II SAB/Wa 478/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Szmydt, Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 lutego 2022 r. sprawy ze skargi J. G. na bezczynność Dyrektora [...] Domu Kultury z siedzibą w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z [...] listopada 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Dyrektora [...] Domu Kultury z siedzibą w [...] do rozpatrzenia wniosku J. G. z [...] listopada 2020r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność Dyrektora [...] Domu Kultury z siedzibą w [...] nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Dyrektora [...] Domu Kultury z siedzibą w [...] na rzecz J. G. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I. Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. J. G. (zwany dalej "Skarżącym") wystąpił [...] listopada 2020r., za pośrednictwem poczty elektronicznej z wnioskiem do Dyrektora [...] Domu Kultury w [...] (zwany dalej "Dyrektorem DK") o udostępnienie informacji publicznej przez przesłanie skanów umów zawartych z dwoma osobami prowadzącymi komisję ekspercką, mającą na celu wyjaśnienie zarzutów wobec B. G., informacji o trybie zawarcia umowy z członkami komisji, protokołów z posiedzeń komisji, końcowego raportu z prac komisji, jak również umowy dotyczącej kierowania ww. Domem Kultury (zwany dalej "DK"), zawartej między władzami [...] a Dyrektorem DK – M. J. oraz umowy zawartej między DK, a pracującym tam A. G. (zwany dalej "Pracownikiem"), a także informacji dotyczących trybu zawarcia tej umowy. 2. Dyrektor DK w odpowiedzi z [...] listopada 2020r. poinformował Skarżącego, że: - powołał zewnętrzną komisję ekspercką do zbadania zgłoszenia otrzymanego przez byłych współpracowników DK, na podstawie art. 17 ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej, § 8.1 Statutu DK i w związku z art. 94 pkt 2b i 10 Kodeksu Pracy oraz ze względu na charakter zgłoszenia i brak szczegółowych przepisów dotyczących prowadzenia przez pracodawcę tego typu postępowań oraz praktyki i rekomendacje związane z badaniem spraw dotyczących dyskryminacji bezpośredniej i pośredniej, molestowania, molestowania seksualnego; - umowę z Pracownikiem zawarto na podstawie podania o przyjęcie do pracy [...] grudnia 2019r., czyli w takim trybie, jak zawierał poprzedni dyrektor; - pozostałych dokumentów nie można udostępnić, gdyż Prokuratura nie odpowiedziała na możliwość i zakres udostępnienia materiałów znajdujących się w posiadaniu DK. 3. Skarżący w piśmie z [...] maja 2021r. ponowił ww. wniosek o udostępnienie ww. informacji publicznej z [...] maja 2021r., wskazując, że termin na jej udzielenie mija dzisiaj. 4. Dyrektor DK w odpowiedzi z 6 maja 2021r. wyjaśnił, że nie otrzymał wniosku z [...] maja 2021r., podnosząc, że pracownica nie przekazała ww. dokumentu. Jednocześnie podkreślił, że dokumenty i informacje zostaną przekazane do [...] czerwca 2021r., z uwagi na art. 13 ust. 2 u.d.i.p. DK w piśmie z [...] czerwca 2021r. poinformował Skarżącego, że z Pracownikiem, Panią W. i D. nie były zawierane dodatkowe umowy cywilnoprawne, zaś ze Stowarzyszeniem [...] nie była prowadzona współpraca finansowa. Dodatkowo raport Komisji badającej zgłoszenie przemocy na tle seksualnym w DK nie może zostać udostępniony na mocy art. 241 k.k., gdyż przekazano go Prokuraturze i do tej pory nie uzyskano zgody na jego udostępnienie. 4. Skarżący w piśmie z [...] marca 2021r. wystąpił ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Dyrektora DK w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej w części nieudostępnionych informacji, a znajdujących się w posiadaniu DK, zarzucając naruszenie: - art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z 2 kwietnia 1997r. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej przez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek; - art. 16 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. w zakresie, w jakim odmowa udostępnienia informacji publicznej następuje w drodze decyzji, przez niezastosowanie, skutkujące brakiem wydania decyzji administracyjnej w przypadku ograniczenia prawa do Informacji publicznej. Skarżący wniósł o: zobowiązanie Dyrektora DK do załatwienia wniosku z [...] listopada 2020r., zasądzenie od Dyrektora DK kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżący wyjaśnił, że choć część informacji, o które wnioskował nie została mu udostępniona, nie została wydana decyzja administracyjna, zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p., zatem organ pozostaje w bezczynności. 5. Dyrektor DK w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wyjaśnił, że udostępnił Skarżącemu wnioskowane informacje w trybie dostępu do informacji publicznej w sposób i formie wskazanej przez Skarżącego, nie udostępnił wyłącznie jednego dokumentu objętego tajemnicą postępowania przygotowawczego - raportu komisji eksperckiej (wobec treści art. 241 k.k.), o czym poinformował Skarżącego. Raport ten stał się podstawą do złożenia przez DK [...] października 2020r., zawiadomienia do Prokuratury Rejonowej [...] o możliwości popełnienia jednego z przestępstw przeciwko wolności seksualnej i obyczajności (o którym mowa w rozdziale XXV k.k.). Na tej podstawie wszczęto postępowanie przygotowawcze [...] . Raport zawierał ustalenia komisji zawierające w szczególności dane osobowe, jak też szereg danych i informacji wrażliwych, dotyczących sfery wolności seksualnej osób przywołanych w treści raportu z imienia i nazwiska. Skoro informacje zawarte w raporcie nie miały publicznego charakteru, niemożliwe było jego udostępnienie. Raport ten nie może być bez kontroli udostępniany osobom trzecim, ponieważ jego udostępnienie stanowiłoby czyn zabroniony prawem (art. 241 k.k.). Dyrektor DK zwrócił się w związku z tym do ww. Prokuratury pismem z [...] października 2020r., o wskazanie, czy wyraża zgodę na udostępnienie ww. raportu. Do dnia sporządzenia odpowiedzi na skargę Prokuratura nie udzieliła odpowiedzi na ww. pismo. Skoro więc art. 241 k.k. jest przepisem szczególnym w odniesieniu do przepisów u.d.i.p., Dyrektor DK zobowiązany był pod groźbą kary do nieudostępniania wnioskowanego raportu. Dyrektor DK przyznał, że w zakresie odmowy udostępnienia wnioskowanego raportu nie wydał decyzji, ale poinformował Skarżącego o przyczynach odmowy. Na poparcie stanowiska przywołał pogląd wyrażony w Komentarzu do ustawy o dostępie do Informacji publicznej autorstwa I. K., M. R. O. (wyd. III.): "Adresat wniosku, jeżeli nie może udostępnić informacji ze względu na konieczność zastosowania przepisów ustawy szczególnej, powinien o tym fakcie powiadomić wnioskodawcę pismem. Ewentualna kontrola takiego sposobu załatwienia wniosku o uzyskanie dostępu do informacji publicznej odbywa się podczas rozpoznania skargi na bezczynność." 6. Dyrektor DK w piśmie z [...] sierpnia 2021r. poinformował o uzyskaniu odpowiedzi z Prokuratury z [...] sierpnia 2021r., w którym podzielono stanowisko organu. Z pisma Prokuratury wynika, że ww. postępowania przygotowawczego nie zakończono prawomocnie, a stanowisko w przedmiocie udostępnienia informacji dotyczących postępowań przygotowawczych nie zakończonych prawomocną decyzją merytoryczną, nie może nastąpić w trybie ustawy z 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej. II. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. Skarga zasługuje na uwzględnienie. 2. Sąd wyjaśnia, że sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022r. poz. 329, zwana dalej: "P.p.s.a."). Przedmiotem skargi jest bezczynność Dyrektora DK w rozpoznaniu ww. wniosku Skarżącego z [...] listopada 2020r. o udostępnienie informacji publicznej w postaci protokołów z posiedzeń komisji oraz raportu końcowego z prac komisji. Z pisma Dyrektora DK z [...] listopada 2020r. wynika, że dokumentów tych nie można Skarżącemu udostępnić, gdyż organ nadal czeka na decyzję Prokuratury, która nie odpowiedziała na pismo dotyczące możliwości i zakresu udostępnienia materiałów znajdujących się w posiadaniu DK. W piśmie z [...] czerwca 2021r. Dyrektor DK wskazał ponadto, że raport komisji badającej zgłoszenie przemocy na tle seksualnym w DK, nie może zostać udostępniony w świetle art. 241 k.k., a ponadto przekazano go Prokuraturze i do tej pory nie uzyskano zgody na jego udostępnienie. Sąd w związku z tym zauważa, że Przepisy P.p.s.a. nie definiują pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie przyjmuje się jednak, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (T. W. (w:) T. W. , H. K. M., M. R., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109). 