II SAB/Wa 427/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania, Sędziowie WSA Anna Mierzejewska (spr.), Olga Żurawska – Matusiak, Protokolant spec. Marek Kozłowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi Z. S. na bezczynność Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego w przedmiocie stwierdzenia z urzędu nieważności decyzji rektora [...] – oddala skargę – Rektor [...] pismem z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...], z dniem [...] września 2006 r. wypowiedział Z. S. stosunek pracy za uprzednim 3-miesięcznym okresem wypowiedzenia począwszy od dnia [...] lipca 2006 r. We wniosku z dnia [...] grudnia 2006 r. do Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego, skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji, bowiem - jego zdaniem - została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa oraz bez podstawy prawnej, a to z uwagi na fakt, że o zamiarze rozwiązania stosunku pracy nie została powiadomiona zakładowa organizacja związkowa, jak też została wskazana nieprawidłowa podstawa prawna. Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego pismem z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...] poinformował wnioskodawcę, że nie jest organem właściwym do stwierdzenia nieważności powyższej decyzji, zaś prawidłowość rozwiązania stosunku pracy pomiędzy uczelnią a jej pracownikiem podlega właściwości sądu pracy. W pismach z dnia [...] października 2007 r. i z dnia [...] grudnia 2007 r. skarżący doprecyzował swój wniosek wskazując, że powyższa decyzja Rektora może być stwierdzona na podstawie art. 36 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym. W tej sytuacji Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego kolejnym pismem z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] poinformował skarżącego m. in. o tym, że kwestia będąca przedmiotem wniosku, tzn. stosunku pracy, podlega wyłącznie jurysdykcji sądowej. W wyniku skargi na bezczynność, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 15 maja 2008 r. sygn. akt II SAB/Wa 36/08, zobowiązał Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia [...] grudnia 2006 r. w terminie 30 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku i w uzasadnieniu podał m. in., że na organie ciąży obowiązek zbadania dopuszczalności stwierdzenia nieważności z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych, zaś ewentualną formą załatwienia sprawy jest przewidziana w art. 157 § 3 k.p.a. decyzja odmawiająca wszczęcia postępowania, a w przypadku bezprzedmiotowości, decyzja o umorzeniu sprawy. Wobec powyższego, Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...], działając na podstawie art. 157 § 3 k.p.a. w zw. z art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164, poz. 1365 ze zm.), odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Rektora [...] z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...]. W uzasadnieniu - powołując się na opisany powyżej stan faktyczny - podał, że powyższa decyzja nie nosi cech decyzji administracyjnej i w związku z tym zachodzi niedopuszczalność stwierdzenia jej nieważności z przyczyn przedmiotowych. We wniosku z dnia [...] września 2008 r. do Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego o ponowne rozpatrzenie sprawy, skarżący Z. S. powołał się na treść art. 36 wskazanej już wyżej ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym i skonstatował, że skoro decyzja Rektora nie jest decyzją administracyjną, to powołanie się na przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego jest chybione, bowiem przedmiotowa sprawa winna się toczyć w trybie wskazanego już wyżej przepisu art. 36 ustawy, a nie na podstawie art. 156 § 1 k.p.a. Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego decyzją z dnia [...] października 2008 r. nr [...], mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 i art. 157 § 3 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...]