II SA/Wa 813/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube, Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska (spr.), Sławomir Antoniuk, Protokolant Sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 października 2013 r. sprawy ze skargi G. B. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie nieuwzględnienia wniosku w sprawie przeniesienia na inne miejsce służbowe – na stanowisko sędziego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości; 3. zasądza od Ministra Sprawiedliwości na rzecz skarżącego G. B. kwotę 254 (słownie: dwieście pięćdziesiąt cztery) złote, tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu [...] sierpnia 2012 r. G. B., sędzia Sądu Rejonowego w W., złożył do Ministra Sprawiedliwości wniosek o przeniesienie go na inne miejsce służbowe, tj. do Sądu Rejonowego w R., L., L., K., M., N., S. lub P.. W swoim wniosku przedstawił następujący stan faktyczny: miasto R. oraz jego okolice stanowią centrum jego aktywności życiowej. W R. jest nadal zameldowany. Mieszkają tam również jego rodzice, którzy wymagają opieki oraz pomocy. Z kolei jego żona A. B. oraz dwójka ich wspólnych dzieci jest na stałe zameldowana w S. i mieszka, wraz ze swoją owdowiałą matką, w domu rodzinnym, w którym istnieje możliwość wspólnego zamieszkania. Ponadto nie ma on możliwości zakupu własnego mieszkania w W., co powoduje konieczność wynajmu lokalu w tym mieście, co z kolei podraża koszty utrzymania i wpływa niekorzystnie na sytuację materialną rodziny. Ponadto we wniosku wskazał okoliczności dotyczące obsady sędziowskiej we wskazanych sądach, które umożliwiłyby przeniesienie sędziego, np. nominacje na stanowisko sędziego Sądu Okręgowego w R. dla sędziów Sądu Rejonowego w R.. Dodatkowy argument stanowi również fakt, iż wnioskodawca od 4 lat stara się o przeniesienie służbowe. Podniósł on także, że w okresie zajmowania stanowiska asesora a później sędziego orzekał, w pełnym zakresie, w wydziale karnym - 2 lata, w wydziale rodzinnym - 3,5 roku i w wydział cywilnym 2,5 roku, a także w okresie około 2 lat w wydziale pracy, co pozwoliłoby mu niemal natychmiast zacząć orzekać praktycznie w każdym z wydziałów jednego z sądów, o przeniesienie do którego wnosi. W dniu [...] października 2012 r. G. B. uzupełnił wniosek, prosząc o ewentualne uwzględnienie jego kandydatury do przeniesienia służbowego z kilkumiesięcznym wyprzedzeniem, co pozwoliłoby na ustabilizowanie sytuacji życiowej wnioskodawcy poprzez ustalenie jasnej perspektywy zmiany miejsca orzekania. W odpowiedzi na wniosek Minister Sprawiedliwości pismem nr [...] z dnia [...] stycznia 2013 r., poinformował G. B. o odmowie uwzględnienia wniosku o przeniesienie. W uzasadnieniu pisma organ wskazał, że odmowa wynika z faktu, że etatyzacja w pionie orzeczniczym Sądu Rejonowego w W. powinna pozostać na dotychczasowym poziomie, a ponadto, że we wskazanych sądach albo brakuje wolnych etatów orzeczniczych, albo też zostały one zniesione z dniem 1 stycznia 2013 r. Wobec powyższego G. B. w dniu [...] lutego 2013 r. w trybie art. 127 § 3 kpa, złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Oprócz podniesionych dotychczas argumentów przywołał dodatkowo fakt wykrycia przewlekłych chorób - astmy oskrzelowej oraz alergii - u swojego 3,5-letniego syna, co powoduje m. in. konieczność pozostawania dziecka pod stałą opieką lekarza, stałego zażywania lekarstw oraz zwiększonej uwagi i opieki. G. B. podał, że zamieszkując w W., nie ma możliwości korzystania z pomocy rodziny w opiece nad synem, co jest poważną niedogodnością. W piśmie uzupełniającym wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, G. B. podniósł zarzuty naruszenia art. 6, 7, 8, 77 i 80 oraz art. 10 § 1 i 73 § 1 kpa, a także wolności konstytucyjnych. W odpowiedzi na ten wniosek Minister Sprawiedliwości pismem nr [...] z dnia [...] marca 2013 r., poinformował G. B. o nieuwzględnieniu jego wniosku, nadto pouczył sędziego, iż instytucja przeniesienia sędziego istnieje w porządku prawnym ze względu na potrzebę zagwarantowania prawidłowego funkcjonowania wymiaru sprawiedliwości, stworzenia w sądownictwie ładu organizacyjnego oraz zapewnienia Ministrowi Sprawiedliwości możliwości elastycznej reakcji na potrzeby kadrowe sądów. Wskazał też, że ta kategoria spraw nie jest rozstrzygana w drodze decyzji administracyjnej i prowadzone postępowanie nie jest objęte regulacjami Kodeksu postępowania administracyjnego. Traktując powyższe rozstrzygnięcia jako decyzje administracyjne, G. B. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę z dnia 25 marca 2013 r., w której zarzucił Ministrowi Sprawiedliwości naruszenie: – art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 i art. 80 kpa, poprzez odstąpienie od wyjaśnienia wszelkich niezbędnych okoliczności mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, w tym: a) dotyczących sytuacji rodzinnej, życiowej i mieszkaniowej i jej wpływu, także potencjalnego, na ograniczenie lub uniemożliwienie sprawowania sędziemu jurysdykcji na danym obszarze; b) dotyczących ustalenia ile etatów sędziowskich zwolniło się w okresie od sierpnia 2012 r. do stycznia 2013 r. w Sądzie Rejonowym w R. lub Sądzie Rejonowym w L., L., K., M., N., S. lub P. oraz ile etatów może się zwolnić do stycznia 2014 r, a także ilu sędziów złożyło wnioski lub jest zainteresowanych przeniesieniem do Sądu Rejonowego w W. lub pobliskich sądów; – art. 10 § 1 i art. 73 § 1 kpa, poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu i tym samym arbitralne podjęcie decyzji o nieuwzględnieniu wniosku; – art. 107 § 1 kpa w zw. z art. 104 § 1 i 2 kpa, poprzez niewskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, odstąpienie od sporządzenia obligatoryjnego uzasadnienia faktycznego prawnego oraz pouczenia o trybie i sposobie wniesienia środka zaskarżenia; – art. 35 kpa, poprzez rozpoznanie sprawy - wniosku o przeniesienie ze zwłoką; – ewentualnie art. 24 § 1 pkt 1 kpa poprzez odstąpienie od wyłączenia pracownika organu przy ponownym rozpoznawaniu wniosku; – art. 10 ust. 1 i 2, art. 31 ust. 1 i 3, art. 47, art. 52 ust. 1, art. 65 ust. 1, art. 75, art. 173 Konstytucji; – art. 8 ust. 1 i 2 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności z dnia 4 listopada 1950 roku, tj. prawa człowieka gwarantujące prawo do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego oraz swojego mieszkania oraz art. 2 ust. 1 Protokołu nr 4 do Konwencji, tj. prawo do swobodnego poruszania się (art. 2 ust. 1 Protokołu nr 4 do Konwencji); – art. 75 § 1 i 3 ustawy z dnia 27 lipca 2001 roku o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. 01.98.1070), traktowanego jako przepis mający chronić nieograniczoną możliwość sprawowania przez sędziego jurysdykcji na danym obszarze, polegające na braku wszechstronnego rozważenia wszystkich okoliczności sprawy, tj. jego sytuacji rodzinnej, dochodowej, mieszkaniowej i życiowej, których miały wpływ na wynik sprawy. Wobec wszystkich powyższych naruszeń skarżący wniósł m.in. o uchylenie zaskarżonych decyzji, ewentualnie o stwierdzenie ich nieważności. Alternatywnie skarżący, wobec wątpliwości co do charakteru rozstrzygnięcia podjętego przez organ i możliwości potraktowania go jako postanowienia o stwierdzeniu niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, wniósł o uchylenie postanowienia, zarzucając mu naruszenie: – art. 134 kpa w zw. z art. 127 § 1 kpa, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie; – art. 45 ust. 1 Konstytucji gwarantującego prawo do sądu, art. 78 Konstytucji gwarantującego prawo do zaskarżenia orzeczeń (sądowych) zapadłych w pierwszej instancji oraz art. 176 ust. 1 Konstytucji gwarantującego dwuinstancyjność postępowania sądowego; – art. 10 ust. 1 i 2 i art.173 Konstytucji; – art. 6 ust. 1 i art. 13 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności z dnia 4 listopada 1950 roku; – ewentualnie art. 24 § 1 pkt 1 kpa, poprzez odstąpienie od wyłączenia pracownika organu. Uzasadniając powyższe zarzuty, skarżący wskazał na zaniedbania popełnione przez Ministra Sprawiedliwości przed wydaniem zaskarżonego rozstrzygnięcia, takich jak pominięcie podniesionych przez wnioskodawcę okoliczności osobistych, zaniechanie ustaleń dotyczących sytuacji kadrowej we wskazanych we wniosku sądach, przewlekłość postępowania oraz uniemożliwienie mu czynnego udziału w postępowaniu. Ponadto wskazał, iż brak jest w rozstrzygnięciu wskazania podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz uzasadnienia faktycznego i prawnego. Dodatkowo organ – zdaniem skarżącego – wydanym aktem naruszył szereg praw konstytucyjnych, takich jak wolność wyboru miejsca zamieszkania oraz miejsca pracy, ogranicza prawo do ochrony życia prywatnego i rodzinnego oraz do decydowania o nim. Równocześnie stanowi to naruszenie Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Obywatela - na poparcie tej tezy skarżący powołał liczne orzecznictwo Europejskiego Trybunału Praw Człowieka. Ponadto, skarżący podniósł, iż sposób postrzegania przez Ministra Sprawiedliwości wniosków sędziowskich o przeniesienie służbowe jako spraw, do których Kodeks postępowania administracyjnego nie ma zastosowania, narusza art. 75 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. z 2013 r., poz. 427; dalej u.s.p.). Powołał się przy tym na obszerny wywód zawarty w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 stycznia 2013 r. o sygn. II SA/Wa 1918/12, w którym zawarta została teza, głosząca brak podległości zarówno organizacyjnej, jak i służbowej pomiędzy sędziami a Ministrem Sprawiedliwości, co z kolei prowadzi do wniosku, że rozstrzygnięcia w przedmiocie przeniesienia na nowe miejsce służbowe są podejmowane w sferze stosunków zewnętrznych przez organ administracji publicznej, który decyduje o prawach i obowiązkach konkretnego podmiotu. Powyższe rozważania WSA w Warszawie stanowiły podstawę do sformułowania przez skarżącego, zarzutu naruszenia przez organ art. 75 u.s.p., poprzez pominięcie okoliczności mogących utrudnić lub uniemożliwić sprawowanie jurysdykcji sędziemu. W ocenie skarżącego jego sytuacja rodzinna i osobista może w przyszłości powodować perturbacje w wykonywaniu funkcji sędziego poprzez np. konieczność odwoływania rozpraw, a ostatecznie spowodować nawet rezygnację z pełnienia funkcji sędziego. Dodatkowo wskazał, że postępowanie organu w niniejszej sprawie stoi w sprzeczności z obowiązkiem racjonalnego wykorzystania kadr sądownictwa powszechnego. Uzasadniając alternatywną skargę na postanowienie w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy skarżący, opierając się na wcześniejszym wywodzie dotyczącym uznania aktu wydanego przez Ministra Sprawiedliwości za decyzję administracyjną, podniósł, że w sprawie nie występują przesłanki niedopuszczalności wniosku. Dodatkowo przywołał treść postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 21 października 2003 r. sygn. III SNO 59/03, dotyczącego sformułowanej w art. 45 Konstytucji zasady prawa do sądu, rozumianego w sposób szeroki, a więc obejmujący również organy państwowe, połączonej z zasadą dwuinstancyjności z art. 176 ust. 1 Konstytucji i w oparciu o zawarte w postanowieniu rozważania sformułował zarzut naruszenia prawa do zaskarżenia orzeczeń. Kolejnym argumentem, przemawiającym zdaniem skarżącego, za uchyleniem zaskarżonego aktu jest kwestia wyłączenia pracownika od uczestniczenia w ponownym rozpoznaniu sprawy, co stanowiłoby naruszenie art. 24 § 1 pkt 1 kpa. W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości wniósł o jej odrzucenie. W uzasadnieniu tego pisma, organ przypomniał stan faktyczny sprawy, wskazując, że skarżący w sposób nieprawidłowy określa udzielone mu odpowiedzi jako decyzje administracyjne. Odnosząc się zaś do licznych zarzutów podniesionych w skardze, Minister Sprawiedliwości wskazał, iż w przedmiocie przeniesienia sędziego na jego wniosek nie jest wydawana decyzja administracyjna. Przyjęcie odmiennego stanowiska prowadziłoby do stwierdzenia, że o zakresie władzy sądowniczej decyduje organ administracyjny, co stałoby w sprzeczności z zasadą trójpodziału władz, wyrażoną w Konstytucji RP. Zdaniem organu, decyzja w potocznym rozumieniu słowa jest w tym przypadku władczym aktem podejmowanym wewnątrz władzy sądowniczej, kształtującym zakres terytorialny tej władzy. Od tak rozumianego rozstrzygnięcia odwołanie – zdaniem organu – jest przewidziane jedynie w przypadkach określonych w art. 75 § 2 pkt 1 i 2 u.s.p., tj. w przypadku zniesienia stanowiska wywołanego zmianą w organizacji sądownictwa lub zniesienia danego sądu lub wydziału zamiejscowego albo przeniesienia siedziby sądu lub też w przypadku niedopuszczalności zajmowania stanowiska sędziego w danym sądzie wskutek zawarcia między sędziami związku małżeńskiego albo powstania powinowactwa. Organ stwierdził, że skoro w niniejszej sprawie taka sytuacja nie wystąpiła, to nie istnieje również droga sądowej kontroli rozstrzygnięcia organu. Wobec powyższego wszelkie zarzuty dotyczące naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego są według organu nietrafne, ponieważ w niniejszej sprawie nie było i nie mogło być prowadzone postępowanie administracyjne. Ponadto, organ podtrzymał zawarte w piśmie z dnia [...] marca 2013 r. stanowisko, wedle którego instytucja przeniesienia służbowego nie została wprowadzona do porządku prawnego z uwagi na interes osobisty sędziego, lecz ze względu na potrzebę zagwarantowania prawidłowego funkcjonowania wymiaru sprawiedliwości, stworzenia ładu organizacyjnego oraz zapewnienia Ministrowi Sprawiedliwości możliwości szybkiej i elastycznej reakcji na potrzeby kadrowe tych jednostek, przy poszanowaniu konstytucyjnych zasad nieusuwalności i nieprzenoszalności sędziów. Minister Sprawiedliwości stwierdził również, że art. 75 u.s.p. musi być rozpatrywany łącznie z art. 180 Konstytucji i wyrażoną w nim zasadą nieusuwalności i nieprzenoszalności sędziów. Organ powołał przy tym wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 15 stycznia 2009 r. sygn. K 45/07, wedle którego konstytucyjne gwarancje nieprzenoszalności mają stanowić o stabilności pozycji sędziego, a w konsekwencji prowadzić do niezawisłego orzekania. Zdaniem organu, w przypadku, gdy sędzia sam składa wniosek o przeniesienie służbowe, nie ma potrzeby stosowania mechanizmów zabezpieczających stabilność urzędu. Organ podniósł również okoliczność, iż skarżący od pisma z dnia [...] stycznia 2013 r. odwołał się również do Sądu Najwyższego. Pismem z dnia 15 maja 2013 r. skarżący ustosunkował się do odpowiedzi na skargę wniesionej przez Ministra Sprawiedliwości. W piśmie tym wniósł o zobowiązanie organu do przedstawienia informacji dotyczących stanu i zmian kadrowych w sądach objętych wnioskiem o przeniesienie, a dodatkowo o wezwanie do przedłożenia upoważnień do wydawania decyzji w przedmiocie wniosków o ponowne rozpoznanie sprawy wobec niewskazania w odpowiedzi na skargę osoby, która taką decyzję podjęła. Odnosząc się do merytorycznej części wystąpienia Ministra Sprawiedliwości, skarżący podniósł, że argumentacja organu jest niekonsekwentna, ponieważ z jednej strony organ wzbrania się przed wydaniem decyzji administracyjnej w ramach postępowania administracyjnego, obawiając się zarzutu ingerowania w zakres władzy sądowniczej, a z drugiej strony nie stanowi przeszkody przyjęcie założenia, że decydowanie o przeniesieniu sędziego jest swoistym aktem władczym wynikającym z podległości służbowej. Wskazał również na fakt, iż to stanowisko organu zostało w powoływanym wcześniej wyroku II SA/Wa 1918/12 skrytykowane. Ponadto uznał, że błędna jest teza organu o potrzebie zagwarantowania prawidłowego funkcjonowania wymiaru sprawiedliwości, stworzenia ładu organizacyjnego oraz zapewnienia Ministrowi Sprawiedliwości możliwości szybkiej i elastycznej reakcji na potrzeby kadrowe sądów jako jedynej przesłance istnienia tej instytucji w systemie prawnym, skoro w większości przypadków określonych w ustawie do przeniesienia sędziego jest wymagana jego zgoda. Skarżący wskazał ponadto, że Minister Sprawiedliwości posiada inne instrumenty do zagwarantowania prawidłowego funkcjonowania wymiaru sprawiedliwości w postaci np. tworzenia nowych stanowisk lub przenoszenia wolnych stanowisk sędziowskich. Zgadzając się ze stanowiskiem Ministra Sprawiedliwości dotyczącym urzeczywistnienia przez art. 75 u.s.p. zasady nieprzenaszalności sędziego i zapobieżeniu szykanowania sędziów, skarżący stwierdził, że sposób działania organu w jego sprawie może go właśnie skłonić do odejścia z zawodu. Odnosząc się do powołanego orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego skarżący podniósł, iż w istocie postawione w tym wyroku tezy przemawiają za uwzględnieniem jego skargi, gdyż praktyka rozstrzygania o przeniesieniu służbowym w drodze swoistego aktu władczego stoi w sprzeczności z postawioną przez Trybunał tezą o wykluczeniu samodzielnego podejmowania takich decyzji przez organy władzy wykonawczej. Skarżący nie zgodził się również z twierdzeniem organu, jakoby jego sytuacja osobista i rodzinna była wielokrotnie rozpatrywana przez organ, skoro w rozstrzygnięciu jego wniosku zupełnie pominięto te kwestie. Wskazując na dynamicznie rozwijającą się sytuację życiową, G. B. nie zgodził się również z poglądem organu o częstym składaniu przez niego wniosków o przeniesienie służbowe. Wskazał również, że jego odwołanie złożone do Sądu Najwyższego zostało odrzucone, postanowieniem z dnia 20 marca 2013 r. sygn. III KRS 139/13. Dodatkowo przy piśmie z dnia [...] września 2013 r. skarżący załączył obwieszczenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 lutego, 1 sierpnia oraz 8 sierpnia 2013 r. o wolnych stanowiskach sędziowskich w Sądzie Okręgowym w R.. Poinformował też, że Krajowa Rada Sądownictwa podjęła uchwałę zawierającą wniosek o powołanie na powyższe stanowiska sędziów z Sądu Rejonowego w R.. Powyższe, zdaniem skarżącego, ma dowodzić, iż były i nadal istnieją możliwości pozytywnego rozpatrzenia jego wniosku o przeniesienie służbowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarga oceniana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest pismo Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] marca 2013 r., podpisane przez Zastępcę Dyrektora Departamentu Sądów, Organizacji i Analiz Wymiaru Sprawiedliwości – I. L., wydane w wyniku rozpatrzenia wniosku skarżącego o ponowne rozpoznanie sprawy, od pisma Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] stycznia 2013 r., w przedmiocie nieuwzględnienia wniosku w sprawie odmowy przeniesienia G. B. na inne miejsce służbowe - na stanowisko sędziego. Na wstępie wskazać należy, że organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie, uzasadniając swój pogląd faktem, że zarówno pismo z dnia [...] stycznia 2013 r., jak i pismo organu z dnia [...] marca 2013 r. nie stanowią decyzji administracyjnej, a to oznacza, że nie przysługuje od niego skarga do sądu administracyjnego. Tak więc w pierwszej kolejności obowiązkiem Sądu jest odnieść się do takiego stanowiska organu. Wskazać należy, że Minister Sprawiedliwości, argumentując swoje stanowisko stwierdził bowiem, że kwestia przeniesienia sędziego na inne miejsce służbowe za jego zgodą (art. 75 § 1 u.s.p.) nie jest rozstrzygana decyzją administracyjną, lecz swoistym aktem władczym, właściwym procedurom obowiązującym wewnątrz władzy sądowniczej. Podstawową zatem kwestią dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest ustalenie, czy działanie organu administracji publicznej, a takim organem jest bezspornie Minister Sprawiedliwości (por. art. 10 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 5 § 2 pkt 3 kpa), mające oparcie w art. 75 § 1 u.s.p. jest dokonywane w drodze decyzji administracyjnej, tzn. czy Minister wydaje w tym zakresie rozstrzygnięcie, które jest kierowane na zewnątrz i w sposób władczy rozstrzyga o prawach i obowiązkach osób w sprawach indywidualnych. Aby udzielić odpowiedzi na tak postawione pytanie należy dokonać analizy przepisu art. 75 u.s.p. Przepis ten przewiduje dwa przypadki przeniesienia sędziego na inne miejsce służbowe. Pierwszy przypadek to przeniesienie na wniosek sędziego, który to przypadek wynika z ogólnej, konstytucyjnej ochrony sprawowania urzędu sędziego (zasada nieusuwalności sędziów ze stanowiska – art. 180 Konstytucji RP). Jest on urzeczywistniony w odniesieniu do instytucji przeniesienia (art. 75 § 1 u.s.p.) ustawową zasadą przenoszenia sędziego tylko za jego zgodą, czyli także i na jego wniosek. Drugi przypadek to z kolei przeniesienie bez zgody sędziego, które może wystąpić tylko w czterech taksatywnie wymienionych i ściśle określonych (kwalifikowanych) przypadkach (katalog zamknięty – art. 75 § 2 pkt 1-4). Wprawdzie ustawodawca w stosunku do obydwu przypadków przeniesienia w sposób wyraźny kompetencje do wydania decyzji w tym zakresie przypisał Ministrowi Sprawiedliwości, ale już możliwość kontroli tych decyzji przez sąd w samej treści przepisu ograniczył tylko do dwóch przypadków dotyczących przeniesienia bez zgody sędziego, a mianowicie do przypadku, gdy przeniesienie następuje w sytuacji zniesienia stanowiska wywołanego zmianą w organizacji sądownictwa lub zniesienia danego sądu lub wydziału zamiejscowego albo przeniesienia siedziby sądu (art. 75 § 2 pkt 1 u.s.p.) oraz do przypadku, gdy przeniesienie następuje w sytuacji powstania stanu niedopuszczalności zajmowania stanowiska sędziego w danym sądzie wskutek zawarcia między sędziami związku małżeńskiego albo powstania powinowactwa, o którym mowa w art. 6 (art. 75 § 2 pkt 2 u.s.p.). W tych, opisanych powyżej, dwóch przypadkach od decyzji Ministra Sprawiedliwości sędziemu przysługuje odwołanie do Sądu Najwyższego. Ocena zatem legalności zaskarżonego pisma organu zarówno z dnia [...] stycznia 2013 r., jak i z dnia [...] marca 2013 r. wymaga rozważenia kwestii, czy w sytuacji, gdy sędzia zwraca się o przeniesienie na inne miejsce służbowe, motywując konieczność przeniesienia względami osobistymi, to działanie Ministra w tym przedmiocie (odmowa przeniesienia) następuje, jak wywodzi organ, tylko w drodze władczego wewnętrznego aktu niepodlegającego jakiejkolwiek kontroli instancyjnej ani przed organem właściwym w sprawie (Ministrem Sprawiedliwości), ani tym bardziej, po jej wyczerpaniu, przed sądem administracyjnym. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na tak zadane pytanie należy odpowiedzieć negatywnie. Wskazać należy również, że Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela pogląd wyrażony w wyroku z dnia 30 stycznia 2013 r. o sygn. akt II SA/Wa 1918/12. Z tego też powodu uprawnione jest przytoczenie stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wskazać należy, że analiza przedstawionego problemu nie może pomijać kwestii ustrojowej doniosłości miejsca służbowego sędziego. W odniesieniu do oceny tej doniosłości Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w pełni podziela również stanowisko, wyrażone przez Sąd Najwyższy w dwóch orzeczeniach, a mianowicie w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 17 lipca 2007 r., III CZP 81/07 (OSNC 2007/10/154, Lex nr 276905), oraz w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 8 czerwca 2010 r., sygn. akt III KK 419/09 (OSNwSK 2010/1/1165). I tak, w przywołanej uchwale Sąd Najwyższy stwierdził, że zgodnie z jedną z fundamentalnych zasad ustroju sądów, mającą także wymiar konstytucyjny (art. 45 ust. 1 Konstytucji), sędzia może i powinien wykonywać władzę tylko w tym sądzie, w którym ma swoje miejsce służbowe. To miejsce, określane także jako "siedziba sędziego", jest jednym z czynników kształtujących status sędziego; powołując do pełnienia urzędu na stanowisku sędziowskim, Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej wyznacza miejsce służbowe sędziego, które może być zmienione tylko w wyjątkowych wypadkach i w ściśle określonym trybie (art. 55 ust. 3 w związku z art. 77 u.s.p. i art. 180 ust. 2 Konstytucji). Z art. 55 § 3, art. 75, 77 § 6 i art. 84 § 3 u.s.p., powiązanych z art. 180 ust. 2 Konstytucji, wynika, że przez miejsce służbowe sędziego należy rozumieć konkretny sąd, a w istocie określony obszar jurysdykcyjny należący do właściwego sądu (art. 10 u.s.p.), w którym sędzia może sprawować władzę sądowniczą. Innymi słowy, o ile powołanie do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego oznacza nadanie sędziemu prawa jurysdykcji, czyli wydawania wyroków i podejmowania innych czynności jurysdykcyjnych w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej, o tyle miejsce służbowe wytycza zakres tej władzy, tzn. obszar działania sędziego oraz rodzaj spraw, które może rozstrzygać, określony w przepisach prawa procesowego o właściwości rzeczowej. Miejsce służbowe jest zatem elementem władzy sądowniczej sensu stricto, a nie tylko zagadnieniem pracowniczym (miejscem wykonywania pracy – np. art. 29 § 1 pkt 2, art. 128 § 1 k.p.) lub problemem organizacji wymiaru sprawiedliwości (rozlokowania kadry sędziowskiej – np. art. 56 u.s.p.). Tym bardziej nie mieści się ono w dziedzinie zwierzchniego nadzoru nad działalnością administracyjną sądów (art. 9 u.s.p.) albo w zakresie innych decyzji porządkowych (por. uzasadnienia uchwał Sądu Najwyższego z dnia 21 listopada 2001 r., I KZP 28/01, OSNKW 2002, nr 1-2, poz. 3, i z dnia 26 września 2002 r., I KZP 28/02, OSNKW 2002, nr 11-12, poz. 99). W tej sytuacji każda ingerencja dotycząca miejsca służbowego sędziego, dokonywana za jego zgodą lub bez takiej zgody, w tym delegacja sędziego, jest więc przede wszystkim ingerencją w zakres władzy sędziego – odjęciem jej, poszerzeniem lub przeniesieniem. Jest także jasne, że jeżeli sędzia przekracza zakres władzy, zarówno w aspekcie terytorialnym, jak i rzeczowym, a więc np. orzeka poza sądem (obszarem), w którym ma siedzibę, staje się sędzią (sądem) niewłaściwym – w rozumieniu art. 45 ust. 1 Konstytucji oraz przepisów prawa procesowego – podobnie jak niewłaściwym jest sąd, w którego składzie zasiadają sędziowie innego sądu (por. art. 46 § 1 u.s.p. oraz np. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 1 października 2002 r., V KK 114/02, niepubl.). Również w wyroku z dnia 8 czerwca 2010 r. Sąd Najwyższy podkreślił ustrojowe znaczenie miejsca sprawowania funkcji orzeczniczych stwierdzając, że nie ulega wątpliwości, że miejscem sprawowania funkcji orzeczniczych przez sędziego jest to, które wskazano w akcie powołania go do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego. Doniosłość ustrojowa tej regulacji, określającej jedną z priorytetowych zasad funkcjonowania wymiaru sprawiedliwości, jest oczywista. Tak w odniesieniu do zakresu uprawnień sędziego, skoro w myśl zasady zakazu przenoszenia sędziów, wskazanej w art. 180 ust. 2 Konstytucji RP i urzeczywistnionej w art. 75 u.s.p., stanowi jedną z gwarancji ich niezawisłości, jak też wobec obywateli, którym zabezpiecza prawo rozstrzygania ich spraw nie przez dowolnych sędziów, ale tylko przez ustawowo powołanych do orzekania we właściwym do rozpoznania tych spraw sądzie. WSA w Warszawie podziela pogląd Sądu Najwyższego, iż każda ingerencja dotycząca miejsca służbowego sędziego, dokonywana za jego zgodą lub bez takiej zgody, jest przede wszystkim ingerencją w zakres władzy sędziego – odjęciem jej, poszerzeniem lub przeniesieniem (tak: SN w wyroku z dnia 17 lipca 2007 r., III CZP 81/07). W orzecznictwie Sądu Najwyższego podkreśla się bowiem, iż "przepisy regulujące postępowanie dotyczące przeniesienia sędziego na inne miejsce służbowe nie prowadzą do uznania, iż jest to sprawa w zakresie regulującym wewnętrzną, kadrową organizację sądownictwa" (wyrok SN z 25 lutego 1998 r., III RN 116/97). Pogląd ten należy również podzielić. Należy zaznaczyć, iż relacja między Ministrem Sprawiedliwości a sędzią nie ma charakteru wynikającego z nadrzędności i podległości organizacyjnej w stosunkach między organami administracji publicznej (art. 5 pkt 1 P.p.s.a.) ani też wynikającego z podległości służbowej między przełożonymi i podwładnymi (art. 5 pkt 2 P.p.s.a.). Szczególne uprawnienia i obowiązki Ministra Sprawiedliwości wobec sędziego nie oznaczają istnienia podległości służbowej między Ministrem a sędzią. Potwierdza to uregulowanie zawarte w art. 9 w związku z art. 8 pkt 1 u.s.p., w myśl którego Minister Sprawiedliwości sprawuje nadzór administracyjny nad działalnością administracyjną sądów. Wobec tego nie zasługuje na aprobatę stanowisko Ministra Sprawiedliwości, iż decyzja w przedmiocie przeniesienia sędziego za jego zgodą na inne miejsce służbowe (art. 75 § 1 u.s.p.) jest swoistym aktem władczym o charakterze wewnętrznym. W ocenie WSA w Warszawie, decyzja Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie przeniesienia sędziego na inne miejsce służbowe za jego zgodą (art. 75 § 1 u.s.p.) podejmowana jest w sferze stosunków zewnętrznych przez organ administracji publicznej (art. 5 § 2 pkt 3 i 4 kpa) w konkretnej sprawie, skierowana jest do indywidualnie oznaczonego podmiotu (sędziego) i rozstrzyga o prawach i obowiązkach tego sędziego (ingeruje w zakres władzy sędziego). Przyjmując zatem, iż decyzją administracyjną jest jednostronny akt, podjęty przez organ administracji publicznej, w konkretnej sprawie administracyjnej, skierowany do indywidualnie oznaczonego podmiotu, z którym nie wiąże organu więź organizacyjna lub służbowa, a rozstrzygający o prawach i obowiązkach tego podmiotu na podstawie powszechnie obowiązującej normy prawnej (tak: K. Celińska-Grzegorczyk, R. Hauser, W. Sawczyn, A. Skoczylas, Postępowanie administracyjne, sądowoadministracyjne i egzekucyjne, LexisNexis Warszawa 2011, s. 87-88), stwierdzić należy, że rozstrzygnięcie w przedmiocie przeniesienia sędziego na inne stanowisko służbowe za jego zgodą ma charakter decyzji administracyjnej. Rozumowanie to znajduje oparcie również w zasadzie domniemania załatwienia sprawy w formie decyzji administracyjnej. Zasada ta była wielokrotnie przyjmowana w orzecznictwie sądowym, w którym podkreślano, że obywatel ma prawo do tego, by jego oparte na prawie materialnym roszczenia i wnioski były rozpatrywane w ramach przewidzianej procedury. Taka wykładnia w zakresie formy działania organu wykonującego administrację publiczną wynika z art. 2 Konstytucji RP (por. wyrok NSA z 23 lutego 2005 r., OSR 1185/04, Lex nr 165713). Oceny tej nie zmienia zawarta w art. 75 § 4 regulacja, w myśl której w przypadkach, o których mowa w § 2 pkt 1 i 2, od decyzji Ministra Sprawiedliwości sędziemu przysługuje odwołanie do Sądu Najwyższego. Ustawodawca może bowiem w pewnych uzasadnionych przypadkach wprowadzić wyjątki od zasady dwuinstancyjności określonej w art. 15 kpa i poddać decyzje administracyjne organu I instancji kontroli sądów powszechnych lub nawet kontroli Sądu Najwyższego. Jako przykład takich rozwiązań można przytoczyć art. 4778 kpc oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (t.j. Dz. U. z 2009 r. Nr 205, poz. 1585 ze zm.), art. 6c ust. 8 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (t.j. Dz. U. z 2011 r. Nr 127, poz. 721), art. 81 ust. 1 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 50, poz. 331 ze zm.), art. 80 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.), czy też art. 186 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. – Prawo wodne (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 145 ze zm.). Dlatego niezrozumiałe jest stanowisko Ministra Sprawiedliwości, który – z jednej strony – stwierdza, że przypisanie mu roli organu administracji wydającego akt administracyjny w przedmiocie przeniesienia sędziego na inne miejsce służbowe oznaczałoby, że jako organ władzy wykonawczej decydowałby, wbrew konstytucyjnej zasadzie podziału władz, o zakresie władzy sądowniczej, a – z drugiej zaś strony – ocenia odmowę przeniesienia sędziego na inne miejsce służbowe jako modyfikację stosunku służbowego, czyli zakłada jednak istnienie swoistego stosunku podległości służbowej sędziego nie mieszczącej się w jakiejkolwiek kontroli sądowej. Minister nie dostrzega, że przepis art. 75 u.s.p. ma przede wszystkim pełnić funkcję gwarancyjną, co tak wyraźnie podkreślił Sąd Najwyższy w cytowanych powyżej orzeczeniach. Przeniesienie sędziego na inne miejsce służbowe ma zawsze charakter wyjątkowy niezależnie od tego, czy odbywa się za zgodą, czy bez zgody sędziego, ale to zgoda sędziego jest zasadą, a nie wyjątkiem. Poprzez taką właśnie regulację ustawodawca pozostawił sędziemu możliwość zgłoszenia wniosku o przeniesienie właśnie po to, aby prawo jurysdykcji sędziego było realizowane w sposób najpełniejszy, aby nie istniały inne przeszkody, poza przeszkodami kwalifikowanymi (art. 75 § 2 pkt 1-4 u.s.p.), które ograniczają lub wręcz uniemożliwiają sprawowanie sędziemu jurysdykcji na danym obszarze. Na możliwość zaskarżalności aktów administracyjnych w przedmiocie przeniesienia sędziego na inne stanowisko zwracano zresztą uwagę już na gruncie poprzednio obowiązujących przepisów (v. wyrok SN z dnia 25 lutego 1998 r., sygn. akt III RN 116/97, OSNP 1998/24/701, Lex 34377 oraz wyrok NSA z dnia 5 listopada 1992 r., sygn. akt II SA 207/92, ONSA 1994/2/45, Lex nr 10435). W sytuacji zatem, gdy przedmiotem zaskarżenia jest pismo organu o nieuwzględnieniu wniosku skarżącego w sprawie przeniesienia go na inne stanowisko sędziego w jednym ze wskazanych przez niego sądów, zbadać zatem należy, obok kwestii, czy sprawa podlegała załatwieniu przez wydanie decyzji administracyjnej, czy decyzja taka została wydana. W aktach sprawy znajduje się bowiem pismo organu z dnia [...] marca 2013 r., będące reakcją organu na wniosek skarżącego z dnia [...] lutego 2013 r. o ponowne rozpoznanie spraw, które w istocie nie posiada w pełni formy przewidzianej w art. 107 § 1 kpa. Wskazać należy, że w orzecznictwie sądowadministracyjnym zgodnie przyjmuje się, że: "Pisma zawierające rozstrzygnięcie w sprawie załatwianej w drodze decyzji są decyzjami, pomimo nieposiadania w pełni formy przewidzianej w art. 107 § 1 k.p.a., jeśli tylko zawierają minimum elementów niezbędnych dla zakwalifikowania ich jako decyzji. Do takich elementów należy zaliczyć: oznaczenie organu administracji państwowej wydającego akt, wskazanie adresata aktu, rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz podpis osoby reprezentującej organ administracji" (tak: NSA w wyroku z 20 lipca 1981 r., SA 1163/81, OSPiKA 1982, nr 9-10, poz. 169). Pismo z dnia [...] stycznia 2013 r. znak: [...] zawiera wszystkie cztery wskazane elementy, a mianowicie zawiera oznaczenie organu administracji publicznej (Minister Sprawiedliwości), wskazuje adresata aktu G. B., zawiera rozstrzygnięcie o istocie sprawy (odmowa uwzględnienia wniosku z dnia [...] sierpnia 2012 r. o przeniesienie na stanowisko sędziego Sądu Rejonowego w R., bądź Sądu Rejonowego w L., M., S. oraz podpis osoby reprezentującej organ administracji. Taka sama sytuacja dotyczy pisma z dnia [...] marca 2013 r. znak [...], które wydane zostało w wyniku rozpoznania wniosku skarżącego o ponowne rozpoznanie sprawy od pisma z dnia [...] stycznia 2013 r. Pismo to należy zatem ocenić jako decyzję administracyjną, a ponieważ decyzja ta wydana została w sprawie, którą załatwia się w formie decyzji, to uznać należy, iż błędne jest stanowisko organu o odrzuceniu skargi na tę decyzję. Wbrew twierdzeniu organu, to właśnie pismo z dnia [...] stycznia 2012 r. znak: [...], było, jako akt władczy skierowany na zewnątrz, decyzją administracyjną. Strona miała zatem prawo skorzystać z przysługującego jej środka zaskarżenia w postaci wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a następnie mieć prawo wniesienia skargi na decyzję z dnia [...] marca 2013 r. znak: [...], będącą wprawdzie ułomną, ale decyzją, wydaną w wyniku rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. Uznając zatem, że zaskarżone pismo z dnia [...] marca 2013 r. spełnia wymogi decyzji, stwierdzić należy, że zasadny okazał się zarzut skarżącego naruszenia art. 24 § 1 pkt 1 i 5 oraz § 3 kpa, dotyczący wyłączenia pracownika organu w osobie Zastępcy Dyrektora Departamentu Sądów, Organizacji i Analiz Wymiaru Sprawiedliwości Ministerstwa Sprawiedliwości. Wskazać należy, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b pow. ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Stosownie zaś do art. 145 § 1 pkt 3 kpa w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27 kpa. W rozpoznawanej sprawie, zdaniem Sądu, taka sytuacja miała miejsce. Należy wskazać, iż zarówno decyzję z dnia [...] stycznia 2013 r., jak i decyzję z dnia [...] marca 2013 r., wydaną po ponownym rozpatrzeniu sprawy, podpisała w imieniu Ministra Sprawiedliwości Zastępca Dyrektora Departamentu Sądów, Organizacji i Analiz Wymiaru Sprawiedliwości. Tymczasem podlegała ona obligatoryjnemu wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, z powodu wskazanego w art. 24 § 1 pkt 5 kpa. Należy podnieść, iż co prawda w art. 24 § 1 pkt 5 kpa mowa jest o wyłączeniu pracownika organu administracji publicznej w sprawie, w której brał udział w niższej instancji w wydaniu zaskarżonej decyzji, czyli w sytuacji, gdy od decyzji organu I instancji przysługuje odwołanie do organu wyższego stopnia, jednak powyższe uregulowanie będzie miało również odpowiednie zastosowanie do sytuacji określonej w art. 127 § 3 kpa, tj. gdy od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, a wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy do tego organu. Należy bowiem pamiętać, iż prawo do ponownego rozpatrzenia sprawy przez ten sam organ jest wyjątkiem od klasycznego modelu postępowania dwuinstancyjnego, dlatego też wyjątku tego nie można interpretować rozszerzająco, a tym bardziej nie można go przenosić na inne instytucje postępowania, jak np. wyłączenie pracownika. Stąd też w sytuacji ponownego rozpatrzenia wniosku przez ten sam organ trzeba bezwzględnie oceniać, czy jest możliwe zastosowanie przesłanki wyłączenia pracownika przewidzianej w art. 24 § 1 pkt 5 kpa (por. wyrok NSA z dnia 22 października 2010 r. sygn. akt I OSK 1164/10, umieszczony w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). Regulacja ta, nakazująca obligatoryjne wyłączenie pracownika, jest gwarancją bezstronności, a tym samym prawidłowości i rzetelności orzekania. W uchwale z dnia 20 maja 2010 r., sygn. akt I OPS 13/09 (publ. LEX nr 579940) Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, iż przepis art. 24 § 1 pkt 5 kpa nie ma zastosowania jedynie do osoby piastującej funkcję ministra, w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 4 k.p.a., w postępowaniu, o jakim mowa w art. 127 § 3 k.p.a. Stąd też, zdaniem Sądu, należy przyjąć, iż wyłączenie z art. 24 § 1 pkt 5 kpa nie obejmuje tylko osoby piastującej funkcję ministra lecz obejmuje już innych pracowników upoważnionych przez organ do wydania decyzji podjętej w wyniku ponownego rozpoznania sprawy, co oznacza, iż art. 24 ust. 1 pkt 5 kpa ma zastosowanie w postępowaniu, o jakim mowa w art. 127 § 3 k.p.a., w przypadku, gdy funkcję organu wykonuje upoważniony pracownik organu, który wydał decyzję objętą wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Stwierdzić należy, że uchylenie decyzji nastąpiło wyłącznie z przyczyn proceduralnych, co oznacza, że odmowna decyzja organu nieuwzględniająca wniosku skarżącego o przeniesienie go na stanowisko sędziego do innego, wskazanego przez niego sądu, była obecnie przedmiotem badania Sądu. Kwestia ta stanie się przedmiotem ponownej kompleksowej oceny w postępowaniu odwoławczym. A zatem przedwczesny okazał się zarzut naruszenia art. 6, 7, 8, 10 § 1, 73 § 1, 107 § 1 w zw. z art. 104 § 1 i § 2 oraz art. 107 § 3 w zw. z art. 11 kpa dotyczący decyzji Ministra Sprawiedliwości. Z uwagi bowiem na fakt, że uchylenie decyzji nastąpiło wyłącznie z przyczyn proceduralnych, dających podstawę do wznowienia postępowania – badanie wad prawnych decyzji z dnia [...] stycznia i [...] marca 2013 r. i to zarówno kwalifikowanych, jak też zwykłych, byłoby w tej sytuacji niedopuszczalne (tak: NSA w wyroku z dnia 1 sierpnia 2012 r., II GSK 1005/11, Lex nr 1223944). Badanie decyzji z dnia [...] stycznia 2013 r. pod względem ewentualnych naruszeń prawa materialnego i procesowego winien dokonać Minister Sprawiedliwości, rozpatrując sprawę ponownie. W innym przypadku skarżący zostałby pozbawiony prawa do ponownej oceny jego sprawy. Z tego też powodu po zwrocie akt wraz odpisem orzeczenia ze stwierdzeniem jego prawomocności Minister będzie zobowiązany do rozpatrzenia sprawy ponownie, a stronie będzie przysługiwało prawo do wniesienia skargi do Sądu Administracyjnego. Reasumując, Minister Sprawiedliwości ponownie rozpoznając sprawę z wniosku skarżącego weźmie pod uwagę przedstawione wcześniej rozważania Sądu. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji. Na podstawie art. 152 tej ustawy Sąd orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 ww. ustawy.