II SAB/Wa 461/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula – Dąbrowska, Sędziowie WSA Danuta Kania (sprawozdawca), Janusz Walawski, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi T. S. na bezczynność Dyrektora [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] kwietnia 2016 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 2. umarza postępowanie w pozostałym zakresie, 3. zasądza od [...] na rzecz skarżącego T. S. kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia [...] kwietnia 2016 r. T. S. wystąpił do [...] z siedzibą w [...] (dalej: "[...]") o udostępnienie, w trybie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2015 r., poz. 2058 ze zm.), dalej: "u.d.i.p.", następujących informacji: 1) ile wyniosły koszty związane z ponownym przygotowaniem koszulek dla uczestników [...] Biegu [...], 2) czy w związku z potrzebą poniesienia dodatkowych kosztów aneksowano umowę z P., 3) czy w [...] wszczęto postępowanie dyscyplinarne wobec osoby winnej zaniedbań? Skarżący zaznaczył, że wnioskuje o udostępnienie powyższej informacji w formie tekstowej za pośrednictwem poczty na wskazany adres. Pismem z dnia [...] kwietnia 2016 r. [...] powiadomiło wnioskodawcę, że biorąc pod uwagę liczbę oraz zakres żądania wniosków złożonych w okresie marzec - kwiecień 2016 r., udzielenie odpowiedzi wymaga dokonania stosowanych analiz, obliczeń, zestawień statystycznych oraz ekspertyz połączonych z zaangażowaniem w ich pozyskanie określonych środków osobowych i finansowych, innych niż wykorzystywane w bieżącej działalności. Mając powyższe na względzie, [...] zwróciło się do wnioskodawcy, na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., o wskazanie szczególnie istotnego interesu publicznego, jakiemu służyć mają złożone wnioski. W piśmie z dnia [...] maja 2016 r. T. S. wskazał, iż wnioskowane informacje, dotyczące m.in. kosztów związanych z ponownym przygotowaniem koszulek dla uczestników [...] Biegu [...], o które wystąpił w dniu [...] kwietnia 2016 r., nie powinny być uznane za informację publiczną przetworzoną. Wskazał również, że od kilku miesięcy prowadzi stały monitoring otwartych źródeł informacji pod kątem ujawnienia doniesień związanych z nieprawidłowościami w zakresie organizacji imprez sportowych w [...]. Przeprowadzona analiza materiałów prasowych, dyskusji na forach społecznościowych, informacji uzyskanych w trybie dostępu do informacji publicznej oraz rozmowy z pracownikami [...] wskazują na występowanie szeregu nieprawidłowości w zakresie realizacji zadań związanych z organizacją [...] imprez sportowych i rekreacyjnych. Z poczynionych ustaleń wynika, że brak należytej staranności przy przygotowaniu tylko [...] Biegu [...]skutkował uszczupleniem przychodu [...] o kwotę ok. 100 000 zł. Niezależnie do powyższego wnioskodawca zaznaczył, że uzyskanie objętych wnioskiem informacji leży w szczególnym interesie publicznym jakim jest zapewnienie legalności, gospodarności, rzetelności i celowości wydatkowania środków publicznych przez [...]. Pismem z dnia [...] czerwca 2016 r. T. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność [...] zarzucając naruszenie art. 13 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 16 ust. 1 u.d.i.p. poprzez uniemożliwienie dostępu do informacji publicznej. Skarżący wniósł o: 1) uznanie, że [...] pozostaje w bezczynności i przewlekle prowadzi postępowanie w przedmiocie udostępnienia wnioskowanej w dniu [...] kwietnia 2016 r. informacji publicznej, 2) zobowiązanie [...] do udzielenia niezwłocznie żądanej informacji publicznej i wyjaśnienie na piśmie skarżącemu powodów jej nieudzielenia w terminie ustawowym, 3) zobowiązanie [...] do podjęcia działań organizacyjnych mających na celu wyeliminowanie nieprawidłowości w działaniu urzędu w zakresie udzielenia informacji publicznej, w tym odbycie szkolenia, 4) zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania. W motywach skargi skarżący podniósł, że do dnia złożenia skargi Dyrektor [...] nie udostępnił żądanej informacji publicznej, ani też nie wydał decyzji o odmowie jej udostępnienia w trybie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., tym samym naruszył 14-dniowy termin, określony w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Podkreślił, że od dnia złożenia wniosku informacyjnego upłynęły 82 dni. Ponadto skarżący wskazał, iż w jego ocenie argumentacja zawarta w piśmie Dyrektora z dnia [...] kwietnia 2014 r. nie znajduje żadnego uzasadnienia, bowiem żądana informacja jest informacją prostą, a nie przetworzoną w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Zatem faktyczne przyczyny nieudzielenia odpowiedzi na wniosek z dnia [...] kwietnia 2016 r. są inne, aniżeli wskazane w piśmie z dnia [...] kwietnia 2016r. Przewlekłość postępowania nie budzi zatem wątpliwości. W dalszej