II SAB/Wa 16/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski, Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska (spr.), Adam Lipiński, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 8 listopada 2017 r. sprawy ze skargi K. W. na bezczynność Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] marca 2016 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności, 2. stwierdza, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 3. wymierza Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów grzywnę w wysokości 500 (słownie: pięćset) złotych, 4. zasądza od Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów na rzecz skarżącej K. W. kwotę 100 (słownie: sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu [...] grudnia 2016 r. K. W. (zwana dalej skarżącą) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Centralnej Komisji do spraw Stopni i Tytułów w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] marca 2016 r. o udostępnienie informacji publicznej, wnosząc o: 1. zobowiązanie Centralnej Komisji do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi, 2. orzeczenie, na podstawie art. 6 ustawy o odpowiedzialności funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa w związku z art 149 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, czy bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 3. wymierzenie organowi grzywny na postawie art. 149 § 2 P.p.s.a w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a., 4. zasądzenie kosztów postępowania. Skarżąca wyjaśniła, że wnioskiem z dnia [...] marca 2016 r., powołując się na art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198, z późn. zm.), zwróciła się do Centralnej Komisji do spraw Stopni i Tytułów o udostępnienie informacji, poprzez przekazanie kserokopii dokumentów i informacji pisemnych o podjętych działaniach na podany adres poczty elektronicznej oraz domowy: – informacji o podjętych przez Centralną Komisję działaniach w reakcji na decyzję Komisji [...] pod przewodnictwem [...] A. Z. z dnia [...] stycznia 2016 (pismo w załączniku), – informacji o podjętych przez Centralną Komisję działaniach w reakcji na zgłaszane wielokrotnie w pismach i wnioskach (od września 2015 r.) nieprawidłowości i rażące naruszenia prawa (zagrożone także postępowaniem prokuratorskim) w postępowaniu habilitacyjnym skarżącej, w tym informacji dotyczącej rozpatrzenia przez Centralną Komisję wniosku o kontrolę na Wydziale Filologicznym [...], wniosku o niepublikowanie podjętych z naruszeniem prawa uchwał (skarżąca wniosła m.in o udostępnienie dokumentacji przebiegu i efektów kontroli oraz dokumentacji wystąpień, stanowisk, wniosków i opinii podmiotów ją przeprowadzających). Skarżąca podkreśliła, że do dnia wniesienia skargi organ nie udostępnił jej żądanych informacji, pomimo ponowienia wniosku w dniu [...] października 2016 r. Pismem z dnia [...] grudnia 2016 r. Centralna Komisja poinformowała skarżącą, że Komisja nie posiada kompetencji do inicjatywy ustawodawczej w zakresie proponowanych zmian przepisów obowiązującej ustawy. Podała też, że pismo Komisji [...], z jej propozycjami zmian przepisów ustawy zostało przekazane bezpośrednio zespołowi powołanemu przez Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego do opracowania założeń nowych regulacji ustawowych ze sfery szkolnictwa wyższego i nauki. Centralna Komisja poinformowała również, że po ponownym rozpatrzeniu wszystkich okoliczności sprawy podtrzymuje stanowisko, że Rada Wydziału [...], w obliczu zaawansowania przewodu, miała podstawy do orzeczenia odmowy umorzenia postępowania. W zakresie wniosku o dokonanie kontroli przez Centralną Komisję na Wydziale [...], Centralna Komisja poinformowała skarżącą, że plan kontroli rad wydziałów / rad naukowych, o których mowa w art. 9 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym, przyjęty na okres ostatniej kadencji organów CK z okresu 2013 – 2016 nie przewidywał kontroli Wydziału [...]. W związku z upływem kadencji organów Centralnej Komisji z dniem [...] grudnia 2016 r. następny plan kontroli rad wydziałów/rad naukowych zostanie przyjęty po ukonstytuowaniu się organów Centralnej Komisji. W odpowiedzi na skargę, uzupełnionej następnie pismem z dnia [...] października 2017 r., pełnomocnik organu wniósł o jej oddalenie, wskazując, że skarga jest niezasadna. Pełnomocnik organu wyjaśnił, że w zakresie skargi na nieudostępnienie informacji publicznej, związanej z pismem Komisji [...] Centralna Komisja udzieliła skarżącej odpowiedzi, w ramach pisma z dnia [...] grudnia 2016 r. W ww. piśmie informowano m.in., że Komisja nie posiada kompetencji do inicjatywy ustawodawczej w zakresie proponowanych zmian przepisów obowiązującej ustawy i że ww. pismo Komisji z jej propozycjami zmian przepisów ustawy zostało przekazane bezpośrednio zespołowi powołanemu