3. Sąd w związku z tym stwierdza, że na gruncie ww. ustawy z 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2019r., poz. 1429; zwanej dalej: "u.d.i.p.") bezczynność podmiotu obowiązanego do rozpoznania wniosku informacyjnego ma miejsce wówczas, gdy organ: - będąc w posiadaniu żądanej informacji, nie podejmuje stosownej czynności materialno-technicznej w postaci udzielenia informacji publicznej (art. 10 ust 1 u.d.i.p.), - nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), ewentualnie - nie informuje wnioskodawcy, że w danej sprawie przysługuje inny tryb dostępu do wnioskowanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.), bądź, że wnioskowana informacja nie posiada waloru informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Sąd stwierdza również, że w orzecznictwie Sądów administracyjnych wielokrotnie podkreślano, że do stwierdzenia bezczynności organu administracji publicznej nie ma znaczenia, jaka jest przyczyna takiej bezczynności (por. wyrok WSA w Warszawie z 30 maja 2019r. sygn. akt. VIII SAB/Wa 17/19, wyrok WSA w Warszawie z 4 grudnia 2018r. sygn. akt. II SAB/Wa 160/18 – dostępne na www.nsa.gov. pl). Obowiązkiem Sądu w przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się Skarżący, był obowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz, że żądana przez Skarżącego informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność. 4. Zdaniem Sąd należało podzielić pogląd Skarżącego, że Dyrektor DK był podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, będącej w jego posiadaniu. Po pierwsze dlatego, że Dom Kultury wykonuje zadania publiczne, jak i dysponuje majątkiem publicznym. Był więc podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, jeśli ją posiadał, stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 4 i ust. 3 u.d.i.p. Dyrektor DK nie kwestionował w toku postępowania toczącego się w związku z ww. wnioskiem Skarżącego, że działa jako organ, który, jeśli posiada, powinien udostępnić posiadaną informację publiczną. Dyrektor DK nabrał jednak wątpliwości czy żądane przez Skarżącego informacje mogły być udostępnione, z uwagi na to, że zawierają dane podlegające ochronie. Sąd w związku z tym stwierdza, że u.d.i.p. służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat działalności organów władzy publicznej, osób pełniących funkcje publiczne, organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (art. 61 ust. 1 Konstytucji RP). Ustawodawca używając w art. 2 ust. 1 u.d.i.p. pojęcia "każdemu", doprecyzował uprawnienie obywatelskie zastrzeżone w Konstytucji RP, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na zasadach określonych w tej ustawie. U.d.i.p. reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. W myśl art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacja publiczna to każda informacja o sprawach publicznych. U.d.i.p. nie definiuje pojęcia "sprawa publiczna", jednakże podczas prac legislacyjnych pojęcie to było rozwijane jako "każde działanie władzy publicznej w zakresie zadań stawianych państwu dotyczących lub służących ogółowi albo mających na celu zadysponowanie majątkiem publicznym. Desygnatem jest więc tu publicznoprawny charakter działalności danego podmiotu" (v. uzasadnienie do projektu ustawy (w:) K. T., Prawo do informacji w polskim prawie konstytucyjnym, Warszawa 2009, s. 138). Określenie sprawy jako "publicznej" wskazuje, że jest to sprawa ogółu i koresponduje w znacznym stopniu z pojęciem dobra wspólnego (dobra ogółu). Takie rozumienie pojęcia "sprawa publiczna", związane z władzą publiczną i wspólnotą publicznoprawną oraz jej funkcjonowaniem, trafnie akcentuje się w piśmiennictwie (v. H. I.: Samorząd terytorialny. Podstawy ustroju i działalności, Warszawa 2004, s. 209). W orzecznictwie sądów administracyjnych "informację publiczną" definiuje się jako każdą wiadomość wytworzoną przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które realizują zadania publiczne bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji. Podkreśla się, że taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów, o ile dotyczy faktów i danych (por. wyroki NSA z: 12 grudnia 2006r. sygn. akt I OSK 123/06, publ. LEX nr 291357; 30 września 2015r. sygn. akt I OSK 2093/14 – dostępny na www.nsa.gov.pl). Przymiot informacji publicznej posiadają także te dokumenty, których organ używa do zrealizowania powierzonych prawem zadań, nawet, gdy prawa autorskie do tych dokumentów należą do innego podmiotu. Sąd stwierdza, że w art. 6 u.d.i.p. wskazano w sposób przykładowy katalog informacji, które stanowią informację publiczną. W art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a) tiret pierwsze u.d.i.p. wskazano, że "udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o danych publicznych, w tym treści i postaci dokumentów urzędowych, w szczególności treści aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć". W art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a) tiret drugie u.d.i.p. wskazano, że "udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o danych publicznych, w tym treści i postaci dokumentów urzędowych, w szczególności dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających. Zdaniem Sądu końcowy raportu z prac tej komisji, których żądał Skarżący, mieścił się w ww. przepisie art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a) tiret drugie u.d.i.p. Na gruncie u.d.i.p. podmiot, do którego wpłynął wniosek o udzielenie informacji tego rodzaju, powinien zawsze dążyć do tego, aby informacja została udzielona. Granicę ujawnienia informacji zakreśla art. 5 u.d.i.p. Jakkolwiek przepisu tego nie powołano w pismach kierowanych do Skarżącego, tym niemniej należy wskazać, że przepis ten ogranicza możliwość udostępnienia informacji ze względu na przepisy o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych (ust. 1), a także ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy (ust. 2). Na tej podstawie Dyrektor DK mógł ograniczyć dostęp do żądanych przez Skarżącego ww. informacji publicznych. Sąd wskazuje, że co do zasady udostępnianiu może podlegać treść żądanego dokumentu, jeśli ją odpowiednio zanonimizowano, po usunięciu elementów podlegających ochronie, np. danych osobowych. Należy też wskazać, że rację miał także Skarżący, wskazując w uzasadnieniu skargi, że w sytuacji, gdy Dyrektor DK powołuje się w odniesieniu do raportu ww. komisji na przesłanki wynikające z art. 5 u.d.i.p., powinien w tym zakresie posłużyć się inną niż pismo formą, o której mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p. W przepisie tym wyraźnie wskazano, że "odmowa udostępnienia informacji publicznej (...) przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji". Warto też wskazać, że przepisy określające tryb dostępu do informacji publicznej, stanowiące realizację konstytucyjnego prawa do informacji, powinny być interpretowane w taki sposób, aby gwarantować obywatelom szerokie uprawnienia w tym zakresie, a wszelkie wyjątki powinny były rozumiane wąsko. Oznacza to konieczność stosowania takich zasad wykładni, które sprzyjają poszerzaniu, a nie zawężaniu obowiązku informacyjnego. Tym samym Dyrektor DK, rozpoznając wniosek i kierując się ww. zasadami, choć prawidłowo powołał się w odniesieniu do raportu z prac ww. komisji na przepis art. 241 k.k., tym niemniej nie wydał w tym