III SA/Wa 1092/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (spr.), Sędziowie Asesor WSA Maciej Kurasz, Asesor WSA Dariusz Turek, Protokolant Anna Kurdej, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 września 2007 r. sprawy ze skargi J.P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1998 rok oddala skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 28 listopada 2005r. sygn. akt III SA/Wa 2316/05 uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z [...] czerwca 2005r. oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z [...] września 2004r. ze względu na: 1) nie wyjaśnienie czy J.P. zwrócił Biuru [...] I. jednoosobowej spółce z o.o. w B. (dalej "Spółka"), której był jedynym udziałowcem i prezesem, i ewentualnie kiedy, pobrane z tego biura wynagrodzenie z tytułu umów o pracę zawartych: 1 grudnia 1993r. i 1 marca 1996r. oraz 2) nie wezwanie podatnika do przedłożenia stosownych dokumentów w tym zakresie. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. decyzją z [...] listopada 2006r., po ponownym przeprowadzeniu postępowania wszczętego wnioskiem z 1 marca 2004r. o zwrot zaliczek na podatek dochodowy odprowadzonych od wynagrodzenia za pracę z tytułu wyżej wymienionych umów zawartych przez stronę ze Spółką, odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1998r. W podstawie prawnej wskazał art. 72 § 1 pkt 1, art. 73 § 2 pkt 1, art. 75 § 2 pkt 1 lit. a) oraz art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej jako O.p.), a w uzasadnieniu wyjaśnił, że w wykonaniu zaleceń Sądu zwrócił się do organu podatkowego właściwego dla siedziby Spółki czy i kiedy oraz w jakiej wysokości strona dokonywała Spółce zwrotu wynagrodzenia za 1998r. Z informacji Urzędu Skarbowego w D. wynikało, że ww. wezwanie zostało zwrócone z adnotacją, iż "firma uległa likwidacji-wyprowadziła się", choć aktach tego urzędu brak było wypisu z KRS świadczącego o likwidacji Spółki. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. wystąpił więc 10 lipca 2006r. do strony o przedłożenie dokumentów potwierdzających zwrot nienależnie pobranych świadczeń, bo wynikających z umów z samym sobą, które Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu uznał za prawnie nieskuteczne i nie stanowiące kosztów uzyskania przychodów Spółki. Podatnik działając przez pełnomocnika zwrócił się o przedłużenie terminu do uzupełnienia materiału dowodowego do 8 sierpnia 2006r., z uwagi na urlop pełnomocnika. Mimo upływu tego terminu, nie złożył stosownych dokumentów. Nie uczynił też zadość wezwaniu w trybie wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego (art. 200 O.p). Zdaniem organu stwarza to domniemanie, że strona nie posiada żądanych dokumentów i nie wykazuje woli do udokumentowania swoich żądań w zakresie wniosku o stwierdzenie nadpłaty. Udostępnienie żądanych dokumentów mogłoby ostatecznie wyjaśnić sprawę i zakończyć prowadzone postępowanie podatkowe. Organ pierwszej instancji wyjaśnił ponadto, że uzyskanie dochodu z tytułu wynagrodzenia za pracę nie zwalnia strony z uiszczenia podatku, w świetle art. 9 ust. 1 i art. 21 ustawy z dnia 26 lipca 1992r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 1993r. Nr 90, poz. 460 ze zm., dalej zwana "u.p.d.f."). Pokreślił przy tym, że weryfikacja zeznania podatnika PIT-32 za 1998r. z PIT-11 za ten rok wykazała, że strona jako przychód ze stosunku pracy ujawniła jedynie przychody uzyskane w spółce F. Biuro [...] z siedzibą w W. Z informacji zawartych w PIT-8, wystawionym stronie przez Spółkę wynika, że jako przychód wykazano jedynie wynagrodzenie otrzymywane z tytułu umów zlecenia (zaliczki z tego tytułu zapłacone w wysokości 1.400 zł), a nie umów o pracę. Tym samym organ pierwszej instancji uznał, że w dokumentach, którymi dysponuje, brak jest informacji o pobranych zaliczkach na podatek dochodowy przez Spółkę od strony. Brak jest zatem podstaw do stwierdzenia nadpłaty z tytułu nienależnie wypłaconego podatnikowi wynagrodzenia za pracę przez płatnika- Spółkę. W odwołaniu z 19 grudnia 2006r. strona wniosła o uchylenie ww. decyzji, gdyż naruszała ona: 1) art. 9 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 1 pkt 1 u.p.d.f. w brzmieniu