II SA/Wa 87/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania (spr.), Sędziowie WSA Stanisław Marek Pietras, Adam Lipiński, Protokolant Sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 maja 2012 r. sprawy ze skargi Z. K. na postanowienie Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia oddala skargę Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej postanowieniem z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), powoływanej dalej jako: "k.p.a." oraz art. 13 ust. 7 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 206, poz. 1367 ze zm.), utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] odmawiające Z. K. wydania zaświadczenia o żądanej treści: 1. "urzędowego potwierdzenia o istnieniu w obiegu prawnym Imiennego nakazu nr [...] wydanego przez komendanta Garnizonu [...] z [...].07.1976 r. w nadaniu lokalu przy ul. [...]" w W., 2. "posiadania nadal (przez ww.) tytułu prawnego j.w. nr [...] do tego mieszkania od [...].05.2003 r. do nadal nie podważonego". W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ przedstawił dotychczasowy tok postępowania wskazując, co następuje: W dniu [...] lutego 2010 r. do Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w [...] wpłynął wniosek Z. K. z dnia [...] lutego 2010 r. o wydanie zaświadczenia na podstawie art. 217 § 1 k.p.a., w którym zażądał on od organu Agencji "urzędowego potwierdzenia o istnieniu w obiegu prawnym Imiennego nakazu nr [...] wydanego przez komendanta Garnizonu [...] z [...].07.1976 r. w nadaniu mi lokalu przy ul. [...] w W.". Natomiast na podstawie art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a. zażądał wydania zaświadczenia "o posiadaniu nadal przeze mnie tytułu prawnego j.w. nr [...] do tego mieszkania niczym od [...] maja 2003 r. do nadal nie podważonego". Postanowieniem z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w [...] odmówił wydania zaświadczenia o treści żądanej przez zainteresowanego. Po rozpatrzeniu zażalenia Z. K. na powyższe postanowienie, Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej utrzymał je w mocy postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...]. Z. K. zaskarżył ww. postanowienie Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który prawomocnym wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 2125/10 uchylił zaskarżone postanowienie Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] kwietnia 2011 r. oraz utrzymane nim w mocy postanowienie Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] marca 2010 r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że organy orzekające w sprawie nie uzasadniły należycie swojego rozstrzygnięcia. Sąd podkreślił, że sprawa wszczęta wnioskiem skarżącego z dnia [...] lutego 2010 r. o wydanie zaświadczenia, choć rozpatrywana w trybie uproszczonym, jest samodzielną sprawą, wymagającą odrębnego załatwienia. Z tego względu, powoływanie się przez organy orzekające na okoliczność, iż kwestia tytułu prawnego Z. K. do lokalu mieszkalnego położonego przy ul. [...] w W. była przedmiotem rozstrzygania w innych postępowaniach, bez bliższego ich przytoczenia - choćby tylko w zakresie ich wyników i skutków, jest niewystarczające i niepozwalające na skuteczną kontrolę sądową zaskarżonego postanowienia. Sąd wskazał, iż rozpoznając ponownie wniosek Z. K. z dnia [...] lutego 2010 r. organ oceni jego żądanie pod kątem art. 217 i 218 k.p.a., a w przypadku, gdy uzna, że brak jest podstaw do wydania żądanego zaświadczenia, przedstawi swoje stanowisko w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia. W następstwie powyższego, Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w [...] postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2011 r. odmówił wydania zaświadczenia o treści żądanej przez zainteresowanego, tj. "1. urzędowego potwierdzenia o istnieniu w obiegu prawnym Imiennego nakazu nr [...] wydanego przez komendanta Garnizonu [...] z [...].07.1976 r. w nadaniu lokalu przy ul. [...]" w W.; 2. posiadania nadal (przez ww.) tytułu prawnego j.w. nr [...] do tego mieszkania od [...].05.2003 do nadal nie podważonego". Na powyższe postanowienie Z. K. złożył zażalenie, podnosząc, iż nie znajduje ono prawnego i faktycznego uzasadnienia. Przytoczył jednocześnie szereg argumentów na poparcie twierdzenia o przysługującym mu tytule prawnym do ww. lokalu mieszkalnego. Wniósł ponownie o wydanie stosownego zaświadczenia, uzasadniając swoje żądanie brakiem umowy eliminującej tytuł prawny z 1976 r. Podniósł, iż w jego ocenie, rozstrzygnięcie o odmowie wydania zaświadczenia żądanej treści nie zostało przez organ I instancji w żaden sposób uzasadnione. W dalszej części uzasadnienia zaskarżonego postanowienia z dnia [...] listopada 2011 r. Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej wskazał, że z akt znajdujących się w posiadaniu organów Agencji wynika, że lokal mieszkalny nr [...] położony przy ul. [...] w W. został przydzielony Z. K. przez Komendanta Garnizonu [...] na podstawie imiennego nakazu przydziału osobnej kwatery stałej nr [...] z dnia [...] lipca 1976 r. Następnie zainteresowanemu, na jego wniosek, została przyznana pomoc finansowa z funduszu mieszkaniowego MON na budowę domu jednorodzinnego przy ul. [...] w W. Pomoc finansowa została przyznana w formie zaliczkowej, a następnie została zmieniona na pomoc bezzwrotną. Ubiegając się o przyznanie pomocy Z. K. zobowiązał się do dobrowolnego zwolnienia i przekazania osobnej kwatery stałej nr [...] położonej w W. przy ul. [...] do dyspozycji wojskowych organów kwaterunkowych. Jednak po uzyskaniu ww. pomocy finansowej Z. K. nie dopełnił obowiązku wynikającego z powołanych przepisów - nie zwolnił zajmowanego lokalu mieszkalnego oraz nie określił terminu zakończenia budowy domu jednorodzinnego przy ul. [...] w W., na którą uzyskał pomoc finansową. Wobec powyższego Dyrektor Oddziału Terenowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w [...] wydał decyzję z dnia [...] czerwca 1999 r. nr [...] nakazującą zwolnienie kwatery i przekazanie jej do dyspozycji organu Agencji. W dniu [...] marca 2003 r. Dyrektor Oddziału Terenowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w [...] podjął postępowanie w sprawie zwolnienia przez Z. K. kwatery, wzywając go do jej dobrowolnego zwolnienia oraz informując, że w przypadku niezastosowania się do wezwania, dokona przymusowego opróżnienia kwatery. Strona nie wykonała jednak ciążącego na niej obowiązku. Wobec powyższego, organ Agencji wszczął postępowanie egzekucyjne w celu przymusowego opróżnienia kwatery, wydając tytuł wykonawczy oraz postanowienie z dnia [...] kwietnia 2003 r. o zastosowaniu środka egzekucyjnego w postaci przymusowego opróżnienia kwatery. W dniu [...] maja 2003 r. organ Agencji w oparciu o wystawiony tytuł egzekucyjny dokonał przymusowego opróżnienia kwatery stałej położonej w W. przy ul. [...]. W toku prowadzonego przez Dyrektora Oddziału Rejonowego WAM w [...] postępowania w sprawie odwołania Z. K. od ww. decyzji Dyrektora Oddziału Terenowego WAM w [...] z dnia [...] czerwca 1999 r., ustalono, że decyzja ta nie została odebrana przez L. K. (żonę wnioskującego). Postępowanie odwoławcze zostało umorzone decyzją Dyrektora Oddziału Rejonowego WAM w [...] z dnia [...] lutego 2004 r. nr [...]. W następstwie przymusowego opróżnienia przez Z. K. ww. lokalu mieszkalnego, decyzją Dyrektora Oddziału Terenowego WAM w [...] przydzielono go żołnierzowi zawodowemu. Następnie, w dniu [...] stycznia 2004 r., przedmiotowy lokal mieszkalny stał się własnością żołnierza zawodowego, który otrzymał do niego tytuł prawny, oraz jego małżonki w następstwie sprzedaży dokonanej na ich rzecz przez Wojskową Agencję Mieszkaniową. Decyzją z dnia [...] lipca 2004 r. nr [...] Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej stwierdził z urzędu nieważność decyzji Szefa Wojskowego Rejonowego Zarządu Kwaterunkowo Budowlanego w [...] z dnia [...] czerwca 1995 r. nr [...] o zamianie zaliczkowej pomocy finansowej na bezzwrotną, wskazując, iż jest ona dotknięta wadą kwalifikowaną określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W ocenie organu ww. decyzja została wydana na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 stycznia 1994 r. w sprawie zasad przyznawania i wysokości pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego przez osoby uprawnione do osobnej kwatery stałej (Dz. U. Nr 16, poz. 53), którego przepis § 7 ust. 2 stanowił, że pomoc finansową przyznaje się na podstawie umowy. W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy wskazał, iż w zaświadczeniu potwierdza się istnienie stanu prawnego na podstawie danych znajdujących się w posiadaniu organu administracji zgromadzonych przed wystąpieniem zainteresowanego z wnioskiem o wydanie zaświadczenia. Nie jest natomiast możliwe wydanie zaświadczenia stwierdzającego nieistnienie stanu prawnego, a organ administracji winien w takim przypadku odmówić wydania zaświadczenia. Wobec tego, że wydanie zaświadczenia o treści żądanej przez Z. K., stanowiłoby poświadczenie przez organy Agencji nieistniejącego obecnie stanu prawnego, Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. Z. K. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. postanowienie Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] listopada 2011 r. wnosząc o jego uchylenie, a nadto o wydanie żądanego zaświadczenia i wyeliminowanie z obiegu podrobionej decyzji nr [...], a także podrobionej decyzji nr [...] oraz o wyeliminowanie wyłudzonego aktu z dnia [...] stycznia 2004 r. i dokonanie zwrotu skarżącemu kwatery zgodnie z tytułem z 1976 r. W uzasadnieniu skargi skarżący podkreślił, że odmówił zawarcia umowy na sprzedaż swojego prawa do kwatery, natomiast organ nie miał prawa i nie wydał nigdy decyzji o zwolnieniu kwatery. Podkreślił, że decyzja nr [...] nigdy nie zaistniała w obiegu prawnym, stawiając jednocześnie zarzuty związane z niedoręczeniem ww. decyzji. Podniósł, że pomoc finansowa ostatecznie nigdy nie została mu przydzielona, gdyż zgodnie z decyzją z dnia [...] lipca 2004 r. nie zawarto nigdy stosownej umowy. Podkreślił, że opróżnienie kwatery dokonane w dniu [...] maja 2003 r. zostało uchylone w całości przez Ministra Obrony Narodowej prawomocnym postanowieniem z dnia [...] lutego 2007 r. W jego ocenie, przedmiotowa kwatera nigdy nie stała się własnością Skarbu Państwa - WAM. Kwatera ta od 1992 r. po nabyciu przez skarżącego prawa do emerytury wojskowej, z mocy art. 11 ustawy z dnia 20 maja 1976 r. o zakwaterowaniu sił zbrojnych (Dz. U. Nr 5, poz. 19 ze zm.), obligatoryjnie przestała być własnością Skarbu Państwa i od 1992 r. jest własnością skarżącego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. W piśmie procesowym z dnia 15 kwietnia 2012 r. skarżący podtrzymał stanowisko zawarte w skardze oraz wzniósł o uwzględnienie skargi w przedmiocie wydania zaświadczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej powoływanej jako: "p.p.s.a.", sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że kontrola sądowoadministarcyjna sprowadza się do zbadania, czy organy wydając zaskarżony akt nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena ta jest dokonywana według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania aktu, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności zauważyć należy, że zgodnie z art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Z treści przytoczonego przepisu wynika, że ocena taka i wskazania co do dalszego postępowania są wiążące zarówno gdy dotyczą zastosowania przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania administracyjnego. Zatem organ administracji jest obowiązany rozpatrzyć sprawę ponownie, stosując się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku. W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z dnia 8 kwietnia 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 2125/10 wskazał, iż odmowa wydania zaświadczenia przybiera formę postanowienia (art. 219 k.p.a.). Biorąc zaś pod uwagę, że jest to postanowienie zaskarżalne, powinno być wydane w formie pisemnej i zawierać elementy rozstrzygnięcia zaskarżalnego, tj. uzasadnienie faktyczne i prawne oraz pouczenie o środku zaskarżenia. W rozpoznawanej sprawie brak należytego uzasadnienia rozstrzygnięcia podjętego zarówno przez organ I, jak i II instancji uniemożliwia dokonanie kontroli sądowej zaskarżonego postanowienia. Sąd stwierdził, iż rozstrzygając ponownie wniosek Z. K. z dnia [...] lutego 2010 r. organ oceni jego żądanie pod kątem art. 217 i 218 k.p.a., a w przypadku, gdy uzna, że brak jest podstaw do wydania żądanego zaświadczenia, przedstawi swoje stanowisko w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia. W następstwie ww. wyroku, stosując się do wytycznych zawartych w jego uzasadnieniu, Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM w [...] w dniu [...] sierpnia 2011 r. wydał postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia o treści żądanej przez Z. K. (art. 219 k.p.a.). Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] listopada 2011 r. Wskazać należy, że postępowanie w sprawach wydawania zaświadczeń regulują przepisy Działu VII k.p.a. Postępowanie to stanowi rodzaj uproszczonego i w znacznym stopniu odformalizowanego postępowania o charakterze administracyjnym, obowiązującego organy administracyjne przy podejmowaniu czynności materialno-technicznych polegających na urzędowym potwierdzeniu stanu faktycznego lub prawnego. Zgodnie z art. 217 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Zaświadczenie wydaje się, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa (art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a.), jeżeli osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a.). Stosownie zaś do treści art. 218 § 1 k.p.a., w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a., organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów lub stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Organ administracji publicznej przed wydaniem zaświadczenia może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające (art. 218 § 2 k.p.a.). Z przywołanych przepisów wynika, że wydawanie zaświadczeń oparte jest - co do zasady - na posiadanych przez organ danych. Postępowanie wyjaśniające odnosić się więc będzie do zbadania okoliczności wynikających z posiadanych przez organ ewidencji, rejestrów i innych danych, oceny, czy te okoliczności odnoszą się do osoby wnioskodawcy, faktów bądź stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się wnioskodawca, a także ustalenia, jakiego rodzaju ewidencje lub rejestry mogą zawierać żądane dane oraz ich ewentualnych dysponentów. Zawężenie postępowania wyjaśniającego podyktowane zostało tym, by nie rozszerzać ponad niezbędną potrzebę zakresu aktów administracyjnych, które wydawane są w uproszczonej procedurze, gdyż nie jest wskazane zacieranie granic pomiędzy aktami informacji (zaświadczenie) i aktami ustalania i kształtowania stosunków prawnych (decyzje) (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 października 2010 r., sygn. akt I OSK 630/10, LEX nr 745278). W przedmiotowej sprawie skarżący wnioskiem z dnia [...] lutego 2010 r. zwrócił się do organu, na podstawie art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a., o wydanie zaświadczenia o istnieniu w obiegu prawnym imiennego nakazu nr [...] wydanego przez Komendanta Garnizonu [...] z dnia [...] lipca 1976 r. o nadaniu mu lokalu przy ul. [...] w W. oraz, na podstawie art. 217 § 2 pkt 2 k.p.a., o posiadaniu nadal przez niego - niczym niepodważonego - tytułu prawnego do tego mieszkania. W uzasadnieniu wniosku podał, że przedmiotowe zaświadczenie jest mu niezbędne do prawnego (sądowego) dochodzenia kosztów ponoszonych z tytułu nieuprawnionego przywłaszczenia przez Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM w [...] ww. lokalu mieszkalnego przy ul. [...] w W. Zauważyć należy, że jakkolwiek skarżący powołał przesłankę z art. 217 § 2 pkt 1 k.p.a. w odniesieniu do ww. części żądania, to jednak nie wskazał przepisu prawa, który wymagałby od organu urzędowego potwierdzenia faktu lub stanu prawnego. W ocenie Sądu, zarówno z treści ww. wniosku, jak i skargi złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wynika, że intencją skarżącego było w istocie potwierdzenie przez organ istnienia uprawnienia skarżącego do przedmiotowego lokalu mieszkalnego. Tymczasem, jak zasadnie wskazał organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, w ewidencjach, rejestrach i innych danych pozostających w dyspozycji Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej brak jest informacji umożliwiających organowi pozytywne rozpoznanie tak sformułowanego wniosku i wydanie zaświadczenia żądanej treści. Z danych znajdujących się w posiadaniu organu wynika bowiem, iż przedmiotowy lokal mieszkalny stanowiący uprzednio własność Skarbu Państwa - Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, po jego przymusowym opróżnieniu przez Z. K., decyzją Dyrektora Oddziału Terenowego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2003 r. został przydzielony żołnierzowi zawodowemu, a następnie stał się własnością tegoż żołnierza zawodowego oraz jego małżonki w następstwie sprzedaży dokonanej na rzecz ww. osób przez Wojskową Agencję Mieszkaniową (akt notarialny z dnia [...] stycznia 2004 r., Rep. [...]). Podkreślenia wymaga, że organ może wydać zaświadczenie żądanej treści w sytuacji, gdy okoliczności bądź fakty, o których ma zaświadczyć, wynikają z dokumentacji znajdującej się w posiadaniu organu. Skoro posiadana przez organy dokumentacja nie potwierdza faktów podanych przez skarżącego, zasadnie odmówiono wydania zaświadczenia żądanej treści. Rozstrzygnięcia organów, wbrew zarzutom skarżącego, zostały należycie uzasadnione zgodnie z wymogami z art. 124 § 2 k.p.a. w związku z art. 153 p.p.s.a. W ocenie Sądu, skarżący faktycznie zażądał od organu oceny zdarzeń prawnych i aktów administracyjnych, w tym ww. decyzji Dyrektora Oddziału Terenowego WAM w [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2003 r., która to ocena miałaby prowadzić do uznania jego uprawnienia do przedmiotowego lokalu. Tymczasem tryb zaświadczeniowy nie służy rozstrzyganiu o określonych prawach czy obowiązkach osoby wnioskującej, ponieważ jest tylko przejawem wiedzy, nie zaś woli organu administracji publicznej. Istotą zaświadczenia nie jest ocena, ani weryfikacja, lecz informacja oparta na posiadanych przez organ danych. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalone jest stanowisko, zgodnie z którym zaświadczenie nie przyznaje, nie stwierdza i nie uznaje uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa powszechnie obowiązującego, lecz jedynie potwierdza istnienie uprawnienia lub obowiązku przyznanego lub potwierdzonego wcześniej w decyzji (konstytutywnej lub deklaratoryjnej), bądź w innym indywidualnym akcie prawnym. Zaświadczenie nie rozstrzyga o żadnych prawach i obowiązkach, jak nie może tworzyć nowej sytuacji prawnej (v. wyroki NSA: z dnia 16 czerwca 2009 r., sygn. akt II OSK 981/08; z dnia 1 lipca 2010 r., sygn. akt II OSK 594/10, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych: orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając na względzie wszystko powyższe, Sąd uznał, że wydane w sprawie postanowienia nie naruszają przepisów prawa, natomiast zarzuty podniesione w skardze oraz w późniejszym piśmie procesowym skarżącego nie zasługują na uwzględnienie. Podkreślenia wymaga, że przedmiotem niniejszego postępowania nie była ocena wskazanych w części sprawozdawczej uzasadnienia aktów administracyjnych wydanych przez organy Agencji, lecz zasadność odmowy wydania zaświadczenia o treści żądanej przez skarżącego na podstawie art. 219 k.p.a. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 w związku z art. 153 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.