III SA/Wa 1169/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Ewa Izabela Fiedorowicz, Sędziowie sędzia WSA Konrad Aromiński (sprawozdawca), sędzia WSA Jacek Kaute, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 sierpnia 2025 r. sprawy ze skargi W. Group S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] lutego 2025 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia interpretacji indywidualnej w sprawie podatku dochodowego od osób prawnych 1) uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] grudnia 2024 r. nr [...]; 2) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz W. Group S.A. z siedzibą w W. kwotę 597 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu 12 lutego 2021 r. do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej "DKIS") wpłynął wniosek W. S.A. z siedzibą w W. (dawniej C. S.A.) (dalej "Skarżąca", "Strona", "Spółka") o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych, który dotyczył ulgi badawczo-rozwojowej. W dniu 15 kwietnia 2021 r. DKIS wydał interpretację indywidualną uznając stanowisko Spółki w sprawie za prawidłowe. W dniu 13 lutego 2024 r. Minister Finansów wydał interpretację ogólną, która została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Ministra Finansów z dnia 21 lutego 2024 r. poz. 16. Dotyczy ona możliwości zaliczenia do kosztów kwalifikowanych ulgi badawczo-rozwojowej poniesionych przez podatnika w danym miesiącu należności z tytułów, o których mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz sfinansowanych przez płatnika składek z tytułu tych należności określonych w ustawie o systemie ubezpieczeń społecznych w związku z usprawiedliwioną nieobecnością pracownika. W dniu [...] grudnia 2024 r. DKIS wydał postanowienie o wygaśnięciu interpretacji indywidualnej, ponieważ była niezgodna z interpretacją ogólną Ministra Finansów z dnia 13 lutego 2024 r., wydaną w takim samym stanie prawnym (które jest przedmiotem zażalenia). W dniu 17 stycznia 2025 r. Spółka złożyła zażalenie od powyższego postanowienia wnosząc o jego uchylenie w całości i stwierdzenie wygaśnięcia interpretacji tylko w zakresie, w jakim interpretacja jest faktycznie niezgodna z interpretacją ogólną (tj. w zakresie poszczególnych okoliczności objętych pytaniami nr 2 i 3 wskazanymi we wniosku o wydanie interpretacji) oraz o merytoryczne rozpoznanie wniosku Spółki o wydanie interpretacji indywidualnej. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2025 r. DKIS utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...] grudnia 2024 r. o wygaśnięciu interpretacji indywidualnej. W uzasadnieniu postanowienia DKIS wskazał, że zakres przedmiotowy wniosku dotyczy zagadnienia, o którym mowa w interpretacji ogólnej z dnia 13 lutego 2024 r. oraz stanu prawnego tożsamego z tym, w którym wydano ww. interpretację ogólną. DKIS stwierdził, że stanowisko przedstawione w interpretacji, którą wydał dla Spółki 15 kwietnia 2021 r., jest niezgodne z interpretacją Ministra Finansów, dlatego uznał, że interpretacja Strony wygasła. DKIS podniósł, że złożenie przez Stronę ponownego wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie, w którym Skarżąca kwestionuje stwierdzenie wygaśnięcia interpretacji z dnia 15 kwietnia 2021 r. (tj. nieodnoszącym się do kwestii zaliczenia do kosztów kwalifikowanych ulgi na działalność badawczo-rozwojową należności pracowniczych z tytułu urlopów, chorób i innej usprawiedliwionej nieobecności) daje Stronie możliwość ponownego uzyskania potwierdzenia zasadności swojego stanowiska w zakresie skutków podatkowych i/lub obowiązków podatnika nie tylko co do zdarzeń przyszłych, ale również stanu faktycznego. Ten zaś może odnosić się do zdarzeń już zaistniałych w przeszłości. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Strona, reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu I instancji, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, a ponadto o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym. Zaskarżonemu postanowieniu Spółka zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik postępowania, tj.: 1) naruszenie art. 14e § 1a pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111, dalej "O.p."), poprzez dokonanie jego błędnej wykładni i niezasadne uznanie przez Organ, że ww. przepis nakazuje stwierdzić wygaszenie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego w całości, nawet gdy sprzeczność pomiędzy interpretacją indywidualną a interpretacją ogólną zachodzi jedynie w przypadku jednego ze wskazanych w interpretacji indywidualnych zagadnień, podczas gdy ww. przepis powinien być wykładany w taki sposób, że skoro Organ może stwierdzić wygaśnięcie interpretacji indywidualnej w całości, tym bardziej może to uczynić tylko w stosunku do jej części, która jest faktycznie sprzeczna z interpretacją ogólną. Tym samym DKIS powinien stwierdzić wygaśnięcie interpretacji jedynie w zakresie sprzecznym z stanowiskiem zawartym w interpretacji ogólnej i nie pozbawiać Spółki ochrony prawnej w przypadku pozostałych zagadnień wskazanych w Interpretacji i taki właśnie wniosek wynika z wykładni systemowej i funkcjonalnej ww. przepisu; 2) naruszenie art. 120 oraz art. 121 § 1 w zw. z art. 14h O.p., poprzez naruszenie zasady zaufania podatników do organów podatkowych polegającej na nieuzasadnionym zignorowaniu przez Organ wyniku wykładni prezentowanej w orzecznictwie sądów administracyjnych oraz w stanowiskach przedstawicieli doktryny prawa podatkowego, z której jednoznacznie wynika, że Organ miał możliwość stwierdzić wygaśnięcie Interpretacji jedynie w części, w jakiej pozostaje ona sprzeczna z interpretacją ogólną i nie może on pozbawiać podatników prawa do ochrony z interpretacji podatkowej w przypadku kwestii, które nie zostały rozstrzygnięte interpretacją ogólną; zignorowanie przez Organ aktów stosowania prawa wydanych przez sądy administracyjne w analogicznych sprawach stanowi również o dyskryminacji Spółki, której sytuacja prawnopodatkowa jest w chwili obecnej gorsza niż sytuacja podmiotów, których interpretacje indywidualne zostały wygaszone jedynie w odpowiednio wąskim zakresie. W odpowiedzi na skargę DKIS wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Na wstępie należy wskazać, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, ze zm., dalej: p.p.s.a.). Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Jak wynika z akt sprawy, w niniejszej sprawie warunki zastosowania wskazanego przepisu zostały spełnione. Wojewódzki sąd administracyjny, zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a., sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167, ze zm.), kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W wyniku takiej kontroli decyzja/postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi może nastąpić również poprzez stwierdzenie nieważności decyzji lub postanowienia – w wypadku ustalenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. lub w innych przepisach, np. w art. 247 § 1 o.p. (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Rozstrzygnięcie sądu nie wymaga w tym wypadku wcześniejszego ustalenia, że ujawniona wada miała wpływ na wynik sprawy. Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd badając legalność zaskarżonego aktu nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. (który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania). Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Spór w sprawie dotyczy wykładni art. 14e §1a pkt 2 O.p., a dokładniej zakresu, w jakim konieczne jest stwierdzenie wygaśnięcia interpretacji indywidualnej w sytuacji, gdy jej niezgodność z interpretacją ogólną wydaną w takim samym stanie prawnym zachodzi jedynie w przypadku części (nie wszystkich) wskazanych w interpretacji indywidualnych zagadnień. Zdaniem Dyrektora każdorazowo konieczne jest stwierdzenie wygaśnięcia interpretacji indywidualnej w całości, w szczególności w sytuacji, gdy w interpretacji indywidualnej zawartych jest kilka zagadnień, a jedynie jedno z nich jest sprzeczne ze stanowiskiem zawartym w interpretacji ogólnej, interpretacja indywidualna podlega wygaszeniu w całości. Wedle Skarżącej natomiast w takiej sytuacji zasadne jest stwierdzenie wygaśnięcia interpretacji jedynie w zakresie sprzecznym ze stanowiskiem zawartym w interpretacji indywidualnej. Na tle tak zdefiniowanego sporu rację należy przyznać Skarżącej wskazując, że wskazana kwestia była już przedmiotem analizy w orzecznictwie sądów administracyjnych. Zgodnie z dyspozycją art. 14a § 1 O.p. minister właściwy do spraw finansów publicznych dąży do zapewnienia jednolitego stosowania przepisów prawa podatkowego przez organy podatkowe, w szczególności poprzez dokonywanie ich interpretacji z urzędu lub na wniosek (interpretacje ogólne), uwzględniając przy tym orzecznictwo sądów, Trybunału Konstytucyjnego lub Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Według art. 14e § 1a pkt 2 O.p. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej może z urzędu stwierdzić wygaśnięcie interpretacji indywidualnej, jeżeli jest ona niezgodna z interpretacją ogólną wydaną w takim samym stanie prawnym. Potrzeba wydania z urzędu interpretacji ogólnej uzasadniona jest szczególnie wtedy, gdy w tożsamych stanach faktycznych wydawane są rozbieżne interpretacje indywidualne lub zapadają rozbieżne wyroki sądów, bądź też wydawane interpretacje są sprzeczne z utrwaloną linią orzeczniczą sądów. Interpretacja ogólna staje się narzędziem pozwalającym wówczas na wyeliminowanie z obrotu tych interpretacji indywidualnych, które są sprzeczne z taką utrwaloną linią orzeczniczą, poprzez stwierdzenie wygaśnięcia interpretacji indywidualnej niezgodnej z interpretacją ogólną wydaną w takim samym stanie prawnym. Z treści art. 14e ust. 1a pkt 2 O.p. wynika, że organ może (nie musi – ustawodawca pozostawił w tym zakresie luz decyzyjny) stwierdzić wygaśniecie interpretacji indywidualnej przy spełnieniu łącznie dwóch przesłanek: jeżeli interpretacja ta jest niezgodna z interpretacją ogólną i jeżeli ta ostatnia wydana została w takim samym stanie prawnym. W postępowaniu dotyczącym stwierdzenia wygaśnięcia interpretacji indywidualnej na podstawie ww. przepisu organ zobowiązany jest porównać treść interpretacji indywidualnej i ogólnej pod kątem stanu prawnego oraz tożsamości zagadnień podatkowych (por. wyrok NSA z 20 kwietnia 2023 r., sygn. akt II FSK 2732/20, czy też wyrok WSA w Poznaniu z 13 sierpnia 2020 r., sygn. akt I SA/Po 332/20). Jak zauważył NSA w wyroku z 20 czerwca 2024 r., II FSK 268/24, brak jest podstaw do wniosku, że jakakolwiek (każda) niezgodność interpretacji indywidualnej z interpretacją ogólną nawet nieistotna z punktu widzenia racjonalnego ustawodawcy dotycząca innych sfomułowań użytych w tych aktach, które to różnice same w sobie nie wskazują na sprzeczność interpretacji indywidualnej z interpretacją ogólną - stanowi podstawę do zastosowania art. 14e §1a pkt 2 O.p. Musi to być, jak stwierdził NSA niezgodność znacząca (o charakterze istotnym) uzasadniająca pozbawienie podatnika praw nabytych, tj. ochrony przewidzianej w art. 14k O.p. Przepis ten nie może być zatem stosowany przez Dyrektora KIS w sposób dowolny, a przy tym niekorzystny dla podatnika, bez jednoznacznego wykazania przez organ działający z urzędu w ramach uznania administracyjnego, że zaistniały wszystkie przesłanki wymienione w jego treści. W tym miejscu przypomnieć należy, czym jest interpretacja indywidualna. Na podstawie art. 14b § 1 O.p. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Z uwagi na treść art. 14c § 1 O.p., interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. Nie może budzić wątpliwości istota wydanej przez Ministra Finansów interpretacji ogólnej z 13 lutego 2024 r., DD8.8203.1.2021. Minister, uwzględniając orzecznictwo sądów administracyjnych, przyjął w niej korzystną wykładnię art. 26e ust. 2 pkt 1 u.p.d.o.f. i art. 18d ust. 2 pkt 1 u.p.d.o.p. w zakresie możliwości zaliczania do kosztów kwalifikowanych ulgi na działalność badawczo-rozwojową, poniesionych przez podatnika w danym miesiącu należności z tytułów, o których mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o