III SA/Wa 1268/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Nasierowska (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko, Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Protokolant Anna Kurdej, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lutego 2010 r. sprawy ze skargi E. D. na decyzję Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji po wznowieniu postępowania w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę Inspektor kontroli skarbowej z Urzędu Kontroli Skarbowej w E., decyzją z [...] czerwca 1998 r. , określił E. D. - Biuro Doradztwa Finansowego "F." (dalej jako podatnik, strona lub skarżący) zobowiązanie w podatku od towarów i usług za marzec, kwiecień i maj 1997 r. oraz zaległość podatkową i odsetki za zwłokę, a także ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe za marzec, kwiecień i maj 1997 r. Strona nie wniosła odwołania od powyższej decyzji wobec czego decyzja stała się ostateczna. Strona, pismem z dnia 18 kwietnia 2007 r., skierowanym do Generalnego Inspektora Kontroli Skarbowej, wniosła o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją z [...] czerwca 1998 r. Jej zdaniem, inspektor kontroli skarbowej, który wydał decyzję przekroczył uprawnienia, nienależycie wykonywał obowiązki oraz poświadczył nieprawdę. W szczególności, E. D. nie był podatnikiem VAT. Jako dowód w sprawie strona przedłożyła kserokopię pisma Urzędu Skarbowego w E. z 29 lipca 1997 r. Nr PD/2/427/97 oraz odpis zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa urzędniczego z 13 kwietnia 2007 r . Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w G., decyzją z [...] stycznia 2009 r., odmówił uchylenia ostatecznej decyzji z [...] czerwca 1998 r. , także z uwagi na zarzuty zgłoszone już w trakcie postępowania wznowieniowego, tj. z pkt 1, 2, 5 i 8 art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. W odwołaniu strona wniosła o uchylenie lub zmianę zakwestionowanej decyzji i zarzuciła: - naruszenie zasady ogólnej postępowania; - naruszenie swobodnej oceny dowodów; - wybiórczość burzącą zaufanie do organów podatkowych, - naruszenie przepisów Konstytucji RP: art. 2, art. 7, art. 8 i art. 217. Generalny Inspektor Kontroli Skarbowej, decyzją z [...] czerwca 2009 r. utrzymał w mocy decyzję z [...] stycznia 2009 r. Podatnik, pismem z 19 czerwca 2009 r., złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wniósł, by Sąd wypowiedział się, co do popełnienia przez inspektora Urzędu Kontroli Skarbowej W. J. przestępstwa z art. 231 § 1 lub 3 kk. Skarżący zarzucił oczywiste i rażące naruszenie art. 2 i art. 8 Konstytucji RP, art. 120, art. 121, art. 122, art. 210, art. 240 § 1 pkt 2 w zw z art. 240 § 2 i § 3, art. 245 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej; niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych sprawy; sprzeczność istotnych ustaleń organu z treścią zebranego materiału dowodowego. Skarżący wskazał, że decyzja z [...] czerwca 1998 r. została wydana na podstawie art. 27 ust. 8 ustawy z 11 stycznia 1993 o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U.Nr 11, poz 50 ze zm, dalej jako ustawy o VAT), ponieważ art. 33 ust. 1 ustawy o VAT, jako niewskazany, nie mógł być podstawą decyzji. Zdaniem skarżącego, wydając decyzję opartą na art. 27 ust. 8 ustawy o VAT, a nie wskazując, jako podstawy art. 