. W uzasadnieniu podał, że decyzja Rektora z dnia [...] grudnia 2005 r. jest pismem dotyczącym stosunku pracy, nie zaś decyzją w rozumieniu art. 36 ust. 1 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym, bowiem stosownie do treści art. 118 ust. 2 ustawy, stosunek pracy z nauczycielem akademickim w uczelni publicznej nawiązuje i rozwiązuje rektor w trybie określonym w statucie (z zastrzeżeniem art. 121 ust. 4 dotyczącym stanowiska profesora), zaś w myśl art. 136 ust. 2 ustawy, spory o roszczenie ze stosunku pracy pracownika uczelni rozpatrują sądy pracy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ww. nie zgodził się z zaskarżoną decyzją zarzucając jej naruszenie wspomnianego już wyżej art. 36 ust. 1 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym i wniósł o jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu - powołując się na dotychczasowe zarzuty i konkludując, że powyższa sprawa nie jest związana ze stosunkiem pracy - podał, iż decyzja Rektora z dnia [...] grudnia 2005 r. jest sprzeczna z treścią art. 188 ust. 3 pkt 3 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym, bowiem powołany w niej przepis art. 88 ust. 2 ustawy nie odnosił się do niego. Ponadto nie odnosił się do niego również przepis § [...] Statutu [...], a nadto niewłaściwie ustalono stan faktyczny sprawy, tj. w roku 2005 upłynęło 25, a nie 20 lat od mianowania go na stanowisko [...]. W odpowiedzi na skargę Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego wniósł o jej oddalenie, a wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne dodał, że organ był związany oceną prawną oraz wskazaniami zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 maja 2008 r. sygn. akt II SAB/Wa 36/08. Wyrokiem z dnia 11 marca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie sygn. akt II SA/Wa 1683/08 oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku Sąd podał, że w rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, iż pismo Rektora [...] z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...], jest rozwiązaniem stosunku pracy przez rektora ze skarżącym Z. S. w trybie art. 118 ust. 2 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164, poz. 1365 ze zm.) i według art. 136 ust. 1, w sprawach dotyczących stosunku pracy pracowników uczelni, nieuregulowanych w ustawie, stosuje się przepisy ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy, a spory o roszczenie ze stosunku pracy pracownika uczelni rozpatrują sądy pracy (ust. 2) i stwierdził że nie jest to decyzja administracyjna w rozumieniu art. 104 k.p.a. i w tej sytuacji odmowa przez organ wszczęcia postępowania w trybie jej nieważności została wydana zgodnie z prawem przewidzianym w cytowanym już wyżej przepisie art. 157 § 3 k.p.a. Wyjaśnił ponadto, że art. 36 ust. 1 ustawy, w myśl którego minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego stwierdza nieważność uchwały organu kolegialnego uczelni lub decyzji rektora uczelni, z wyłączeniem decyzji administracyjnej, w przypadku stwierdzenia jej niezgodności z przepisami prawa lub statutem uczelni, nie później niż w terminie dwóch miesięcy od otrzymania uchwały lub decyzji. Na rozstrzygnięcie ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego w sprawie stwierdzenia nieważności uchwały lub decyzji służy, w terminie trzydziestu dni od dnia jego doręczenia, skarga do właściwego sądu administracyjnego. Przepisy o zaskarżaniu do sądu administracyjnego decyzji z zakresu administracji publicznej stosuje się odpowiednio. Przepis ten zatem reguluje nadzór ministra m. in. nad decyzjami rektora, niebędącymi decyzjami administracyjnymi w rozumieniu art. 104 k.p.a. Jednakże nie dotyczy on - zdaniem Sądu - rozwiązania stosunku pracy, lecz zgodności m. in. działań uczelni z przepisami prawa i statutem, a także nad prawidłowością wydatkowania środków publicznych, o czym mowa w art. 33 ust. 1 ustawy. Zatem w przypadku decyzji rektora, który zgodnie z art. 66 ust. 1 ustawy kieruje działalnością uczelni i reprezentuje ją na zewnątrz oraz jest przełożonym pracowników, studentów i doktorantów uczelni, sprowadza się to do jego władczej roli we wszystkich sprawach uczelni, a w szczególności - o czym stanowi się w art. 66 ust. 2 ustawy - do podejmowania decyzji dotyczących mienia i gospodarki uczelni, tworzenia, przekształcania i znoszenia jednostek organizacyjnych wskazanych przez statut, sprawowania nadzoru nad działalnością dydaktyczną i badawczą uczelni oraz nad administracją i gospodarką uczelni, dbałością o przestrzeganie prawa oraz zapewnienie bezpieczeństwa na terenie uczelni i określeniem zakresu obowiązków prorektorów. Reasumując, rozwiązanie przez rektora stosunku pracy z podległym mu pracownikiem, nie mieści się w katalogu przedmiotowym decyzji, o których mowa w art. 36 ust. 1 ustawy. Następnie Z. S. w dniu [...] marca 2009 r. wystąpił z pozwem do Sądu Rejonowego [...] Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych o stwierdzenie nieważności decyzji wypowiadającej stosunek pracy. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2011 r. Sąd Rejonowy [...] Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w sprawie sygn. akt [...], postanowił na podstawie art. 13 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 200 § 1 kpc, art. 464 § 1 kpc, art. 476 § 1 kpc uznać się niewłaściwym rzeczowo i miejscowo i sprawę przekazać sądowi właściwemu – Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w [...]. W uzasadnieniu postanowienia, Sąd wskazał, że art. 36 ust. 1 Prawo o szkolnictwie wyższym odróżnia dwie odmienne formy prawne działania rektora uczelni: decyzję i decyzję administracyjną. Akty chociaż zostały nazwane decyzjami rektora uczelni, nie mogą być kwestionowane w trybie instancyjnym. Natomiast inne akty i czynności rektora uczelni, niemieszczące się w zakresie administracji publicznej, dotyczące sfery wewnętrznej funkcjonowania i organizacji uczelni, gospodarowania mieniem, podlegają wyłącznie nadzorowi Ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego. Minister ma zatem uprawnienia jedynie do stwierdzenia nieważności takich decyzji rektora uczelni w przypadku stwierdzenia ich niezgodności z przepisami prawa lub statutem uczelni. W konkluzji Sąd stwierdził, że stwierdzenie nieważności czynności prawnej zawartej w oświadczeniu Rektora [...] nie jest sprawą z zakresu prawa pracy, a zgodnie z art. 464 § 1 kpc w sprawach z zakresu prawa pracy odrzucenie pozwu nie może nastąpić z powodu niedopuszczalności drogi sądowej, gdy do rozpoznania właściwy jest inny organ, w tym wypadku sąd przekaże mu sprawę. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...], postanowieniem z dnia [...] października 2010 r. w sprawie sygnatura akt [...], odrzucił skargę. W uzasadnieniu postanowienia Sąd podał, że postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2010 r., sygn. akt: [...], Sąd Rejonowy [...] Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych uznał się niewłaściwym rzeczowo i miejscowo i przekazał sprawę sądowi właściwemu – Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w [...]. Jednak skarga podlega odrzuceniu z powodu niespełnienia przez skarżącego przesłanek warunkujących jej dopuszczalność. Kluczowe znaczenie dla sprawy ma ocena charakteru prawnego zaskarżonego aktu i przedmiotu jego rozstrzygnięcia. Przedmiotem skarżonego aktu jest wypowiedzenie przez Rektora [...], jako pracodawcy stosunku pracy ze skarżącym, jako pracownikiem. Przedmiot rozstrzygnięcia wskazuje jednoznacznie na sprawę z zakresu prawa pracy. Zgodnie z art. 136 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym, w sprawach dotyczących stosunku pracy pracowników uczelni, nieuregulowanych w ustawie stosuje się przepisy ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy, a spory o roszczenie ze stosunku pracy pracownika uczelni rozpatrują sądy pracy. Charakter przedmiotu sprawy wskazuje na właściwość sądu powszechnego – sądu pracy, jednakże sąd ten uznał się za niewłaściwy w sprawie i przekazał sprawę do właściwości sądu administracyjnego, opierając się na treści art. 464 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego. W zaistniałej sytuacji, mimo odmiennej oceny charakteru przedmiotu sprawy, sąd administracyjny nie może stwierdzić braku swojej kognicji i z tej przyczyny odrzucić skargi, gdyż jest związany treścią art. 58 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym sąd nie może odrzucić skargi z powodu tego, że sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, jeżeli w tej sprawie sąd powszechny uznał się za niewłaściwy. Dalej Sąd podkreślił, iż kwestia stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej stosunku pracy była już przedmiotem postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego. Postępowanie to zostało zakończone prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 marca 2009 r., sygn. akt: II SA/Wa 1683/08, w którym Sąd oddalił skargę Z. S. na decyzję Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] października 2008 r., odmawiającą wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji dotyczącej