II SAB/Wa 17/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.), , , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 kwietnia 2020 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w W. na bezczynność Szefa Kancelarii Sejmu w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] listopada 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. stwierdza, że Szef Kancelarii Sejmu dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu punktu 1 wniosku z dnia [...] listopada 2019 r. 2. bezczynność stwierdzona w punkcie 1 wyroku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Szefa Kancelarii Sejmu na rzecz Stowarzyszenia [...] z siedzibą w W. kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Postępowanie w sprawie zainicjowało Stowarzyszenie [...] Polska występując [...] listopada 2019r. do Szefa Kancelarii Sejmu z żądaniem udostępnienia informacji publicznej w postaci: - informacji o zawartych w 2019r. umowach przez podanie minimalnie kwoty umowy, daty zawarcia, przedmiotu umowy i strony umowy, - liczby osób które od 12 listopada 2019r.miały zakaz wstępu do Sejmu, - liczby osób które po 12 listopada 2019r.miały zakaz wstępu do Sejmu, - imion i nazwisk osób, które w roku 2019 miały zakaz wstępu do budynku Sejmu. Pismem z 27 listopada 2019r. adresat wniosku powiadomił wnioskodawcę, że pytanie dotyczące umów jest zbyt ogólne, gdyż nie precyzuje tego, jakie umowy są przedmiotem zainteresowania stromy. Odnosząc się do pozostałej części wniosku organ wskazał, że ewidencja wejść i wyjść na teren znajdujący się w zarządzie organu nie ma charakteru informacji publicznej. Dnia 20 grudnia 2019r. Stowarzyszenie [...] wywiodło do tut. Sądu skargę na bezczynność pytanego organu i wniosło o zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku. W uzasadnieniu skarżący podniósł, iż sformułował pytanie w sposób wystarczająco precyzyjny, zaś materia wstępu na posiedzenia kolegialnych organów władzy stanowi informację publiczną. Pismem z 8 stycznia 2020r. pytany podmiot udostępnił wnioskodawcy informacje dotyczące umów zawartych w 2019r. wyjaśniając dodatkowo, że informacje dotyczące umów o pracę zawartych z pracownikami nie będącymi funkcjonariuszami publicznymi, nie stanowią informacji publicznej. Pismem z 2 marca 2020r. skarżący przyznał, ze po wywiedzeniu skargi otrzymał od organu informację dotyczącą umów. Podkreślił jednak, iż organ pozostaje w bezczynności w zakresie pozostałych pytań dotyczących wejść na teren Sejmu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, sprawowaną pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga analizowana pod tym kątem zasługiwała częściowo na uwzględnienie. W świetle zarzutów skargi istota niniejszej sprawy sprowadzała się do oceny tego, czy wniosek strony inicjujący postępowanie, został rozpoznany przez organ w terminie, i czy odpowiedz na wniosek udzieloną w formie przewidzianej przepisami prawa, strona otrzymała przed wywiedzeniem niniejszej skargi. Ma to istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia, bowiem skarga na bezczynność może zostać uznana za zasadną tylko w sytuacji, gdy w chwili jej składania, strona nie była jeszcze zaspokojona w swym żądaniu, ewentualnie gdy w terminie tym nie dotarła do niej żadna odpowiedź od organu stanowiąca reakcję na wniosek. W pierwszej kolejności należało podkreślić, iż nie budziło wątpliwości stron jak i tut. Sądu to, że zarówno przedmiotem pkt.1 wniosku była informacja publiczna jak i to, że pytany podmiot był zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej. Kolejną kwestią wymagającą ustalenia było to, czy i kiedy organ udzielił odpowiedzi na sporny wniosek. Przy czym podkreślenia wymaga okoliczność, iż odpowiedź na wniosek winna mieć charakter stanowczy, odnosić się wprost do żądania i opierać się na pełnej wiedzy organu w zakresie tematyki oznaczonej we wniosku. Podkreślenia wymaga także to, że ustawa o dostępie do informacji publicznej nie zna procedury wzywania wnioskodawcy do doprecyzowania żądania. Analiza akt administracyjnych niniejszej sprawy prowadzi do konkluzji, iż organ dopuścił się jednak bezczynności w zakresie rozpoznania pkt.1 wniosku. Przed wniesieniem niniejszej skargi, poinformował jedynie wnioskodawcę pismem, że żądanie zawarte w pkt.1 wniosku jest nieprecyzyjne. Z tak zajętego stanowiska można było więc wywieść wniosek, że podnoszony brak precyzyjności żądania uniemożliwia organowi rozpoznanie wniosku. Powyższe założenie organ sam jednakże obalił, skoro po wywiedzeniu niniejszej skargi, był już w stanie udzielić wnioskodawcy żądanych w pkt.1 wniosku informacji. Takie zachowanie organu wprost świadczy więc o tym, że jego teza zaprezentowana w piśmie z 27 listopada 2019r. była chybiona a co najmniej przedwczesna, skoro po upływie około półtora miesiąca, organ był jednak w stanie udzielić żądanych informacji bez uprzedniego doprecyzowywania wniosku przez stronę. Powyższe świadczy więc w ocenie tut. Sądu o tym, że wniosek w pkt.1 był dookreślony na tyle precyzyjnie, że umożliwiał organowi udzielenie odpowiedzi. Skoro zaś do jej udzielenia doszło po wywiedzeniu skargi na bezczynność (czyli w chwili jej składania organ pozostawał w bezczynności co do pkt.1 wniosku) Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie, uznając że pytany podmiot dopuścił się bezczynności, orzekł jak w pkt.1 sentencji wyroku na podstawie art.149 par.1 pkt.3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.). Z uwagi na fakt, iż wniosek został rozpatrzony przez organ przed dniem wyrokowania, nie istniały przesłanki ku temu, by zobowiązywać adresata wniosku do jego rozpoznawania. Tut. Sąd doszedł też do przekonania, iż nieudzielenie wnioskodawcy w ustawowym terminie odpowiedzi na zgłoszone żądanie, nie jawiło się jako bezczynność mająca cechy rażącego naruszenia prawa. Brak bowiem dowodów na to, że opóźnienie to nastąpiło z powodu lekceważenia wnioskodawcy czy też z powodu chęci uchylenia się od obowiązku rozpoznania sprawy. Wobec zasadności skargi w w/w zakresie, należało orzec o kosztach stosownie do dyspozycji art.200 P.p.s.a. zasądzając od pytanego podmiotu na rzecz wnioskodawcy zwrot poniesionych kosztów procesu w postaci uiszczonego wpisu od skargi. W tym miejscu na marginesie należało wyjaśnić, iż Sąd nie miał podstaw ku temu, aby uznać, że odpowiedź udzielona na pkt.1 wniosku mogła być niewystarczająca. Skoro gospodarzem postępowania o udzielenie informacji publicznej jest podmiot domagający się jej udostępnienia, i skoro podmiot ten po otrzymaniu od organu pisma z 8 stycznia 2020r. nie zakwestionował wyczerpującego charakteru otrzymanej odpowiedzi należało przyjąć, ze powyższa odpowiedź satysfakcjonowała wnioskodawcę a tym samym brak jest podstaw do zobowiązywania pytanego podmiotu do jakichkolwiek dodatkowych czynności w omawianym zakresie. Co zaś się tyczy drugiej części wniosku, to wyjaśnić należało, że w orzecznictwie sądowo-administracyjnym jednolicie przyjmuje się, iż rejestr wejść/wyjść do i z obiektu jest nośnikiem informacji o charakterze wewnętrznym, porządkowym, ewidencyjnym, który ma służyć zapewnieniu bezpieczeństwa. Taki rejestr nie odnosi się do publicznej formy działania pytanego organu i jako taki nie zawiera informacji publicznej (v. wyrok NSA z dnia 2 grudnia 2015 r. sygn. akt I OSK 2337/15, wyroki WSA w Warszawie: z dnia 19 marca 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 2081/14, z dnia 16 kwietnia 2015 r. sygn. akt II SAB/Wa 1055/14, z dnia 12 stycznia 2015 r. sygn. akt II SAB/Wa 668/14). Tym samym, pytany podmiot działając na wniosek Stowarzyszenia, prawidłowo poinformował wnioskodawcę pismem z dnia [...] listopada 2019r. , że materia wejść i wyjść na teren Sejmu nie stanowi informacji publicznej i nie podlega udostępnieniu na wniosek z dnia [...] listopada 2019 r., w którym powołano się na ustawę o dostępie do informacji publicznej. Zauważenia wymagała także okoliczność, iż wniosek w niniejszej części nie dotyczył wejść na posiedzenia kolegialnego organu władzy a był znacznie szerszy, gdyż dotyczył wejść na teren Sejmu. Sama możliwość wejścia na teren Sejmu nie uzasadnia założenia, ze osoba wchodząca na ten teren zamierza brać udział w obradach Sejmu tj. kolegialnego organu władzy. Stąd omawiany argument skargi pozostaje w oderwaniu od zakresu przedmiotowego omawianego wniosku. W świetle powyższego, skargę w części dotyczącej problematyki wejść na teren Sejmu, należało oddalić w oparciu o przepis art.151 P.p.s.a.