III SA/Wa 1152/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Krystyna Kleiber (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA del. Marek Kraus, sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska, Protokolant referent stażysta Katarzyna Smaga, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 października 2013 r. sprawy ze skargi R. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) stwierdza, że uchylona decyzja nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz R. C. kwotę 2 876 zł (słownie: dwa tysiące osiemset siedemdziesiąt sześć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu 26 września 2012 r. do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. wpłynął wniosek R. C. (dalej: Skarżący) o stwierdzenie nadpłaty w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych w kwocie 15.274,00 zł, pobranym przez płatnika [...]Towarzystwo Funduszy Inwestycyjnych S.A. z tytułu odpłatnego zbycia jednostek w Funduszu [...] Strategicznej Alokacji. Skarżący wyjaśnił, że uzyskał jednostki uczestnictwa w drodze spadku po zmarłym ojcu M. C., dniu 24 sierpnia 2012 r. złożył w [...] Towarzystwo Funduszy Inwestycyjnych S.A. zlecenie ich odkupienia, które zostało zrealizowane w dniu 27 sierpnia 2012 r. [...] Towarzystwo Funduszy inwestycyjnych S.A. realizując odkupienie jednostek uczestnictwa zgromadzonych na rzecz zmarłego uczestnika M. C. pobrała jako płatnik zryczałtowany podatek dochodowy od osób fizycznych w wysokości 19%, zgodnie z art. 30a ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2012 r., poz. 361 ze zm., dalej "u.p,d.o.f.") w kwocie 15.274,00 zł. Pismem z dnia 23 października 2012 r. Skarżący przedstawił również postanowienie Sądu Rejonowego w Szczecinie II Wydział Cywilny z dnia [...] czerwca 2012r. sygn. akt II Ns [...] potwierdzające, że spadek po M. C. nabył w całości. Po przeprowadzeniu postępowania podatkowego, decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. odmówił Skarżącemu stwierdzenia nadpłaty w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych w kwocie 15.274,00 zł pobranym przez płatnika [...] Towarzystwo Funduszy Inwestycyjnych S.A. od dochodów uzyskanych z tytułu odpłatnego zbycia odziedziczonych 977,259 jednostek uczestnictwa w Funduszu [...] Strategicznej Alokacji - fio. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego uznał, iż przychód spadkobiercy z tytułu odkupienia przez fundusz jednostek uczestnictwa, winien być uznany za przychód z tytułu uczestnictwa w funduszach kapitałowych i zgodnie z treścią art. 30a ust. 1 pkt 5 u.p.d.o.f. opodatkowany 19% zryczałtowanym podatkiem dochodowym od dochodu z tytułu udziału w funduszach kapitałowych gdyż w odniesieniu do jednostek uczestnictwa nabytych w drodze dziedziczenia, nie przysługuje prawo do zastosowania odliczenia kosztów uzyskania przychodów związanych z ich nabyciem, a poniesionych przez spadkodawcę. Powyższe wynika z faktu, iż jednostki uczestnictwa Skarżący nabył w drodze spadkobrania pod tytułem darmym, a więc bez ponoszenia kosztów. Pismem z dnia 14 grudnia 2012 r. Skarżący odwołał się od powyższej decyzji, zarzucając jej naruszenie art. 30a ust. 1 pkt 5 w związku z art. 23 ust. 1 pkt 38 u.p.d.o.f. oraz art. 97 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 poz.749 ze zm.) poprzez nieuwzględnienie przy naliczaniu podatku dochodowego od dochodu uzyskanego z odpłatnego zbycia jednostek uczestnictwa jako kosztu uzyskania przychodu wydatków spadkodawcy M. C. na nabycie przedmiotowych jednostek uczestnictwa, podczas gdy z art. 97 § 1 Ordynacji podatkowej wynika w sposób jednoznaczny, iż Skarżący nabył na zasadzie sukcesji generalnej prawo majątkowe w postaci prawa do uwzględnienia kosztów uzyskania przychodów przy ustalaniu wysokości podstawy opodatkowania Decyzją z dnia [...] marca 2013 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W ocenie organu II instancji nie jest dopuszczalna, taka interpretacja art. 21 ust. 1 pkt 38 u.p.d.o.f., zgodnie z którą prawo do zaliczenia wydatków poniesionych na nabycie jednostek uczestnictwa do kosztów uzyskania przychodu przysługiwałoby nabywcy jeszcze przed ich zbyciem (odkupieniem). Konsekwencją przyjęcia takiej wykładni powołanego przepisu jest uznanie, że wydatki na nabycie jednostek uczestnictwa nie mogą być uznane za koszt uzyskania przychodu po stronie spadkobiercy na podstawie art. 97 § 1 Ordynacji podatkowej Złożona w dniu 24 sierpnia 2012 r. przez Skarżącego dyspozycja odkupienia jednostek uczestnictwa została zrealizowania w dniu 27 sierpnia 2012 r. przez [...] Towarzystwo Funduszy Inwestycyjnych S.A. i pobrany został przez płatnika zryczałtowany podatek dochodowy od osób fizycznych w kwocie 15.274.00 zł. Ustalając podstawę opodatkowania płatnik przyjął, iż kosztem uzyskania przychodów są opłaty manipulacyjne poniesione przez podatnika (spadkobiercę). Zgodnie z art. 30a ust. 1 pkt 5 u.p.d.o.f. od uzyskanego dochodu (przychodu) z tytułu udziału w funduszach kapitałowych pobiera się 19% zryczałtowany podatek dochodowy. Brak jest więc podstaw do uznania naruszenia w decyzji organu pierwszej instancji art. 97 Ordynacji podatkowej czy też przepisów prawa materialnego w szczególności art. 10 ust. 1 pkt 7, art. 17 ust. 1, art. 23 ust. 1 pkt 38 u.p.d.o.f. W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze R. C. zarzucił decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. naruszenie: art. 210 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie decyzji w oparciu o błędną podstawę prawną, art. 97 § 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 23 ust. 1 pkt 38 u.p.d.o.f. poprzez ich błędną interpretację polegającą na uznaniu, że Skarżący jako spadkobierca w momencie zbycia jednostek uczestnictwa w funduszu nie miał prawa do odliczenia kosztów uzyskania przychodów poniesionych przez spadkodawcę, art. 22 ust. 4 u.p.d.o.f. poprzez jego niezastosowanie oraz art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez naruszenie zasady zaufania. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu Skarżący podkreślił, że jak wynika z przepisu art. 97 § 1 Ordynacji podatkowej, spadkobiercy podatnika przejmują przewidziane w przepisach prawa podatkowego majątkowe prawa i obowiązki spadkodawcy. W ocenie Skarżącego prawo do potrącenia kosztów uzyskania przychodów jest bezpośrednio uwarunkowane interesem ekonomicznym, jak również jest ściśle związane z wymiarem podatku. W tej sytuacji należy uznać to prawo za prawo majątkowe. Jest to tym bardziej zasadne, że jako prawa niemajątkowe doktryna wskazuje takie prawa jak np. prawo do korekty deklaracji czy do złożenia odwołania. Prawami niematerialnymi będą zatem głównie prawa procesowe, proceduralne, niemąjące związku z określeniem podstawy opodatkowania. Skoro zatem prawo do odliczenia powstałych wcześniej kosztów uzyskania przychodów stanowi prawo materialne, to podlega ono sukcesji generalnej na podstawie przepisu art. 97 § 1 Ordynacji podatkowej Na potwierdzenie swojego stanowiska, co do oceny prawnej sukcesji prawa do odliczenia kosztów uzyskania przychodów poniesionych przez spadkodawcę Skarżący powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 30 marca 2009 r., sygn. akt I SA/Lu 702/08. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko w sprawie. W piśmie procesowym z dnia 10 października 2013 r. Skarżący powołał się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 lipca 2013 r., sygn. akt SK 81/09, w którym Trybunał odniósł się m.in. do kwestii zasad poprawnej legislacji oraz sposobu interpretacji niejasnych przepisów podatkowych. Fakt, że orzecznictwo sądów administracyjnych w zakresie objętym zarzutami skargi nie jest jednolite, pozwala na uznanie, że przepisy, na podstawie których orzecznictwo przyznaje lub odmawia prawa do uwzględnienia kosztów wynikających z wydatków poniesionych przez spadkodawcę na zakup jednostek uczestnictwa funduszu inwestycyjnego, są niejednoznaczne. Zatem wobec niejednoznaczności, zgodnie z powołanym wyrokiem Trybunału, przepisy mające zastosowanie w niniejszej sprawie winny być interpretowane na korzyść podatnika. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy zważył, co następuje: Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a ocenie Sądu podlega zgodność wydanych aktów, w tym wypadku decyzji administracyjnej, zarówno z przepisami prawa materialnego jak i procesowego, stosownie zaś do treści art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) – zwanej dalej "p.p.s.a." - Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga analizowana według powyższych kryteriów jest uzasadniona. Istota sporu pomiędzy stronami postępowania sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy w przypadku poniesienia przez spadkodawcę kosztów uzyskania przychodów w momencie nabywania jednostek uczestnictwa, jego spadkobierca może o koszty te pomniejszyć przychód uzyskany na skutek odkupienia tychże jednostek przez fundusz inwestycyjny. W przypadku nabycia jednostek uczestnictwa w funduszu inwestycyjnym, wydatki na nabycie tychże jednostek nie są uważane za koszty uzyskania przychodu, do czasu realizacji praw wynikających z tych instrumentów albo rezygnacji z realizacji praw wynikających z tych instrumentów albo ich odpłatnego zbycia (art. 23 ust. 1 pkt 38 u.p.d.o.f.). Przyjąć więc należy, że podatnik nabywając jednostki uczestnictwa uzyskuje jednocześnie prawo do pomniejszenia w przyszłości przychodów, powstałych na skutek zbycia jednostek uczestnictwa. Prawo do rozpoznania kosztów uzyskania przychodów w momencie zbycia jednostek uczestnictwa nie jest ograniczone żadnym terminem ani też żadnymi innymi warunkami. Prowadzi to do wniosku, że z przepis art. 23 ust. 1 pkt 38 u.p.d.o.f. kształtuje po stronie podatnika uprawnienie do pomniejszenia podstawy opodatkowania przychodów uzyskanych ze zbycia jednostek uczestnictwa Uprawnienie to wpływa na wysokość obciążeń podatkowych, które poniesione zostaną przez podatnika w momencie zbycia jednostek uczestnictwa Natomiast pojęcie dziedziczenia oznacza przejście na spadkobierców praw i obowiązków majątkowych zmarłego w drodze jednego zdarzenia, jakim jest śmierć osoby fizycznej, powodujące następstwo prawne pod tytułem ogólnym, czyli sukcesję uniwersalną (art. 922 § 1 w zw. z art. 925 Kodeksu cywilnego). Oznacza to, że na spadkobiercę (spadkobierców) przechodzi na skutek dziedziczenia całość praw i obowiązków majątkowych należących do spadku, czego konsekwencją jest to, że: 1/ spadkobierca wchodzi w ogół majątkowych praw i obowiązków zmarłego spadkodawcy, 2/ spadkobierca nabywa wszelkie przedmioty majątkowe zaliczane do spadku, niezależnie od ich charakteru, 3/ nabycie spadku w drodze dziedziczenia jest nabyciem pochodnym, co oznacza, że przedmioty spadkowe przechodzą na spadkobiercę w takim kształcie prawnym, w jakim przysługiwały spadkodawcy, 4/ na spadkobiercę przechodzą jako obowiązki te prawa, które spadkodawca przeznaczył określonym osobom jako zapis, 5/ jeżeli jest kilku spadkobierców, to nabywają oni spadek jako całość, a ich udział w nim określony jest w postaci ułamka (J.S. Piątkowski: Prawo spadkowe, Zarys wykłady, Warszawa 2003, s. 52, E. Skowrońska - Bocian: Prawo spadkowe, Warszawa 2006, s. 29, Kodeks cywilny, Komentarz, praca zbiorowa pod red. K. Pietrzykowskiego, Warszawa 1998 r., tom II, s.675, S. Babiarz: Spadek i darowizna w prawie cywilnym i podatkowym, Warszawa 2008 r., s. 44). Na gruncie prawa podatkowego, kwestie związane ze śmiercią podatnika i następstwem prawnym na skutek dziedziczenia reguluje art. 97 § 1 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z tym przepisem, spadkobiercy podatnika przejmują przewidziane w przepisach prawa podatkowego majątkowe prawa i obowiązki spadkodawcy (z wyjątkiem, o którym mowa w art. 97 § 2 Ordynacji podatkowej, który nie ma zastosowania w niniejszej sprawie). W świetle powyższego powstaje pytanie - czy można uznać za prawo o charakterze majątkowym uprawnienie do pomniejszenia kosztów uzyskania przychodów o kwotę wydatków poniesionych na nabycie jednostek uczestnictwa Jak wielokrotnie wskazywano w doktrynie i orzecznictwie, w prawie podatkowym nie zdefiniowano ani pojęcia praw "majątkowych", ani też "niemajątkowych". Pojęcia te próbowano natomiast dookreślić w prawie cywilnym, zwracając uwagę na bezpośredni wpływ praw majątkowych na ekonomiczny interes podmiotu i brak takiego bezpośredniego oddziaływania w przypadku uprawnień niemajątkowych. Na gruncie prawa publicznego wskazuje