33 ust. 1 ustawy o VAT, inspektor przekroczył prawo, ponieważ "działał na szkodę interesu prywatnego lub wyrządził istotną szkodę (...)". W ocenie skarżącego, "KMP w postępowaniu 3 Ds. 1352/07 w związku z przedawnieniem karalności czynu (art. 17 § 1 pkt 6 kpk) nie miało prawa badać, czy zaistniało przestępstwo, ponieważ zaistniała tzw ujemna przesłanka, a więc prawna niedopuszczalność postępowania". Według skarżącego, inspektor urzędu kontroli skarbowej naruszył: art. 210 Ordynacji podatkowej, art. 27 ust. 8 ustawy o VAT, określając zobowiązanie powyżej kwoty 440 zł (do czego tylko upoważniał organ ten przepis), art. 33 ust. 1 ustawy o VAT stosując go, gdy "przepis ten a contrario nie był podstawą decyzji" i kiedy nie ma zastosowania, jeśli nie odzwierciedla rzeczywistej sprzedaży (uchwała NSA z 22 kwietnia 2002 r., sygn. FPS 2/02). Skarżący wskazał, że sprzeczne jest ustalenie organu na s. 14 kwestionowanej decyzji, co do dokumentów przedstawionych za pismami z 12 i 31 marca oraz 8 kwietnia 2009 r. Ustalenia te naruszają art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji, ponieważ fakt wskazany dowodami załączonymi do pisma z 12 marca 2009 r. pochodzi z 25 sierpnia 1997 r. i 29 stycznia 1998 r., zatem istniał w dniu wydania decyzji z [...] czerwca 1998 r. Podobnie, jak "decyzja pod. doch." istniała w dniu wydania spornej decyzji, tak też obroty wynikające z załączonego pisma z 8 kwietnia 2009 r. Zdaniem skarżącego, "nowe okoliczności faktyczne i prawne" zawsze podważą ustalenia faktyczne decyzji UKS, ponieważ "po to one są". Według skarżącego, dla postępowań toczących się przed UKS istotne znaczenie miał fakt ogłoszenia wyroku K 17/97 na sali rozpraw w dniu 29 kwietnia 1998 r. – czyli przed datą decyzji określającej podatek - a nie data urzędowej publikacji orzeczenia. Decyzja VAT została wydana z rażącym naruszeniem prawa, w rozumieniu art. 247 § 1 Ordynacji oraz z naruszeniem art. 231 § 1 i § 3 kk, ponieważ wymierzono nią podatek przekraczający podatek wynikający z jedynej faktury odzwierciedlającej prawdziwe zdarzenie, tj. faktury Nr 3/III/97 z 20 marca 1997 r. Nadto skarżący wskazał na zmieniającą się treść art. 240-art.246 Ordynacji i art. 247-art. 252 Ordynacji i podniósł argumenty świadczące o tym, że decyzja o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji z 26 czerwca 1998 r., była błędna. Skarżący zarzucił, zarówno GIKS, jak i inspektorowi, popełnienie przestępstwa z art. 231 § 1 i § 3, ponieważ na skutek utraty mocy art. 27 ust. 5, 6 i 8 ustawy o VAT, na autorze decyzji ciążył obowiązek stwierdzenia jej nieważności. Nadto należało zastosować art. 250 § 1 Ordynacji, wyłączający art. 249 § 1 ust. 3 i przyznający termin 5 lat na wydanie rozstrzygnięcia. Skarżący zwrócił uwagę na obowiązek organu wszczęcia postępowania z urzędu i stosowania tylko obowiązującego prawa. W odpowiedzi na skargę Generalny Inspektor Kontroli Skarbowej podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Skarżący, pismem z 22 czerwca 2009 r. wskazał, że dwoma pismami zawiadomił Prokuratora Generalnego o podejrzeniu popełnienia przestępstw z art. 231 § 1 lub § 3 KK. Pismem 26 czerwca 2009 r. skarżący stwierdził, ze po dacie 17 listopada 1998 r. na GIKS ciążył obowiązek, wynikający z art. 248 § 2 Ordynacji, w "starym" brzmieniu, wszczęcia postępowania z urzędu, z – co najmniej – trzech przesłanek: - art. 247 § 1 pkt 2 Ordynacji, ponieważ decyzja została wydana bez podstawy prawnej w części dotyczącej zastosowania art. 33 ust. 1 ustawy o VAT; - art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji, ponieważ decyzja została wydana z zastosowaniem art. 33 ustawy o VAT, w sytuacji, gdy przepis ten nie był powołany jako podstawa prawna; art. 247 § 1 pkt Ordynacji, ponieważ decyzja ta został wydana na podstawie niekonstytucyjnego art. 27 ust. 8 ustawy o VAT. Stąd skarżący uznał działanie GIKS za bezprawne w rozumienia art. 231 kk, ponieważ zaniechał wszczęcia postępowania z urzędu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Skarżący, pismem z 29 września 2009 r., powołując się na wyroki z 25 listopada 2005 r., sygn. I FSK 280/05 oraz z 23 marca 2007 r., sygn. III SA/Wa 2719/06, dokonał podsumowania ustaleń. W szczególności uznał, że rażące naruszenie prawa w sprawie polega na tym, że podstawa prawna rozstrzygnięcia i uzasadnienia są ze sobą sprzeczne. Zdaniem skarżącego, inspektor UKS w decyzji z [...] czerwca 1998 r., bezprawnie zastosował rozszerzającą wykładnię art. 33 ust. 1 ustawy o VAT, naruszając art. 120, art. 121 i Konstytucję RP. Działanie to, według skarżącego, wyczerpuje znamiona czynu z art. 231 lub § 3 kk. Powołał się na uchwałę SN z 29 stycznia 2004 r., sygn I KZP 38/03, postanowienie z 25 lutego 2003 r., sygn. WK 3/03. Skarżący wskazał na nieprawidłowość wypowiadania się, co do przestępstwa, w sytuacji, kiedy postępowanie nie może być wszczęte z uwagi na przedawnienie karalności. Nadto powtórzył, że gdyby urząd wydał decyzję z [...] czerwca 1998 r. bez rażącego naruszenia prawa, "pozostawiając przyjętą podstawę prawną – art. 27 ust. 8 ustawy o VAT", to zobowiązanie podatkowe wraz z odsetkami wynosiłoby 840,30 zł. Według skarżącego, GIKS powinien z urzędu wszcząć postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 248 § 2, art. 249 § 1 (w stanie prawnym obowiązującym do 31 grudnia 2002 r.) i art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji. Obowiązek ten był nadto wynikiem orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego K 17/97 i jego publikacji 17 listopada 1998 r. w Dz.U. z 1998 r. Nr 139, poz 905. Brak stosownych działań organów administracji wyczerpuje znamiona czynu opisanego w art. 231 kk. Skarżący nadmienił, ze składając wniosek z 23 sierpnia 1999 r., w przewidzianym terminie pięcioletnim, "dał szansę" GIKS zastosować art. 250 § 1 w zw. z art. 250 § 1 i § 2 Ordynacji. Opinie i rozstrzygnięcia wydane w wyniku wniosku, skarżący uznał za "totalną kompromitację", wynik "rażącego niedbalstwa", "szczyt bezprawia". Skarżący, powołując się na art. 106 § 5 u.p.p.s.a. w zw. z art. 248 § 1 kpc, zobowiązał Sąd do sprawdzenia, czy skorzystał z prawa odwołania od decyzji wydanej w wyniku złożonego wniosku, ponieważ "nie jest w stanie tego ani potwierdzić, ani zaprzeczyć" ze względu na depresję reaktywno-sytuacyjną. Skarżący, powołując się na wyrok WSA Warszawa z 23 marca 2007 r., III SA/Wa 2719/06, stwierdził, że choć wniosek z 23 sierpnia 1999 r. był złożony w terminie, to nie spowodował oczekiwanych przez skarżącego skutków. Skutki taki powinien wywołać wniosek z 18 kwietnia 2007 r., na co wskazują wnioski z lektury decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Olsztynie