obowiązującym w 1998r., przez błędne przyjęcie, że dochód podlegający opodatkowaniu stanowi pobrane przez stronę nienależne świadczenie, które pochodzi ze stosunku pracy, który nie istniał, tylko z tej przyczyny, że zostało pobrane w sposób bezprawny, 2) art. 72 § 1 i art. 73 § 2 pkt 1 O.p. przez niezastosowanie tych przepisów i przyjęcie, że podatek dochodowy od osób fizycznych został uiszczony zgodnie z prawem, gdy nie było podstaw do poboru podatku, a zatem występuje nadpłata, która winna być zwrócona odwołującemu, 3) art. 122 O.p. przez nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, w szczególności błędne ustalenie, że odwołujący nie wykazał, że zwrócił nienależnie pobrane świadczenie Spółce. Zdaniem strony czynności dowodowe były niewystarczające i na ich podstawie nie można stwierdzić, że podatnik nie rozliczył się z pobranych świadczeń ze pracodawcą. Organ nie przeprowadził jakichkolwiek czynności zmierzających do obalenia twierdzenia podatnika o zwrocie Spółce nienależnie pobranej kwoty. Nie przeprowadził dowodu z przesłuchania strony, a czynności w zakresie poszukiwania dokumentacji Spółki były niewystarczające. Strona powołała się ponadto na treść orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu z 10 lipca 2002r., sygn. akt I SA/Wr 169/2000, w którym, uznano nieważność umowy między Spółką a stroną. Podniosła, że brak było zatem podstaw do poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od bezprawnie otrzymanych świadczeń. Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją z [...] marca 2007r. utrzymał w mocy ww. decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W., podtrzymując jej podstawę faktyczną i prawną oraz powołując art. 233 § 1 pkt 1 i art. 220 § 2 O.p. W uzasadnieniu wyjaśnił, że dołożono wszelkich starań, aby ustalić okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Skoro płatnik (Spółka) nie istnieje pod dotychczasowym adresem i niemożliwe było uzyskanie informacji o rozliczeniu nienależnie pobranego wynagrodzenia za pracę, a podatnik nie przedstawił dokumentów źródłowych, mimo wezwania do ich przedstawienia, brak było podstaw do stwierdzenia, że wystąpiła nadpłata podatku dochodowym od osób fizycznych za 1998r. w żądanym przez stronę zakresie. Organ odwoławczy podkreślił również, że ani strona, ani Spółka nie złożyły korekt zeznań, z których wynikałby zwrot przez stronę Spółce dochodów. Strona nie wykazała też dobrej woli do udokumentowania swoich żądań. Organ drugiej instancji w odniesieniu do wskazanego przez stronę orzeczenia NSA z 10 lipca 2002r. wyjaśnił, że Sąd rozstrzygnął jedynie o możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych wynagrodzeń wypłaconych na mocy umów o pracę i umów zlecenia zawartych z "samym sobą". Nie badał czy takie świadczenie zostało wypłacone, czy też jako nienależne zostało zwrócone przez stronę na rzecz Spółki. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 25 kwietnia 2007r. strona wniosła o uchylenie ww. decyzji Dyrektora Izby Skarbowej, ze względu na naruszenie: 1) art. 9 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 1 pkt 1 u.p.d.f. w brzmieniu obowiązującym w 1998r. przez błędne przyjęcie, że pobrane przez stronę nienależne świadczenia niepochodzące ze stosunku pracy, bo taki nie istniał, stanowią dochód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych tylko z tej przyczyny, że zostały w sposób bezprawny pobrane, 2) art. 72 § 1 i art. 73 § 2 pkt 1 O.p., przez niezastosowanie tych przepisów i przyjęcie, że podatek dochodowy od osób fizycznych został uiszczony zgodnie z prawem w sytuacji, gdy nie było podstaw do poboru podatku, a zatem występuje nadpłata która winna być odwołującemu zwrócona, 3) art. 122 O.p. przez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, w szczególności błędnego ustalenia, że odwołujący nie wykazał, że zwrócił nienależnie pobrane świadczenie Spółka. W ocenie skarżącego bezsporne jest, że nie istniało legalne źródło przychodów w postaci stosunku pracy. Bezprawnie pobrane środki finansowe nie mogą stanowić dochodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, gdy nie było tytułu prawnego do wypłaty. Podkreślił, że rozliczył nienależnie pobrane