II SAB/Wa 954/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula – Dąbrowska (spr.), Sędziowie WSA Janusz Walawski, Iwona Maciejuk, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 lutego 2016 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w W. na bezczynność Naczelnego Sądu Pielęgniarek i Położnych w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] lutego 2015 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Naczelny Sąd Pielęgniarek i Położnych do rozpatrzenia wniosku Stowarzyszenia [...] z siedzibą w W. z dnia [...] lutego 2015 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, 2. stwierdza, że bezczynność Naczelnego Sądu Pielęgniarek i Położnych nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. zasądza od Naczelnego Sądu Pielęgniarek i Położnych na rzecz Stowarzyszenia [...] z siedzibą w W. kwotę 361,20 zł (słownie: trzysta sześćdziesiąt jeden złotych 20/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Stowarzyszenie [...] z/s w W., zwane dalej Stowarzyszeniem, wnioskiem z 18 lutego 2015 r., przesłanym drogą elektroniczną, zwróciło się do Naczelnego Sądu Pielęgniarek i Położnych o udostępnienie informacji publicznej w zakresie terminów i miejsc posiedzeń Naczelnego Sądu Pielęgniarek i Położnych w 2015 r. W skardze na bezczynność Naczelnego Sądu Pielęgniarek i Położnych, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Stowarzyszenie wniosło o zobowiązanie Naczelnego Sądu Pielęgniarek i Położnych do udostępnienia żądanej informacji publicznej i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi Stowarzyszenie podniosło, że do dnia wniesienia skargi (9 września 2015 r.) Naczelny Sąd Pielęgniarek i Położnych nie zareagował na wniesiony wniosek. Stowarzyszenie powołało się na art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Przywołało orzecznictwo sądowoadministracyjne na okoliczność, iż Naczelny Sąd Pielęgniarek i Położnych wykonuje zadania publiczne i jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę Naczelny Sąd Pielęgniarek i Położnych wniósł o jej oddalenie. Podniósł, że pismem z 27 lutego 2015 r., przesłanym drogą elektroniczną, zwrócono się do Stowarzyszenia o uzupełnienie wniosku informacyjnego poprzez podanie właściwych danych, niezbędnych do udzielenia informacji. Na powyższe pismo Stowarzyszenie nie zareagowało. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. W sprawie bezsporne jest, że Stowarzyszenie [...] z/s w W. zwróciło się wnioskiem z 18 lutego 2015 r. do Naczelnego Sądu Pielęgniarek i Położnych o udostępnienie informacji publicznej. Z akt postępowania wynika, że na powyższy wniosek Naczelny Sąd Pielęgniarek i Położnych nie zareagował w żaden sposób. Twierdzenie Naczelnego Sądu Pielęgniarek i Położnych, iż pismem z 27 lutego 2015 r. zwróciło się do Stowarzyszenia o uzupełnienie wniosku, nie znajduje pokrycia w materiale dowodowym sprawy. Wprawdzie w aktach sprawy znajduje się pismo z 27 lutego 2015 r., skierowane do strony skarżącej (k. – 9 akt administracyjnych), ale pismo to dotyczy wniosku z 18 lutego 2015 r. dotyczącego skanów prawomocnych orzeczeń Naczelnego Sądu Pielęgniarek i Położnych w latach 2011 – 2014 r. Oznacza to, że na wniosek informacyjny Stowarzyszenia z 18 lutego 2015 r., który dotyczył terminów i miejsc posiedzeń Naczelnego Sądu Pielęgniarek i Położnych, podmiot ten nie zareagował w żaden sposób i nie udzielił żądanej informacji. W przedmiotowej sprawie oczywiste, bezsporne i niekwestionowane jest, że żądane informacje stanowią informacje publiczne w rozumieniu art. 1 i art. 6 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2015 r., poz. 2058 ze zm.) – u.d.i.p oraz, że Naczelny Sąd Pielęgniarek i Położnych jest podmiotem zobowiązanym do ich udzielenia – art. 4 ust. 1 pkt 5 tej ustawy. Zgodnie z art. 1 ust. 1 powołanej ustawy, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Z kolei w świetle art. 4 ust. 1 tej ustawy, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: organy władzy publicznej, organy samorządów gospodarczych i zawodowych, podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Z przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej wynika, że podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej ma obowiązek podjąć określone w tej ustawie czynności, nawet jeśli żądane informacje nie stanowią informacji publicznej – w terminie wskazanym w art. 13 ustawy, tj. bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Jeśli zatem wniosek dotyczy informacji będącej informacją publiczną, organ ma obowiązek: 1) udostępnić tę informację w formie czynności materialno – technicznej i w formie zgodnej z wnioskiem (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.) lub 2) wydać, na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., decyzję o odmowie jej udostępnienia w razie uznania, że zachodzą podstawy do takiej odmowy, np. wynikające z art. 5 u.d.i.p. lub 3) udzielić informacji, o których mowa w art. 13 ust. 2 i art. 14 ust. 2 u.d.i.p., wyjaśniając przyczyny braku możliwości udostępnienia informacji w terminie bądź zgodnie z wnioskiem, przy jednoczesnym wskazaniu, w jakim terminie (nie dłuższym jednak niż 2 miesiące), w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie (w sytuacji powiadomienia wnioskodawcy o braku możliwości realizacji jego żądania w sposób lub w formie określonych we wniosku, ze wskazaniem innego sposobu lub formy bezzwłocznego udostępnienia informacji, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się – art. 14 ust. 2 u.d.i.p.) lub 4) poinformować pisemnie wnioskodawcę, że nie posiada żądanej informacji. Skoro podmiot zobowiązany nie udzielił żądanych informacji, objętych wnioskiem z 18 lutego 2015 r., Sąd, na podstawie art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zobowiązał organ do rozpoznania wniosku strony skarżącej. Uznając, że w dniu wniesienia skargi bezczynność istniała i mając na uwadze wymóg sformułowany w zdaniu drugim art. 149 ustawy oraz orzecznictwo sądów administracyjnych (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 listopada 2012 r., sygn. akt I OSK 2626/12; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 stycznia 2013 r., sygn. akt I OSK 2325/12; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2013 r., sygn. akt I OSK 86/13) – Sąd stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ zachowanie organu nie miało cech lekceważącego traktowania obowiązków nałożonych na niego z mocy ustawy o dostępie do informacji publicznej. O kosztach orzeczono stosownie do art. 200 w związku z art. 205 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na koszty postępowania składają się wpis od skargi w kwocie 100 zł, wynagrodzenie pełnomocnika w kwiecie 240 zł, opłata skarbowa w kwocie 17 zł oraz opłata pocztowa w kwocie 4,20 zł.