z 24 października 2007 r. Nr NO/E/44072/2/08, wyroku WSA z 15 listopada 2006 r. sygn. I SA/Ol 292/06 i NSA z 24 kwietnia 2008 r., sygn II FSK 374/07. Zdaniem skarżącego, "na zasadzie kontratypu organy (...) nie mogą odmówić wszczęcia procedury sanacyjnej po wejściu w życie wyroku Trybunału Konstytucyjnego orzekającego o niekonstytucyjności". Swoje stanowisko skarżący podtrzymał w piśmie z 8 lutego 2010 r. W treści tego pisma skarżący piętnował postępowanie wskazanych "funkcjonariuszy reprezentujących fiskusa" oraz zjawisko "gangsteryzmu fiskalnego". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. Stan faktyczny ustalony w sprawie jest bezsporny, natomiast spór między skarżącym a organem sprowadza się do sposobu rozumienia przesłanek wznowienia i ich zakresu. Skarżący kwestionuje decyzję wydaną w trybie nadzoru, dlatego Sąd bada sprawę w granicach przesłanki, będącej podstawą wniosku, dającej możliwość ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy podatkowej zakończonej ostateczną decyzją. Postępowanie o wznowienie jest wyjątkiem od zasady trwałości decyzji, stąd postępowanie wznowieniowe nie może być wykorzystane do pełnej merytorycznej kontroli decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym, bowiem nie jest to kontynuacja postępowania zwykłego. Postępowanie to toczy się tylko w zakresie oceny, czy zachodzą przesłanki określone w art. 240 § 1 Ordynacji (wyrok NSA z 19 listopada 2009 r. sygn. II FSK 933/08; http://orzeczenia.nsa.gov.pl – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Z tego powodu Sąd nie jest uprawniony do oceny trafności rozstrzygnięć organów podatkowych, podjętych w stosunku do skarżącego, w innym postępowaniu, tj w postępowaniu o stwierdzenie nieważności, do czego zmierza – m.in. – skarżący. Uwaga ta dotyczy zarzutów skarżącego, co do trafności opinii prawnej radcy prawnego z 29 września 1999 r. i wydanej na podstawie tej opinii decyzji, jak też obowiązku organów wszczęcia postępowania i stwierdzenia nieważności decyzji w tej sytuacji, do czego skarżący nawiązuje na s 3 skargi do Sądu. Zdaniem Sądu, a wbrew poglądom skarżącego zawartym w skardze i w piśmie z 29 września 2009 r. na s. 2 i n, rozstrzygnięcia w przedmiocie stwierdzenia nieważności mogły być kwestionowane w przewidzianym do tego trybie. Odnosząc się do konkretnych naruszeń prawa wskazanych w skardze i w pismach z 22 czerwca 2009 r., 29 września 2009 r. 8 lutego 2010 r. Sąd zauważa, że: Z akt administracyjnych wynika, że wniosek skarżącego o wznowienie postępowania był datowany na 18 kwietnia 2007 r., a został nadany 19 kwietnia 2007 r. Skarżący wskazał, początkowo, jako podstawę wznowienia – art. 240 § 1 pkt 2 Ordynacji (decyzja wydana w wyniku przestępstwa) i art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji (nowe okoliczności lub dowody). W trakcie postępowania wznowieniowego została zgłoszona przesłanka oparta na art. 240 § 1 pkt 8 Ordynacji (m.in. w piśmie z 11 września 2007 r.), tj. "wydanie decyzji na podstawie przepisu, o którego niezgodnością z Konstytucją RP orzekł Trybunał Konstytucyjny". Odnosząc się do przesłanki z art. 240 § 1 pkt 8 Ordynacji, Sąd wskazuje, że zagadnienie "podwójnych sankcji" było przedmiotem rozważań Trybunału dwukrotnie: w wyroku z 4 września 2007 r. sygn P 43/06, na który powoływał się pierwotnie skarżący i w