II SAB/Wa 70/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA - Adam Lipiński po rozpoznaniu w dniu 30 października 2007r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. K. na bezczynność Ministra Obrony Narodowej w przedmiocie dostępu do informacji publicznej postanawia: 1. umorzyć postępowanie w sprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, 2. oddalić wniosek o zasądzenie od Ministra Obrony Narodowej zwrotu kosztów postępowania. W dniu 23 kwietnia 2007r. T. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem Ministra Obrony Narodowej, skargę na bezczynność tego organu w przedmiocie dostępu do informacji publicznej. Skarżący zarzut bezczynności odniósł do postępowania prowadzonego przez Ministra Obrony Narodowej zainicjowanego złożonym przez siebie wnioskiem o udzielenie informacji publicznej. Stawiając temu organowi zarzut naruszenia art. 4 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 oraz w zw. z art. 13 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej przez rażące naruszenie terminów przewidzianych na udzielenie informacji publicznej wniósł -po pierwsze- o zobowiązanie Ministra Obrony Narodowej do udzielenia informacji publicznej w zakresie objętym wnioskiem w postaci udostępnienia tekstu umowy, której wniosek dotyczy -po drugie zaś- o zasądzenia od organu zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Minister Obrony Narodowej wniósł o jej oddalenie uzasadniając to faktem wydania w dniu [...] czerwca 2007r. decyzji o nr [...], którą to decyzją, po rozpatrzeniu wniosku skarżącego, odmówił mu udostępnienia tekstu umowy objętej ww. wnioskiem. Z kolei pismem z dnia 17 lipca 2007r. (K.27 akt sprawy) pełnomocnik Ministra Obrony Narodowej, odnosząc się do wezwania Sądu z dnia 3 lipca 2007r. (K.20 akt sprawy), wskazał, iż z uwagi na brak zwrotu przez Pocztę Polską dowodu doręczenia skarżącemu powołanej decyzji zostało wszczęte w tym zakresie postępowanie reklamacyjne, a niezwłocznie po jego zakończeniu Sąd otrzyma stosowną informację o jego wyniku. Informacja taka wpłynęła do Sądu w dniu 21 września 2007r. przy piśmie Podsekretarza Stanu Ministra Obrony Narodowej z dnia 17 września 2007r. Wynika z niej (do pisma dołączono duplikat dowodu doręczenia), że wymienioną powyżej decyzję skarżący otrzymał w dniu 13 czerwca 2007r. W międzyczasie, tj. w dniu 11 lipca 2007r., wpłynęło do Sądu pismo skarżącego (pismo z dnia 6 lipca 2007r.- K. 22 akt sprawy), w którym, powołując się na treść art. 161 § 3 pkt 3 w zw. z art. 54 § 3 oraz art. 201 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wniósł o umorzenie postępowania oraz zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania. Uzasadniając tak wyrażone stanowisko procesowe wskazał, iż skoro postępowanie zainicjowane skargą na bezczynność, w razie jej uwzględnienia, mogło zakończyć się jedynie zobowiązaniem organu administracji do wydania decyzji (art. 149 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), to wydanie przez organ administracji decyzji merytorycznej w przedmiocie wniosku o udzielenie informacji publicznej stanowi uwzględnienie skargi w rozumieniu art. 54 § 3 powołanej ustawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Rozpatrując niniejszą sprawę ze skargi na bezczynność organu administracji publicznej na wstępie należy podkreślić, iż zakres przedmiotowy skargi na bezczynność wyznaczają postanowienia art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W konsekwencji z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. W sprawie ze skargi T. K. na bezczynność Ministra Obrony Narodowej w przedmiocie dostępu do informacji publicznej, polegającej na nierozpatrzeniu jego wniosku z dnia 8 listopada 2006r. o udostępnienie teksty umowy zawartej pomiędzy Ministrem Obrony Narodowej a spółką S. S.A. [...], bezspornym jest, że postępowanie w tej sprawie stało się bezprzedmiotowe. Skoro bowiem podmiot obowiązany do rozpoznania wniosku o dostęp do informacji publicznej wniosek ten rozpoznał nadając rozstrzygnięciu procesową formę decyzji odmownej przewidzianą w art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września o dostępie do informacji publicznej (Dz,. U. 2001r. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), a zdarzenie to wystąpiło już po wniesieniu skargi, to tym samym organ nie pozostaje już w bezczynności, a ewentualne zobowiązanie organu przez Sąd do załatwienia sprawy w wyznaczonym terminie (art. 149 ww. ustawy) nie jest możliwe. Należy natomiast rozważyć, czy bezprzedmiotowość postępowania powstała wskutek uwzględnienia skargi, co też skarżący podniósł w swoim piśmie z dnia 6 lipca 2007r. Innymi słowy trzeba zatem ustalić, czy Minister Obrony Narodowej uwzględnił w całości skargę T. K. i tym samym swoim działaniem wypełnił dyspozycję art. 54 § 3 ustawy. W ocenie Sądu, na gruncie niniejszej sprawy, o uwzględnieniu skargi nie może być mowy. Otóż, z utrwalonego orzecznictwa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odnoszącego się do instytucji autokontroli wprowadzonej na mocy art. 54 § 3 ustawy (por. wyroki Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 marca 2005r. sygn. akt VII SA/Wa 373/04 LEX nr 189168, z dnia 3 czerwca 2005r. sygn. akt VII SA/Wa 812/04 LEX nr 186673, z dnia 15 czerwca 2005r. sygn. akt IV SA/Wa 158/05 LEX nr 179228, z dnia 12 lipca 2005r. sygn. akt I SA/Wa 735/04 LEX nr 190723, czy z dnia 6 września 2005r. sygn. akt VI SA/Wa 712/05 LEX nr 194738) wynika, iż "uwzględnienie skargi w całości" to doprowadzenie do stanu, w którym istota sprawy zostaje rozstrzygnięta ostatecznie zgodnie z oczekiwaniem strony wynikającym z jej skargi; przy czym chodzi o uznanie za uzasadnione zarówno zarzutów oraz wniosków skargi, jak i wskazanej w niej podstawy prawnej. Ustalenia zatem, czy nastąpiło uwzględnienie skargi należy dokonywać w oparciu o zestawienie treści skargi z wydanym aktem lub podjętą przez organ czynnością, a nie z zestawienia treści wydanego aktu lub podjętej czynności z możliwym rozstrzygnięciem Sądu (art. 145-151 ustawy). Oczywiście, co do zasady, istotą skargi na bezczynność jest zobowiązanie organu administracji publicznej do rozpatrzenia wniosku złożonego przez stronę postępowania, do którego rozpatrzenia organ zobowiązany jest na podstawie powszechnie obowiązujących przepisów prawa. Nie można jednak pojęcia istoty skargi odrywać od jej treści - petitum skargi, w szczególności żądań skarżącego, ale też podstawy prawnej na której żądania te oparto. W skardze wniesionej do Sądu T. K. wyraźnie wniósł o zobowiązanie Ministra Obrony Narodowej do pozytywnego rozpatrzenia jego wniosku, tzn. udostępnienia mu, żądanego we wniosku o udzielenie informacji publicznej, tekstu umowy. Dodatkowo w pkt IV uzasadnienia skargi nawiązując do zamieszczonego w niej żądania oraz do treści złożonego do Ministra Obrony Narodowej wniosku z dnia 8 listopada 2006r podkreślił raz jeszcze, że "organ administracji zobowiązany jest zgodnie z właściwymi przepisami prawa materialnego do pozytywnego rozpoznania wniosku o wydanie informacji publicznej [...]". To zaś oznacza, że skarżący domagał się od organu udzielenia mu informacji publicznej na warunkach określonych w art. 14 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, nie występował zaś o wydanie decyzji odmownej (art. 16 ust. 1 tej ustawy) - rozstrzygającej jego wniosek negatywnie. W rezultacie fakt, iż Minister Obrony Narodowej wydał decyzję odmowną nie oznacza, iż tym samym uwzględnił on skargę w całości. Okoliczność tą potwierdza zresztą także sama treść odpowiedzi na skargę, w której, choć Minister powołuje się na fakt wydania decyzji, to jednoznacznie wnosi o oddalenie skargi, a nie umorzenie postępowania. Z tych względów na podstawie zaś art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowiono, jak w pkt 1 sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 210 § 2 tej ustawy, jak w pkt 2 sentencji.