się, że podział praw i obowiązków na materialne i niematerialne przebiega według podziału prawa finansowego na materialne i formalne. Zatem prawa niemajątkowe proceduralne, to takie na podstawie których zawiązują się organizacyjne stosunki prawno-finansowe, a majątkowe dotyczą uprawnień i obowiązków, na podstawie których zawiązują się stosunki prawno-finansowe. Do praw majątkowych zalicza się przykładowo prawo do nadpłaty, do zwrotu podatku lub różnicy podatku naliczonego, prawo do rozliczenia straty w następnych okresach rozliczeniowych, prawo do ulg i premii inwestycyjnych, niewykorzystane prawa do rozłożenia zapłaty podatku na raty, odroczenia zapłaty podatku. Z powyższego wyliczenia wynika, że prawo majątkowe podlegające sukcesji w myśl art. 97 § 1 Ordynacji podatkowej musi zaistnieć jeszcze za życia spadkodawcy (np. nadpłata powstaje na skutek uiszczenia przez podatnika podatku w kwocie wyższej niż należna lub też na skutek uiszczenia podatku nienależnego, co skutkuje powstaniem po stronie podatnika prawa do żądania jej zwrotu, prawo do odliczenia straty wiąże się z jej zrealizowaniem przez podatnika -spadkodawcę). Oznacza to, że dla bytu prawa majątkowego nie jest konieczna jego konkretyzacja za życia spadkodawcy, a więc możliwość skorzystania przez niego z tegoż prawa. Tak więc do prawa majątkowego podlegającego dziedziczeniu zaliczyć można prawo do rozliczenia straty w kolejnych okresach rozliczeniowych, którą rozliczyć można dopiero w razie osiągnięcia dochodu w kolejnych okresach obrachunkowych. W konsekwencji, za prawo majątkowe uznać należy prawo do pomniejszenia przychodu o koszty poniesione przez spadkodawcę na nabycie jednostek uczestnictwa, które następnie przedstawiane są do wykupu funduszowi inwestycyjnemu. Podobny pogląd wyrażony został w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 30 marca 2009r., sygn. akt I SA/Lu 702/08, jak również w wyroku tutejszego sądu z 8 lipca 2011r. sygn. akt. III SA/Wa 821/22. W tym miejscu rozważań należy odwołać się również do fragmentów wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 listopada 2008 r., sygn. akt II FSK 1067/07 (LEX nr 479764) oraz z dnia 7 stycznia 2009 r., sygn. akt II FSK 1418/07 (LEX nr 486249). Odnoszą się one wprawdzie do odmiennych stanów faktycznych, rozpatrywanych pod kątem innych regulacji prawnych, jednak zrekonstruowana w nich reguła ma charakter uniwersalny i niewątpliwie obejmuje analizowany przypadek. W pierwszym z wymienionych orzeczeń podniesiono co następuje: "Podmiotem, który uzyskał [...] przychód był w rozpatrywanej sprawie spadkobierca, a to oznacza, że zgodnie z art. 30a ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 17 ust. 1 pkt 3 i art. 1 u.p.d.o.f on podlega obowiązkowi podatkowemu. Nie ma przy tym istotnego znaczenia to, że cenę zakupu papieru wartościowego w takim przypadku zapłacił poprzednik prawny spadkobiercy, skoro w wyniku spadkobrania dochodzi do sukcesji uniwersalnej a więc do wstąpienia w prawa i obowiązki majątkowe poprzednika prawnego, a więc także w zapłaconą przez spadkodawcę cenę zakupu obligacji skarbowych. Prawa majątkowe to te, które są uwarunkowane bezpośrednio interesem ekonomicznym podmiotu uprawnionego". Jak dodał Sąd, choć "w rozpatrywanej sprawie nie wchodzi w grę zastosowanie art. 97 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.), gdyż podatnikiem staje się spadkobierca a nie jego poprzednik, który przychodu nie uzyskał, ale to nie oznacza, by spadkobierca, który ten przychód z dyskonta uzyskał podlegać miał opodatkowaniu od całości przychodu z wykupu obligacji. Taka wykładnia art. 5a pkt 12 u.p.d.o.f. powodowałby, że [...] pojęcie przychodu z dyskonta papierów wartościowych byłoby w odniesieniu do spadkobierców sprzeczne z art. 17 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. Reasumując należy stwierdzić, że w latach 2004-2006 do spadkobiercy miał zastosowanie art. 5a pkt 12 u.p.d.o.f. a uzyskany przez niego przychód z dyskonta obligacji skarbowych oznaczał różnicę między kwotą uzyskana przez niego z wykupu tych obligacji przez emitenta a ceną zakupu obligacji zapłaconą przez jego poprzednika prawnego". W drugim z orzeczeń wyrażono tożsamą co do istoty ocenę prawną, mającą – w przekonaniu składu orzekającego rozpoznającego niniejszą sprawę – zastosowanie w rozważanej obecnie sytuacji. Sąd przyznał mianowicie, że "ustawodawca w treści art. 5 a pkt 12 u.p.d.o.f. zawarł definicję dyskonta w sensie przedmiotowym; wspomina tylko o cenie zakupu, nie wymieniając przy tym jaki podmiot powinien dokonać zakupu obligacji na rynku wtórnym lub pierwotnym, czyli zapłacić sporną cenę. Otóż cenę zakupu obligacji skarbowych w rozpatrywanej sprawie poniosła spadkodawczyni skarżącej. Nie ma jednak znaczenia z punktu widzenia opodatkowania przychodu z dyskonta obligacji skarbowych, kto poniósł tą cenę zakupu". Sąd przypomniał również, że spadkobierca zgodnie z art. 925 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.), nabywa spadek z chwilą otwarcia spadku. Zgodnie zaś z art. 922 Kodeku cywilnego, "prawa i obowiązki zmarłego przechodzą z chwilą jego śmierci na jedną lub kilka osób. W związku z tym dziedziczeniu podlegają także prawa i obowiązki wynikające z treści papierów wartościowych. W tym wypadku w drodze dziedziczenia na skarżącą przeszła także cena zapłacona przez spadkodawczynię na rynku pierwotnym za obligacje skarbowe. Istotne znaczenie ma z punku widzenia podatkowego kto otrzymuje przychód z tytułu dyskonta w obligacjach, a zatem różnicę pomiędzy ceną zakupu, a ceną wykupu przez emitenta obligacji. Podmiotem tym zatem będzie spadkobierczyni (skarżąca) która będzie objęta obowiązkiem podatkowym zgodnie z art. 17 ust. 1, art. 30 ust. 1 pkt 2, art. 5 a pkt 12 u.p.d.o.f.". Należy też zacytować fragment uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 października 2013 sygn. akt II FSK 941/12 : " Zdaniem składu orzekającego w tej sprawie, dla bytu prawa majątkowego nie jest konieczna jego konkretyzacja pojmowana jako zaistnienie jeszcze za życia spadkodawcy zdarzenia skutkującego możliwością skorzystania z owego prawa. W tym ujęciu, prawem majątkowym jest także (bez wnikania w kwestię warunkowego charakteru czy też potencjalnego charakteru uprawnienia) prawo do pomniejszenia przychodu o koszty, które poniósł spadkodawca nabywając jednostki uczestnictwa w funduszu inwestycyjnym, przy przedstawieniu jednostek do wykupu funduszowi. Nie bez znaczenia też dla oceny tej sprawy ma ta okoliczność prawna, że z dniem 1 stycznia 2007 r. cytowany w jednym z wyroków przepis art.5a pkt 12 u.p.d.o.f., mocą ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 217 poz. 1588) otrzymał następujące brzmienie:" Ilekroć w ustawie jest mowa o: dyskoncie - oznacza to różnicę między kwotą uzyskaną z wykupu papieru wartościowego przez emitenta a ceną zakupu papieru wartościowego na rynku pierwotnym lub wtórnym, a w przypadku nabycia papierów wartościowych w drodze spadku lub darowizny dyskonto oznacza różnicę pomiędzy ceną wykupu a ceną zakupu tych papierów przez spadkodawcę lub darczyńcę,". Pomimo, że w niniejszej sprawie przedmiotem nie jest dyskonto lecz koszty uzyskania przychodów przy wykupie jednostek uczestnictwa w funduszach inwestycyjnych od spadkobiercy – art. 2 Konstytucji RP nakazuje zachować równość podatników w obliczu podobnych reguł podatkowych. Wobec powyższego, Sąd uznał za uzasadnione zarzuty naruszenia prawa materialnego podniesione w skardze, naruszenia które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a w konsekwencji naruszenie art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej. Sąd nie podzielił natomiast zarzutu naruszenia art. 210 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej. Decyzje są prawidłowo uzasadnione, zgodnie z cytowanym przepisem przy czym jest oczywistym, że uzasadniają koncepcję organów podatkowych, z którą Skarżący i Sąd nie zgodzili się. Nie oznacza to jednak popełnienia błędów formalno - konstrukcyjnych decyzji organów podatkowych. W tym stanie Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit."a" p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję, stwierdzając na podstawie art. 152 p.p.s.a., że nie może być wykonana i zasadzając na rzecz Skarżącego koszty postępowania sądowego, na podstawie art. 200 p.p.s.a.