środki z pracodawcą. Ponowił zarzuty, że organy nie przeprowadziły jakichkolwiek czynności zmierzających do obalenia twierdzenia podatnika, że zwrócił Spółka nienależnie pobrane kwoty, że nie przeprowadziły dowodu przesłuchania strony. Za niewystarczające uznał ponadto czynności w zakresie poszukiwania dokumentacji Spółka. Wyjaśnił, że niezasadny jest zarzut organu, wskazujący na brak woli do udokumentowania swoich żądań. Podkreślił, iż nie ma wpływu na brak możliwości uzyskania informacji od spółki. Wyjaśnił, że z akt postępowania zakończonego wyrokiem z 10 lipca 2002r. sygn. akt I SA/Wr 169/2000 wynika wysokości nienależnie wypłaconych kwot, o której pomniejszono koszty uzyskania przychodów spółki. Dyrektor Izby Skarbowej w W. odpowiadając na skargę podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skargę jest niezasadna. Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153. poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega, m.in. zgodność aktów administracyjnych wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., zwanej dalej "P.p.s.a."), w tym przypadku decyzji, na mocy kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 i 2 P.p.s.a.). Zdaniem Sądu w rozpoznawanej sprawie żadna z wyżej wymienionych przesłanek nie została spełniona. Strona zaskarżyła decyzję wydaną na podstawie przepisów zawartych w rozdziale 9 działu III Ordynacji podatkowej, dotyczących instytucji "nadpłaty". Zgodnie z art. 72 § 1 pkt 1 O.p. za nadpłatę uważa się nadpłacony lub nienależnie zapłacony podatek. W myśl natomiast § 2 art. 72 O.p., jeżeli wpłata dotyczyła zaległości podatkowej, na równi z nadpłatą traktuje się także część wpłaty, która została zaliczona na poczet odsetek za zwłokę. Z instytucją nadpłaty najczęściej spotykamy się przy tych podatkach, w których ma miejsce samoobliczenie podatku przez podatnika. Przyjmuje się, iż nadpłata podatku ma miejsce w dwóch przypadkach: 1) gdy świadczenie podatkowe w świetle obowiązującego prawa w ogóle nie powinno mieć miejsca - świadczenie nienależne, albo 2) gdy świadczenie dłużnika podatkowego jest wyższe niż powinno wynikać z treści obowiązującego prawa - świadczenie nadpłacone (por. B.Adamiak, J.Borkowski, R.Mastalski, J.Zubrzycki - Ordynacja podatkowa - Komentarz 2004; wyd. Unimex 2004 r. str. 312). W postępowaniu dotyczącym stwierdzenia nadpłaty wszczynanym na wniosek podatnika organ podatkowy weryfikuje samoobliczenie dokonane przez podatnika i sam oblicza prawidłową wysokość zobowiązania podatkowego, a następnie wydaje decyzję stwierdzającą lub odmawiającą stwierdzenia nadpłaty. Warunki, na jakich przysługuje podatnikom uprawnienie do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty są określone w art. 75 O.p., z którego to przepisu wynika, że prawo do złożenia wniosku o stwierdzenie nadpłaty, niezależnie od unormowań dotyczących płatników i inkasentów, przysługuje podatnikom, których zobowiązanie powstaje w sposób określony w art. 21 § 1 pkt 1 O.p. (tj. przez zaistnienie zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie zobowiązania), jeżeli w zeznaniach (deklaracjach) wskazanych w tym przepisie, wykazali zobowiązanie podatkowe nienależne lub w wysokości większej od należnej i wpłacili zadeklarowany podatek, bądź też nie będąc obowiązanymi do składania zeznań (deklaracji) dokonali wpłaty podatku nienależnego lub w wysokości większej od należnej. W pierwszym przypadku, stosownie do art. 75 § 3 O.p., podatnik jest zobowiązany do złożenia równocześnie z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty skorygowanego zeznania, bądź skorygowanej deklaracji. Biorąc pod uwagę sposób powstawania zobowiązania podatkowego oraz konstrukcję poboru podatku, w dyspozycji art. 75 O.p. mieszczą się też wnioski o stwierdzenie nadpłaty podatku dochodowego od osób fizycznych. W niniejszej sprawie strona domagała się, w trybie przepisów o nadpłacie, zwrotu, jej zdaniem, niesłusznie pobranych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych z tytułu wynagrodzeń za pracę za 1998r. otrzymanych od Spółki, które jej zdaniem - choć nie popartym żadnym dowodem, na co wskazuje materiał dowodowy sprawy - zwróciła Spółce. Sąd w tym miejscu stwierdza, że organy podatkowe wyjaśniły w uzasadnieniach swych decyzji w sposób należyty i odpowiadający treści art. 210 § 4 O.p., że nie ma podstaw do twierdzenia, że Spółka wypłaciła stronie świadczenia z tytułu stosunku pracy w 1998r. Nie było zatem podstaw do twierdzenia, że z tego tytułu zostały pobrane zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych za 1998r., a co za tym idzie, że możliwe było powstanie nadpłaty. Strona skarżąca od Spółki uzyskała jedynie wynagrodzenie z tytułu umów zlecenia/dzieło (k. 50, 50v, 49, 49v - zeznania podatkowe strony z 1998r. - PIT-32, PIT-8B), a wniosek o stwierdzenie nadpłaty z 1 marca 2004r., jak przyjął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w prawomocnym wyroku z 28 listopada 2005r., sygn. akt III SA/Wa 2316/05 - wiążącym organy podatkowe oraz Sąd administracyjny rozpoznający niniejszą sprawę, na mocy art. 153 P.p.s.a. - dotyczył tylko wynagrodzeń pobranych z umów o pracę. Sąd stwierdza również, że Naczelny Sąd Administracyjny w powoływanym przez stronę wyroku 10 lipca 2002r., sygn. akt I SA/Wr 169/2000 w przedmiocie podatku dochodowego Spółki za 1998r., wypowiedział się wyłącznie w odniesieniu do umowy zlecenia z 1 listopada 1997r. zawartej przez stronę ze Spółką, z tytułu której strona uzyskała od Spółki przychód w wysokości 7.500 zł. W tym jednak zakresie strona nie żądała stwierdzenia nadpłaty, wyjaśniając jedynie, że chodzi jej o umowy o pracę podpisane ze Spółką w innym okresie, tj. z 1 grudnia 1993r. i 1 marca 1996r. Skoro organy podatkowe, czyniąc zadość zaleceniom Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawartym w wyroku z 28 listopada 2005r,. sygn. akt III SA/Wa 2316/05, wezwały stronę skarżącą do przedłożenia stosownych dokumentów potwierdzających kwotę i termin zwrotu Spółce nienależnie pobranych świadczeń jako wynagrodzenia za pracę, nie mogąc ich uzyskać wcześniej od Spółki, która ani nie poinformowała organów podatkowych o zmianie swojego adresu, mimo ciążącego na niej obowiązku, bezpodstawny jest zarzut strony skarżącej, że organy nie wywiązały się z ciążących na nich obowiązków wynikających z art. 122 O.p. W świetle dotychczasowego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego strona powinna współdziałać z organami podatkowymi w celu ustalenia stanu faktycznego sprawy. Wprawdzie w postępowaniu podatkowym obowiązuje ogólna reguła dowodowa, według której ciężar udowodnienia faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy spoczywa na organie podatkowym, niekiedy jednak konstrukcja przepisów prawnych wymusza ciężar udowodnienia przez podatnika pewnych faktów (por. wyrok NSA z 26 sierpnia 1998r., sygn. akt I SA/Gd 1675/96, Lex 34761). Nałożenie na organy podatkowe obowiązku wyczerpującego zbadania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego nie zwalnia strony toczącego się postępowania podatkowego, wszczętego w wyniku jej wniosku (w rozpoznawanej sprawie o stwierdzenie nadpłaty), od współdziałania z organami (por. wyrok NSA z 20 maja 1998r., I SA/Ka 1605/96, LEX 33414). Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, gdy nieudowodnienie określonej czynności faktycznej, a z taką czynnością mieliśmy do czynienia w sprawie – zwrócenie przez stronę skarżącą Spółce pieniędzy otrzymanych z tytułu wynagrodzenia – może prowadzić do niekorzystnych dla strony rezultatów. Wówczas strona nie powinna wykazywać całkowicie biernej postawy, gdy chce uniknąć ewentualnych negatywnych dla siebie następstw, a od jej działania zależy prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy (por. wyrok NSA z 26 października 1984r., sygn. akt II SA 1205/84, ONSA 1984/2/98). Sąd stwierdza ponadto, że ani z treści art. 122, ani z dyspozycji art. 187 § 1 O.p. nie da się wyprowadzić konkluzji, że organy podatkowe zobowiązane są do poszukiwania środków dowodowych służących poparciu twierdzeń strony w sytuacji, gdy ta ostatnia mimo wezwania, środków takich nie przedstawia. Nie można bowiem w takim przypadku założyć, że przy bierności strony, cały ciężar dowodzenia faktów mających przemawiać przeciwko ustaleniom dokonanym przez organy administracyjne spoczywa na tych organach. W tym zakresie stanowisko składu orzekającego jest zgodne z poglądami prezentowanymi w doktrynie (por. B. Brzeziński, M. Kalinowski, M. Masternak, A. Olesińska Ordynacja podatkowa – komentarz, Toruń 2002r., s. 623). Sąd stwierdza także, że w rozpoznawanej sprawie organy podatkowe podjęły trud wyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych, zgodnie z zaleceniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i wystąpiły do Spółki, od której skarżący otrzymywał wynagrodzenie, i której był jedynym udziałowcem i prezesem w okresie, którego dotyczył wniosek o nadpłatę. Z akt sprawy wynika, że Spółka ta, mimo braku wpisu w Krajowym Rejestrze Sądowym o jej likwidacji czy upadłości, nie składała stosownych deklaracji podatkowych począwszy od kwietnia 2000r., kiedy po raz ostatni złożyła CIT-2. Ostatnie zeznanie podatkowe z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych miało miejsce w 1999r. Tym samym wobec niemożliwości uzyskania informacji ze Spółki, strona skarżąca, która domagała się stwierdzenia nadpłaty oraz podnosiła, że doszło do zwrotu pieniędzy Spółce z tytułu wypłaconych wynagrodzeń spoczywał obowiązek współdziałania z organami podatkowymi. Tymczasem, analiza akt sprawy dowodzi, że strona skarżąca wykazała całkowicie bierną postawę, która uniemożliwiała ustalenie stanu faktycznego sprawy także przez udowodnienie twierdzeń prezentowanych przez stronę o zwrocie Spółce pieniędzy z tytułu otrzymanych wynagrodzeń. Zdaniem Sądu bezpodstawne jest twierdzenie Strony skarżącej, że przed organami podatkowymi doszło do naruszenia art. 9 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 1 pkt 1 u.p.d.f. w brzmieniu obowiązującym w 1998r. przez błędne przyjęcie, że pobrane przez stronę nienależne świadczenia niepochodzące ze stosunku pracy, bo taki nie istniał, stanowią dochód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych tylko z tej przyczyny, że zostały w sposób bezprawny pobrane. Organy, a w szczególności organ pierwszej instancji jedynie w uzasadnieniu wyjaśnił, że uzyskanie przez podatnika przychodu z tytułu umowy o pracę nie zwalnia go od zapłaty podatku. Powołanie przepisu art. 9 ust. 1 u.p.d.f. w uzasadnieniu decyzji miało jedynie charakter informacyjny, że zapłacenie wynagrodzenia z tytułu umowy o pracę rodzi obowiązek podatkowy. Sąd stwierdza również, że organy podatkowe na podstawie akt sprawy stwierdziły w uzasadnieniach swych decyzji, że strona skarżącą nie uzyskała przychodu z tytułu wynagrodzenia za pracę w Spółce I. Weryfikacja zeznania strony skarżącej PIT-32 za 1998r. z PIT-11 za 1998r. wykazała, że jedyny ujawniony przychód strony ze stosunku pracy to przychód uzyskany w spółce F. Biuro [...] z siedzibą w W. W Spółce I., jak wynika z informacji zawartych w PIT-8, wystawionym stronie przez tą Spółkę jako, przychód strony skarżącej wykazano jedynie wynagrodzenie otrzymywane z tytułu umów zlecenia (zaliczki z tego tytułu zapłacone w wysokości 1.400 zł), a nie umów o pracę. W związku z tym organy podatkowe uznały, że w dokumentach, którymi dysponowały, brak było informacji o pobranych zaliczkach na podatek dochodowy przez Spółkę od strony z tytułu wynagrodzenia za pracę. W tym stanie rzeczy prawidłowe było stanowisko organów podatkowych obu instancji, że w świetle dokumentów, którymi dysponowały, brak jest podstaw do stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych z a 1998r. w żądanym przez stronę zakresie. Tym samym za bezpodstawny Sąd uznał zarzut strony skarżącej naruszenia art. 72 § 1 i art. 73 § 2 pkt 1 O.p., przez niezastosowanie tych przepisów i przyjęcie, że podatek dochodowy od osób fizycznych został uiszczony zgodnie z prawem w sytuacji, gdy nie było podstaw do poboru podatku, a zatem występuje nadpłata która winna być odwołującemu zwrócona. Mając powyższe okoliczności na względzie, a przede wszystkim dyspozycję art. 153 P.p.s.a., który powoduje, że sąd rozpoznający niniejszą sprawę oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia są związane oceną prawną wyrażoną i wskazaniami prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 28 listopada 2005r., sygn. akt III SA/Wa 2316/05, jak również ze względu na treść art. 151 P.p.s.a., zasadne było oddalenie skargi.