wypowiedzenia stosunku pracy, tj. decyzji Rektora [...] z dnia [...] grudnia 2005 r. Sąd uznał, że pismo Rektora [...] z dnia [...] grudnia 2005 r. nie jest decyzją administracyjną i nie może podlegać weryfikacji w trybie regulowanego przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego postępowania nadzwyczajnego w sprawie stwierdzenia nieważności. W ocenie sądu do skarżonego aktu nie znajduje również zastosowania art. 36 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym. Sąd stwierdził, iż przepis ten wprowadza instytucję stwierdzenia nieważności decyzji organu uczelni jako środek nadzoru ministra nad działalnością uczelni w zakresie organizacyjnym i finansowym, a nie w zakresie spraw z zakresu prawa pracy. Wobec uznania swojej niewłaściwości w sprawie przez sąd powszechny, sąd administracyjny orzekający w badanej sprawie zmuszony jest do dokonania takiej interpretacji i kwalifikacji aktu, która pozwoliłaby na zachowanie prawa skarżącego do sądu. Analizując charakter zaskarżonego pisma Rektora z dnia [...] grudnia 2005 r. pod kątem katalogu aktów i czynności podlegających kontroli sądu administracyjnego na podstawie art. 3 p.p.s.a., w pierwszej kolejności stwierdził, że nie jest to decyzja administracyjna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] w pełni podzielił ocenę prawną w tym zakresie, zawartą w uzasadnieniu wspomnianego wyżej wyroku WSA w Warszawie. Akt wypowiedzenia stosunku pracy z pracownikiem uczelni nie może być kwalifikowany jako decyzja administracyjna, wobec jednoznacznego brzmienia art. 136 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym. Ponadto Sąd zauważył, że przy próbie kwalifikacji pisma Rektora jako decyzji administracyjnej, która podlegałaby ewentualnemu stwierdzeniu nieważności w trybie k.p.a. pojawi się problem powagi rzeczy osądzonej, gdyż sprawa ta była już rozpatrzona odmowną decyzją Ministra, na którą skargę oddalił WSA w Warszawie przywoływanym wyrokiem. Nie jest także możliwe zakwalifikowanie decyzji, jako aktu, o którym mowa w art. 36 ust. 1 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym, na co powołuje się skarżący. Zgodnie z tym przepisem, minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego stwierdza nieważność uchwały organu kolegialnego uczelni lub decyzji rektora uczelni, z wyłączeniem decyzji administracyjnej, w przypadku stwierdzenia jej niezgodności z przepisami prawa lub statutem uczelni, nie później niż w terminie dwóch miesięcy od otrzymania uchwały lub decyzji. Na rozstrzygnięcie ministra właściwego do spraw szkolnictwa wyższego w sprawie stwierdzenia nieważności uchwały lub decyzji służy, w terminie trzydziestu dni od dnia jego doręczenia, skarga do właściwego sądu administracyjnego. Przepisy o zaskarżaniu do sądu administracyjnego decyzji z zakresu administracji publicznej stosuje się odpowiednio. Dalej Sąd podkreślił, że podziela stanowisko wyrażone przez WSA w Warszawie w wyżej przywołanym wyroku, iż przepis ten wprowadza instrument nadzoru ministra nad działalnością szkoły wyższej w sprawach organizacyjnych i finansowych, nie zaś w sprawach indywidualnych, w tym sprawach osobowych i pracowniczych. Następnie wskazał, że jedyną możliwością pozostaje zatem zakwalifikowanie pisma Rektora [...] z dnia [...] grudnia 2005 r. jako innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Sąd podkreślił, że ma wątpliwości co do prawidłowości kwalifikowania zaskarżonego pisma jako aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej, wobec jego przedmiotu – rozwiązania przez wypowiedzenie stosunku pracy, jest jednak związany przewodnią dyrektywą dążenia do zapewnienia skarżącemu prawa do sądu, wobec uznania swojej niewłaściwości w sprawie przez sąd administracyjny. W tej sytuacji nie zajdzie stan powagi rzeczy osądzonej ze sprawą rozpoznaną prawomocnym wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 11 marca 2009 r., gdyż bezpośrednim przedmiotem oceny sądu w tamtej sprawie była decyzja odmawiająca uruchomienia postępowania w trybie nadzwyczajnym, w tym zaś postępowaniu chodzi o ocenę pisma Rektora z dnia [...] grudnia 2005 r. jako innej czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Powyższa kwalifikacja prawna zaskarżonego pisma Rektora oznacza w konsekwencji, że skarga będzie podlegać określonym w p.p.s.a. wymogom dopuszczalności – w tym w zakresie środków zaskarżenia lub wezwania do usunięcia naruszenia prawa. W sprawie znajdzie zastosowanie art. 52 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Ponadto WSA w [...] zwrócił uwagę na obowiązujące terminy wnoszenia skarg. W badanym przypadku, zgodnie z treścią art. 53 § 2 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. W ocenie sądu, analiza akt sprawy przekazanych z sądu powszechnego wskazuje, że przedstawione wymogi nie zostały zachowane, co w konsekwencji doprowadziło do odrzucenia skargi jako niedopuszczalnej Następnie Z. S. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] wniosek o wymierzenie grzywny Ministrowi Nauki i Szkolnictwa Wyższego za nieprzekazanie sądowi akt sprawy ze skargą i odpowiedzią na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] przekazał sprawę według właściwości do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Ostatecznie w pismach z dnia [...] listopada 2011 r. oraz [...] stycznia 2012 r. Z. S. sprecyzował swoje stanowisko, iż wnosi o stwierdzenie bezczynności organu Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego w przedmiocie stwierdzenia z urzędu nieważności decyzji rektora [...] z dnia [...] grudnia 2005 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie lub oddalenie. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub co prawda prowadził postępowanie, lecz pomimo ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia czy też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Należy zauważyć, że dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie mają znaczenia okoliczności z jakich określone rozstrzygnięcie nie zostało podjęte lub czynność nie została dokonana, a w szczególności czy bezczynność organu była wynikiem zawinionej lub niezawinionej opieszałości organu czy też spowodowana była jego przeświadczeniem, że stosowny akt czy czynność w ogóle nie powinien być wydany, zaś czynność dokonana, wyrażająca się na przykład w odmowie wydania decyzji w związku z błędnym przekonaniem organu, że załatwienie sprawy nie wymaga jej wydania. W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że skarżący Z. S. w swoim wniosku skierowanym do Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego zażądał jej załatwienia w formie decyzji stwierdzającej nieważność decyzji Rektora [...] z dnia [...] grudnia 2005 r. Z akt sprawy wynika, że w wyniku wykonania wyroku z dnia 15 maja 2008 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego sygn. akt II SAB/Wa 36/08, Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Rektora [...] z dnia [...] grudnia 2005 r., a następnie w wyniku wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzją z dnia [...] października 2008 r. utrzymał w mocy, decyzję z dnia [...] sierpnia 2008 r. Powyższa decyzja była również przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie sygn. akt II SA/Wa 1683/08 oddalił skargę. W ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie skarga w istocie sprowadza się do wymuszenia przez stronę na organie podjęcia rozstrzygnięcia w konkretnej sprawie zgodnie z przekonaniem skarżącego. Jak już wyżej wskazano, z bezczynnością mamy do czynienia wtedy, gdy organ uchyla się od wydania decyzji, postanowienia czy też nie podejmuje innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej. Wynika to z przepisu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270). Skarga jest zatem dopuszczalna, o ile dotyczy jednej z wyżej wymienionych form działania organu administracji publicznej. Obowiązek administracyjny do działania wyznaczony jest normami administracyjnymi, jeżeli organ nie ma kompetencji do określonego działania, to nie można takiemu organowi zarzucić bezczynności. Na marginesie wskazać należy, że w orzecznictwie i literaturze podkreśla się, że organ może rozstrzygać sprawę w formie decyzji administracyjnej tylko wówczas, gdy wynika ona z przepisów w sposób wyraźny lub dorozumiany (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Warszawa 2000). Jednocześnie podkreśla się, że decyzja administracyjna w sprawie, w której załatwienia w formie decyzji przepisy nie przewidują, podlega stwierdzeniu nieważności jako wydana bez podstawy prawnej. W ocenie Sądu, przytoczony stan sprawy wskazuje, że w sprawie niniejszej organ nie pozostaje w bezczynności. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji.