II SA/Wa 96/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Mierzejewska Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak Sędzia WSA Adam Lipiński (spr.) Protokolant Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 maja 2010 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie nieważności decyzji w sprawie odmowy wyrównania odprawy wraz z dodatkami o charakterze stałym - oddala skargę. M. S. został z dniem [...] grudnia 2004 r. zwolniony z zawodowej służby wojskowej decyzją Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] czerwca 2004 r., wydaną na podstawie art. 74 ust. 1 i art. 75 ust. 1 pkt 7 w zw. z art. 78 ust. 2 pkt 2 i 79 ust. 4 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z1970 r. Nr 10, poz 55 ze zm.). Z tego tytułu otrzymał, na podstawie art. 17 ustawy o uposażeniu żołnierzy, odprawę w wysokości 400% jego miesięcznego uposażenia wraz z dodatkami o charakterze stałym, obliczoną i wypłaconą przez JW [...] w D. W dniu [...] sierpnia 2006 r. M. S. zwrócił się do dowódcy ww. jednostki z roszczeniem o wyrównanie odprawy do wysokości 600% miesięcznego uposażenia wraz z dodatkami o charakterze stałym, wskazując na treść art. 94 ust. 4 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Dowódca JW [...] decyzją z dnia [...] września 2006 r. odmówił uznania roszczenia, zaś Dowódca [...] Okręgu Wojskowego w W., po rozpatrzeniu odwołania żołnierza, decyzją nr [...] z dnia [...] września 2006 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Na powyższe rozstrzygnięcie M. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W., który wyrokiem z dnia [...] maja 2007 r., sygn. akt [...] skargę oddalił. Wyrok ten stał się prawomocny. Zainteresowany złożył skargę o wznowienie postępowania zakończonego ww. wyrokiem, która została odrzucona postanowieniem WSA w W. z dnia [...] kwietnia 2008 r., sygn. akt [...]. W dniu [...] kwietnia 2008 r. oficer złożył wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Dowódcy [...] Okręgu Wojskowego z dnia [...] września 2006 r. Dowódca Wojsk Lądowych decyzją z dnia [...] października 2008 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 158 § 1 Kpa, art. 169 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2008 r. Nr 141, poz. 892), art. 107 § 1 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r. Nr 10, poz. 55 ze zm.) oraz art. 9 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy (Dz. U. z 2002 r. Nr 76, poz. 693 ze zm.), stwierdził brak podstaw do uznania nieważności decyzji Dowódcy [...] Okręgu Wojskowego w W. Nr [...] z dnia [...] września 2006 r., utrzymującej w mocy decyzję z dnia [...] września 2006 r. Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] w D., odmawiającej wyrównania odprawy. W uzasadnieniu organ stwierdził, iż do spraw związanych ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej mają zastosowanie przepisy ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych z 1970 r., co wynika z art. 169 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych z 2003 r. Nadto, Dowódca Wojsk Lądowych podniósł, że bezzasadny jest zarzut oficera naruszenia przepisów o właściwości, gdyż zarówno w art. 107 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych z 1970 r., jak też w art. 90 ust. 4 ustawy o uposażeniu żołnierzy wskazano, iż odwołanie wnosi się do organu wojskowego wyższego stopnia na zasadach określonych w Kpa. Minister Obrony Narodowej w rozporządzeniu z dnia 16 marca 1993 r. określił m.in. organy wojskowe i organy wojskowe wyższego stopnia. W związku z tym zarówno Dowódca JW [...] w D., jak również Dowódca [...] Okręgu Wojskowego, to organy właściwe do rozstrzygnięcia sprawy oficera. Na skutek odwołania od tej decyzji, sprawę rozpatrzył Szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, który decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2008 r., na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 2 Kpa, uchylił