PIT, za czas urlopów i innych usprawiedliwionych nieobecności pracownika oraz sfinansowanych przez płatnika składek z tytułu tych należności określonych w ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, w takiej części, w jakiej czas przeznaczony na realizację działalności badawczo-rozwojowej pozostaje w ogólnym czasie pracy pracownika w danym miesiącu. Minister uznał, że należy się zgodzić ze stwierdzeniem prezentowanym w orzecznictwie, że zarówno czas urlopu jak i czas zwolnienia chorobowego, za które przysługuje wynagrodzenie chorobowe, nie są bezpośrednim czasem wykonywania pracy, ale są czasem zatrudnienia pracownika, za który to czas przysługują pracownikowi należności wynikające z zatrudnienia, a na pracodawcy ciążą obowiązki związane, czy to z wypłatą wynagrodzenia, czy z odprowadzaniem składek z tytułu zatrudnienia. W świetle powyższego, nie ma zatem podstaw prawnych do wyłączenia z katalogu kosztów kwalifikowanych ulgi badawczo-rozwojowej należności poniesionych przez pracodawcę, stanowiących, zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o PIT, przychód pracownika realizującego działalność badawczo-rozwojową, a uzyskanych, gdy nie świadczy on pracy z powodu usprawiedliwionej nieobecności. Jak wynika z akt sprawy, wniosek spółki o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczył kilku zagadnień. Mianowicie, spółka pytała: 1) Czy prace realizowane w ramach działalności Wnioskodawcy, rozpoznawane wewnętrznie przez Spółkę jako Działalność B+R, stanowią działalność badawczo-rozwojową, w rozumieniu art. 4a pkt 26 ustawy o CIT, a w konsekwencji, czy Koszty kwalifikowane tych prac objęte są ulga opisaną w art. 18d ust. 1 ustawy o CIT ("Ulga B+R")? 2) Czy wynagrodzenia Pracowników bezpośrednio wykonujących prace w ramach Działalności B+R wraz z ich pochodnymi, w tym premie zadaniowe, wynagrodzenie za nadgodziny, nagrody uznaniowe, nagrody regulaminowe, koszty benefitów i świadczeń o charakterze niepieniężnym (takie jak karnety sportowe, dofinansowanie do prywatnej opieki medycznej), ekwiwalentny za niewykorzystany urlop, składki PPK, nagrody jubileuszowe, odprawy zwalnianego oraz czy wynagrodzenia Współpracowników (z wyłączeniem zaliczonych do kosztów uzyskania przychodów w 2016 r. i 2017 r.) bezpośrednio wykonujących prace B+R, wraz z ich pochodnymi, w tym premie, nagrody i składki PPK, a także sfinansowane przez płatnika składki z tytułu tych należności określone w ustawie o SUS w odniesieniu do Pracowników i Współpracowników, stanowią Koszty kwalifikowane, o których mowa w art. 18d ust. 2 pkt 1 oraz pkt la ustawy o CIT ("Koszty kwalifikowane")? 3) Czy wynagrodzenia Pracowników sprawujących funkcje kierownicze nad Działalnością B+R wraz z ich pochodnymi, w tym premie zadaniowe, wynagrodzenie za nadgodziny, nagrody uznaniowe, nagrody regulaminowe, koszty benefitów i świadczeń o charakterze niepieniężnym (takie jak karnety sportowe, dofinansowanie do prywatnej opieki medycznej), ekwiwalentny za niewykorzystany urlop, składki PPK, nagrody jubileuszowe, odprawy zwalnianego, a także sfinansowane przez płatnika składki z tytułu tych należności określone w ustawie o SUS w odniesieniu do Pracowników, stanowią Koszty kwalifikowane? 4) Czy amortyzacja podatkowa komputerów użytkowanych przez Pracowników oraz Współpracowników na potrzeby prowadzonej Działalności B+R stanowi Koszty kwalifikowane? Dyrektor KIS wydał Interpretację, w której stwierdził, że stanowisko przedstawione przez Spółkę jest prawidłowe. Innymi słowy, Dyrektor KIS uznał, że kosztami kwalifikowalnymi są wszystkie ponoszone przez Spółkę koszty związane z: • działalnością B+R uznaną za działalność badawczo-rozwojową zgodnie z art. 4a pkt 26 u.p.d.o.p.; • wynagrodzeniami Pracowników i Współpracowników bezpośrednio realizujących prace B+R, w tym m.in. premie, świadczenia niepieniężne, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i składki PPK; • wynagrodzeniami Pracowników sprawujących funkcje kierownicze nad Działalnością B+R, wraz z ich