III SA/Wa 1016/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska, , po rozpoznaniu w dniu 16 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. G. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towaru i usług za styczeń, luty oraz miesiące od maja do listopada 2007 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z dnia [...] października 2013 r. nr [...] określającą A. G. (zwanej dalej "Skarżącą") zobowiązanie podatkowe w podatku od towaru i usług za styczeń, luty oraz miesiące od maja do listopada 2007 r. Skarżąca złożyła 3 marca 2014 r. wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek uzasadniła trudną sytuacją finansową, związaną z załamaniem rynku usług transportowych. Skarżąca wskazała, że natychmiastowe wykonanie decyzji spowodowałoby nieodwracalne skutki w postaci konieczności likwidacji prowadzonej działalności. Zdaniem Skarżącej wstrzymanie wykonania decyzji do czasu rozstrzygnięcia merytorycznego sprawy pozwoliłoby na dalsze prowadzenie działalności gospodarczej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek Skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż nie został uzasadniony z punktu widzenia przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 z późn. zm.), - dalej "ppsa" . W myśl tego przepisu po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zarówno aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jak też aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przepis ten przyznaje zatem stronie prawo do wystąpienia z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Skorzystanie z tej możliwości wiąże się jednak z obowiązkiem takiego sformułowania wniosku, by powołane w nim okoliczności wskazywały na spełnienie przynajmniej jednej z dwóch przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 ppsa, tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie i literaturze podkreśla się, że ww. przepisie chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało zasadniczo miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. postanowienia NSA: z 20 lutego 2012 r., II FZ 38/12; z 26 marca 2009 r., I FZ 53/09; zob. też B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wolters Kluwer, 2011, s. 228). Za trudne do odwrócenia skutki uznaje się natomiast takie skutki faktyczne lub prawne, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie NSA z 13 maja 2010 r., II FZ 182/10). Odnosząc powyższe rozważania do przedmiotowego wniosku stwierdzić należy, że Skarżąca nie wykazała, iż wykonanie zaskarżonej decyzji wyrządzi znaczną szkodę lub spowoduje dla niej trudne do odwrócenia skutki. Podniosła jedynie, że wykonanie decyzji spowoduje konieczność likwidacji prowadzonej działalności gospodarczej. Stwierdzenie to nie zostało jednak poparte żadnymi uzasadniającymi je argumentami. Sąd podkreśla, że kwestia wysokości zobowiązania podatkowego Skarżącej nie może być sama w sobie przesłanką do wstrzymania zaskarżonego aktu. Wyegzekwowanie należności pieniężnej z samej swej istoty nie może być uznane za okoliczność powodującą trudne do odwrócenia skutki. W przypadku uchylenia zaskarżonej decyzji wyegzekwowana należność zostanie bowiem zwrócona Skarżącej. Jednocześnie podkreślić należy, że oceniając zasadność wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Sąd nie może oceniać zasadności skargi. Wskazać zatem należy, że w kontrolowanej sprawie Skarżąca nie wykazała, w jaki sposób egzekucja wynikającego z zaskarżonej decyzji zobowiązania spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Pojęcie "znaczna szkoda" nie może być natomiast utożsamione z naturalną, oczywistą konsekwencją wykonania decyzji kreującej obowiązek uiszczenia określonej kwoty pieniędzy, jaką jest brak tych pieniędzy po stronie Skarżącej. Skarżąca zdaje się bowiem utrzymywać, że znaczna szkoda w rozumieniu przedmiotowego przepisu wynika z tego, iż uiszczenie kwoty zobowiązania podatkowego spowoduje ubytek takiej kwoty w aktywach majątku Skarżącej, co automatycznie doprowadzi do utraty płynności finansowej i likwidacji prowadzonej działalności gospodarczej. Taka argumentacja wskazuje zatem, że Skarżąca dysponuje wspomnianą kwotą. Tymczasem - skoro kwota ta pozostaje możliwa do wyegzekwowania z majątku Skarżącej - i tak będzie ona dochodzona w razie ewentualnego oddalenia skargi, choć w terminie późniejszym, niż w razie jej wyegzekwowania już na obecnym etapie postępowania. Stan tak rozumianej "znacznej szkody" jest więc nieuchronny, o ile skarga uznana będzie za niezasadną. Nie można więc a limine zrównać takich konsekwencji wykonania decyzji przed rozpoznaniem skargi przez Sąd z pojęciem "znaczna szkoda", skoro tak rozumiana znaczna szkoda i tak, w sposób zdeterminowany przez obowiązujące przepisy prawa, zaistnieje w razie oddalenia skargi. W tych okolicznościach Sąd, na podstawie art. 61 § 3 oraz § 5 ppsa, postanowił, jak w sentencji.