wskazany w uzasadnieniu tego wyroku sposób materiał dowodowy. Za służbę pełnioną bezpośrednio w zwalczaniu fizycznym terroryzmu uważa się służbę w jednostce lub komórce antyterrorystycznej, zgodnie z § 36 zarządzenia nr 1041 Komendanta Głównego Policji z dnia 28 września 2007 r. w sprawie szczegółowych zasad organizacji i zakresu działania komend, komisariatów i innych jednostek organizacyjnych Policji (Dz. Urz. KGP Nr 18, poz. 135 ze zm.). W jego świetle do zakresu działania samodzielnego pododdziału antyterrorystycznego Policji należy w szczególności fizyczne zwalczanie terroryzmu poprzez prowadzenie działań rozpoznawczych oraz bojowych przy użyciu taktyki antyterrorystycznej, zmierzających do likwidowania zamachów terrorystycznych, a także przeciwdziałanie zdarzeniom o takim charakterze; (...). W praktyce niemożliwe jest, aby fizyczne zwalczanie terroryzmu poprzez prowadzenie działań rozpoznawczych oraz bojowych przy użyciu taktyki antyterrorystycznej wykonywali funkcjonariusze innych jednostek lub komórek organizacyjnych Policji. Uprawnienia i kwalifikacje do udziału w działaniach bojowych realizowanych przez jednostkę lub komórkę antyterrorystyczną Policji nabywa się oraz potwierdza w procesie szkolenia i doskonalenia zawodowego określonego decyzją nr 86/95 Komendanta Głównego Policji z dnia 7 lipca 1995 r. w sprawie wprowadzenia do użytku służbowego programu szkolenia i doskonalenia zawodowego etatowych pododdziałów antyterrorystycznych Policji. Kandydaci do pododdziałów antyterrorystycznych Policji oraz policjanci pełniący służbę w tych pododdziałach poddawani są specjalnemu badaniu przez komisję lekarską, w wyniku którego wydawane jest orzeczenie o zdolności do służby w pododdziałach antyterrorystycznych Policji (rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji dnia 9 lipca 1991 r. w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych). Natomiast w myśl przepisu § 4 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. emeryturę podwyższa się o 0,5% podstawy wymiaru za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, jeżeli funkcjonariusz w czasie wykonywania obowiązków służbowych podejmował, co najmniej 6 razy w ciągu roku, czynności operacyjno-rozpoznawcze lub dochodzeniowo-śledcze albo interwencje w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach, w których istniało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia. Warunkiem koniecznym uznania, że policjant uczestniczył w działaniach uprawniających do podwyższenia emerytury, jest wystąpienie bezpośredniego zagrożenia jego życia lub zdrowia. Zagrożenie takie musi być realne, rzeczywiste, wprost wynikające, a niedające się jedynie przewidzieć. Zagrożenie to nie może mieć charakteru abstrakcyjnego, przewidywanego w przyszłości, lecz ma być obiektywne i konkretne. Prowadząc ponownie postępowanie wyjaśniające, z uwzględnieniem wytycznych zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 listopada 2010 r. (sygn. akt II SA/Wa 1181/10), uzyskano stanowisko Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] zawarte w piśmie z dnia [...] marca 2011 r. ([...]), z którego wynika, że S. L. brał udział w realizacji spraw operacyjnych w zakresie przeszukania i zatrzymania: 1 raz - w 1994 r., 1 raz - w 1995 r., 1 raz - 1996 r., 2 razy - w 1997 r. oraz 1 raz - w 1998 r. W wyniku analizy przedmiotowych spraw nie stwierdzono, aby ich realizacja zagrażała życiu lub zdrowiu policjanta. W uzasadnieniu podniesiono, że ze stanowiska Dyrektora [...] (załącznik do pisma [...] z dnia [...] marca 2011 r.) wynika, że przeprowadzono analizę całości dokumentacji archiwalnej za lata 1994-2008, znajdującej się w archiwum Komendy Wojewódzkiej Policji w [...]. Przedmiotowa dokumentacja w postaci akt kontrolnych spraw procesowych, jak również spraw operacyjnych, stanowi kompletną dokumentację, związaną z prowadzonymi czynnościami procesowymi i operacyjnymi przez funkcjonujące w latach 1994-2008 piony [...], w strukturach których służbę pełnił S. L., w tym: Wydział [...] w [...], Wydział [...] w [...], Wydział [...] w [...]i Wydział [...] w [...]oraz kolejno powoływanych komórek organizacyjnych z siedzibą w [...] Zarządu w [...], zwanych dalej "komórką organizacyjną Policji [...] z siedzibą w [...]". Niezależnie od kolejno powoływanych struktur, zajmujących się problematyką zwalczania przestępczości [...], jak również ich nazewnictwa, miejscem pełnienia służby przez S. L. i realizacji spraw była wciąż ta sama komórka organizacyjna z siedzibą w [...]. W toku analizy akt wszystkich spraw operacyjnych i procesowych prowadzonych przez komórkę organizacyjną [...] z siedzibą w [...] odnotowano wykonywanie czynności zatrzymania w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu: 3 razy w 1995 r., 1 raz w 1996 r., 1 raz w 1999 r., 2 razy w 2000 r., 2 razy w 2001 r., 1 raz w 2002 r., 5 razy w 2004 r., 3 razy w 2005 r., 3 razy w 2006 r. i 1 raz w 2007 r. Poza wymienionymi wyżej przypadkami brak jest dokumentacji potwierdzającej udział S. L. w działaniach wymienionych w § 4 pkt 1 cytowanego rozporządzenia. Z uwagi na powyższe ustalenia, w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy we wskazanym przez Naczelny Sąd Administracyjny kierunku, skargę S. L. należy uznać za chybioną, zaś wskazane w niej zarzuty naruszenia przepisów postępowania administracyjnego oraz prawa materialnego za niezasadne. W niniejszej sprawie nie sposób także nie dostrzegać specyfiki postępowania administracyjnego o wydanie zaświadczenia, zakreślonymi art. 217 i nast. Kpa. Organ może wydać żądane zaświadczenie jedynie w oparciu o posiadane w swoich zasobach dane. Zatem zaświadczenie dotyczy jedynie stanu wiedzy organu w określonym czasie. Z tych też względów raz wydane zaświadczenie nie stanowi res iudicata i w każdym czasie, na wniosek zainteresowanego, może zostać zastąpione innym zaświadczeniem, o innej treści, stosownie do udokumentowanego aktualnego stanu wiedzy organu w danym przedmiocie. Porównując zakres pierwotny wniosku skarżącego z przedstawionymi przez niego danymi, co do szczególnych warunków pełnienia przez niego służby, wskazać należy, iż skarżący obecnie (skarga) wskazuje na kilka przykładów swoich działań jak np. grupy przestępczej [...], grupy przestępczej [...], grupy przestępczej [...], swojego działania w ramach akcji "[...]". Wskazać w tej materii należy, iż są to nowe okoliczności, na które skarżący powołuje się po zakończeniu postępowania administracyjnego zakończonego postanowieniem z dnia [...] marca 2012 r. Zatem skoro skarżący dysponuje pewną wiedzą, mogącą wskazać na istnienie innych dokumentów potwierdzających szczególny charakter jego służby albo szczególny charakter wykonywanych przez niego czynności, które mogłyby skutkować uprawnieniem do zwiększenia emerytury w rozumieniu art. 15 ust. 6 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin oraz w rozumieniu przepisów wykonawczych wydanych w oparciu o ten przepis, to może wszcząć w tej materii nowe postępowanie o wydanie zaświadczenia, wskazując na te nowe okoliczności sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny może rozpoznawać skargę jedynie w kontekście stanu faktycznego sprawy z chwili daty wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia ostatecznego organu, a ściślej – w sprawie o wydanie zaświadczenia - według stanu faktycznego sprawy odnotowanego w dokumentacji organu na datę wydania rozstrzygnięcia ostatecznego organu. Reasumując, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się, aby w niniejszej sprawie doszło do istotnego, mającego wpływ na jej wynik, naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, które mogłyby skutkować uchyleniem zaskarżonych postanowień. Dlatego, mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 132, art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku.