II SA/Wa 796/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski Sędziowie WSA Przemysław Szustakiewicz Sławomir Antoniuk (spr.) Protokolant specjalista Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 września 2011 r. sprawy ze skargi R. G. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] ([...]), 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, 3. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącego R. G. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] cofającą R. G. pozwolenie na broń palną myśliwską. W uzasadnieniu powyższej decyzji Komendant Główny Policji podniósł, iż postępowanie w sprawie cofnięcia R. G. pozwolenia na broń palną myśliwską zostało wszczęte z uwagi na uzyskanie przez organ I instancji informacji, iż Prokurator Prokuratury Rejonowej w [...] postanowieniem z dnia [...] maja 2010 r., sygn. akt. [...] postawił wymienionemu zarzut popełnienia czynu z art. 286 § 3 k.k. (przestępstwo przeciwko mieniu), polegającego na tym, iż w dniu [...] czerwca 2009 r. w miejscowości [...], gm. [...] na terenie prowadzonej przez siebie firmy [...], działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadził do niekorzystnego rozporządzeniem mieniem [...], w ten sposób, iż wprowadził go w błąd, co do faktycznej wartości usług holowania pojazdu zrealizowanej w dniu [...] czerwca 2009 r. i konieczności zapłaty kwoty 150 zł zamiast kwoty 10 zł, wynikającej z umowy świadczenia usług, powodując straty w kwocie 140 zł na szkodę [...], po przyjęciu, iż czyn ten stanowi wypadek mniejszej wagi, tj. art. 286 § 3 k.k. Na podstawie okoliczności wskazanych w tym postanowieniu organ I instancji zaliczył stronę do osób, co do których istnieje obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w konsekwencji czego wydał decyzję administracyjną cofającą jej pozwolenie na broń, przyjmując za podstawę prawną rozstrzygnięcia art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Od tej decyzji pełnomocnik strony wniósł odwołanie do Komendanta Głównego Policji, wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania. Pełnomocnik strony zarzucił organowi naruszenie prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wskazując, iż postępowanie karne, które toczyło się w stosunku do odwołującego się zakończyło się wydaniem przez Sąd Rejonowy w [...] w dniu [...] grudnia 2010 r. wyroku warunkowo umarzającego postępowanie. Pełnomocnik strony powołał się na pozytywne opinie o swoim mocodawcy w miejscu zamieszkania, Zarządzie Okręgowym PZŁ w [...], Kole Łowieckim "[...]" w [...] oraz zgodne z przepisami przechowywanie przez niego broni. Podkreślił również, iż decyzja wydana przez organ I instancji była niezgodna z kierunkiem orzecznictwa NSA, przy czym na poparcie swojego stanowiska przywołał wyrok NSA z dnia 31 października 2008 r. sygn. akt. II OSK 1302/07. Organ odwoławczy nie znalazł podstaw do uwzględnienia odwołania strony i rozstrzygnięciem z dnia [...] lutego 2011 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W motywach rozstrzygnięcia Komendant Główny Policji wskazał, iż po wydaniu decyzji przez organ I instancji stan faktyczny w sprawie uległ zmianie, a zatem organ odwoławczy był zobowiązany do jego uwzględnienia w trakcie prowadzonego postępowania odwoławczego. Organ II instancji wskazał także, iż dyspozycja art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji nakazuje organowi Policji cofnięcie pozwolenia na broń w przypadku, gdy daną osobę można uznać za należącą do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6, tj. do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takiego przestępstwa. Oceniając zatem sprawę R. G. organ odwoławczy nie był związany treścią prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w [...], co do zastosowanej instytucji warunkowego umorzenia postępowania karnego o czyny z art. 286 § 3 k.k. (oszustwo). Komendant Główny Policji mógł natomiast, co też uczynił, ocenić to orzeczenie w kontekście dyspozycji art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Istotny bowiem w tym postępowaniu jest nie tyle fakt skazania czy rodzaj i wymiar zastosowanej kary, a rodzaj czynu i okoliczności jego popełnienia. Z odpisu zaś wyroku Sądu Rejonowego w [...] bezspornie wynika, że R. G. popełnił przestępstwo z art. 286 § 3 k.k. Powyższe przestępstwo stanowi czyn z katalogu przestępstw przeciwko mieniu. Zatem w ocenie organu Policji R. G. należy zaliczyć do osób, które pozwolenia na broń posiadać nie powinny. Ocena ta mieści się w granicach swobodnej oceny dowodów, do której organy Policji mają prawo na podstawie art. 80 k.p.a. i w przypadku strony nie jest ona dowolna, ponieważ ma potwierdzenie w materiale dowodowym. W świetle powyższego okoliczność nie budzi żadnych wątpliwości, iż R. G. zarzucany mu czyn popełnił. Zgodnie zaś z orzecznictwem sam fakt popełnienia powyższego przestępstwa uzasadnia cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni (przykładowo wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 lutego 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 1963/08). Zastosowanie prawno-karnej instytucji warunkowego umorzenia postępowania jest bowiem możliwe tylko wtedy, gdy sprawcy przestępstwa można przypisać winę choć nieznaczną, a zatem także ustalić, iż ponosić on może odpowiedzialność karną za popełniony czyn. Prawnokarna ocena strony, iż nie popełni w przyszłości przestępstwa nie jest równoznaczna z brakiem obaw użycia broni w sposób, o którym mowa w art. 15 ust. 1. pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Zakres tych ocen jest różny, albowiem możliwość stworzenia zagrożenia dla bezpieczeństwa i porządku publicznego nie jest zawsze tożsama z ewentualnym ukaraniem za popełnienie przestępstwa. W wyroku z dnia 22 listopada 2006 r., sygn. akt II OSK 1366/05 NSA uznał za zasadne, przyjmując, że warunkowe umorzenie postępowania karnego nie jest oczywiście równoznaczne z wyrokiem skazującym, ale zawiera w sobie - implicite - stwierdzenie popełnienia przestępstwa, cofnięcie pozwolenia na broń przy popełnieniu czynów uzasadniających obawę, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji (za wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 12 lutego 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 1963/08). Odnosząc się zatem do zarzutów odwołania organ stwierdził, iż sfera ustaleń poczynionych na gruncie prawa karnego jest kwestią odrębną w stosunku do postępowania administracyjnego. Okoliczność, że w stosunku do strony orzeczono warunkowe umorzenie postępowania karnego na okres próby 2 lat, nie ma znaczenia dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, ponieważ przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy nie uzależnia istnienia obawy możliwości użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego od rodzaju i wymiaru orzeczonej przez sąd kary za przestępstwo, czy też zastosowanych środków probacyjnych. Cofnięcie pozwolenia na broń nie jest dodatkową karą, a jedynie administracyjnoprawnym skutkiem naruszenia przez stronę przepisów materialnego prawa karnego. Ponadto, poprzez obligatoryjny charakter art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji ustawodawca przyznał bezwzględny prymat interesowi społecznemu przed interesem strony w sytuacji, gdy przesłanki art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy zostaną spełnione. Wykluczone jest więc zachowanie pozwolenia na broń osobie, która należy do osób w tym przepisie prawa wskazanych. Tym samym tego rodzaju dowody, jak pozytywna opinia o stronie z miejsca jej zamieszkania i z PZŁ Zarządu Okręgowego w [...], macierzystego koła łowickiego, czy protokół z kontroli warunków przechowywania broni, nie mają istotnego znaczenia dla sposobu rozstrzygnięcia postępowania administracyjnego, ponieważ interes strony ustępuje na rzecz interesu społecznego. Organ odwoławczy podniósł, że nie neguje, iż w środowisku lokalnym, nie ma do strony zastrzeżeń. Nie eliminuje to jednak faktu, iż strona dopuściła się czynu godzącego w mienie, a wyrok warunkowo umarzający postępowanie karne za ten czyn znajduje się w obrocie prawnym. Stan faktyczny niniejszej sprawy potwierdza więc spełnienie dyspozycji art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, co zgodnie z treścią jej art. 18 ust. 1 pkt 2 wyklucza możliwość posiadania przez stronę pozwolenia na broń palną. Decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2011 r. stała się przedmiotem skargi wniesionej przez pełnomocnika R. G. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Strona podnosząc zarzut błędnej interpretacji art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji oraz naruszenia art. 6, 7, 8, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie od organu administracji zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik strony podniósł m.in., iż postępowanie administracyjne nie było prowadzone "pod kątem" ustalenia bądź wykluczenia przesłanki "uzasadnionej obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego". Było to wynikiem błędnego ustalenia, iż skarżący należy do grona osób wyszczególnionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji tylko na podstawie wyroku Sądu Rejowego w sprawie o warunkowym umorzeniu postępowania karnego. Bezpodstawnie organy przyjęły, iż skarżący popełnił przestępstwo z art. 286 § 3 k.k. W sprawie skarżącego ustalenia zawarte w orzeczeniu o warunkowym umorzeniu postępowania pozwalają wnioskować, iż czyn ten stanowi przypadek mniejszej wagi, szkoda pokrzywdzonego jest minimalna i wynosi 140 zł, co w innych okolicznościach stanowiłoby wykroczenie oraz czynności sprawczych nie wykonał skarżący, który poniósł odpowiedzialność jako właściciel przedsiębiorstwa. Uzasadniona obawa z art. 15 ust. 1 pkt 6 powołanej ustawy dotyczy przewidywań zachowania posiadacza broni w przyszłości. Może ją uzasadniać dotychczasowe postępowanie danej osoby względnie ujemne cechy charakteru, których w świetle opinii o skarżącym niemożna się doszukać. Ponadto istnieje pozytywna prognoza, która legła u podstaw warunkowego umorzenia postępowania karnego, iż skarżący nie popełni przestępstwa w przyszłości i będzie przestrzegał porządku prawnego. Organ Policji, co do osób, które nie zostały skazane za przestępstwa wyszczególnione w art. 15 ust. 1 pkt 6 powołanej ustawy, musi szczegółowo przeanalizować i uzasadnić swoja obawę, czego w niniejszej sprawie nie uczyniono. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał argumentację przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi organ wskazał m.in., iż warunkowe umorzenie postępowania, zgodnie z art. 66 § 1 k.k., sąd może zastosować tylko i wyłącznie gdy wina choć nieznaczna i okoliczności czynu, a tym samym sprawstwo osoby oskarżonej, nie budzą wątpliwości. Dlatego też, skoro ustawodawca przesądził, że uzasadnioną obawę wzbudzaj wszyscy podejrzani o popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu i mieniu, a przecież sprawstwo niektórych z nich może zostać niepotwierdzone lub nawet wykluczone, np. czyn będący przedmiotem postępowania okaże się nie wypełniać znamion ww. przestępstw, to tym bardziej taką obawę można przyjąć, gdy czyn i jego sprawstwo zostało ustalone prawomocnym wyrokiem sądu warunkowo umarzającym postępowanie karne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga zasługuje na uwzględnienie z powodów zasygnalizowanych przez pełnomocnika skarżącego. Zgodnie z art. art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. Zgodnie zaś z treścią art. 15 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie, stanowisko organów Policji, iż prawomocny wyrok Sądu warunkowo umarzający postępowanie karne o przestępstwo zakwalifikowane jako przeciwko mieniu wiąże się automatycznie z woli ustawodawcy z obawą użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego, na gruncie powołanych przepisów ustawy o broni i amunicji, jest pozbawione uzasadnionych postaw. Sąd nie podziela poglądu, iż skoro ustawodawca przesądził, że uzasadnioną obawę wzbudzają wszyscy podejrzani o popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu i mieniu, to tym bardziej taką obawę można przyjąć, gdy czyn i jego sprawstwo zostało ustalone prawomocnym wyrokiem sądu warunkowo umarzającym postępowanie karne. Trzeba zwrócić uwagę, iż przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji był przedmiotem uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2009 r. w sprawie sygn. akt II OPS 4/09 (publ. ONSAiWSA 2010 Nr 1, poz. 5). Zapoznawszy się z uzasadnieniem tej uchwały stwierdzić należy, iż użycie słów "w szczególności", poprzedzające wymienienie osób, które zostały skazane za popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oznacza, że co do tych osób ustawodawca sam rozstrzygnął, iż co do nich istnieje obawa sprzecznego z prawem użycia broni. Jednak przedstawiona wyżej analiza omawianej normy prawnej ograniczona została w powyższej uchwale do osób skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu. Organ nie musi, wobec tych osób przeprowadzać oceny, czy obawa rzeczywiście istnieje, gdyż oceny tej dokonał już ustawodawca w sposób wiążący. Wobec skazanych za popełnienie przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu wystarczy zatem ustalić fakt skazania prawomocnym wyrokiem sądowym. Odmiennie jednak przedstawia się sytuacja osób, wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie określonych przestępstw lub wobec których został wydany wyrok o warunkowym umorzeniu postępowania, albowiem jak wskazał sam organ odwoławczy nie jest to wyrok skazujący. W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie, pomimo rozbieżności w orzecznictwie sądowo-administracyjnym (patrz orzeczenia powołane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji), nie ma uzasadnienia prawnego zrównywanie osób skazanych prawomocnym wyrokiem Sądu za popełnienie przestępstw wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy z osobami wobec który postępowanie karne jest prowadzone, a wynik tego postępowania (nie tracąc z pola widzenia fundamentalnej zasady domniemania niewinności) jest niepewny. Analogicznie nie można zrównywać osoby skazanej prawomocnym wyrokiem za popełnienie przestępstwa wymienionego w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji z osobą wobec, której zastosowano warunkowe umorzenie postępowania karnego. Organ ma rację twierdząc, iż Sąd stosując instytucję z art. 66 § 1 k.k., nie może mieć wątpliwości co do popełnionego czynu. Taki brak wątpliwości wynika przede wszystkim z postawy sprawcy i złożenia przez niego wiarygodnych wyjaśnień. Jednak trzeba wziąć pod uwagę, iż najistotniejszą przesłanką warunkowego umorzenia postępowania, jest to, aby wina sprawcy i społeczna szkodliwość popełnionego przez niego czynu nie były znaczne. Wskazane w art. 66 § 1 k.k. właściwości i warunki osobiste sprawcy, jego postawa i dotychczasowy sposób życia stanowią odrębną przesłankę warunkowego umorzenia postępowania. W doktrynie przyjmuje się, iż nie mogą one być uwzględniane w ocenie społecznej szkodliwości popełnionego czynu i winy sprawcy, tj. przemawiać za ich "znacznością" lub "nieznacznością". Trzeba zatem przyjąć, że przesłanka ta wchodzi w grę dopiero po ustaleniu, iż społeczna szkodliwość czynu i wina sprawcy nie są znaczne. W razie ustalenia znacznego stopnia społecznej szkodliwości czynu lub winy warunkowe umorzenie nie jest dopuszczalne, chociażby postawa sprawcy i jego dotychczasowe życie zasługiwały na pozytywną ocenę (patrz komentarz do art. 66 Kodeksu karnego, Marek Andrzej, Komentarz LEX 2010). Mając na uwadze różne konsekwencje prawne jakie dla osoby popełniającej czyn przestępczy wiąże warunkowe umorzenie postępowania i skazanie, jak też stanowisko NSA w ww. uchwale, niewątpliwie nie można zrównywać tych dwóch instytucji prawa karnego w postępowaniu administracyjnym o cofnięcie pozwolenia na broń. Podkreślenia wymaga, iż prezentowany pogląd został zaakceptowany przez ustawodawcę, który w art. 1 pkt 10 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o zmianie ustawy o broni i amunicji oraz ustawy o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U. Nr 51, poz. 263) dokonał zmiany treści art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, rezygnując chociażby ze stosowania sankcji cofnięcia pozwolenia na broń w stosunku osób, wobec których wszczęto postępowanie karne. W obecnym brzmieniu przepis ten wiąże obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń tylko ze skazaniem prawomocnym orzeczeniem: a) za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe, b) za nieumyślne przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu, przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo, gdy sprawca zbiegł z miejsca zdarzenia. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 marca 2011 r. sygn. akt II OSK 559/10 (publikowanym w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych) zwrócił uwagę na potrzebę odstąpienia od stosowania wyłącznie wykładni gramatycznej w postępowaniu dotyczącym cofnięcia pozwolenia na broń w sytuacji, gdy posiadacz pozwolenia na broń nie został skazany prawomocnym wyrokiem za jedno z przestępstw wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, albowiem przemawia za tym zasada proporcjonalności wynikająca z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. W wyroku z 22 września 2005 r. (sygn. Kp 1/05, OTK ZU nr 8/A/2005, poz. 93). Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że zasada proporcjonalności - z jednej strony - stawia przed ustawodawcą "wymóg stwierdzenia rzeczywistej potrzeby dokonania (...) ingerencji w zakres prawa bądź wolności jednostki. Z drugiej zaś, winna ona być rozumiana jako wymóg stosowania takich środków prawnych, które będą skuteczne, a więc rzeczywiście służące realizacji zamierzonych przez prawodawcę celów. Ponadto chodzi tu o środki niezbędne, w tym sensie, że chronić będą określone wartości w sposób, bądź w stopniu, który nie mógłby być osiągnięty przy zastosowaniu innych środków. Niezbędność to również skorzystanie ze środków jak najmniej uciążliwych dla podmiotów, których prawa lub wolności ulegną ograniczeniu. Ingerencja (...) musi więc pozostawać w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do celów, których ochrona uzasadnia dokonane ograniczenie. »Konieczność«, którą wyraża art. 31 ust. 3 Konstytucji, mieści (...) w sobie postulat niezbędności, przydatności i proporcjonalności sensu stricto wprowadzanych ograniczeń". W realiach niniejszej sprawy, Sąd Rejonowy w [...] II Wydział Karny wyrokiem z dnia [...] grudnia 2010 r. sygn. akt [...] wobec R. G. obwinionego o to, że: w dniu [...] czerwca 2009 r. w miejscowości [...] gm. [...] na terenie prowadzonej przez siebie firmy [...], działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia mieniem [...], w ten sposób, iż wprowadził go w błąd co do fatycznej wartości usługi holowania pojazdu [...] zrealizowanej w dniu [...] czerwca 2009 r. i konieczności zapłaty 150 zł zamiast kwoty 10 zł, wynikającej z umowy świadczenia usług, powodując straty w kwocie 140 zł na szkodę [...], po przyjęciu, ze czyn stanowi wypadek mniejszej wagi orzekł, na podstawie art. 66 § 1 k.p.a. w zw. z art. 67 § 1 k.k., o warunkowym umorzeniu postępowania karnego za występek z art. 286 § 3 k.k. na okres 2 lat próby. W ocenie Sądu, w sytuacji, gdy strona nie została prawomocnie skazana za popełnienie któregokolwiek z przestępstw, wymienionych w omawianym przepisie, a jak w tym przypadku umorzono wobec niej warunkowo postępowanie karne, organ administracji nie powinien stosować swoistego automatyzmu przy odmowie wydawania pozwolenia na broń, czy cofaniu wydanych już zezwoleń. W takich sytuacjach organ winien prowadzić wszechstronne postępowanie dowodowe pod kątem ustalenia istnienia uzasadnionej obawy użycia przez stronę broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Przedmiotowa obawa musi zaś mieć charakter realny. Powinna wynikać z analizy zachowania danej osoby, jej cech charakteru, stosunku do norm prawnych. W sytuacji, gdy podstawą cofnięcia pozwolenia na broń jest jedynie fakt warunkowego umorzenia postępowania, przedmiotowa obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego winna też być oceniana przez pryzmat charakteru zarzucanego czynu. Należałoby zatem poddać badaniu czyn pod kątem jego związku z posiadaniem broni, czy obowiązkami ciążącymi na posiadaczu broni. Dopiero bowiem analiza całokształtu okoliczności faktycznych umożliwia realną ocenę istnienia omawianej obawy. Przechodząc do meritum niniejszej sprawy, wskazać należy, iż organ nie dokonał oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie z uwzględnieniem wyżej przedstawionego zakresu działania. Ograniczył się do wywiedzenia istnienia obawy, o jakiej mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 przedmiotowej ustawy, z faktu warunkowego umorzenia wobec skarżącego postępowania karnego. Tak wywiedzione wnioski nie mogą spotkać się z akceptacją Sądu. Przede wszystkim organ nie dokonał analizy charakteru zarzucanego skarżącemu czynu pod kątem zaistnienia obawy użycia przez niego broni niezgodnie z jej przeznaczeniem. Podkreślić należy, iż organ w istocie nie odniósł się do żadnego z dowodów znajdujących się w aktach, zawierających opinie o zachowaniu skarżącego, o jego charakterze i postępowaniu w życiu osobistym. Z przytoczonych okoliczności organ nie wyprowadził wniosków, nie dokonał ich oceny lecz z góry błędnie założył, iż w niniejszej sprawie "uzasadniona obawa użycia broni ..." wynika z woli samego ustawodawcy. Reasumując, w rozpatrywanej sprawie doszło zatem do dokonania błędnej wykładni przepisu prawa materialnego stanowiącego podstawę wydania zaskarżonej decyzji. Organy Policji nie dokonały także oceny całokształtu materiału dowodowego, co miało też pływ na poprawność uzasadnienia wydanych w sprawie decyzji. Mając na uwadze powyższe, należało orzec o uchyleniu zaskarżonej jak i poprzedzającej ją decyzji. Ponownie rozpoznając sprawę, organ dokona wszechstronnej i wnikliwej analizy stanu faktycznego. Nadto odniesie się do dowodów dotyczących charakteru i osobowości skarżącego w kontekście przesłanek uzasadniających cofnięcie pozwolenia na broń. Uznając, że skarżona decyzja narusza przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji oraz art. 80 i 107 § 3 k.p.a., Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji. O kosztach rozstrzygnięto stosownie do dyspozycji art. 200 w zw. z art. 205 § 2 oraz art. 209 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi