II SA/Wa 845/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.), Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, Asesor WSA Mateusz Rogala, , Protokolant referent Joanna Mazur, , , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi K. S. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] marca 2024 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zakwalifikowania do udzielenia pomocy mieszkaniowej stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały Zarząd Dzielnicy [...] m.st. W. w dniu [...] marca 2024 r. podjął uchwałę nr [...] o niezakwalifikowaniu Pani K. S. (wnioskodawczyni, skarżąca) do udzielenia pomocy mieszkaniowej. Uchwała została podjęta na podstawie § 6 pkt 8 uchwały nr [...] Rady m.st. W. z dnia [...] grudnia 2008 r. w sprawie przekazania dzielnicom m.st. W. do wykonywania niektórych zadań i kompetencji m.st. Warszawy (Dz.U. Woj. Maz. z 2016 r. poz. 6725) § 35 ust. 1, § 4, § 5 ust. 1 w związku z ust. 2 pkt 2, § 7 ust. 1, § 32 ust. 1 pkt 4 w związku z ust. 8 Uchwały Nr [...] Rady [...] W. z dnia [...] grudnia 2019 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu [...] W. (Dz. Urz. Woj. Maz. poz. 14836 z późn. zm, z 2020 r. poz. 5791, z 2021 r. poz. 5586, z 2022 poz. 3530 i 4666 oraz z 2023 r. poz. 6855 i 12734). W uzasadnieniu przedmiotowej uchwały wskazano, że Pani K. S. (ur. [...] r., stan cywilny: panna) prowadząca 2-osobowe gospodarstwo domowe wraz z córką M. L. (2014 r.) wystąpiła w dniu [...] marca 2022 r. z wnioskiem o pomoc mieszkaniową z zasobu mieszkaniowego m.st. Warszawy. Organ wyjaśnił, że sprawa została rozpatrzona w oparciu o przepisy Uchwały Nr [...] Rady [...] W. z dnia [...] grudnia 2019 r., w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu m.st. Warszawy. Zgodnie z § 32 ust. 8 - podstawą odmowy zakwalifikowania wniosku do udzielenia pomocy mieszkaniowej może być potwierdzenie nieprawdy w złożonych oświadczeniach i dokumentach, jak również dodatkowe informacje uzyskane w toku analizy, o której mowa w ust. 1 oraz niezłożenie dokumentów i oświadczeń w wyznaczonym terminie określonym na podstawie § 31 ust. 1a. Wnioski osób ubiegających się o pomóc mieszkaniową należy poddać szczegółowej analizie uwzględniającej posiadanie przez wnioskodawcę i inne osoby zgłoszone do wspólnego zamieszkiwania innego tytułu prawnego do lokalu niż wymienione w § 9 ust. 1 pkt 1 umożliwiającego zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych we własnym zakresie (§ 32 ust. 1 pkt 4). Wnioskodawczyni wystąpiła z wnioskiem o pomoc mieszkaniową z adresu ul. S. [...] w W.. Uchwałą Nr [...] z dnia [...] lipca 2022 r. Zarząd Dzielnicy [...][...] W. rozstrzygnął o niezakwalifikowaniu Pani K. S. do udzielenia pomocy mieszkaniowej. Powodami negatywnego rozpatrzenia wniosku był fakt posiadania tytułu prawnego do lokalu oraz zapewnione warunki mieszkaniowe w miejscu zamieszkania matki zainteresowanej. Następnie w dniu [...] stycznia 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę Pani K. S. na ww. uchwałę i stwierdził jej nieważność (sygn. akt II SA/Wa 1505/22). W uzasadnieniu Sąd podniósł brak odpowiednich warunków mieszkaniowych w L., gdzie zamieszkiwała matka wnioskodawczyni wraz z jej niepełnosprawną siostrą. Ponadto Sąd wyjaśnił, iż wnikliwa analiza wniosku może, ale nie musi stanowić podstawy zakwalifikowania wniosku, a posiadanie tytułu prawnego przez Panią K. S. do ww. lokalu jest czasowe, ponieważ umowa najmu (zawierająca 6 aneksów) została zawarta do dnia [...] lipca 2023 r. bez możliwości dalszego przedłużenia. Po ponownym zebraniu dokumentów i oświadczeń ustalono, że zainteresowana wraz z córką aktualnie zamieszkuje w lokalu nr [...] przy ul. S. [...] w W. na podstawie umowy najmu z dnia [...] sierpnia 2023 r. zawartej do dnia [...] lipca 2024 r. Przedmiotowy lokal składa się z 1 pokoju, przedpokoju, wnęki kuchennej i wydzielonego wc z wanną, o powierzchni całkowitej - 18,46 m², w tym powierzchni mieszkalnej - 12,50 m². Przeprowadzona w dniu [...] listopada 2023 r. przez pracowników tut. Wydziału Zasobów Lokalowych wizja w lokalu potwierdziła zamieszkiwanie w nim ww. osób. W związku z powyższym uległa zmianie sytuacja osobista wnioskodawczyni, która we własnym zakresie zabezpieczyła sobie warunki mieszkaniowe poprzez wynajęcie innego lokalu. Średni miesięczny dochód w 2-osobowym gospodarstwie domowym Pani K. S. wyniósł 3346,48 zł. Przedmiotowy wniosek został ponownie zaopiniowany przez Komisję Mieszkaniową tut. Urzędu w dniu [...] marca 2024 r. i uzyskał opinię negatywną. Zarząd Dzielnicy [...][...]W. negatywnie rozstrzygnął przedmiotowy wniosek w oparciu o § 4, § 32 ust. 1 pkt 4 w związku ust. 8 ww. uchwały, tj. posiadanie przez wnioskodawczynię tytułu prawnego do zajmowanego lokalu. Skargę na powyższe rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wywiodła skarżąca. Domagała się stwierdzenie sprzeczności z prawem wydanej uchwały z dnia [...] marca 2024 r. w zakresie w jakim odmawia ona zakwalifikowania do udzielenia pomocy mieszkaniowej i zawarcia umowy najmu lokalu komunalnego. Zaskarżonej uchwale zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: - § 7 ust.1 uchwały nr [...] Rady [...] W. poprzez nieprzyjęcie i nieuwzględnienie postanowienia, że przez warunki zamieszkiwania kwalifikujące wnioskodawcę do ich poprawy, z zastrzeżeniem ust. 2-6, uznaje się sytuację, w której gospodarstwo domowe zamieszkuje w lokalu, którego łączna powierzchnia mieszkalna w przypadku zamieszkiwania: 1 osoby w lokalu wynosi nie więcej niż 10m²,2 osób w lokalu wynosi nie więcej niż 14 m², powiększone o dodatkowe 6m² na każdą kolejną osobę zamieszkującą w lokalu, gdy skarżąca K. S. wraz z małoletnią córką M. L. mają powierzchnię mieszkalną o wielkości 12, 52 m² zatem o 1,48 m² poniżej kryterium; - § 32 ust. 1 uchwały nr [...]Rady [...] W. poprzez przyjęcie, że przesłanki przyjęte w powyższej jednostce redakcyjnej stanowię podstawę do oddalenia wniosku o udzielenie pomocy mieszkaniowej, podczas mogą one stanowić wyłącznie podstawę do poddania wniosku szczególnej analizie; - § 32 ust. 8 uchwały nr [...]Rady [...] W. w zakresie wyjaśnienia, które to ze wskazanych tam naruszeń czy składania nieprawdziwych oświadczeń miała się dopuścić K. S. składając wniosek, co stanowi też naruszenie podstawowej zasady postępowania administracyjnego tj. transparentności i jawności postępowania; - brak przeprowadzenia postępowania w zakresie zbadania treści umowy najmu i uznanie powierzchni całkowitej 18,46 m² za powierzchnię mieszkalną, choć wynika jasno, z umowy, że w tej powierzchni mieści się kuchnia, łazienka, a zatem nie może to być powierzchnia mieszkalna. W uzasadnieniu skargi rozwinęła poszczególne jej zarzuty. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wskazując, że skarżąca zawierając umowę najmu była świadoma struktury oraz wielkości zajmowanego lokalu. Ponadto w umowie najmu została jasno dopisana odręcznie powierzchnia mieszkalna lokalu, co może świadczyć o znajomości obowiązujących kryteriów przez skarżąca na dzień podpisania ww. umowy. Organ badając sprawę zgodnie z obowiązującymi przepisami zobowiązany był do zweryfikowania dochodu skarżącej z 12 miesięcy. Zgodnie z ze złożoną deklaracją dochód w dwuosobowym gospodarstwie domowym w okresie od sierpnia 2022 r. do lipca 2023 r. wyniósł 3346,48 zł. W związku z faktem, że w weryfikowanym okresie były miesiące, w których skarżąca nie pracowała jej faktyczny dochód został zaniżony. Zgodnie z zaświadczeniem o zarobkach z ostatniego udokumentowanego miejsca pracy skarżącej w firmie B. P. Sp. z o.o. średni miesięczny dochód z ostatnich 3 miesięcy (czerwiec-sierpień 2023 r.) wyniósł 3841,75 zł., ponadto skarżąca otrzymywała alimenty oraz dodatek prorodzinny 500+ (niewliczany do dochodu). Zgodnie z zaświadczeniem z dnia [...] grudnia 2023 r. skarżąca otrzymywała zasiłki rodzinne z tut. Urzędu. Z informacji z Ośrodka Pomocy Społecznej z dnia [...] maja 2023 r. wynikało, że skarżąca nie pobierała żadnych świadczeń z ww. instytucji. Skarżąca ponosi koszt wynajmu lokalu w kwocie 1700 zł oraz koszty mediów w wysokości 489,76 zł (zgodnie z załącznikiem nr 4 do wniosku). W ocenie organu skarżąca zapewniła sobie warunki mieszkaniowe we własnym zakresie. Ponadto zgodnie z przeprowadzoną wizją w dniu [...] listopada 2023 r. oraz sporządzoną dokumentacją zdjęciową lokal pozwala na zamieszkiwanie w nim 2 osób. Uzasadnienie skarżącej mówiące o tym, że działanie tut. Zarządu Dzielnicy może doprowadzić ją do bezdomności lub bezumownego korzystania przez nią z lokalu jest błędne. Skarżąca posiada umowę na czas oznaczony z klauzulą automatycznego przedłużenia najmu. W ocenie organu skarżąca zapewniła sobie możliwość zamieszkiwania w lokalu na rynku prywatnym i aktualnie w jej przypadku nie ma ryzyka bezdomności. Pismem z dnia [...] grudnia 2024 r. pełnomocnik skarżącej rozwinął poszczególne zarzuty skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.), oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935; dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Sąd nie może wydać́ orzeczenia na niekorzyść́ skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2). Zgodnie z art. 147 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę̨ na uchwałę̨ lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność́ tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów zasługuje na uwzględnienie. Wyjaśnić jednak należy, że zaskarżone uchwały stanowią akt (akty), o jakim mowa w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2023 r. poz. 40). Przepis ten stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Do zaskarżenia tego typu aktów zastosowanie ma art. 53 § 2a p.p.s.a., który stanowi, że w przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, skargę można wnieść w każdym czasie. Przystępując do kontroli legalności zaskarżonej uchwały w pierwszej kolejności wskazać należy, że uchwała w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu [...] Warszawy z [...] grudnia 2019 r. została wydana na podstawie delegacji zawartej w art. 21 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz.U. z 2022 r. poz. 172, ze zm.). Uchwała zaskarżona została podjęta na podstawie § 35 ust. 1, § 4, § 5 ust. 1 w związku z ust. 2 pkt 2, § 7 ust. 1, § 32 ust. 1 pkt 4 w związku z ust. 8 Uchwały Nr [...]Rady [...] W. z dnia [...] grudnia 2019 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu m.st. Warszawy Wskazać należy, że w postępowaniu poprzedzającym udzielenie pomocy mieszkaniowej członkom wspólnoty samorządowej miasta stołecznego Warszawy nie mają zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej także "Kpa.") dotyczące wydawania decyzji administracyjnych, chociaż w art. 21 ust. 3 pkt 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego ustawodawca określił działania organu gminy, jako "rozpatrywanie i załatwianie" wniosków o najem lokali, co wyraźnie nawiązuje do pojęć z zakresu procedury administracyjnej (por. wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2010 r., sygn. akt I OSK 997/09, dostępny w internetowej bazie orzeczeń pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl; dalej "CBOSA"). Nie oznacza to jednak, że podstawowe standardy określone zasadami ogólnymi Kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności dyspozycją art. 7 oraz w art. 77 § 1 i art. 80 Kpa. nie mają zastosowania do postępowania zakończonego wydaniem aktu z zakresu administracji publicznej. Z zasady legalizmu wyrażonej w art. 7 Konstytucji RP wynika bowiem obowiązek działania organów władzy publicznej na podstawie prawa i w jego granicach. Organy obowiązane są wyjaśnić sprawę obiektywnie, przy jednoczesnym wyważeniu interesu społecznego i indywidualnego interesu jednostki, zatem zastosować się do jednej z podstawowych zasad działania organów państwa w sferze stosunków publicznoprawnych. W wyroku z dnia 19 kwietnia 2023 r., sygn. akt III OSK 2081/21 (dostępny w CBOSA) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "(...) zasady określone w art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. należy potraktować jako normy wyjęte przed nawias i wspólne dla całości regulacji systemu prawa (tak S. Rozmaryn, O zasadach ogólnych kodeksu postępowania administracyjnego. Charakter prawny i znaczenie zasad ogólnych kodeksu postępowania administracyjnego, Państwo i Prawo (...), s. 889), które w ten sposób wraz z przepisami proceduralnymi uchwały Rady Miasta Stołecznego Warszawy z [...] lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy znalazły zastosowanie w rozpoznawanej sprawie". W ocenie Sądu powyższe stanowisko należy odnieść́ również do spraw rozstrzyganych przez zarządy dzielnic [...] W. na podstawie aktualnie obowiązujących regulacji prawnych zawartych w uchwale Rady [...] W. nr [...]z dnia [...] grudnia 2019 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy. Zgodnie z unormowaną w art. 7 Kpa. zasadą prawdy obiektywnej organy administracji publicznej "podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy". Zgodnie z tą zasadą organ prowadzący postępowanie ma obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością. Realizacja zasady prawdy obiektywnej następuje m.in. w przepisie art. 77 § 1 Kpa., który nakazuje organom wyjaśnienie istotnych kwestii po wyczerpującym zebraniu, rozpatrzeniu i ocenie całego materiału dowodowego. Obowiązkiem każdego organu administracji publicznej jest zatem wyczerpujące wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy obejmujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego, wskazanie okoliczności faktycznych i prawnych, którymi kierował się przy podejmowaniu rozstrzygnięcia, a uzasadnienie winno zawierać ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię stosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa. Na organach administracji spoczywa nie tylko obowiązek wskazania swojego rozstrzygnięcia, ale i umotywowania swojego stanowiska w tym zakresie, tj. przedstawienia toku rozumowania, który doprowadził do podjęcia rozstrzygnięcia, w tym wskazania przyczyn zajęcia danego stanowiska, jak i powodów, dla których zarzuty i argumenty podnoszone przez stronę są lub nie są zasadne, co winno znaleźć swoje odzwierciedlenie w treści uzasadnienia rozstrzygnięcia. Zważyć również trzeba, że z zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 Kpa. wywodzi się, że podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia oraz załatwienia sprawy wymaga w pierwszym rzędzie rozważania, jakie fakty mają w sprawie znaczenie. O tym decyduje zaś norma prawa materialnego. (B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks Postępowania Administracyjnego. Komentarz 8 wydanie, Warszawa 2006, s. 69, wyrok NSA 2 marca 2017 r., I GSK 1855/15). Nieustalenie przez organy w ramach toczącego się postępowania lub pominięcie w uzasadnieniu decyzji okoliczności faktycznych, mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, może stanowić przesłankę do uznania naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy. Przy rozpoznawaniu przedmiotowej sprawy bezwzględnym obowiązkiem było zatem dokonanie ustaleń stanu faktycznego w granicach zakreślonych przepisami uchwały nr [...]Rady [...] W. z dnia [...] grudnia 2019 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu miasta stołecznego Warszawy, a następnie dokonanie szczegółowej oceny stanu faktycznego przez pryzmat zastosowanych przepisów. Oczywistym jest też to, że efekt powyższych działań organu powinien znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu uchwały. Uzasadnienie winno prezentować zarówno stanowisko organu odnośnie do ustaleń faktycznych, jak też jego wnioski wysnute z analizy faktów przez pryzmat stosownego przepisu prawa materialnego (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 czerwca 2021 r., sygn. akt II SA/Wa 2567/20, dostępny w CBOSA). Z § 32 ust. 8 uchwały w sprawie zasad wynajmowania lokali wynika, że informacje pozyskane w toku analizy mogą stanowić podstawę do udzielenia pomocy mieszkaniowej. Pozostaje to w korelacji z zawartą w art. 7 Kpa. zasadą prawdy obiektywnej, z której wynika dla organu nakaz podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Przy czym szczegółowa analiza, do przeprowadzenia której obowiązany jest organ, powinna polegać na "sumiennym zgłębianiu, docieraniu do sedna rzeczy, dociekliwości" (por. Słownik języka polskiego pod red. M. Szymczak, PWN 1983, hasło "wnikliwie"). Organ zobowiązany jest zatem do zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisu prawa. Organ uczynił zadość obowiązkowi wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego niezbędnego do należytego rozpatrzenia sprawy udzielenia pomocy mieszkaniowej, jednak nie wyprowadził z ustalonego stanu faktycznego prawidłowych wniosku oraz nie wyjaśnił swojego toku rozumowania w sprawie. W rozpatrywanej sprawie organ w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały wskazuje na fakt, że skarżąca posiada tytuł prawny do zajmowanego lokalu (wynajętego na rynku wtórnym), przywołuje również powierzchnię mieszkaniową lokalu nr [...] przy ul. S. [...] , która wynosi 12,52 m². Zgodnie z § 4 uchwały z dnia 5 grudnia 2019 r. pomoc mieszkaniowa może być udzielona osobom, które spełniają kryteria określone w § 5 oraz warunki określone w § 7, z zastrzeżeniem § 8 i 9. Zgodnie natomiast z § 7 ust. 1 tej uchwały przez warunki zamieszkiwania kwalifikujące wnioskodawcę do ich poprawy z zastrzeżeniem 2-6, uznaje się sytuację, w której gospodarstwo domowe zamieszkuje w lokalu, którego łączna powierzchnia mieszkalna w przypadku zamieszkiwania: - 1 osoby w lokalu wynosi nie więcej niż 10 m², - 2 osób w lokalu nie więcej niż 14 m², powiększone o dodatkowe 6 m² na każdą kolejną osobę zamieszkującą w lokalu. Z powyższego wynika, że obecne warunki zamieszkiwania skarżącej kwalifikują ją do udzielenia pomocy mieszkaniowej, gdyż powierzchnia lokalu nr [...] przy ul. S. [...], tj.12,52 m² powierzchni mieszkalnej na 2 osoby jest mniejsza niż norma dla dwóch osób przewidziana w uchwale mieszkaniowej. W lokalu zajmowanym przez wnioskodawczynię odbyła się wizja lokalna, z której sporządzono protokół (karty akt nr 186 i nast.) i nie wynika z niego aby ustalono, iż lokal ten przekracza wskazaną powierzchnię mieszkalną 12,5 m². Reasumując organ przyjął, że pomimo, iż obecne warunki zamieszkiwania skarżącej kwalifikują ją do udzielenia pomocy mieszkaniowej i skarżąca spełnia kryterium dochodowe, to pomoc mieszkaniowa jej nie przysługuje, gdyż wynajmuje mieszkanie na wolnym rynku. Uzasadnienie zaskarżonej uchwały z uwagi na fakt niewyjaśnienia, dlaczego organ uznał, że powierzchnia mieszkaniowa lokalu przy ul. S. [...] m. [...], tj. 12,52 m² jest wystarczająca dla rodziny skarżącej pomimo tego, że uchwała mieszkaniowa z [...] grudnia 2019 przewiduje dla dwuosobowego gospodarstwa domowego powierzchnie 14 m², w tym zakresie nie poddaje się kontroli Sądu i dlatego też Sąd stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały. Wskazać również należy, że organ, poza wolnymi dywagacjami na temat zmiany miejsca zamieszkania przez skarżącą w celu pozyskania mniejszej powierzchni mieszkalnej, nie wykazał, iż skarżąca specjalnie wynajęła lokal o powierzchni mieszkalnej niższej niż by jej przysługiwała w przypadku udzielenia pomocy mieszkaniowej. Reasumując w treści zaskarżonej uchwały organ nie wskazał, co skutkowało odmową przyznania pomocy mieszkaniowej, wskazując jedynie na treść § 32 ust. 1 pkt 6 w zw. z ust.8 uchwały nr [...]Rady miasta stołecznego W. z [...] grudnia 2019 r. Przytoczenie samego przepisu bez poparcia go konkretnymi informacjami, które wpłynęły na wydanie uchwały o odmowie udzielenia pomocy mieszkaniowej, jest w ocenie Sądu co najmniej niewystarczające. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., orzekł jak sentencji wyroku.