zakresie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, powołując się na tajemnicę ustawowo chronioną (art. 5 ust. 1 u.d.i.p.). Konieczne było zatem uznanie, że Dyrektor DK pozostawał w bezczynności. W judykaturze bowiem wielokrotnie podkreślano, że jeżeli jakaś informacja nie może zostać udostępniona, tak jak w rozpoznawanej sprawie, wówczas należy ustalić, jakie informacje podlegają ochronie ze względu na to, że są objęte tajemnicą bądź podlegają ochronie ze względu na prywatność. Wówczas należy wskazać, czy dane te objęte są tajemnicą ze względu na ochronę danych osobowych w nich zawartych, czy też ze względu na prawo do prywatności lub tajemnicę państwową, służbową, skarbową bądź statystyczną (por. wyrok NSA z 11 maja 2006r. sygn.. akt II OSK 812/05, LEX nr 236465). Dyrektor DK choć prawidłowo ustalił, że część żądanych przez Skarżącego informacji publicznych nie może być udostępniono, z uwagi na tajemnicę postępowania przygotowawczego (art. 241 k.k.), tym niemniej, udzielając informacji, nie zastosował formy przewidzianej w art. 16 ust. 1 u.d.i.p. i w związku z tym był bezczynny. Dyrektor DK w kierowanych do Skarżącego pismach nie wyjaśnił ponadto dlaczego nie jest możliwe udostępnienie Skarżącemu protokołów z posiedzeń ww. komisji ani czy dokumenty te można uznać za informacje publiczne czy też nie. Z tego powodu także należało przyjąć, że w sprawie zachodziła bezczynność. 5. Sąd, mając powyższe na względzie, uznał, że Dyrektor DK powinien w sposób należyty i w prawem przewidzianej formie rozpatrzyć całość wniosku Skarżącego z [...] listopada 2020r. (przesłany w postaci wiadomości e-mail). Zgodnie bowiem z art. 10 ust. 2 u.d.i.p., informacja publiczna, która może być niezwłocznie udostępniona, jest udostępniana w formie ustnej lub pisemnej bez pisemnego wniosku. Natomiast, w myśl art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnienie informacji publicznej winno nastąpić w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku. Jeżeli jednak informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Ponadto zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Z tych względów stwierdzić należało, że Dyrektor DK dopuścił się bezczynności i zasadne było zobowiązanie przez Sąd Dyrektora DK do rozpatrzenia ww. wniosku Skarżącego w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, na mocy art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Sąd, stosownie bowiem do ww. przepisu, uwzględniając skargę na bezczynność zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności. Sąd stwierdza ponadto, że na mocy art. 149 § 1a P.p.s.a. był zobowiązany wskazać czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Zdaniem Sądu przedstawione okoliczności faktyczne i przepisy prawne nie wskazywały, że bezczynność Dyrektora DK miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Należy podkreślić, że rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 czerwca 2012r. sygn. akt I OSK 675/12; dostępny na http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W sprawie Dyrektor DK już w piśmie z [...] listopada 2020r., skierowanym do Skarżącego, podkreślał, że w sprawie występuje potrzeba ochrony tajemnicy postępowania przygotowawczego, tym niemniej wskazywał na potrzebę wypowiedzi w tym zakresie ww. Prokuratury i powoływał się na brak jej udzielenia. Tym samym nie można poczytać za rażące naruszenie prawa wątpliwości Dyrektora DK, który nie jest organem administracyjnym sensu stricto w zakresie dokumentów, którymi dysponuje Prokuratura, jak również udzielenia odpowiedzi z tego zakresu w niewłaściwej formie. Tym samym nie można przypisać Dyrektorowi DK celowego braku podejmowania stosownych działań i tym samym nie sposób mówić o rażącym naruszeniu prawa. 6. Sąd w tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i § 1a P.p.s.a. – orzekł, jak w punkcie pierwszym i drugim sentencji wyroku. Zawarte w wyroku postanowienie w przedmiocie kosztów sądowych (punkt trzeci) wydano na mocy art. 200 i art. 209 P.p.s.a.