III SA 1798/03

y POSTANOWIENIE Dnia 19 kwietnia 2004 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym : sędzia WSA - Grażyna Nasierowska po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2004 r. na posiedzeniu niejawnym skargi K. i I. L. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 maja 2003 r., sygn. akt III SA 1921/02 w sprawie ze skargi K. L. i I. L. – PWHU "K." na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2002 r., nr [...] w przedmiocie - odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o podatku od towarów i usług postanawia - odrzucić skargę 1. Wyrokiem z dnia 27 maja 2003 r., sygn. akt III SA 1921/02 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę K. i I. L. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2002 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji dotyczących podatku od towarów i usług za miesiące lipiec – grudzień 1993 r. W motywach powyższego wyroku, Sąd wyjaśnił, że prawidłowo Minister Finansów skierował decyzję do podmiotu będącego stroną w sprawie do "Państwa K. i I. L. - Przedsiębiorstwo Wytwórczo-Handlowo-Usługowe "K." - ul. W. [...] R.", tj. podmiotu, który wniósł odwołanie, podmiotu który był reprezentowany przez pełnomocnika. Sąd powołał się również na ustalenia przyjęte w postanowieniu NSA z 11 marca 2003 r., III SA 2834/02, z których wynika, że od 10 lipca 1992 r. PWHU "K." prowadzone jest przez K. L. wspólnie z mężem, I. L.. Potwierdza to jednoznacznie wpis do rejestru ewidencji działalności gospodarczej Urzędu Miejskiego w R.. We wszystkich pismach kierowanych do organów podatkowych oraz do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący posługują się nazwą nagłówkową : "K. i I. małż. L. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą Przedsiębiorstwo Wytwórczo-Handlowo-Usługowe "K.", ul. W. [...],[...] R.". Sąd wyjaśnił, że nie ma żadnych podstaw, by podważać celowość operowania tym określeniem i poddać w wątpliwość świadomość skarżących co do skutków takiego zachowania. Tym bardziej, że sami skarżący wielokrotnie powoływali się na to, że prowadzą działalność w formie "firmy małżeńskiej", a więc nie jako osoby fizyczne, lecz wyodrębniony organizacyjnie podmiot. Sąd przyjął , że decyzje kierowane były prawidłowo do jednostki organizacyjnej nie mającej osobowości prawnej, tj. firmy : K. i I. L. - PWHU "K." w R.. Sąd podkreślił, że nie może być też wątpliwości co do tego, że radca prawny K. K. był pełnomocnikiem K. L. i I. L. PWHU "K." na podstawie upoważnienia wystawionego przez stronę w dniu 1 kwietnia 1996 r. Decyzja Ministra Finansów została skutecznie doręczona K. K., który złożył odwołanie z dnia 4 sierpnia 2001 r. Sąd wyjaśnił również, że zapowiedź skarżących dotycząca wyjaśnienia "okoliczności przestępstwa" (sfałszowanie dowodów i potwierdzenie nieprawdy) w toku postępowania prokuratorskiego, a później sądowego nie stanowi - w świetle art. 201 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 59 ustawy o NSA podstawy do zawieszenia postępowania sądowego. Wniosek w tej sprawie wpłynął do Sądu 6 maja 2003 r. (k. 41 akt sądowych). 2. Pismem z 11 lipca 2003 r., sprostowanym pismem z 12 lipca 2003 r. skarżący wnieśli o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wydaniem m.in. wyroku z dnia 27 maja 2003 r., sygn. akt III SA 1921/02. Wniosek swój uzasadniono faktem nieistnienia w obiegu prawnym postanowienia NSA z 11 marca 2003 r. sygn. akt III SA 2834/02, III SA 2835/02, III SA 2836/02. Kolejnymi pismami ( z 27 października 2003 r., 16 marca 2004 r.) skarżący zarzucili m.in., że pełnomocnikiem w ich sprawach nie był radca prawny K. K. oraz że podatnikiem podatku od towarów i usług jest K. L.. Oznacza to zdaniem skarżących, że "skład orzekający poświadczył nieprawdę". W piśmie z 16 marca 2004 r. skarżący podając podstawę do wznowienia, tj. art. 272 §2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wskazali na środki dowodowe, wcześniej już przesyłane do Sądu, które - zdaniem skarżących "nie były wykorzystywane w tych postępowaniach sądowych, pomimo ich złożenia jako dowodu do Naczelnego Sądu Administracyjnego, gdyż zostały usunięte (wykradzione) z tych akt sądowych". W kolejnym piśmie z dnia 1 kwietnia 2004 r. skierowanym do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, przekazanym 5 kwietnia 2004 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, skarżący ponawiając wniosek o wznowienie postępowania sądowego przedłożyli jako załączniki: 1) pismo z dnia 28 sierpnia 1998 r. zawiadamiające Izbę Skarbową w R., że skarżący cofają pełnomocnictwo udzielone radcy prawnemu na podstawie pełnomocnictwa z dnia 1 kwietnia 1995 r., 1) pełnomocnictwo z dnia 1 kwietnia 1995 r., 2) pełnomocnictwo z dnia 1 kwietnia 1996 r., 4) zawiadomienie z dnia 20 kwietnia 2000 r. skierowane do [...] Urzędu Skarbowego w R. o wycofaniu pełnomocnictwa udzielonego w dniu 1 kwietnia 1995 r. radcy prawnemu K. K. zawierające informację, że "ewentualne reprezentowanie nas przez radcę prawnego Pana K. K. jest możliwe lecz na podstawie pełnomocnictwa jakiego Mu udzielimy do konkretnej czynności w danej sprawie", 5) skargę do Izby Skarbowej w W. z dnia 14 grudnia 2000 r. " o spowodowanie by organy podatkowe ([...] Urząd Skarbowy w R.) zaprzestały uznawać radcę prawnego Pana K. K. za naszego pełnomocnika w sprawach podatkowych w tym postępowaniach egzekucyjnych", zawierająca informację, że "o ile będzie reprezentował nas radca prawny Pan K. K. to ewentualnie na podstawie pełnomocnictwa jakie mu udzieliliśmy do konkretnej czynności w danej sprawie". Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył, co następuje : Należy przede wszystkim wyjaśnić, że skarżący upatrują podstawy do wznowienia postępowania sądowego w art. 272 §2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270), zgodnie z którym wznowienie postępowania może nastąpić na żądanie strony, które należy wnieść w terminie miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego stwierdzającego niezgodność aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie. Przepis ten oczywiście nie ma zastosowania w sprawie obecnie rozpatrywanej. Skarżący - jak się wydaje - podstawę do wznowienia postępowania sądowego upatrują w brzmieniu art. 273 §2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Zgodnie z tym przepisem można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. W przepisie tym jest mowa o nowoodkrytych środkach dowodowych, z których strona nie mogła skorzystać na skutek ich nieznajomości. Należy stwierdzić, że w sprawie rozpatrywanej nie jest spełniona przesłanka prawna zawarta w powyższym przepisie. Z pism skarżących oraz załączników wynika, że skarżący powtarzają argumenty i przytaczają dowody, które wcześniej przedkładali. Nie można zatem zasadnie mówić o wykryciu nowych okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać. Chodzić zatem może o takie okoliczności faktyczne, względnie dowody, które dotyczą podstawy skargi, które uzasadniają przytoczony w niej stan faktyczny ( postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 maja 1982 r., II CO 1/82, OSP 1984 z. 2, poz. 27). Sąd ponadto zauważa, że nie zachodzi związek przyczynowy między powołaną podstawą wznowienia a treścią wydanego orzeczenia. Przyczyny wznowienia, o których stanowi art. 273 §2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi mają charakter względny. Sąd stwierdza, po dokonaniu analizy załączonych do sprawy pism skarżących, że ustalenia faktyczne Sądu są prawidłowe. W świetle powyższego brak jest podstaw do wznowienia postępowania sądowego, bowiem okoliczności lub środki dowodowe, mające uzasadniać dopuszczalność skargi o wznowienie, zostały w poprzednim postępowaniu powołane przez stronę (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 7 października 1980 r., I PO 12/80). Pojęcie "wykrycie" odnosi się do okoliczności i dowodów w poprzednim postępowaniu w ogóle nie ujawnionych i podówczas nieujawnialnych, bo nieznanych stronom ( postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 maja 1968 r., I CO 1/68; OSNC 1969/2/36). Natomiast zapowiedź wyjaśnienia "okoliczności przestępstwa" nie stanowi okoliczności faktycznej ani środka dowodowego, o którym mowa w art. 273 §2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zatem wobec braku ustawowej podstawy do wznowienia postępowania, Sąd na mocy art. 280 §1 cyt. ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił, jak w sentencji.