II SA/Wa 894/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk po rozpoznaniu w dniu 14 września 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. P. na pismo Komisji Stypendialnej Wydziału [...] Uniwersytetu [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o przyznanie stypendium socjalnego na rok akademicki 2017/2018 postanawia: odrzucić skargę. A. P. pismem z dnia [...] kwietnia 2018 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na pismo Komisji Stypendialnej Wydziału [...] Uniwersytetu [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r., którym organ poinformował skarżącą o pozostawieniu bez rozpoznania jej wniosku o przyznanie stypendium socjalnego. Skarżąca wskazała, że pismo to stanowi decyzję. Zarzuciła naruszenie zasady sprawiedliwości proceduralnej oraz przepisu art. 64 i art. 107 k.p.a. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest niedopuszczalna. Stosownie do art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej jako P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 oraz z 2018 r. poz. 149 i 650), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2018 r. poz. 508, 650, 723, 1000 i 1039), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 cytowanej ustawy). Katalog wymienionych wyżej aktów jest wyczerpujący, zatem skarga wniesiona na postanowienie organu administracji publicznej wykraczające poza ten zakres przedmiotowy jest niedopuszczalna i podlegać musi odrzuceniu. Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.. W niniejszej sprawie A. P. przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uczyniła pismo Komisji Stypendialnej Wydziału [...] Uniwersytetu [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r., którym organ poinformował skarżącą o pozostawieniu bez rozpoznania jej wniosku o przyznanie stypendium socjalnego. Pozostawienie wniosku (pisma, podania) bez rozpoznania (bądź rozpatrzenia) jest czynnością o charakterze materialno-technicznym, dla której Kodeks postępowania administracyjnego nie przewiduje określonej formy rozstrzygnięcia w postaci decyzji czy postanowienia. Organ nie wydaje zatem decyzji, ani postanowienia, od których służy odwołanie czy też zażalenie. Potwierdza to stanowisko doktryny oraz poglądy wyrażane powszechnie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. W wyroku z dnia 12 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 869/05, Naczelny Sąd Administracyjny wypowiedział się w kwestii skargi na pismo o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania i stwierdził, że pozostawienie podania bez rozpoznania oznacza stwierdzenie przez organ administracji publicznej, że podanie zawiera wadę określoną w art. 64 § 2 k.p.a. i że wskutek tego stało się ono bezskuteczne z mocy prawa (W. Dawidowicz: Zarys procesu administracyjnego, str. 89). W wyroku z dnia 3 września 1992 r. III SA 1407/92 (OSP 1994, nr 6, poz. 104) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że pozostawienie sprawy bez rozpoznania nie następuje w formie decyzji administracyjnej, co ma ten skutek, że skarga na tę czynność organu administracyjnego nie jest dopuszczalna. W uchwale składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z 8 czerwca 2000 r. III ZP 11/00 (OSNAPIUS z 2000 r., nr 19, poz. 702, OSP 2001 r., z. 1 poz. 12 z glosą aprobującą B. Adamiak) podniesiono, że pozostawienie bez rozpoznania na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. podania o wszczęcie postępowania nie wymaga wydania decyzji administracyjnej. Stanowisko takie zaaprobował też J. Zimmerman w glosie do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 lutego 1992 r. IV SA 1377/91 (OSP 1993 r., z. 10, poz. 205). Skoro pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. nie przybiera prawnej formy decyzji administracyjnej, ani postanowienia, a jest czynnością materialno - techniczną to należy uznać, że pozostawienie wniosku skarżącej bez rozpoznania nie stanowi aktu ani czynności wymienionych w art. 3 § 2 P.p.s.a., na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Należy bowiem zauważyć, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowane jest również stanowisko, że pozostawienie wniosku (pisma, podania) bez rozpoznania nie jest również czynnością, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., ponieważ nie spełnia kryteriów określonych w tym przepisie (v. uchwała NSA z 3 września 2013 r., I OPS 2/13, LEX 1356405). Przepis ten odnosi się wyłącznie do aktów lub czynności dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów administracyjnego prawa materialnego, wymagających od organu wykonującego administrację publiczną potwierdzenia uprawnienia lub obowiązku o charakterze materialnym. Natomiast pozostawienie podania bez rozpoznania na podstawie art. 64 § 1 k.p.a. wywołuje wyłącznie skutki procesowe (v. postanowienia NSA z dnia 1 października 2008 r., sygn. akt I OSK 1170/08 oraz z dnia 29 czerwca 2010 r., sygn. akt I OSK 944/10; a także postanowienia WSA w Białymstoku z dnia 20 grudnia 2011 r., sygn. akt II SA/Bk 756/11 oraz postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 27 grudnia 2012 r., sygn. akt III SA/Gd 756/12 – wszystkie dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). Z tych względów skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.