pochodnymi; • amortyzacją komputerów użytkowanych na potrzeby Działalności B+R. W przekonaniu Sądu, w przypadku interpretacji, które oprócz zagadnienia będącego przedmiotem analizy w interpretacji ogólnej, dotyczą także szeregu innych zagadnień, nie ma przeszkód, by organ wydał postanowienie o wygaśnięciu interpretacji w części. Sąd nie podziela poglądu, że właściwa wykładnia art. 14e § 1a pkt 2 O.p. powinna prowadzić do wniosku, iż organ nie miał prawa stwierdzić wygaśnięcia tylko części interpretacji indywidualnej. Interpretacje indywidualne mogą swoim zakresem przedmiotowym obejmować wiele przepisów oraz zagadnień. Nieracjonalne byłoby, gdyby za każdym razem, gdy interpretacja indywidualna straci na aktualności tylko w określonym zakresie, organ miałby stwierdzić jej wygaśnięcie w całości. Ze wskazanych wyżej przyczyn zastosowanie reguł wykładni systemowej i funkcjonalnej prowadzi do wniosku, że przepis art. 14e § 1a pkt 2 Ordynacji podatkowej umożliwia stwierdzenie wygaśnięcia interpretacji indywidualnej w części, jeżeli interpretacja ogólna dotyczy tylko części zagadnień wyjaśnionych w interpretacji indywidualnej. Przesłanką zastosowania wygaśnięcia interpretacji indywidualnej jest jej niezgodność z interpretacją ogólną wydaną w takim samym stanie prawnym. Tym samym to zakres interpretacji ogólnej wytycza granice, w których organ jest władny stwierdzić wygaśnięcie konkretnej interpretacji indywidualnej. Gdyby przyjąć, że interpretacja indywidualna jest niezgodna z ogólną tylko w części, a organ zobligowany jest stwierdzić jej wygaśnięcie w całości - to orzekałby o wygaśnięciu interpretacji również w części prawidłowej, w zakresie, w jakim interpretacja indywidualna daje możliwości skorzystania z przypisanej jej ochrony. Skoro organ mógł stwierdzić wygaśnięcie interpretacji indywidualnej w całości, tym bardziej mógł to uczynić tylko w stosunku do jej części (por. wyrok NSA z 8 sierpnia 2023 r., sygn. akt II FSK 1158/21). Stanowisko organu interpretacyjnego w zakresie konieczności wygaszenia spornej interpretacji w całości narusza w przekonaniu Sądu zasadę proporcjonalności, bowiem zmusza spółkę do ponownego składania wniosku o wydanie interpretacji, jak wniosek złożony uprzednio, pozbawia ją ochrony prawnej wynikającej z wydanej interpretacji i naraża na koszty. Dodać należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych szeroko prezentowany jest pogląd o możliwości stwierdzenia wygaśnięcia interpretacji indywidulanej w części (por. np. wyroki NSA: z 13 lipca 2023 r., sygn. II FSK 224/21, z 8 sierpnia 2023 r. sygn. II FSK 1157/21 oraz II FSK 1158/21, wyrok WSA we Wrocławiu z 6 lutego 2025 r., sygn. I SA/Wr 746/24). Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia art. 14e § 1a pkt 2 O.p. poprzez jego niewłaściwą wykładnię i zastosowanie (co stanowi naruszenie prawa materialnego), w efekcie czego doszło również do naruszenia przepisów postępowania (wadliwego zastosowania ww. przepisu, braku uchylenia zaskarżonego postanowienia zgodnie z art. 233 § 2 w zw. z art. 239, art. 14e § 3 oraz art. 14h O.p.). Organ interpretacyjny błędnie uznał, że każdorazowo konieczne jest stwierdzenie wygaśnięcia interpretacji indywidualnej w całości, w szczególności w sytuacji, gdy w interpretacji indywidualnej zawartych jest kilka zagadnień, a jedynie jedno z nich jest sprzeczne ze stanowiskiem zawartym w interpretacji ogólnej, interpretacja indywidualna podlega wygaszeniu w całości. Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni ocenę prawną wynikającą z niniejszego wyroku, co w szczególności oznaczać będzie konieczność uznania, że organ na podstawie art. 14e §1a pkt 2 O.p. stwierdza wygaśnięcie interpretacji indywidualnej w takiej części (zakresie), w jakim jest ona niezgodna z interpretacją ogólną. Mając powyższe na uwadze, Sąd uchylił zaskarżone postanowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a., jak również postanowienie je poprzedzające – na podstawie art. 135 p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 i § 4 p.p.s.a.