przez Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego do opracowania założeń nowych regulacji ustawowych ze sfery szkolnictwa wyższego i nauki. Natomiast w zakresie wniosku o dokonanie kontroli przez Centralną Komisję na Wydziale [...] poinformowano skarżącą, że plan kontroli rad wydziałów/rad naukowych, o których mówi art. 9 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym, przyjęty na okres ostatniej kadencji organów Centralnej Komisji z okresu 2013-2016 nie przewidywał kontroli ww. Wydziału. W związku z upływem kadencji organów Centralnej Komisji z dniem [...] grudnia 2016 r. następny plan kontroli rad wydziałów/rad naukowych zostanie przyjęty po ukonstytuowaniu się organów Centralnej Komisji kadencji 2017-2020. Ponadto z uwagi na wykonanie przez ww. Wydział zalecenia Centralnej Komisji o uporządkowaniu akt dokumentacji odwoławczej, oraz braku potwierdzenia przez Rektora [...] na podstawie kontroli Działu Kontroli Wewnętrznej tej uczelni zgłoszonych zarzutów, Centralna Komisja uznała, że dokonanie kontroli doraźnej Wydziału nie było zasadne. Pismem z dnia [...] stycznia 2017 r., będącym repliką na odpowiedź na skargę organu, K. W., podała, że przesłane jej przez organ wyjaśnienia nie dotyczą sprawy niniejszej skargi. Podkreśliła, że wniosła niniejszą skargę nie na działanie Centralnej Komisji w postępowaniu habilitacyjnym, ale na brak odpowiedzi w terminie na wniosek o informację publiczną skierowany [...] marca 2016 r. Pismem z dnia [...] października 2017 r. Centralna Komisja przedstawiła swoje ostateczne stanowisko w sprawie, wskazując, że wniosek skarżącej skierowany do organu w ramach informacji publicznej zawiera sprzeczność podstaw prawnych żądania skarżącej z jej statutem strony w toczącym się przed Centralną Komisją postępowaniu odwoławczym znak [...]. W konsekwencji informacje będące przedmiotem żądań skarżącej nie miały charakteru informacji publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod kątem bezczynności organu w rozpoznaniu wniosku skarżącej [...] grudnia 2016 r. zasługuje na uwzględnienie. Na samym wstępie stwierdzić należy, że w myśl art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2015 r., poz. 2058 ze zm.), do skarg rozpatrywanych w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.). Zatem powyższy przepis, odsyłając do stosowania przepisów tejże ustawy, określa właściwość rzeczową sądów administracyjnych do rozpatrywania skarg i to nie tylko na decyzje odmawiające udostępnienia informacji publicznej. Stosownie bowiem do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne; 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności ogłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4. inne niż określone w pkt 1 – 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.) oraz postępowań określonych w działach IV, V, VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749, z późn. zm.) oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 1. 4a. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane 2. w indywidualnych sprawach; 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego 3. i terenowych organów administracji rządowej; 6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5 podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7. akty nadzoru nad działalnością jednostek samorządu terytorialnego; 8. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1 – 3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie definiują pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie i orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a ustawy (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109). Skarga na bezczynność ma na celu zwalczenie zwłoki w załatwieniu sprawy poprzez spowodowanie wydania przez organ oczekiwanego aktu lub podjęcia określonej czynności. Okoliczności, które powodują zwłokę organu w rozpatrzeniu wniosku oraz stopień przekroczenia terminów, wpływają na ocenę, czy istniejąca bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, czy też nie. Przenosząc powyższe rozważania na kwestię związaną z udostępnieniem informacji publicznej, to bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy wniosek dotyczy dostępu do informacji będącej informacją publiczną, a organ ani nie udziela tej informacji wnioskodawcy, nie informuje o innym sposobie otrzymania danej informacji, nie informuje o braku posiadania wnioskowanej informacji publicznej, ani też nie wydaje decyzji odmawiającej udzielenia informacji lub decyzji umarzającej postępowanie. Dodać w tym miejscu należy, że jeżeli podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej nie podjął wymaganej na gruncie powyższej ustawy w danej sprawie czynności, to dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia powód, z uwagi na który to nie nastąpiło. W sytuacji więc, jeśli