zaskarżoną decyzję w całości oraz umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie wszczęte przez Dowódcę Wojsk Lądowych w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Dowódcy [...] Okręgu Wojskowego Nr [...] z dnia [...] września 2006 r. W uzasadnieniu podał, że skoro prawomocnym wyrokiem z dnia [...] maja 2007 r., sygn. akt [...], Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę na decyzję, która stała się przedmiotem wniosku o stwierdzenie jej nieważności, a dodatkowo postanowieniem tego Sądu odrzucona została skarga o wznowienie postępowania sądowego, to Dowódca Wojsk Lądowych winien był, na podstawie art. 157 § 3 Kpa, wydać decyzję o odmowie wszczęcia postępowania, za sprawą ustalonych faktów, norm prawa materialnego oraz zaistnienia przesłanki res iudicata co do istoty sprawy. Natomiast, organ I instancji w istocie odmówił stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji. Dlatego w ocenie organu II instancji należało uchylić zaskarżoną decyzję oraz umorzyć postępowanie jako bezprzedmiotowe (art. 105 Kpa). Dodatkowo Szef Sztabu Generalnego WP podniósł, powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 czerwca 2006 r., iż oddalenie przez sąd administracyjny skargi na niezgodność decyzji z prawem, zamyka organowi administracyjnemu drogę do stwierdzenia nieważności decyzji ze względu na związanie go oceną prawną, zawartą w wyroku sądu w odniesieniu do przedmiotu rozstrzygnięcia. M. S. na decyzję Szefa Sztabu Generalnego WP wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji Dowódcy Wojsk Lądowych. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1) naruszenie norm prawa procesowego poprzez uchybienie art. 157 § 3 w związku z art. 28 i art. 1 § 1 pkt 1 Kpa, polegające na przyjęciu, że dopuszczalne jest umorzenie postępowania o stwierdzenie nieważności w sytuacji, gdy stosowny wniosek złożyła osoba mająca przymiot strony oraz gdy istnieje akt administracyjny, którego nieważność można stwierdzić, zaś sprawa podlega rozpoznaniu w trybie przewidzianym przepisami Kpa; 2) naruszenie art. 10 Kpa poprzez zaniechanie wezwania strony do sprecyzowania żądania i doprecyzowania, czy domaga się stwierdzenia nieważności, wszczęcia postępowania z art. 154 lub 155 Kpa, względnie wznowienia postępowania, czym organy obu instancji pozbawiły skarżącego czynnego udziału w postępowaniu; 3) naruszenie norm prawa procesowego poprzez niezastosowanie art. 17 pkt 3 Kpa. i błędne zastosowanie art. 157 § 1 Kpa., polegające na rozstrzygnięciu sprawy przez organ niewłaściwy, gdyż organem wyższego rzędu nad Dowódcą Wojsk Lądowych jest Minister Obrony Narodowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 czerwca 2009 r. w sprawie sygn. akt II SA/Wa 71/09 uchylił zaskarżoną decyzję Szefa Sztabu Generalnego WP. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, co następuje: Brak było podstaw do przyjęcia przez organ odwoławczy zaistnienia res iudicata, skoro Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oceniał decyzję wydaną w postępowaniu zwykłym, orzekając co do istoty sprawy poprzez oddalenie skargi na decyzję Dowódcy [...] Okręgu Wojskowego z dnia [...] września 2006 r. nr [...]. Trafny jest również zarzut skarżącego dotyczący nieuprawnionego umorzenia postępowania przez organ odwoławczy w sytuacji braku przesłanek jego bezprzedmiotowości. Decyzja o umorzeniu postępowania zapada bowiem wówczas, gdy odpadł jeden z konstytutywnych elementów sprawy administracyjnej, o której mowa w art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). W piśmiennictwie dzieli się przyczyny bezprzedmiotowości postępowania na podmiotowe i przedmiotowe, te zaś z kolei na spowodowane "faktami naturalnymi" lub zdarzeniami prawnymi. W orzecznictwie i literaturze akcentuje się konieczność i celowość rozróżnienia między bezprzedmiotowością postępowania a bezzasadnością żądania strony. W rozpoznawanej sprawie okoliczność, iż decyzja, której nieważności żądał skarżący, była przedmiotem wcześniejszej oceny przez sąd administracyjny, który skargę na tę decyzję oddalił, nie spowodowała bezprzedmiotowości postępowania w przedmiocie stwierdzenia jej nieważności, lecz jedynie skutkuje uznaniem takiego żądania za bezzasadne. W wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 czerwca 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 459/06 stwierdzono: "Próba stwierdzenia nieważności decyzji rozpoznawanej już wcześniej przez sąd oddalający skargę na niezgodność tej decyzji z prawem, stanowi w istocie, w odniesieniu do przedmiotu rozstrzygnięcia sądowego niedopuszczalną ingerencję w prawomocne orzeczenie Sądu". Organ bowiem w takiej sytuacji, mając na względzie wyrok Sądu, który oddalił skargę i respektując go, powinien odmówić stwierdzenia nieważności decyzji, uznając żądanie za bezzasadne. Takie też w istocie było rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, pomimo nieprecyzyjnego sformułowania osnowy rozstrzygnięcia. Zatem w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uchylenie decyzji Dowódcy Wojsk Lądowych i umorzenie postępowania przez organ odwoławczy nastąpiło z naruszeniem przepisu art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 105 Kpa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z dnia 24 czerwca 2009 r. ustosunkował się również do pozostałych zarzutów skargi, wskazując na ich bezzasadność. I tak, Sąd nie podzielił zarzutu naruszenia art. 10 Kpa, poprzez zaniechanie przez organ wezwania skarżącego do sprecyzowania wniosku z dnia [...] kwietnia 2008 r., albowiem z powyższego wniosku bezspornie wynika treść jego żądania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Dowódcy [...] Okręgu Wojskowego nr [...] z dnia [...] września 2006 r. Ponadto, z uwagi na specyfikę postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności, która ogranicza się do badania przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 Kpa, brak jest podstaw do przyjęcia, iż skarżący został pozbawiony czynnego udziału w tym postępowaniu. Również zarzut braku właściwości Szefa Sztabu Generalnego WP do rozpoznania odwołania od decyzji Dowódcy Wojsk Lądowych nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem właściwość ta wynika z przepisów obowiązujących w tym zakresie, a w szczególności z Regulaminu Organizacyjnego Ministerstwa Obrony Narodowej stanowiącego załącznik do zarządzenia Nr 40/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 22 listopada 2006 r. w sprawie regulaminu organizacyjnego Ministerstwa Obrony Narodowej (Dz.U. MON z 2006 r. Nr 21, poz. 270). Wyrok powyższy stał się prawomocny. Ponownie rozpatrując odwołanie M. S., Szef Sztabu Generalnego WP decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2009 r., działając na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt. 1 Kpa, utrzymał w mocy decyzję Dowódcy Wojsk Lądowych z dnia [...] października 2008 r. nr [...], stwierdzającą brak podstaw do uznania nieważności decyzji Dowódcy [...] Okręgu Wojskowego w W. nr [...] z dnia [...] września 2006 r., którą z kolei utrzymano w mocy decyzję z dnia [...] września 2006 r. Dowódcy Jednostki Wojskowej [...] w D. o odmowie wyrównania oficerowi odprawy. W uzasadnieniu decyzji organ powołał się na treść powyższego wyroku, wskazując, iż stwierdzenie nieważności decyzji, kontrolowanej już wcześniej przez sąd administracyjny, który oddalił skargę na niezgodność tej decyzji z prawem, stanowi w istocie, w odniesieniu do przedmiotu rozstrzygnięcia sądowego, niedopuszczalną ingerencję w prawomocne orzeczenie sądu i w takiej sytuacji, organ mając na względzie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia [...] maja 2007 r., oddalający skargę i respektując go, powinien odmówić stwierdzenia nieważności decyzji, uznając żądanie za bezzasadne. Za takie też należy rozumieć rozstrzygnięcie Dowódcy Wojsk Lądowych. Organ dodał, iż jest związany treścią prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 czerwca 2009 r. i poczynionymi przez ten Sąd wskazaniami, zawartymi w uzasadnieniu. M. S. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Szefa Sztabu Generalnego WP z dnia [...] grudnia 2009 r. powtórzył zarzuty zawarte w jego poprzedniej skardze. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1) naruszenie norm prawa procesowego poprzez uchybienie art. 157 § 3 w związku z art. 28 i art. 1 § 1 pkt 1 Kpa., polegające na przyjęciu, że dopuszczalna jest odmowa umorzenia postępowania o stwierdzenie nieważności w sytuacji, gdy stosowny wniosek złożyła osoba mająca przymiot strony oraz gdy istnieje akt administracyjny, którego nieważność można stwierdzić, zaś sprawa podlega rozpoznaniu w trybie przewidzianym przepisami Kpa.; 2) naruszenie art. 10 Kpa poprzez zaniechanie wezwania strony do sprecyzowania żądania i doprecyzowania, czy domaga się stwierdzenia nieważności, wszczęcia postępowania z art. 154 lub 155 Kpa, względnie wznowienia postępowania, czym organy obu instancji pozbawiły skarżącego czynnego udziału w postępowaniu; 3) naruszenie norm prawa procesowego poprzez niezastosowanie art. 17 pkt 3 Kpa i błędne zastosowanie art. 157 § 1 Kpa, polegające na rozstrzygnięciu sprawy przez organ niewłaściwy, gdyż organem wyższego rzędu nad Dowódcą Wojsk Lądowych jest Minister Obrony Narodowej. Powołując się na powyższe zarzuty, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skargi twierdził, iż wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. nie stanowi przeszkody do rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Dowódcy [...] Okręgu Wojskowego z dnia [...] września 2006 r. W odpowiedzi na skargę, Szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko, wskazując na prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 czerwca 2009 r. oraz podkreślając, iż rozstrzygnięciem tym organ jest związany. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona, czyli w tej sprawie - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Natomiast, zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Skarga nie jest zasadna. W istocie, w swojej skardze M. S. zmierza do kwestionowania prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 czerwca 2009 r. i wytycznych zawartych w uzasadnieniu tego wyroku, co jest prawnie niedopuszczalne. Zgodnie z treścią art. 153 - Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Przepis ten oznacza, iż ocena taka i wskazania są wiążące zarówno gdy dotyczą zastosowania przepisów prawa materialnego jaki przepisów postępowania administracyjnego. Zatem organ administracji jest obowiązany rozpatrzyć sprawę ponownie, stosując się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach, a tym bardziej w orzeczeniach organów administracyjnych wydanych w innych sprawach. Nawet w przypadku sporu co do stanu faktycznego będącego podstawą subsumcji prawa, a więc i oceny prawnej lub odmiennej interpretacji prawa albo nawet możliwości niezgodności oceny sądu z prawem obowiązującym, zapatrywania prawne wynikające z oceny prawnej sądu mają moc wiążącą do czasu, aż wyrok zostanie wzruszony w przewidzianym do tego trybie. Odmienna ocena stanowi prawnie niedopuszczalną polemikę z prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego. Powyższe twierdzenie zawarte w tezie 10 do art. 153 - Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz autorstwa J.P. Tarno (Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis Warszawa 2006, s. 329) koresponduje z licznymi orzeczeniami sądów administracyjnych oraz jest powszechnie aprobowane w doktrynie (Porównaj: wyrok NSA z dnia 7 grudnia 1999 r., I SA 1089/99; wyrok SN z dnia 25 lutego 1998 r, III RN 130/97 i uchwała NSA z dnia 21 czerwca 1999 r., OPS 4/99 – glosa aprobująca B. Adamiak, OSP 1999, nr 5, poz. 101; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Komentarza - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w LEX 2009, wyd. III). Z kolei naruszenie przez organ administracji publicznej art. 153 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w razie złożenia skargi powoduje konieczność uchylenia zaskarżonego aktu (czynności) – op. cit. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 czerwca 2009 r. w sprawie sygn. akt II SA/WA 71/08 jest prawomocny. Ani organ, ani skarżący nie złożyli od niego skargi kasacyjnej. Zatem, zgodnie z przywołanym wyżej przepisem, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w tym orzeczeniu są wiążące w sprawie zarówno dla skarżącego jak i organu oraz dla Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ponownie rozpatrującego niniejszą sprawę na skutek skargi M. S. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznaje za niedopuszczalne polemizowanie przez skarżącego z prawomocnym orzeczeniem sądu administracyjnego wydanym w niniejszej sprawie. W szczególności, zarzut naruszenia art. 157 § 1 Kpa, poprzez nierozstrzygnięcie sprawy co do jej meritum dotyczące zarzutu nieważności, czy też zarzut nierozpatrzenia żądania strony z dnia [...] kwietnia 2008 r. w aspekcie ewentualnej modyfikacji wniosku w kierunku żądania opartego na art. 154 albo art. 155 Kpa, zostały już dogłębnie wyjaśnione w uzasadnieniu wyroku z dnia 24 czerwca 2009 r. Tam też, Sąd Administracyjny ustosunkował się również do zarzutu skarżącego naruszenia art. 157 § 3 w związku z art. 28, art. 1 § 1 pkt. 1 Kpa. Stąd też przywołana w uzasadnieniu skargi argumentacja, powtarzająca w istocie zarzuty poprzedniej skargi, nie ma w niniejszej sprawie żadnego znaczenia, albowiem ukształtowany prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego stan sprawy, co do oceny prawnej i wskazań, co do dalszego postępowania są dla organu oraz strony bezwzględnie wiążące. W uzasadnieniu wyroku z dnia 24 czerwca 2009 r. Sąd, powołując się na tezę wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 czerwca 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 459/06 wskazał, co następuje: "Próba stwierdzenia nieważności decyzji rozpoznawanej już wcześniej przez sąd oddalający skargę na niezgodność tej decyzji z prawem, stanowi bowiem w istocie, w odniesieniu do przedmiotu rozstrzygnięcia sądowego, niedopuszczalną ingerencję w prawomocne orzeczenie Sądu. Organ bowiem w takiej sytuacji, mając na względzie wyrok Sądu, który oddalił skargę i respektując go, powinien odmówić stwierdzenia nieważności decyzji, uznając żądanie za bezzasadne. Takie też w istocie było rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, pomimo nieprecyzyjnego sformułowania osnowy rozstrzygnięcia." Zatem wyrok z dnia 24 czerwca 2009 r. przesądził o sposobie załatwienia przez organ wniosku skarżącego z dnia [...] kwietnia 2008 r., w którym w istocie, poprzez żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Dowódcy [...] Okręgu Wojskowego z dnia [...] września 2006 r., M. S. kwestionował prawidłowość wcześniejszego, prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia [...] maja 2007 r., sygn. akt [...], oddalającego skargę na tę decyzję. Przypomnieć tu należy iż, sądy administracyjne z urzędu dokonują, podczas badania zgodności decyzji z prawem, również kontroli tej decyzji pod kątem wad, mogących stanowić o jej nieważności. Podjęta w dniu [...] grudnia 2009 r. decyzja Szefa Sztabu Generalnego WP, jak wynika z jej treści, w całości uwzględnia zalecenia zawarte w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 czerwca 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 71/09, a zatem w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest prawidłowa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się naruszenia prawa przez organ przy podejmowaniu powyższych decyzji, które mogłyby stanowić podstawę do uchylenia decyzji bądź stwierdzenia jej nieważności i dlatego, na mocy art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.