II SA/Wa 856/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk (spr.), Sędziowie WSA Ewa Kwiecińska, Ewa Pisula-Dąbrowska, Protokolant sekretarz sądowy Marcin Borkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 września 2016 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę. Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego (dalej jako Szef CBA) decyzją z dnia [...] marca 2012 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a., utrzymał w mocy własną decyzję personalną z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] zwalniającą J. W. ze służby w CBA z dniem [...] lutego 2012 r. W uzasadnieniu powyższej decyzji Szef CBA wskazał, iż przełożony dyscyplinarny - Dyrektor Delegatury CBA w K. postanowieniem z dnia [...] października 2011 r. nr [...] wszczął przeciwko funkcjonariuszowi J. W. postępowanie dyscyplinarne. Obwinionemu funkcjonariuszowi przedstawiono zarzuty popełnienia przewinień dyscyplinarnych określonych w art. 107 ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym (Dz. U. Nr 104, poz. 708 ze zm. – dalej jako ustawa o CBA). Po dokonaniu analizy i oceny całokształtu okoliczności i materiału dowodowego w postępowaniu dyscyplinarnym, Szef CBA orzeczeniem z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] uznał J. W. winnym popełnienia zarzucanych mu przewinień dyscyplinarnych i wymierzył karę wydalenia ze służby. W wyniku rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Szef CBA orzeczeniem z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] utrzymał w mocy orzeczenie z dnia [...] grudnia 2011 r. Szef CBA stwierdziwszy, iż orzeczenie dyscyplinarne z dnia [...] grudnia 2011 r. stało się prawomocne z dniem [...] stycznia 2012 r., a tym samym wystąpiła obligatoryjna przesłanka do zwolnienia J. W. ze służby w CBA, decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. zwolnił wymienionego ze służby w CBA z dniem [...] lutego 2012 r. Organ, na podstawie art. 108 § 1 k.p.a., z uwagi na interes społeczny (tożsamy z interesem służby) przejawiający się koniecznością niezwłocznego rozwiązania stosunku służbowego z funkcjonariuszem, który prawomocnym orzeczeniem dyscyplinarnym został ukarany karą wydalenia ze służby, decyzji tej nadał rygor natychmiastowej wykonalności. W dniu [...] lutego 2012 r. J. W. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem decyzji zwolnieniowej wraz z wnioskiem o uchylenie wyżej wymienionej decyzji jako rażąco krzywdzącej i niezgodnej z obowiązującym prawem. Uznając wskazane przez stronę argumenty za pozostające bez znaczenia dla oceny przesłanek będących podstawą do wydania decyzji zwolnieniowej, Szef CBA, wskazaną na wstępie decyzją utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W motywach rozstrzygnięcia organ podniósł, iż decyzja zwolnieniowa z dnia [...] lutego 2012 r. została wydana w wykonaniu orzeczenia Szefa CBA z dnia [...] grudnia 2011 r. wydanego w sprawie uznania funkcjonariusza winnym popełnienia przewinień dyscyplinarnych określonych w art. 107 ust. 2 pkt. 2 i 3 ustawy o CBA i wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby, które stało się prawomocne z dniem [...] stycznia 2012 r. Tym samym w sprawie zaistniała przesłanka wskazana w art. 64 ust. 1 pkt 3 ustawy o CBA, stanowiąca podstawę do obligatoryjnego zwolnienia funkcjonariusza ze służby w CBA. Zgodnie bowiem z art. 64 ust. 1 pkt 3 ustawy o CBA, funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby. W Świetle zaś art. 117 ustawy o CBA, kara wydalenia ze służby polega na zwolnieniu ze służby w CBA. Organ podkreślił, iż argumenty wskazane przez stronę w uzasadnieniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy odnosiły się w sposób bezpośredni do orzeczenia o ukaraniu i nie miały wpływu na skarżoną decyzję, dla której wydania konieczne było jedynie stwierdzenie prawomocności orzeczenia o ukaraniu karą wydalenia ze służby. Zgodnie bowiem z art. 134 ust. 1 pkt 2 ustawy o CBA, orzeczenie staje się prawomocne w dniu wydania przez organ odwoławczy orzeczenia kończącego postępowanie, a zgodnie z ust. 2 orzeczona kara podlega niezwłocznemu wykonaniu po uprawomocnieniu się orzeczenia. Zgodnie natomiast z art. 134 ust. 4 ustawy o CBA, przełożony właściwy w sprawach osobowych po uprawomocnieniu się orzeczenia niezwłocznie wykonuje karę wydalenia ze służby poprzez wydanie decyzji o zwolnieniu ukaranego funkcjonariusza ze służby. Decyzja Szefa CBA z dnia [...] marca 2012 r. stała się przedmiotem skargi wniesionej przez J. W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc o uchylenie decyzji wydanych w przedmiocie zwolnienia ze służby w CBA i przywrócenie skarżącego do tej służby, zainteresowany podniósł, iż orzeczenie dyscyplinarne z dnia [...] grudnia 2011 r., uznające skarżącego winnym przewinienia dyscyplinarnego polegającego na niestawianiu się do służby w dniach od [...] września 2011 r. do [...] października 2011 r. oraz niepoinformowaniu przełożonego o przyczynach nieobecności, zostało wydane na podstawie nierzetelnie i niesprawiedliwie przeprowadzonego postępowania dyscyplinarnego. Wobec tego i zaskarżona decyzja z dnia [...] marca 2012 r., utrzymująca w mocy decyzję personalną z dnia [...] lutego 2012 r. o zwolnieniu skarżącego ze służby w CBA została wydana na podstawie prawnie wadliwych orzeczeń dyscyplinarnych. W odpowiedzi na skargę Szef CBA wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał w całości stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 10 października 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 1350/12 uwzględnił skargę J. W. i uchylił orzeczenie z dnia [...] stycznia 2012 r. wydane w przedmiocie wymierzenia skarżącemu kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby. Mając powyższe na uwadze, Sąd postanowieniem z dnia 7 listopada 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 1020/12 zawiesił postępowanie w niniejszej sprawie do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy o sygn. akt II SA/Wa 1350/12. W wyniku uwzględnienia skargi kasacyjnej Szefa CBA, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 4 kwietnia 2014 r. sygn. akt I OSK 157/13 uchylił wyrok Sądu Wojewódzkiego z dnia 10 października 2012 r. sygn. akt II SA/Wa 1350/12 i przekazał sprawę temu sądowi do ponownego rozpoznania. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 10 lipca 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 876/14 oddalił skargę J. W. na orzeczenie Szefa CBA z dnia [...] stycznia 2012 r. w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby, zaś Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 10 marca 2016 r. sygn. akt I OSK 3009/14 oddalił skargę kasacyjną wniesioną przez J. W. na powyższy wyrok z dnia 10 lipca 2014 r. Wobec prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy w przedmiocie orzeczenia kary dyscyplinarnej o wydaleniu skarżącego ze służby w CBA, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 24 maja 2016 r. sygn. akt II 1020/12 podjął zawieszone postępowanie w niniejszej sprawie, której nadano nową sygn. akt II SA/Wa 856/16. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (§ 1), a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga analizowana wg. podanych kryteriów oceny nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. – dalej p.p.s.a.), orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Moc wiążąca orzeczenia określona w art. 170 p.p.s.a. w odniesieniu do sądów oznacza, że muszą one przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Zatem w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana kwestia, nie może ona już być ponownie badana (przykładowo wyrok NSA z dnia 2 lutego 2016 r. sygn. akt II FSK 3171/13, publik. LEX nr 2036515). Ustawa z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym w art. 64 ust. 1 określa obligatoryjne przesłanki zwolnienia funkcjonariusza ze służby. Zgodnie z pkt 3 powołanego przepisu, funkcjonariusza zwalnia się ze służby w przypadku wymierzenia kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby. Wymierzenie kary dyscyplinarnej wydalenia ze służby powoduje, jak stwierdził NSA na tle spraw związanych ze zwalnianiem policjantów, iż na przełożonych spoczywa obowiązek jej wykonania, a o takim charakterze przesłanki świadczy użyte przez ustawodawcę w powołanym przepisie sformułowanie "zwalnia się", które nie pozostawia organowi swobody w zakresie decyzji o zwolnieniu, lecz kategorycznie nakazuje jego dokonanie (patrz wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2003 r. sygn. akt II SA 1281/02, publik. LEX nr 151425). Postępowanie w sprawie zwolnienia z tego powodu polega jedynie na sprawdzeniu, czy w przypadku danej osoby zostało wydane orzeczenie dyscyplinarne, czy orzeczono w nim karę wydalenia ze służby oraz czy jest ono prawomocne. Przy czym, bezzasadne jest w tym trybie podważanie treści orzeczenia dyscyplinarnego, co postulowano w skardze, bowiem postępowanie w sprawie zwolnienia nie służy dodatkowej weryfikacji orzeczenia dyscyplinarnego. W niniejszej sprawie, w świetle powołanego wyżej wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 marca 2016 r. sygn. akt I OSK 3009/14 oraz dyspozycji art. 170 p.p.s.a., nie może być już kwestionowana prawidłowość orzeczenia dyscyplinarnego wymierzającego skarżącemu karę wydalenia ze służby. Wobec tego decyzja o zwolnieniu skarżącego ze służby na podstawie art. 60 ust. 1 pkt 3 ustawy o CBA, jest jedynie konsekwencją wydania wobec skarżącego orzeczenia dyscyplinarnego wymierzającego najsurowszą karę z katalogu kar dyscyplinarnych. Mając powyższe na uwadze nie można Szefowi CBA przypisać zarzutu naruszenia prawa materialnego, stanowiącego podstawę wydania zaskarżonej decyzji. Sąd nie dopatrzył się także w działaniu organu naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.