skarżąca złożyła do Centralnej Komisji Do Spraw Stopni Tytułów wniosek z dnia [...] marca 2016 r. o udostępnienie informacji publicznej, a wniosek ten, w jej ocenie, nie został należycie – czyli w jednej z form przewidzianych w ustawie – rozpatrzony w wymaganym terminie, to w świetle powołanych wyżej przepisów przysługiwało jej prawo wniesienia do sądu administracyjnego skargi na bezczynność. Zatem Sąd uznał skargę za dopuszczalną i jej rozpoznanie nastąpiło stosownie do treści art. 119 pkt 4 i art. 120 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, a wobec nieskomplikowanego charakteru sprawy, nie było potrzeby – w ocenie Sądy – wzywać strony na posiedzenie. Stwierdzić również należy, że skarga spełnia wszystkie wymagania formalne (uiszczono wpis od skargi). W dalszym ciągu mówiąc o dostępie do informacji publicznej i ewentualnej bezczynności organu w tym zakresie to wskazać należy, że Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, iż obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, zaś według ust. 2, prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu, przy czym tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy (ust. 3). Konkretyzacją natomiast tego prawa zajmuje się m.in. ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), gdzie w myśl art. 1, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Ponadto na podstawie art. 2 ust. 1, każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej, co jednocześnie nie oznacza, że każdy podmiot jest zobligowany do jej udostępniania. Realizacja bowiem tego prawa spoczywa na określonych w ustawie podmiotach. I tak, zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej, 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Zobowiązanymi do udostępnienia informacji publicznej są również organizacje związkowe i pracodawców reprezentatywne, w rozumieniu ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego (Dz. U. Nr 100, poz. 1080 z późn. zm.) oraz partie polityczne (ust. 2). W ocenie Sądu nie budzi wątpliwości, że Centralna Komisja Do Spraw Stopni i Tytułów, jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy. Wobec powyższego została spełniona przesłanka podmiotowa z ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wskazać dalej należy, że informacją publiczną w rozumieniu ustawy jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Zatem jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty nie będące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Ponadto informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób dotyczących ich i są nimi zarówno treść dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet jeżeli nie pochodzą wprost od nich. Niezależnie od powyższego, aby konkretna informacja posiadała walor informacji publicznej, to musi się odnosić do sfery faktów. W dalszej części stwierdzić należy, że zgodnie z treścią art. 14 ust. 1 ustawy, udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnymi z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. W myśl – co już wyżej wykazano – art. 2 ust. 1 ustawy, prawo do informacji publicznej przysługuje każdemu, z zastrzeżeniem art. 5, który ogranicza je z uwagi na ochronę informacji niejawnych oraz ochronę innych tajemnic ustawowo chronionych. Nie jest przy tym wymagane wykazanie ani interesu publicznego, ani celu, w jakim uzyskana informacja zostanie wykorzystana. Jedynie w przypadku informacji przetworzonej, stosownie do treści art. 3 ust. 1 ustawy, ustawodawca wprowadził wymóg wykazania, że uzyskanie informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Dodać również należy, że według art. 13 ust. 1 ustawy, udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2, a jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Natomiast w art. 6 ust. 2 ustawy została zawarta definicja "dokumentu urzędowego" i jest nim treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych informacja może dotyczyć sprawy publicznej, nie tylko wtedy, gdy została wytworzona przez podmioty wskazane w art. 4 ust. 1 ustawy, ale również wtedy, gdy odnosi się do nich w zakresie wykonywanych przez nie zadań publicznych i gospodarowania majątkiem publicznym. Przypomnieć należy, że w punkcie 1 wniosku skarżąca, żądała informacji o podjętych przez Centralną Komisję działaniach w reakcji na decyzję Komisji [...] pod przewodnictwem [...] A. Z. z dnia [...] stycznia 2016r. Organ na tak postawione pytanie pismem z dnia [...] grudnia 2016 r. udzielił skarżącej odpowiedzi, wskazując, że Centralna Komisja nie posiada kompetencji do inicjatywy ustawodawczej w zakresie proponowanych zmian przepisów obowiązującej ustawy. Podała też, że pismo Komisji [...], z jej propozycjami zmian przepisów ustawy zostało przekazane bezpośrednio zespołowi powołanemu przez Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego do opracowania założeń nowych regulacji ustawowych ze sfery szkolnictwa wyższego i nauki. Biorąc zatem pod uwagę poczynione wyżej uwagi stwierdzić należy, żądane przez skarżącą we wniosku z dnia [...] marca 2016 r. informacja w zakresie pkt. 1 stanowi informacji publicznej, stanowi bowiem o sposobach przyjmowania i załatwiania spraw (art. 6 ust. 1 pkt 3d ustawy). Jeśli zaś chodzi o pkt 2 wniosku, zgodnie z którym skarżąca żądała informacji o podjętych przez Centralną Komisję działaniach w reakcji na zgłaszane wielokrotnie w pismach i wnioskach (od września 2015 r.) nieprawidłowości i rażące naruszenia prawa (zagrożone także postępowaniem prokuratorskim) w postępowaniu habilitacyjnym skarżącej, w tym informacji dotyczącej rozpatrzenia przez Centralną Komisję wniosku o kontrolę na Wydziale Filologicznym UŚ, wniosku o niepublikowanie podjętych z naruszeniem prawa uchwał (skarżąca wniosła m.in o udostępnienie dokumentacji przebiegu i efektów kontroli oraz dokumentacji wystąpień, stanowisk, wniosków i opinii podmiotów ją przeprowadzających), to zdaniem Sądu pytanie to nie dotyczy informacji publicznej. Po pierwsze bowiem zauważyć należy, co już wyżej wskazano, że informacja musi dotyczyć sfery faktu. Tymczasem – jak słusznie zauważył organ – żądane informacje dotyczą indywidualnej sprawy skarżącej. Zgodnie z przepisem art. 1 ust. 2 u.d.i.p. wyłączone jest stosowanie przepisów tej ustawy wówczas, gdy wnioskodawca ma zapewniony dostęp do informacji w innym trybie. W ocenie Sądu, skarżąca (jako strona postępowania habilitacyjnego) miała możliwość żądania wglądu do akt na podstawie art. 73 k.p.a. Sąd wskazuje, że informacja w sprawie własnej, indywidualnej nie jest informacją publiczną. Przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej nie mogą stanowić podstawy do uzyskania informacji wyłącznie dla realizacji prywatnych, jednostkowych interesów, które nie służą jednocześnie interesowi społecznemu (vide: wyrok NSA z 21.06.2012r. – I OSK 796/12; wyrok NSA z 17.07.2012r. – I OSK 846/12). Celem ustawy nie jest zaspokajanie indywidualnych (prywatnych) potrzeb, w postaci uzyskiwania informacji dotyczących wprawdzie kwestii publicznych lecz przeznaczonych dla jego indywidualnych potrzeb. Ustawa o dostępie do informacji publicznej ma służyć uniwersalnemu dobru powszechnemu związanemu z funkcjonowaniem publicznych instytucji. Zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie sądów administracyjnych, utrwalił się wobec tego pogląd, iż wnioski o udostępnienie informacji publicznej składane przez podmioty, których interesów dotyczą nie są wnioskami o udzielenie informacji publicznej, bowiem nie odnoszą się do "sprawy publicznej" (vide: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. I OSK 430/14, I OSK 1696/12, I OSK 617/14, I OSK 769/12, I OSK 1797/10, I OSK 545/09, I OSK 1035/10). Niezależnie od tego co zostało stwierdzone wyżej, organ pozostawał w bezczynności, bowiem po pierwsze nie udzielił skarżącej odpowiedzi na pytanie 1 jej wniosku. Uczynił to dopiero w piśmie z dnia [...] grudnia 2016 r., a zatem już po złożeniu skargi. Ponadto kwestię braku przymiotu informacji publicznej pytania sformułowanego w punkcie 2 wniosku, organ wyjaśnił skarżącej również po terminie przewidzianym w art. 13 ust. 1 ustawy, bo dopiero w piśmie z dnia [...] grudnia 2016 r. i w piśmie z dnia [...] października 2017 r., a to oznacza, że pozostawał w bezczynności. Nie rozpoznał bowiem wniosku skarżącej w zakresie jego punktu 1, ani też nie poinformował skarżącej o tym, że pytanie 2 wniosku nie dotyczy informacji publicznej. Stwierdzić również należy, że rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, iż naruszono prawo w sposób oczywisty (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, publ. Lex nr 1218894). Zważywszy na to, że od złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej, tj. [...] marca 2016 r., do udzielenia pismem z dnia [...] grudnia 2016 r. odpowiedzi minęło 9 miesięcy, nie sposób jest bezczynności zobowiązanego podmiotu usprawiedliwiać trudnościami interpretacyjnymi przepisów ustawy, zwłaszcza że ustawa obowiązuje już 16 lat. W tej sytuacji faktycznej i prawnej, lekceważenie obowiązków wynikających z ustawy o dostępie do informacji publicznej jawi się wyraziście jako rażące i wymaga reakcji dyscyplinującej ze strony Sądu. Dlatego Sąd orzekając, że bezczynność Centralnej Komisji miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1 zd. 2 P.p.s.a) jednocześnie wymierzył organowi na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a. grzywnę w kwocie pięćset zł, do czego był uprawniony niezależnie od tego czy skarżący o to wnosił czy nie. Przy takim rozstrzygnięciu sprawy należało również zasądzić od organu na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania na podstawie art. 200 P.p.s.a