II SAB/Wa 572/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA - Adam Lipiński po rozpoznaniu w dniu 11 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. J. o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 lutego 2013 r., sygn. akt II SAB/Wa 321/12 postanawia - odrzucić skargę - W dniu 14 lipca 2013 r. K. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę o wznowienie postępowania zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 lutego 2013 r., sygn. akt II SAB/Wa 321/12. Postanowieniem tym Sąd odrzucił skargę K. J. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 9 września 2011 r. w sprawie dofinansowania do kosztów wypoczynku. Skarżący wskazał, że swoje żądanie opiera na podstawie art. 273 § 2 oraz 271 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). W uzasadnieniu skargi K. J. wyjaśnił, że podstawą odrzucenia skargi w sprawie o sygn. II SAB/Wa 321/12 było, jego zdaniem wadliwą, było stanowisko Sądu, iż kwestia dofinansowania do wypoczynku funkcjonariuszy Policji nie podlega kognicji sądów administracyjnych. Wskazał, że w podobnej sprawie wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu o sygn. akt I OSK 3102/12. Podał, że o orzeczeniu tym dowiedział się w dniu 23 maja 2013 r. Podniósł, że w świetle powyższego, orzeczenie odrzucające jego skargę oparte na braku właściwości sądu administracyjnego oraz braku obowiązku wydawania decyzji w sprawach praw nadanych przepisami wykonawczymi, nie stanowi załatwienia jego skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. art. 280 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Na wstępie zaznaczyć należy, że instytucja wznowienia postępowania jest nadzwyczajnym środkiem prawnym skierowanym przeciwko prawomocnemu orzeczeniu. Taki charakter tego środka prawnego powoduje, że wznowienie postępowania może nastąpić jedynie z powodów ściśle określonych w ustawie, a skarga powinna zawierać wyraźne wskazanie podstawy wznowienia i jej uzasadnienie. Oceniając okoliczności podnoszone przez K. J. należy stwierdzić, że nie stanowią one podstaw wznowienia postępowania określonych w art. 271-273 powołanej ustawy. Skarga K. J. o wznowienie postępowania została oparta na dwóch podstawach: art. .271 pkt 1 oraz art. 273 § 2 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z art. 273 § 2 cytowanej ustawy można również żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Wyjaśnić należy, że we wskazanym powyżej przepisie chodzi o takie okoliczności faktyczne i dowody, które istniały w czasie trwania postępowania, którego wznowienia strona się domaga, ale nie były znane stronom i z tego tylko względu nie mogły one z nich skorzystać. Środkiem dowodowym, o którym mowa w art. 273 § 2 cytowanej ustawy może być każdy środek, który zgodnie z prawem służyć może wykazaniu konkretnego faktu. Okolicznością faktyczną jest zaś zdarzenie, fakt lub wydarzenie zaistniałe w sensie fizycznym lub ich niewystąpienie (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 czerwca 2004 r., FSK 170/04). Okoliczności te i dowody muszą być przy tym tego rodzaju, że ich znajomość w dacie wydania prawomocnego orzeczenia mogłaby spowodować wydanie rozstrzygnięcia odmiennej treści. Powołaną przez skarżącego okolicznością, uzasadniającą jego zdaniem wznowienie postępowania na podstawie art. 273 § 2 ustawy, jest orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wydane sprawie o sygn. akt I OSK 3102/12. W orzeczeniu tym zaprezentowano odmienne stanowisko, co do dopuszczalności skargi na bezczynności organu w przedmiocie dopłaty do wypoczynku funkcjonariusza Policji, od stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wyrażonego w postanowieniu z dnia 26 lutego 2013 r., sygn. akt II SAB/Wa 321/12, a wiec w sprawie, w której wznowienia postępowania skarżący się domaga. Wyjaśnić należy, że orzeczenie sądu administracyjnego wydane w innej sprawie nie stanowi ani okoliczności faktycznej, ani też środka dowodowego w rozumieniu art. 273 § 2 powołanej ustawy, które uzasadniałoby wznowienie postępowania sądowadminstracyjnego. Na ich podstawie nie ustala się bowiem stanu faktycznego sprawy, ani też nie prowadzi się postępowania dowodowego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 grudnia 2012 r., sygn. akt I FSK 1332/12, orzeczenie dostępne w Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych dostępnej pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zatem orzeczenia sądowe w innych sprawach, na które strona obecnie się powołuje, nie mogą stanowić ustawowej podstawy wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego. Drugą podnoszoną przez skarżącego podstawą wznowienia postępowania jest podstawa określona w art. 271 pkt 2 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z tym przepisem można żądać wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem z powodu nieważności jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe. Odnośnie tej przesłanki wznowienia postępowania zauważyć należy, że skarżący nie przytoczył żadnych okoliczności, które wskazywałyby na jej wystąpienie. Skarżący zdaje się, iż traktuje powołane wyżej orzeczenie Naczelnego Sąd Administracyjnego sygn. akt I OSK 3102/12 również jako okoliczność uzasadniającą wznowienie postępowania na podstawie art. 271 pkt 2 cytowanej ustawy. Stanowisko to jest całkowicie błędne. Ocena prawna zawarta w orzeczeniu sądu administracyjnego wydanego w jednej sprawie, nie powoduje bowiem nieważności postępowania z przyczyn określonych w art. 271 pkt 2 powołanej wyżej ustawy w innej sprawie sądowoadministracyjnej. Z uwagi na powyższe należy stwierdzić, że skarga o wznowienie postępowania w niniejszej sprawie nie została oparta na ustawowych podstawach, o jakich mowa w art. 271 pkt 2 oraz art. 273 § 2 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Samo przytoczenie w skardze podstaw wznowienia postępowania wymienionych w art. 271-273 ustawy nie oznacza, że skargę tę rzeczywiście oparto na ustawowej podstawie wznowienia, jeżeli już z samego jej uzasadnienia wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi. Taka skarga jako nieoparta na ustawowej podstawie wznowienia podlega odrzucenia (por. np. wyrok Sądu Najwyższego z 28 października 1999 r., II UKN 174/99, OSNAP 2001, Nr 4, poz. 133, postanowienie SN z 29 września 1968 r., I CZ 122/67, OSNCP 1968, nr 8 - 9, poz. 154, oraz postanowienia NSA z: 25 września 2001 r., II SA/Gd 970/01; 19 kwietnia 2005 r., GSK 1242/04; 23 lutego 2011 r., II OSK 257/11). Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - na podstawie 280 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.