wyroku z 29 kwietnia 1998 r. sygn. K 17/97. Sąd wskazuje, że wyrok TK z 4 września 2007 r. nie może być podstawą wznowienia postępowania administracyjnego, ponieważ dotyczy przepisów ustawy, która nie była podstawą prawną decyzji kwestionowanej w trybie wznowienia. Co do drugiego wyroku, z 29 kwietnia 1998 r., to z art. 241 Ordynacji wynika, że wznowienie postępowania następuje na żądanie strony, wniesione w terminie miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Zgodnie z art. 190 Konstytucji RP (Dziennik Ustaw z dnia 16 lipca 1997 r., nr 78, poz. 483, sprost.: z 2001 r. Nr 28, poz. 319), Orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego wchodzi w życie z dniem ogłoszenia w Dzienniku Ustaw. Z tą datą przepisy uznane przez Trybunał za niezgodne z Konstytucją lub wskazanymi ustawami przestają obowiązywać (por. M. Florczak-Wątor, Orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego..., s. 69 n; K. Gonera, E. Łętowska, Artykuł 190 Konstytucji i jego konsekwencje w praktyce sądowej, PiP nr 9/2003 s. 14 n). Sąd wskazuje, że wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 29 kwietnia 1998 r. sygn. K 17/97 OTK 1998/3/30 został opublikowany 26 maja 1998 r. (Dz.U. 1998 nr 67 poz. 446), natomiast wniosek o wznowienie skarżący złożył kilka lat po tym fakcie, co uniemożliwiało, ze względu na przekroczenie terminu na złożenie wniosku opartego na art. 240 § 1 pkt 8 Ordynacji, uwzględnienie jego wniosku. Sąd wskazuje skarżącemu, że, powołując się na popełnienie przestępstwa, jako podstawę wznowienia, należy wykazać jego popełnienie. Samo wszczęcie i prowadzenie postępowania przygotowawczego w przedmiocie przestępstwa nie wyczerpuje przesłanki określonej w art. 240 § 1 pkt 2 Ordynacji, a organy, co do zasady, nie są uprawnione do dokonywania ustaleń w zakresie popełnienia przestępstwa, należą one do kompetencji sądów (wyrok WSA z 21 listopada 2007 r. sygn. I SA/Ke 474/07). Przestępstwo powinno być stwierdzone prawomocnym wyrokiem sądowym, chyba, ze popełnienie przestępstwa jest o c z y w i s t e lub n i e m o ż l i w e do stwierdzenia wyrokiem ze względu na upływ czasu. Pomimo tego, że przedawnienie karalności było przyczyną umorzenia postępowania karnego (postanowienie z 3 października 2007 r. PG-8394/07, RSD-3322/07, 3Ds-1352/07) ze względu na upływ czasu, to, zdaniem Sądu, trafna była ocena organów podatkowych, że wskazanych przez skarżącego "czynów", przy zarysowanym stanie faktycznym, nie sposób określić nie tylko mianem czynów zabronionych, ale nawet skutecznych podstaw weryfikacji decyzji. W związku z tym czynom tym nie można przypisywać skutecznie konsekwencji w sprawie o wznowienie postępowania. Nadto sugerowany przez skarżącego fakt powołania błędnej podstawy prawnej, względnie nie powołania właściwej podstawy prawnej, nie powołanie podstawy prawnej w całości lub też wydanie rozstrzygnięcia bez podstawy prawnej, nie wyczerpuje znamion popełnienia przestępstw, o których mowa w art. 231 § 1 lub § 3 kodeksu karnego (Dz.U. z 1997 Nr 88, poz 553, dalej jako kk), lecz może być przesłanką prób wzruszenia decyzji w trybie instancyjnym lub w trybie nadzwyczajnym. W ocenie Sądu, trafna jest ocena organów administracji ewentualnych znamion popełnienia przestępstwa poprzez błędne uznanie, że skarżący był podatnikiem VAT, ponieważ o opodatkowaniu VAT