części uzasadnienia skargi skarżący powołał szereg orzeczeń sądów administracyjnych odnoszących się do kwestii bezczynności oraz przewlekłości postępowania podmiotów zobowiązanych w sprawach o udostępnienie informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę [...] wniosło o umorzenie postępowania oraz o dopuszczenie dowodu z zeznań świadka T. K. W uzasadnieniu wskazało, iż w następstwie odpowiedzi skarżącego na pismo z dnia [...] kwietnia 2016 r., wobec braku wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego, [...] nie udostępniło wnioskowanej informacji publicznej, co potwierdza decyzja z dnia [...] lipca 2016 r. Nadto zaznaczyło, iż wobec wydania ww. decyzji [...] nie pozostaje w bezczynności, w związku z tym przedmiotowa skarga powinna zostać oddalona zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnych. Zasadnym jest również umorzenie postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 p.p.s.a., odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W myśl art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W sprawie niniejszej, z uwagi na przedmiot zaskarżenia, należy mieć na względzie przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2015 r., poz. 2058 ze zm.), która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania (art. 1 - 2a u.d.i.p.). Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność w takich sprawach wynika z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., zaś potwierdza ją dodatkowo brzmienie art. 21 u.d.i.p. Stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4: (1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, (2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, (3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Przedmiotem skargi skarżący uczynił "bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania" przez Dyrektora [...] w sprawie zainicjowanej wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] kwietnia 2016 r. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany jest pogląd, który podziela Sąd w składzie orzekającym, że zarzucenie w jednym piśmie bezczynności oraz przewlekłości postępowania nie powinno być traktowane jako skumulowanie dwóch skarg, o ile kwestionowana jest terminowość i sprawność działania organu w tej samej sprawie administracyjnej. W takim przypadku objęcie jedną skargą obu form opieszałości organu inicjuje jedną sprawę sądowoadministracyjną, w której sąd ma obowiązek rozpoznać i rozstrzygnąć spór o legalność braku wydania aktu lub niezałatwienia sprawy w terminie. Pozostaje to w związku z zasadą, że przedmiotem zaskarżenia w postępowaniu sądowoadministracyjnym może być tylko jedna decyzja lub inny akt, którego legalność badana jest przez sąd administracyjny (por. wyroki NSA z dnia: 5 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 709/12; 24 lutego 2015 r., sygn. akt II OSK 2225/14, publ. https://orzeczenia.nsa.gov.pl). W sprawie ze skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, to sąd administracyjny, na podstawie okoliczności sprawy, a zwłaszcza toku postępowania administracyjnego, ocenia, czy w sprawie wystąpiła bezczynność czy przewlekłe prowadzenie postępowania oraz na podstawie tej oceny, stosownie do okoliczności sprawy, podejmuje rozstrzygnięcia, o których mowa w art. 149 p.p.s.a. (por. postanowienia NSA z dnia: 26 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1360/12; 4 września 2015 r., sygn. akt II OZ 753/15, publ. j.w.). Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia czy też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej bezczynność podmiotu obowiązanego do udostępnienia informacji publicznej polega na zaniechaniu realizacji wniosku informacyjnego zgodnie z przepisami ww. ustawy, w szczególności na niepodjęciu stosownej czynności materialno-technicznej w postaci udostępnienia żądanej informacji, bądź na niewydaniu decyzji o odmowie jej udostępnienia. Z kolei pojęcie "przewlekłego prowadzenia postępowania" pojmowane jest jako prowadzenie postępowania w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie szeregu czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących że formalnie organ nie jest bezczynny (por. J. Drachal, J. Jasielski, R. Stankiewicz. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, Warszawa 2011, str. 69-70). Również w orzecznictwie sądowym przewlekłe prowadzenie postępowania określane jest jako nieefektywne. Wskazuje się bowiem, że przewlekłość obejmuje opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy (por. wyrok NSA z dnia 5 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1031/12; postanowienie NSA z dnia 26 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1360/12; publ. j.w.). Oceniając przebieg postępowania prowadzonego przez [...] Sąd uznał, że ww. podmiot dopuścił się bezczynności względem wniosku T. S. z dnia [...] kwietnia 2016 r. o udostępnienie informacji publicznej, bowiem pomimo przekroczenia ustawowego terminu, do dnia wniesienia skargi podmiot ten nie zrealizował wniosku skarżącego zgodnie z przepisami tej ustawy, tj. nie udostępnił wnioskowanej informacji ani nie wydał decyzji o odmowie jej udostępnienia. Nie można natomiast uznać, że w sprawie miało miejsce przewlekłe prowadzenie postępowania z tego względu, że ww. podmiot nie podejmował szeregu czynności zbędnych, ani też nie powstrzymywał się od podjęcia czynności niezbędnych do rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, co prowadziłoby do nieracjonalnego przedłużenia terminu jej załatwienia. Powyższym wnioskiem skarżący zwrócił się o udostępnienie informacji: ile wyniosły koszty związane z ponownym przygotowaniem koszulek dla uczestników [...] Biegu [...], czy w związku z potrzebą poniesienia dodatkowych kosztów aneksowano umowę z P. oraz czy w [...] wszczęto postępowanie dyscyplinarne wobec osoby winnej ww. zaniedbań. Zaznaczyć należy, że ustawa o dostępie do informacji publicznej służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat działalności organów władzy publicznej, osób pełniących funkcje publiczne, organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej). Używając w art. 2 ust. 1 u.d.i.p. pojęcia "każdemu", ustawodawca doprecyzował zastrzeżone w Konstytucji obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Ustawa reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Ustawa określa również podmioty obowiązane do udostępnienia informacji publicznej wskazując, iż należą do nich władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Wobec treści art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. nie budzi wątpliwości, że [...] jest podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji publicznej. Zgodnie z tym przepisem, obowiązek udostępnienia informacji publicznej nałożony został na podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki samorządu terytorialnego. [...] jest samorządowym zakładem budżetowym, co wynika z § 1 Statutu stanowiącego załącznik nr 1 do uchwały nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] marca 2014 r. Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu. Przepis art. 6 u.d.i.p. wymienia zaś kategorie informacji publicznej, które na mocy prawa podlegają udostępnieniu. Wyliczenie to ma jedynie charakter przykładowy co prowadzi do wniosku, że - co do zasady - wszystko co wiąże się bezpośrednio z funkcjonowaniem i trybem działania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., stanowi informację publiczną. W świetle powyższych regulacji, w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się szerokie rozumienie pojęcia informacji publicznej, co wiąże się z upowszechnieniem zasady transparentności życia publicznego i podwyższenia świadomości prawnej społeczeństwa. Definiuje się ją jako każdą wiadomość wytworzoną przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które realizują zadania publiczne bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji. Podkreśla się, że taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów, o ile dotyczy faktów i danych (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 2013 r. sygn. akt I OPS 8/13, publ.: j.w.). Podkreślenia wymaga, że o zakwalifikowaniu określonej informacji jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu u.d.i.p. decyduje kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter informacji. W ocenie Sądu, informacja objęta wnioskiem skarżącego z dnia [...] kwietnia 2016 r. posiada walor informacji publicznej. Dotyczy bowiem publicznej sfery działania [...], a więc odnosi się do sprawy publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Informacja o kosztach związanych z przygotowaniem koszulek dla uczestników [...] Biegu [...], o aneksowaniu umowy z P. oraz o ewentualnym postępowaniu dyscyplinarnym wobec osoby winnej zaniedbań mieści się w dyspozycji art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. c, d i f. Jak już wcześniej wskazano z bezczynnością organu w sprawie udostępnienia informacji publicznej będziemy mieli do czynienia, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie udostępnienia żądanej informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje, bądź nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia. Zaznaczenia przy tym wymaga, że Sąd w niniejszym postępowaniu nie rozpoznaje sprawy merytorycznie, co oznacza, iż nie ocenia czy żądana informacja ma charakter informacji publicznej przetworzonej oraz czy wydana decyzja o odmowie jej udostępnienia jest prawidłowa. Takie badanie sprawy umożliwia dopiero skarga na decyzję odmawiającą udostępnienia informacji publicznej, oczywiście po wyczerpaniu przez skarżącego środków zaskarżenia służących przed organem właściwym w sprawie - art. 52 p.p.s.a. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od daty złożenia wniosku z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się (ust. 2). Wniosek skarżącego z dnia [...] kwietnia 2016 r. wpłynął do [...] w tej samej dacie. W dniu [...] kwietnia 2016 r., zatem w terminie zakreślonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., ww. podmiot poinformował skarżącego, że wniosek został uznany za informację publiczną przetworzoną i wezwał do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego - stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Odpowiedź skarżącego wpłynęła do podmiotu w dniu 24 maja 2016 r. Natomiast decyzja o odmowie udostępnienia informacji publicznej wydana została przez [...] dopiero po złożeniu skargi do Sądu - w dniu [...] lipca 2016 r., a doręczona skarżącemu w dniu 12 lipca 2016 r. Z powyższego wynika, że [...], wprawdzie dopiero po zainicjowaniu postępowania sądowego, ale załatwiło wniosek skarżącego poprzez wydanie decyzji. Powyższe oznacza, że na dzień wyrokowania ww. podmiot nie pozostawał już w stanie bezczynności. Brak było zatem podstaw, by zgodnie z treścią art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zobowiązać ww. podmiot do rozpoznania w określonym terminie wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej. Wobec powyższego, w przedmiotowej sprawie zaistniała podstawa do umorzenia postępowania, albowiem nowelizacja procedury sądowoadministracyjnej, która nastąpiła z dniem 15 sierpnia 2015 r., zakreśliła nowy termin dla tzw. autokontroli organu. Termin ten wynosi obecnie - w myśl znowelizowanego art. 54 § 3 p.p.s.a. - 30 dni. Możliwość umorzenia postępowania sądowego występuje jedynie w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność przez podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej we wskazanym 30-dniowym terminie, co w niniejszej sprawie miało miejsce. Zatem w świetle art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. zaistniała przesłanka do umorzenia postępowania w tym zakresie jako bezprzedmiotowego. Natomiast w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność wystąpiłaby podstawa do wydania orzeczenia w oparciu o przepis art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W ocenie Sądu, bezczynność organu w załatwieniu ww. wniosku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Kwalifikacja naruszenia prawa jako rażącego musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, że rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty, przy czym każdorazowo taka ocena musi być dokonana przy uwzględnieniu okoliczności danej sprawy (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, publ.: j. w.). Oznacza to, że orzeczenie o kwalifikowanej formie bezczynności winno być zarezerwowane dla sytuacji szczególnych, oczywistych i niedających się usprawiedliwić w żaden sposób. W okolicznościach niniejszej sprawy od daty wpływu wniosku skarżącego z dnia [...] kwietnia 2016 r. do daty wydania decyzji w sprawie ([...] lipca 2016 r.) upłynęło blisko 3 miesiące. Jednakże z uwagi na fakt, iż zaniechanie realizacji wniosku nie wynikało z celowego działania, czy też poważnego zaniedbania [...], zaś podmiot ten po wniesieniu skargi wydał decyzję w terminie 30 dni, uznać należało, że bezczynność adresata wniosku nie miała postaci kwalifikowanej. Brak było zatem podstaw by zwłoce podmiotu zobowiązanego do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej przypisać charakter rażący. Z powyższych względów Sąd nie stwierdził wystąpienia przesłanek do wymierzenia [...] grzywny w trybie art. 149 § 2 p.p.s.a. Sąd nie stwierdził również podstaw do zobowiązania [...] do podjęcia działań organizacyjnych mających na celu wyeliminowanie nieprawidłowości w działaniu urzędu w zakresie udzielenia informacji publicznej, w tym odbycia szkolenia, o co wnioskował skarżący. Wniosek ten nie znajduje bowiem oparcia w obowiązujących Sąd regulacjach ustawy p.p.s.a. Końcowo, odnosząc się do zawartego w odpowiedzi na skargę wniosku [...] o dopuszczenie dowodu z zeznań świadka stwierdzić należy, że zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W świetle powyższego przepisu nie budzi wątpliwości teza, że w postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie może być prowadzone postępowanie z zeznań świadków (por. wyrok NSA z dnia 25 lutego 2000 r., sygn. akt CI SA 428/99, publ.: LEX nr 55767). Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku. O umorzeniu postępowania w pozostałym zakresie Sąd orzekł na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 54 § 3 p.p.s.a. - jak w pkt 2 sentencji. O kosztach postępowania Sąd postanowił w oparciu o art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. - jak w punkcie 3 sentencji.