II SAB/Wa 249/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędzia WSA Danuta Kania, Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 3 lipca 2024 r. sprawy ze skargi A. S. na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] stycznia 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę A. S. wnioskiem z dnia [...] stycznia 2024 r. do Zarządu Dzielnicy [...] (data wpływu do Urzędu miasta [...]), na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a) ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902 ze zm.), zwanej dalej u.d.i.p., wniosła o udostępnienie informacji publicznej "na jakim etapie realizacji nowego budynku w sąsiedztwie terenu inwestycji objętego wnioskiem o warunki zabudowy, budynek ten zaczyna być uwzględniany przy ustalaniu kontynuacji funkcji i cech zabudowy sąsiedniej dla celów analizy urbanistycznej sporządzanej w postępowaniu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy". Prezydent [...] w odpowiedzi na niniejszy wniosek poinformował wnioskodawczynię pismem nr [...] z dnia [...] stycznia 2024 r., że żądana we wskazanym wniosku informacja nie została zakwalifikowana przez organ jako informacja publiczna. Przedmiotem wniosku było udostępnienie informacji o następującej treści: "na jakim etapie realizacji nowego budynku w sąsiedztwie terenu inwestycji objętego wnioskiem o warunki zabudowy, budynek ten zaczyna być uwzględniony przy ustalaniu kontynuacji funkcji i cech zabudowy sąsiedniej dla celów analizy urbanistycznej sporządzanej w postępowaniu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy". Organ stwierdził, że żądanej informacji nie można zakwalifikować jako informacji publicznej w rozumieniu przepisów ustawy o udostępnieniu informacji publicznej. Podał, że nie ulega wątpliwości zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie, że pojęcie informacji publicznej należy odnosić tylko do sfery faktów tj. udostępnieniu podlegają tylko takie informacje, które są utrwalone na nośniku danych oraz odnoszą się do istniejącego stanu rzeczy. Żądana informacja nie spełnia tych warunków. Wnioskodawca wystąpił o informację, której przedmiotem miała być interpretacja organu w sprawie stosowania konkretnych przepisów prawa, dotyczących postępowania o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Organ wskazał, że zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 marca 2023 r. o sygn. akt III OSK 7599/21: "O ile zatem informacją publiczną może być treść określonego dokumentu, to w trybie przepisów u.d.i.p. nie można już domagać się wyrażenia opinii na dany temat, przeprowadzenia oceny lub też dokonania interpretacji dokumentu znanego wnioskodawcy. Informacja publiczna nie jest bowiem informacją abstrakcyjną ani też abstrakcyjną wykładnią prawa". Informacja odnosząca się do interpretacji danego przepisu lub zdarzenia przez organ nie może być kwalifikowana jako informacja publiczna na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej i tym samym nie podlega udostępnieniu. A. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Prezydenta [...]w rozpatrzeniu wskazanego wyżej wniosku z dnia [...] stycznia 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej. Wniosła o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, zobowiązanie organu do załatwienia sprawy i wyznaczenie terminu na jej załatwienie, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Wskazała, że pytanie dotyczy stanowiska organu stosowanego w jego bieżącej działalności, udostępnienie informacji nie powoduje konieczności przeprowadzania czynności wyjaśniających, poszukiwania tej informacji, ani sporządzenia informacji przetworzonej. Powołując się na art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. wskazała, że w niniejszej sprawie termin ustawowy na rozpatrzenie wniosku został już przekroczony, a ponadto organ nie powiadomił o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację. Skarżąca wskazała, że pismem z dnia 17 stycznia 2024 r. ([...]) podpisanym z upoważnienia Prezydenta [...], organ poinformował ją, że nie udostępni informacji publicznej, ponieważ w jego przekonaniu "żądana informacja nie stanowi informacji publicznej". Podniosła, że z treści pisma wynika, że organ błędnie kwalifikuje jej wniosek, jako dotyczący "interpretacji organu w sprawie stosowania konkretnych przepisów prawa, dotyczących postępowania o wydanie decyzji o warunkach zabudowy". Skarżąca wskazała, że stanowisko organu jest całkowicie błędne, ponieważ jej wniosek odnosi się do sfery faktów, do istniejącego stanu rzeczy oraz do treści aktów administracyjnych i ocen dokonywanych przez organy władzy publicznej -w rozumieniu u.d.i.p. Powołując art. 16 ust. 1 u.d.i.p. wskazała, że w sprawie otrzymała jedynie pismo z informacją, że organ nie zamierza udostępnić informacji publicznej, a zarazem z pisma tego wynika, że nie zostanie w tej sprawie wydana decyzja administracyjna przewidziana ustawą. W związku z tym należy zdaniem skarżącej uznać, że organ nie zamierza rozpatrzyć tego wniosku w trybie przewidzianym u.d.i.p. i pozostaje w tej sprawie w bezczynności. Skarżąca wskazała też, że pismem z dnia 5 lutego 2024 r. złożyła ponaglenie do SKO w W. Ponaglenie zostało rozpatrzone negatywnie postanowieniem z dnia [...] lutego 2024 r. w sprawie zwrócenia podania wnioskodawcy z uzasadnieniem, że ponaglenie na bezczynność nie przysługuje. Skarżąca podniosła też, że uznając, iż pismo Prezydenta [...] może stanowić nie zachowującą prawidłowej formy decyzję administracyjną o odmowie udostępnienia informacji publicznej, wniosła odwołanie od tego rozstrzygnięcia. Odwołanie zostało rozpatrzone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. postanowieniem z dnia [...] lutego 2024 r. ([...]) w sprawie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania. Skarżąca wskazała, że w sprawie zostały wyczerpane wszelkie środki zaskarżenia a organ pozostaje w bezczynności w sprawie udostępnienia informacji publicznej. Prezydent [...], reprezentowany przez radcę prawnego, w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania od skarżącej. Pełnomocnik wskazał, że zdaniem organu skarga jest bezzasadna. Podniósł m.in., że w orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że domaganie się informacji o obowiązującym prawie nie nosi znamion informacji publicznej i nie znajduje do niej zastosowania ustawa o dostępie do informacji publicznej (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 sierpnia 2012 r., sygn. akt I OSK 1380/12 oraz z dnia 22 listopada 2012 r., sygn. akt I OSK 1963/12, orzeczenia.nsa.gov.pl). Także wykładnia przepisów prawa, jak też ocena ich zastosowania nie stanowią informacji publicznej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 stycznia 2011 r.; sygn. akt I OSK 8/11, orzeczenia.nsa.gov.pl). W literaturze wskazuje się analogicznie, że w kategorii informacji publicznej nie mieści się ubieganie się o poradę prawną, wyjaśnienie charakteru i istoty przepisów prawnych, domaganie się instruktażu (wykładni), jak należy rozumieć i stosować w praktyce określone przepisy prawa (zob. I. Kamińska, M.Rozbicka - Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Wydanie 3, Warszawa 2016, komentarz do art. 6, publ: WK 2016).". Zatem żądana przez skarżącą informacja nie może być zakwalifikowana jako dotycząca informacji publicznej, wiąże się bowiem z zastosowaniem przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zakresie postępowania o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Treść pytania wskazuje, iż skarżąca chce uzyskać informację, w jaki sposób organ interpretuje przepisy prawa. Skarżąca sama w tytule wniosku z dnia [...] stycznia 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej wskazała, iż wniosek dotyczy stanowiska organu, stosowanego w jego bieżącej działalności. Pełnomocnik wskazał, że skarżąca nie pyta o fakty, lecz o stanowisko i interpretację przepisów przez organ stosujący przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Taka zaś informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p. W sytuacji uznania, że wnioskowane dane nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępnie do informacji publicznej, organ nie ma obowiązku wydania decyzji o odmowie jej udzielenia, a wystarczającym jest poinformowanie wnioskującego, że jego wniosek nie znajduje podstaw w przepisach ustawy, a więc nie dotyczy informacji publicznej, (tak: wyrok WSA w Szczecinie z dnia 22 listopada 2023 r., sygn. akt I SAB/Sz 8/23). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634, ze zm), zwanej dalej p.p.s.a., odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność w takich sprawach wynika z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., zaś potwierdza ją dodatkowo brzmienie art. 21 u.d.i.p. Przepis art. 149 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4: (1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, (2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, (3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany jest pogląd, zgodnie z którym skarga na bezczynność w przedmiocie informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia (v. wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r. sygn. akt l OSK 601/05 LEX nr 236545, postanowienie NSA z dnia 3 października 2007 r. sygn. akt I OSK 1382/07, orzeczenia.nsa.gov.pl). Pogląd ten pozostaje aktualny w obecnym stanie prawnym i prezentuje go również Sąd rozpoznający niniejszą sprawę (v. wyrok NSA z dnia 16 marca 2021 r. sygn. akt III OSK 86/21, orzeczenia.nsa.gov.pl). Kwestia wniesienia ponaglenia nie ma zatem znaczenia w sprawie. Przepisy p.p.s.a. nie definiują pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie przyjmuje się jednak, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a. (T. Woś [w:] T. Woś,H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109). Skarga na bezczynność ma na celu doprowadzenie do wydania przez organ oczekiwanego przez stronę aktu lub podjęcia określonej czynności. Skarga taka wnoszona jest wówczas, gdy organ wprawdzie prowadzi postępowanie, ale – mimo ustawowego obowiązku – nie kończy go wydaniem stosownego aktu ani nie podejmuje właściwej czynności, której domaga się strona (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, publ. LEX nr 148427 i nr 148280). Dla stwierdzenia bezczynności organu w zakresie wydania stosownego aktu lub podjęcia czynności nie ma znaczenia fakt, z jakich powodów organ zwleka z realizacją wniosku, a w szczególności, czy zwłoka spowodowana jest zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu. Wnioskodawca ma prawo kwestionowania bezczynności organu zawsze, gdy uznaje, że żądane przez niego informacje są informacjami publicznymi i powinny być udostępnione w trybie u.d.i.p. Ustawa o dostępie do informacji publicznej, będąca rozwinięciem konstytucyjnego prawa do informacji publicznej, reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu i kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (art. 61 ust. 2 Konstytucji RP). Ograniczenie prawa, o którym mowa w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (art. 61 ust. 3). U.d.i.p. znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy. Zakres podmiotowy wyznacza wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.), zaś zakres przedmiotowy obejmuje pojęcie "informacji publicznej" (art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p). Zgodnie z brzmieniem art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej, 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Stosownie do art. 4 ust. 3 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji. Prezydent [...] jest podmiotem zobowiązanym do udzielania informacji publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.), co w tej sprawie nie było sporne. Informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.), a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się szerokie pojęcie informacji publicznej uznając za informację publiczną każdą wiadomość dotyczącą faktów i danych, wytworzoną przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji (v. wyrok NSA z dnia 30 października 2002 r., sygn. akt II SA 1956/02, LEX nr 78062, wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2010 r., sygn. akt II OSK 1774/10, orzeczenia. nsa.gov.pl). Udostępnieniu podlega informacja publiczna w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o majątku, którym dysponują (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f u.d.i.p.), zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a u.d.i.p.), danych publicznych, w tym m.in. treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć, dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających (art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p.). Nie oznacza to jednak, że u.d.i.p. umożliwia każdemu podmiotowi dostęp do każdej informacji i każdego dokumentu niezależnie od tego, jakim celom informacja bądź dokument służy. Konstytucyjne prawo do informacji służyć ma dostępowi do informacji pozwalających na społeczną kontrolę wykonywania zadań publicznych i wydatkowania środków publicznych. Występuje tu zatem element dobra ogółu – chodzi o społeczną kontrolę prawidłowości funkcjonowania organów Państwa (w tym wydatkowania środków publicznych). W ocenie Sądu żądanie wniosku z dnia [...] stycznia 2024 r. nie stanowi żądania udostępnienia informacji publicznej. We wniosku tym skarżąca żądała odpowiedzi na pytanie: "na jakim etapie realizacji nowego budynku w sąsiedztwie terenu inwestycji objętego wnioskiem o warunki zabudowy, budynek ten zaczyna być uwzględniany przy ustalaniu kontynuacji funkcji i cech zabudowy sąsiedniej dla celów analizy urbanistycznej sporządzanej w postępowaniu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy". Zdaniem Sądu prawidłowo organ stwierdził w odpowiedzi z dnia 17 stycznia 2024 r., że przedmiotem żądania z dnia [...] stycznia 2024 r. jest interpretacja w sprawie stosowania przez organ przepisów prawa w postępowaniach o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Tego rodzaju żądanie nie stanowi pytania o fakty dotyczące działalności organu. Pytanie wniosku zmierza do wyrażenia przez organ stanowiska, jakie zajmuje, czy może zajmować w ramach stosowania prawa w postępowaniach administracyjnych. Tego rodzaju żądanie nie stanowi żądania udostępnienia informacji publicznej. Domaganie się udostępnienia informacji o obowiązującym prawie, czy jego stosowaniu nie nosi znamion informacji publicznej i nie znajduje tu zastosowania ustawa o dostępie do informacji publicznej (v. wyroki NSA z dnia 30 sierpnia 2012 r., sygn. akt I OSK 1380/12 oraz z dnia 22 listopada 2012 r., sygn. akt I OSK 1963/12). Również wykładnia przepisów prawa, jak też ocena ich zastosowania, czyli swego rodzaju opinia prawna, nie stanowi informacji publicznej (v. postanowienie NSA z dnia 19 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 8/11 i cytowane tam orzecznictwo). Organ nie ma prawnej możliwości wypowiadania się w trybie dostępu do informacji publicznej o sposobie stosowania prawa w określonej, potencjalnie interesującej wnioskodawcę sprawie. Nie może być wątpliwości, że gdy mowa o informacji publicznej to należy ją odnosić do informacji o takiej aktywności podmiotów wskazanych w Konstytucji RP, która jest bezpośrednio ukierunkowana na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych celów publicznych. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że "skoro ustawowe pojęcie sprawy publicznej rozumiane jako sprawa wspólnoty publicznej i wyznaczające ustawowy zakres prawa do informacji publicznej nie może być wykładane w sposób prowadzący do rozszerzenia konstytucyjnych granic tego prawa, to sprawa publiczna - oznacza przejaw działalności podmiotów wskazanych w Konstytucji RP w jej rozumieniu wynikającym z unormowań Konstytucji RP, tj. takiej aktywności tych podmiotów, która jest ukierunkowana na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych, co nie jest tożsame z każdym przejawem aktywności tych podmiotów. Z prokonstytucyjną wykładnią art. 6 u.d.i.p. koresponduje treść art. 4 ust. 1 u.d.i.p. eksponująca element "wykonywania zadań publicznych" przez podmioty będące adresatami roszczeń o udostępnienie informacji publicznej, czyli zadań, które cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu, a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji lub ustawie" (v. wyrok NSA z dnia 25 września 2020 r. sygn.. akt I OSK 404/20, orzeczenia.nsa.gov.pl). W powołanym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał również m.in., że "Sprawami publicznymi nie będą (...) konkretne i indywidualne sprawy określonej osoby lub podmiotu. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że pisma składane w indywidualnych sprawach, przez podmioty, których interesów te sprawy dotyczą, nie mają waloru informacji publicznej. Ich przedmiotem nie jest bowiem problem czy kwestia, która ma znaczenie dla większej ilości osób, czy grup obywateli, lub jest ważna dla funkcjonowania organów państwa. Za pomocą u.d.i.p. nie można bowiem starać się o uzyskanie informacji w swojej własnej sprawie." Sprawy niezwiązane ze wspólnotą publiczną, zmierzające do uzyskania informacji w sprawie stosowania prawa przez organ, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, nie stanowią informacji o sprawie publicznej. Także w literaturze wskazuje się, iż "w kategorii informacji publicznej nie mieści się (...) ubieganie się o poradę prawną, wyjaśnienie charakteru i istoty przepisów prawnych, domaganie się instruktażu (wykładni), jak należy rozumieć i stosować w praktyce określone przepisy prawa" (I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Wolters Kluwer 2016, komentarz do art. 6 u.d.i.p.). Prawo do informacji służyć ma obywatelom do uzyskania wiedzy o działaniach organów władzy publicznej i osób wykonujących funkcje publiczne. Z sytuacją taką nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. W trybie przepisów u.d.i.p. nie można domagać się wyrażenia opinii na dany temat, przeprowadzenia oceny lub też dokonania interpretacji dokumentu. Informacja publiczna nie jest bowiem informacją abstrakcyjną, ani też urzędową wykładnią prawa (por. wyrok NSA z dnia 19 września 2007 r. o sygn. akt I OSK 1922/06). W świetle powyższego stwierdzić należało, że żądanie wniosku z dnia [...] stycznia 2024 r. nie dotyczy sprawy publicznej. Zainteresowanie skarżącej budzą konkretne, mające dla niej znaczenie, kwestie interpretacji przepisów prawa i ich stosowania przez organ. Wobec tego, że żądania wniosku nie dotyczą informacji publicznej, brak było podstaw do uwzględnienia skargi. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni, przy czym w myśl ust. 2 tego przepisu, jeżeli informacja nie może być udostępniona w tym terminie, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia wnioskodawcę o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informacje, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Organowi nie można zarzucić bezczynności w rozpatrzeniu wniosku z dnia [...] stycznia 2024 r. na gruncie u.d.i.p. Prezydent [...] prawidłowo poinformował wnioskodawczynię pismem w ustawowym terminie (17 stycznia 2024 r.), że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 w zw. z art. 119 pkt 4 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.), orzekł jak w wyroku.