II SAB/Wa 180/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska, Sędziowie WSA Ewa Marcinkowska, Ewa Grochowska-Jung (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 sierpnia 2016 r. sprawy ze skargi M. N. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych w przedmiocie rozpoznania skargi z dnia [...] czerwca 2015 r. 1. stwierdza, że Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania; 2. stwierdza, że przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w części dotyczącej przyznania sumy pieniężnej; 4. zasądza od Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych na rzecz skarżącego M. N. kwotę 100 (słownie: sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu [...] czerwca 2015 r. do Generalnego Inspektora Danych Osobowych wpłynęła skarga M. N. (dalej jako skarżący) z dnia [...] czerwca 2015 r. na [...] w L. na niedopełnienie wobec skarżącego obowiązku informacyjnego z art. 25 ustawy z dnia 25 czerwca 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. 2015 poz. 2135 z późn. zm.). Skarżący domagał się przywrócenia stanu zgodnego z prawem, a w szczególności usunięcia uchybień oraz usunięcia jego danych osobowych. W dniu [...] sierpnia 2015 r. skarżący wysłał do organu e-mail z prośbą o udzielenie informacji o stanie rozpoznania skargi. W dniu [...] września 2015 r. Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych skierował do skarżącego pismo o uzupełnienie braków formalnych złożonej skargi, w tym o wskazanie żądania z art. 18 ustawy. W dniu [...] października 2015 r. do GIODO wpłynęło pismo skarżącego z dnia [...] października 2015 r., w którym skarżący wskazał, że pracownia naruszyła jego prawo do ochrony danych osobowych poprzez niedopełnienie obowiązku informacyjnego z art. 25 ustawy. W dniu [...] października 2015 r. GIODO działając na podstawie art. 14 ust. 2 ustawy zwrócił się do [...] w L. o pisemne ustosunkowanie się do treści skargi informując jednocześnie o tym skarżącego. Pismo zawierające ustosunkowanie się [...] do stawianych zarzutów wpłynęło do organu w dniu [...] października 2015 r. W dniu [...] stycznia 2016 r. do GIODO wpłynęło drogą elektroniczną wezwanie skarżącego do usunięcia naruszenia prawa na podstawie art. 37 § 1 Kpa. Następnie w dniu 2 lutego 2016 r. do Generalnego Inspektora Danych Osobowych wpłynęła skarga M. N.na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych. Skarżący zarzucił w niej organowi naruszenie art. 8, 12, 35 § 1 i 36 § 1 Kpa poprzez rażące przekroczenie terminów do załatwienia sprawy. Wniósł o zobowiązanie organu do wysłania odpowiedniego aktu administracyjnego w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi, przyznania od organu sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 zgodnie z art. 149 § 2 i zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania wskazując, że w dniu [...] lutego 2016 r. skierował do stron postępowania informację o zgromadzeniu materiału dowodowego wystarczającego do wydania decyzji administracyjnej. W dniu [...] lutego 2016 r. skarżący złożył wniosek o udostępnienie akt sprawy na podstawie art. 73 § 3 Kpa. W dniu [...] lutego 2016 r. organ wydal postanowienie odmawiające uwzględnienia tego wniosku. W dniu [...] lutego 2016 r. skarżący złożył zażalenie na powyższe postanowienie. Organ podkreślił, iż GIODO nie można przypisać przewlekłości w prowadzeniu postępowania. Jednocześnie organ wskazał, że Biuro Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych jest jedynym urzędem na całą Polskę, bez jednostek pomocniczych czy oddziałów zamiejscowych. Do Biura Generalnego Inspektora składają skargi osoby z całej Polski, jak również z zagranicy. Generalny Inspektor w swojej pracy prowadzi szereg działań w zakresie poszerzania świadomości obywateli na temat ochrony danych osobowych co również przekłada się nie tylko na liczbę wpływających skarg do Biura, ale także próśb o interwencję czy też wniosków o wydanie opinii, których liczba z każdym rokiem się zwiększa. Liczba skarg, które wpłynęły do Biura Generalnego Inspektora w ciągu ostatnich 4 lat wzrosła o 100 %. W roku 2010 wpłynęło 1114 skarg, w 2011 r. - 1271 skarg, w 2012 r. - 1593 skarg, a w 2013 r. - 1879 skarg. Natomiast w 2014 r. wpłynęło 2481 skarg. Organ podkreślił, że na obecnym etapie postępowania nie można przypisać mu bezczynności, gdyż zakończone zostało wydaniem ww. decyzji, stąd – w ocenie organu – skarga M. N. winna ulec oddaleniu. Po wpłynięciu skargi do Sądu w dniu [...] maja 2016 r. Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych wydał decyzję nr [...], którą odmówił uwzględnienia wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako Ppsa), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 Ppsa, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organów w przypadkach określonych w pkt. 1-4a tego przepisu, tj. w sytuacjach, gdy organ ma obowiązek wydać decyzję bądź postanowienie w postępowaniu zwykłym, egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służą odwołanie bądź zażalenie, inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnych sprawach. Zgodnie z art. 133 § 1 Ppsa, sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy przekazanych przez organ wraz z odpowiedzią na skargę, przy czym o bezczynności lub przewlekłości postępowania sąd orzeka według stanu na dzień wyrokowania. Stosownie do art. 149 § 1 Ppsa sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekle prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi Prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 1 i § 2 Ppsa). W przypadku skargi na bezczynność w wydaniu decyzji w postępowaniu administracyjnym o wyczerpaniu środków zaskarżenia można mówić w sytuacji, gdy skarżący przed wniesieniem skargi skorzystał ze środka przewidzianego w art. 37 § 1 Kpa. Przepis ten stanowi, iż na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania służy stronie zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Wniesienie skargi na bezczynność bez wyczerpania środków zaskarżenia albo bez uprzedniego wezwania na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa skutkuje odrzuceniem skargi jako niedopuszczalnej (art. 58 § 1 pkt 6 Ppsa). W niniejszej sprawie zostały spełnione przesłanki formalnoprawne wniesienia skargi na bezczynność. W szczególności skarżący wyczerpał tryb przewidziany w art. 37 § 1 Kpa co potwierdza wezwanie Generalnego Inspektora do usunięcia naruszenia prawa polegającego na nierozpoznaniu wniosku z dnia [...] czerwca 2015 r. Przedmiotem skargi M. N. uczynił przewlekłość postępowania prowadzonego przez Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych w sprawie prowadzonej pod sygnaturą [...] W przypadku skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. W przepisach prawa brak jest definicji "przewlekłości postępowania". W ustawie z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U. nr 179 poz. 1843 z późn. zm.) stanowi się jedynie, że dla stwierdzenia czy w sprawie doszło do przewlekłości postępowania należy w szczególności ocenić terminowość i prawidłowość czynności podjętych przez sąd w celu wydania w sprawie rozstrzygnięcia co do istoty albo czynności podjętych przez prokuratora prowadzącego lub nadzorującego postępowanie przygotowawcze w celu zakończenia postępowania przygotowawczego lub czynności podjętych przez sąd lub komornika sądowego w celu przeprowadzenia i zakończenia sprawy egzekucyjnej albo innej sprawy dotyczącej wykonania orzeczenia sądowego uwzględniając charakter sprawy, stopień faktycznej i prawnej jej zawiłości, znaczenie dla strony, która wniosła skargę, rozstrzygniętych w niej zagadnień oraz zachowanie się stron, a w szczególności strony, która zarzuciła przewlekłość postępowania (art. 2 ust. 2). Próby dokonania wykładni pojęcia "przewlekłości postępowania" podjął się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 października 2012 r., II OSK 1956/12 (LEX nr 1233717), stwierdzając, że: "Przewlekłość w prowadzeniu postępowania wystąpi wówczas, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie nie pozostając jednocześnie w bezczynności, a podejmowane przez ten organ czynności procesowe nie charakteryzują się koncentracją niezbędną w świetle art. 12 Kpa ustanawiającego zasadę szybkości postępowania, względnie mają charakter czynności pozornych, nieistotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy. Przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ zaistnieje zatem wówczas, gdy będzie mu można skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należnej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut prowadzenia czynności (w tym dowodowych) pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia". Z kolei w wyroku z dnia 13 sierpnia 2013 r., II OSK 549/13 (LEX nr 1369030), Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że: "Postępowanie prowadzone w sposób przewlekły jest to postępowanie prowadzone w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywaniu czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny, ewentualnie mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy. Pojęcie "przewlekłość postępowania" obejmować będzie zatem opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiana w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużenie terminu załatwienia sprawy". W wyroku z dnia 17 listopada 2015 r. sygn. akt I OSK 2440/15 (publ. https://cbois.nsa.gov.pl) Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił natomiast, że "pod pojęciem "rażącego naruszenia prawa", w rozumieniu art. 149 § 1 zd. 2 Ppsa w odniesieniu do przewlekłości postępowania należy rozumieć takie działania lub zaniechania organu prowadzącego postępowanie, które w sposób niewątpliwy i oczywisty pozostają w sprzeczności z obowiązkiem podejmowania czynności zmierzających bezpośrednio do załatwienia w terminie rozpoznawanej sprawy administracyjnej. W szczególności chodzi tu o przypadki przewlekłego prowadzenia postępowania, które nie mają uzasadnienia ani w stopniu skomplikowania sprawy, ani w konieczności prowadzenia szerokiego postępowania dowodowego, ani w ilości spraw do załatwienia przez organ, ani w ilości wniosków procesowych składanych przez strony". Powyższe poglądy Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela i przyjmuje jako własne. W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych dopuścił się przewlekłości w prowadzonym postępowaniu, gdyż złożony przez Skarżącego w dniu [...] czerwca 2015 r. wniosek dotyczący niedopełnienia wobec niego obowiązku informacyjnego z art. 25 ustawy o ochronie danych osobowych został zrealizowany poprzez wydanie decyzji dopiero w dniu [...] maja 2016 r., a więc już po wniesieniu skargi do Sądu. Jakkolwiek organ w okresie od dnia skierowania skargi na niedopełnienie obowiązku informacyjnego wynikającego z art. 25 ustawy o ochronie danych osobowych do dnia podjęcia ww. decyzji prowadził postępowanie, niemniej jednak analiza czynności przeprowadzanych przez Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych w toku tego postępowanie nie pozwala przyjąć, że czynił to efektywnie, sprawnie oraz bez zbędnej zwłoki. Przedstawiony chronologicznie w części sprawozdawczej niniejszego uzasadnienie przebieg procedowania organu wykazuje, iż już od daty złożenia wniosku, tj. [...] czerwca 2015 r., który wpłynął do organu w dniu [...] czerwca 2015 r. do dnia podjęcia przez GIODO pierwszej czynności w sprawie – [...] września 2015 r., tj. wezwania skarżącego w trybie art. 64 § 2 Kpa do doprecyzowania żądania upłynął okres prawie trzech miesięcy. Pismo zawierające odpowiedź skarżącego na powyższe wezwanie organ otrzymał w dniu [...] października 2015 r., w dniu [...] października 2015 r. organ podjął kolejne czynności w sprawie i zwrócił się do [...] o pisemne ustosunkowanie się do treści skargi informując o tym jednocześnie skarżącego. Pismo zawierające ustosunkowanie się pracowni do zarzutów wpłynęło do organu w dniu [...] października 2015 r. Po tej dacie organ zaniechał podejmowania jakichkolwiek czynności w sprawie i nie prowadził ich aż do dnia [...] lutego 2016 r., kiedy to skierował do stron postępowania informację o zgromadzeniu materiału dowodowego wystarczającego do wydania decyzji administracyjnej. Z uwagi na złożenie przez skarżącego wniosku o udostępnienie akt administracyjnych zostało wydane w dniu [...] lutego 2016 r. postanowienie odmawiające uwzględnienia tego wniosku. Następnie w dniu [...] lutego 2016 r. skarżący złożył zażalenie na to postanowienie, natomiast decyzja odmawiająca uwzględnienia skargi M. N. w przedmiocie przetwarzania jego danych osobowych, w tym niedopełnienia obowiązku informacyjnego z art. 25 ustawy o ochronie danych osobowych została wydana w dniu [...] maja 2016 r. Zgodnie z ustanowioną w art. 12 Kpa zasadą szybkości postępowania, organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia (§ 1). Sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień powinny być załatwione bezzwłocznie (§ 2). W myśl art. 35 § 1 Kpa organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie zaś sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 Kpa). Artykuł 36 § 1 Kpa nakłada natomiast na organy administracji publicznej obowiązek zawiadomienia strony o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 Kpa, a także o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w przepisie szczególnym, z podaniem przyczyny zwłoki oraz wskazaniem nowego terminu jej załatwienia. Sposób procedowania organu w niniejszej sprawie godzi w zasadę szybkości postępowania administracyjnego. Wszak nie można zaaprobować stanu, w którym czynności w sprawie organ podejmował w takich odstępstwach czasowych jak przedstawiono powyżej, a jednocześnie zaniechał realizacji obowiązku powiadomienia Skarżącego o przedłużeniu postępowania ze wskazaniem daty jego zakończenia, wyjaśnienia przyczyn przedłużenia postępowania, a przede wszystkim podjęcia decyzji w rozsądnym terminie. Nie ulega wątpliwości, że organ działał nieefektywnie i opieszale, zaś przyczyny tej opieszałości pozostały nieusprawiedliwione. Zważywszy, że skarga na przewlekłość postępowania w dacie wystąpienia ze skargą byłą uzasadniona, Sąd obowiązany był ocenić – stosownie do art. 149 § 1a Ppsa – czy przewlekłość ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (por. wyrok NSA z 23 września 2014 r., I OSK 463/14, publ. CBOSA). Można dodać, że jest to stan, w którym naruszenie to jest także istotne, a więc niedające się pogodzić z regułami demokratycznego państwa prawa. Taki stan, w ocenie Sądu, wystąpił w niniejszej sprawie co wprost wynika z przebiegu postępowania i sposobu procedowania organu. Podkreślić należy, że decyzja w sprawie została wydana przez organ po upływie prawie roku od daty złożenia przez Skarżącego wniosku inicjującego postępowanie administracyjne. Tak istotna opieszałość w prowadzeniu postępowania musi zostać poczytana za rażącą, zwłaszcza w sytuacji gdy przedmiotem rozstrzygnięcia nie była sprawa o szczególnym stopniu skomplikowania, ani też wymagająca prowadzenia szerokiego postępowania dowodowego. Podkreślenia przy tym wymaga, że zwłoki dopuścił się organ centralny jakim jest Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych, a zatem organ, który z racji swojego usytuowania w Państwie i realizowanych zadań powinien dawać przykład innym organom administracji co do przestrzegania zasad terminowości postępowania administracyjnego. Odnośnie podniesionej w odpowiedzi na skargę okoliczności, że Biuro Generalnego Inspektora jest jedynym urzędem na całą Polskę bez jednostek pomocniczych czy oddziałów zamiejscowych, a liczba skarg wpływających do Biura z każdym rokiem się zwiększa wskazać należy, że nie jest to okoliczność usprawiedliwiające opóźnienie w załatwieniu sprawy. Podstawowym obowiązkiem organu jest bowiem zorganizowanie pracy w taki sposób, aby możliwe było wypełnianie przez organ terminowego i sprawnego rozstrzygania spraw (por. wyrok NSA z 6 maja 2015 r., I OSK 1538/14, publ. CBOSA). Mając na względzie obowiązki organu wskazane w art. 35 i 36 w związku z art. 12 Kpa oraz wynikające z zasady zaufania uczestników postępowania do organów władzy publicznej (art. 8 Kpa) wskazać należy, że w niniejszej sprawie niewątpliwie wystąpiły przesłanki uzasadniające stwierdzenie przewlekłości prowadzonego postępowania, bowiem organ uchybił cytowanym normom proceduralnym, a biorąc pod uwagę, że zwłoka w podjęciu decyzji miała charakter kwalifikowany, naruszenie tych norm miało charakter rażący. Jak zostało zaznaczone, skarga na przewlekłość ma nie tylko służyć zweryfikowaniu prawidłowości procedowani organu pod względem zachowania norm określających dopuszczalny czas trwania takiego postępowania, ale także ma doprowadzić do wydania przez organ oczekiwanego przez stronę aktu lub podjęcia określonej czynności. Uwzględnienie takiej skargi skutkuje bowiem wydaniem wyroku zobowiązującego organ do rozpatrzenia wniosku strony. Jednakże sąd nie jest uprawniony do prowadzenia postępowania w kierunku wydania rozstrzygnięcia zobowiązującego organ do rozpatrzenia wniosku strony, jeżeli po wniesieniu skargi doszło do wydania przez organ decyzji – co miało miejsce w rozpoznawanej sprawie. Skoro zatem po wniesieniu skargi, a przed wydaniem orzeczenia przez Sąd Generalny Inspektor wydał i doręczył skarżącemu oczekiwany przez niego akt administracyjny, Sąd stosownie do art. 149 § 1 pkt 3 Ppsa uprawniony był jedynie do stwierdzenia, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania. Nie zachodzi już bowiem potrzeba zobowiązywania organu do wydania aktu. Podkreślenia przy tym wymaga, że rozpoznając skargę na bezczynność lub przewlekłość poza zakresem kontroli sądu pozostaje prawna poprawność czynności załatwiających zgłoszone żądanie. Sąd nie wnika w merytoryczną i procesową poprawność czynności, a bierze pod uwagę jedynie sam fakt, czy w danej sprawie został wydany akt i ocenia tok postępowania. Sąd nie może odnosić się do kwestii mających wpływ na merytoryczną treść rozstrzygnięcia, które może stać się przedmiotem kontroli w sytuacji wywiedzenia na nie skargi do sądu wojewódzkiego po wyczerpaniu toku instancji. Jednocześnie Sąd oddalił skargę w części dotyczącej przyznania skarżącemu sumy pieniężnej w wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 Ppsa. Przepis art. 149 § 2 Ppsa przewiduje możliwość przyznania sumy pieniężnej na rzecz skarżącego, która ma spełniać rolę rekompensacyjną. Skarżący jednak w przedmiotowej sprawie nie wykazał, aby w związku z przewlekłością prowadzonego postępowania odniósł jakąkolwiek stratę, którą organ powinien mu zrekompensować wypłacając stosowne wynagrodzenie. Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie – działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1 a Ppsa orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd postanowił na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 Ppsa.