II SO/Wa 40/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Grochowska – Jung po rozpoznaniu w dniu 6 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku W. S. o wymierzenie Centralnej Komisji Lekarskiej MSW grzywny za nieprzekazanie w ustawowym terminie skargi z 7 marca 2016 r. wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę postanawia: wymierzyć Centralnej Komisji Lekarskiej MSW grzywnę w wysokości 100 zł (słownie: sto) złotych Wnioskiem z 15 kwietnia 2016 r. W. S. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu o wymierzenie Centralnej Komisji Lekarskiej MSW grzywny w trybie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) za nieprzekazanie w ustawowym terminie skargi z 7 marca 2016 r. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej MSW z dnia [...] lutego 2016 r. wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. Z akt sprawy II SA/Wa 1101/16 wynika, że W. S. wniósł bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę z dnia 7 marca 2016 r. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej MSW z dnia [...] lutego 2016 r. Powyższą skargę Sąd przekazał organowi w dniu 14 marca 2016 r. (koperta, w której Sąd przekazał skargę do organu wraz z pieczęcią organu wskazującą na datę wpływu skargi do Centralnej Komisji – akta II SA/Wa 1101/16, k. 50) celem nadania skardze dalszego biegu. W dniu 5 maja 2016 r. (data nadania na kopercie, k. 15 akt II SA/Wa 1101/16) Centralna Komisja przekazała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę z dnia 7 marca 2016 r. W odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny, Centralna Komisja Lekarska MSW wniosła o jego oddalenie. Wyjaśniła, że wnioskodawca złożył skargę od orzeczenia, od którego nie przysługiwała mu skarga, ponieważ zaskarżone orzeczenie nie kończy postepowania w sprawie. Ponadto opóźnienie w przekazaniu skargi nie było złą wolą organu, a wynikało z pomyłki, ponieważ zamiast przekazać skargę do Sądu przekazano ją do pracownika Wydziału Logistyki Komisji Lekarskich Zakładu Emerytalno – Rentowego MSW w W. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Organ przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania (art. 54 § 2 ustawy). W myśl zaś art. 55 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 tej ustawy, czyli do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. W orzecznictwie sądowym ugruntował się pogląd, zgodnie z którym, obowiązek przekazania Sądowi skargi istnieje niezależnie od tego, czy organ ten uznaje, że skarga jest niezasadna, czy też że nie należy do kognicji sądu administracyjnego. Już samo bowiem żądanie strony nadania skardze określonego biegu obliguje organ do uczynienia zadość temu żądaniu. To dopiero Sąd w toku postępowania zainicjowanego skargą zobowiązany jest dokonać jej oceny i ustalić, czy skarga jest zasadna i czy mieści się w zakresie właściwości sądów administracyjnych. Zatem nawet uzasadnione przekonanie, że skarga nie jest dopuszczalna, czy zasadna - nie zwalnia organu od obowiązku przekazania tej skargi wraz z odpowiedzią na skargę do sądu administracyjnego. Jedynie Sąd jest władny do dokonania oceny skargi tak pod względem formalnym, jak i merytorycznym w oparciu o skargę i akta administracyjne, a organ nie może go w tym zastępować, nawet pozostając w uzasadnionym przekonaniu o niedopuszczalności skargi (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 20 września 2011 r., sygn. akt II OZ 799/11; z 30 czerwca 2010 r. sygn. akt I OZ 495/10; z 11 stycznia 2011 r. sygn. akt I OZ 996/10; z 15 czerwca 2011 r. sygn. akt I OZ 410/11, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Przewidziana w art. 55 § 1 cytowanej ustawy instytucja wymierzenia grzywny ma na celu przede wszystkim wyegzekwowanie od organu wypełnienia przezeń obowiązków procesowych, o jakich mowa w art. 54 § 2 cytowanej ustawy. Obok funkcji dyscyplinującej polegającej na przymuszeniu organu grzywną do przesłania skargi, odpowiedzi na skargę oraz akt sprawy, występuje dodatkowo także funkcja represyjna grzywny. Ta funkcja znajduje uzasadnienie w potrzebie ochrony konstytucyjnego prawa do rozpoznania sprawy sądowej bez nieuzasadnionej zwłoki, o którym mowa w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, a którego realizacja napotyka przeszkodę w razie niedopełnienia przez organ obowiązków z art. 54 § 2 cytowanej ustawy (por. uchwałę siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. akt II GPS 3/09, publ. ONSA/WSA 2010/1/2). Instytucja wymierzenia grzywny pełni też funkcję prewencyjną, bowiem ukaranie organu służy także zapobieganiu naruszenia prawa w przyszłości, zarówno przez ukarany organ, jak i inne organy. Analiza akt przedmiotowej sprawy oraz akt sprawy II SA/Wa 1101/16 prowadzi do wniosku, że organ uchybił obowiązkowi, o którym mowa w art. 54 § 2 cytowanej ustawy. Z oświadczenia wnioskodawcy oraz z akt spraw wynika, że skarga z dnia 7 marca 2016 r. została przez wnioskodawcę złożona w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Poznaniu, a następnie doręczona przez ten Sąd Centralnej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w dniu 14 marca 2016 r. (koperta, w której Sąd przekazał skargę do organu wraz z pieczęcią organu wskazującą na datę wpływu skargi do Centralnej Komisji – akta II SA/Wa 1101/16, k. 50). Przedmiotową skargę organ przekazał do Sądu w dniu 5 maja 2016 r. Należy podkreślić w tym miejscu, że w niniejszej sprawie przedmiotem rozpoznania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jest tylko i wyłącznie kontrola prawidłowości wykonania przez organ ustawowych obowiązków związanych z wpływem skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargi oraz możliwość zastosowania sankcji przewidzianych za ewentualne niewykonanie lub nienależyte wykonanie tych obowiązków. Odnosząc powyższe rozważania do przedmiotowej sprawy, tak jak to już wyżej Sąd stwierdził, organ naruszył obowiązek przekazania skargi skarżącego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w terminie określonym w art. 54 § 2 cytowanej ustawy, ponieważ opóźnił się w przekazaniu skargi, odpowiedzi na skargę i akt sprawy. Jednakże opóźnienie to (11 dniowe), w ocenie Sądu, było nieznaczne i nie wywołało niekorzystnych skutków po stronie skarżącego. Dlatego też Sąd wziął pod uwagę powyższe okoliczności i wymierzył grzywnę w wysokości 100 zł. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 55 § 1 w związku z art. 154 § 6 cytowanej ustawy, orzekł jak sentencji.