decyduje fakt wykonywania czynności o których mowa w art. 2 przez podmioty, o których mowa w art. 5 ustawy z 1 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Natomiast fakt wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu był wskazany nie tylko w decyzjach podatkowych, ale także w wyrokach skazujących skarżącego za popełnienie przestępstw (choćby wyrok z 25 lutego 2005 r. sygn IIK 312/04). Kwestia popełnienia przestępstwa przez urzędnika i podstaw poglądu o popełnieniu przestępstwa były analizowane przez organy podatkowe w decyzjach obu instancji, natomiast strona nie wykazała na czym polegał błąd sądów organów podatkowych, także wobec obowiązującej w prawie definicji podatnika VAT. Pogląd o naruszeniu przez urzędnika wskazanych przepisów procedury nie został uzasadniony w sposób mogący być przesłanką uwzględnienia skargi, ponieważ nie został potwierdzony ani treścią decyzji wydanej w administracyjnym toku instancji, ani orzeczeniami sądów karnych – nie wspominając o możliwości uznania tych naruszeń za "oczywiste". Ewentualne uchybienia w działalności urzędnika, by mogły być zakwalifikowane jako przestępstwo, muszą wyczerpywać znamiona przestępstwa, co nie zostało ani stwierdzone prawomocnym wyrokiem sądu, ani nawet uprawdopodobnione. Ewentualne uchybienia w trakcie postępowania natomiast, mogły być kwestionowane w administracyjnym toku instancji. Zdaniem Sądu, jeżeli skarżący nie tylko nie wykazał, lecz nawet nie uprawdopodobnił popełnienia przestępstw, to tym bardziej nie wykazał związku przyczynowego między tymi przestępstwami a treścią decyzji, której wznowienia domagał się. Stąd jego zarzuty w tym względzie nie mogły być uwzględnione ani przez organy administracji, ani przez Sąd kontrolujący działanie organów administracji. Co do przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji, Sąd zauważa, że ani pisma z 31 marca 2009r, ani z 8 kwietnia 2009 r., nie mogły mieć wpływu na wynik sprawy, ponieważ nie zawierały okoliczności nie znanych organowi, jak też mających wpływ na trafność decyzji określających podatek. W szczególności, gołosłowne oświadczenie skarżącego w piśmie z 31 marca 2009 r. o niewykonaniu usługi zapisanej w fakturze 2/IV/97 z 9 kwietnia 1997 r. i w fakturze 3/III/97 z 20 marca 1997 r., wobec ustaleń na stronie 4 i n. decyzji z 26 czerwca 1997 r. NR KS II-823D-22/530-26/71/98 o podatku dochodowym od osób fizycznych, były bezskuteczne. Sąd zauważa zarazem, że dokumenty, na które powołuje się skarżący w piśmie z 31 marca 2009 r. świadczą nie tyle o "przekroczeniu uprawnień przez insp. J. w dniu 26 czerwca 1997 r.", ile o odmiennych oczekiwaniach skarżącego, co do przyjętych przez inspektora ustaleń stanu faktycznego. Byłyby one możliwe, gdyby skarżący był w stanie okoliczności korzystne dla niego wykazać w sposób wiarygodny. Tymczasem ani z przedstawionych dokumentów, ani z wyroku Sądu karnego z 25 lutego 2006 r. sygn. II K 312/04, na który skarżący powołuje się, nie wynika, by przywołane przez skarżącego faktury nie odzwierciedlały rzeczywistego stanu faktycznego. Czym innym jest sfałszowanie podpisów na fakturze i wyłudzanie – na tej podstawie – korzyści majątkowej, o czym na s. 8 i n. wyroku, a czym innym brak zaistnienia zdarzeń gospodarczych, które opisują faktury. Zeznania M. G. były przedmiotem rozwagi Sądu w wyroku II K 312/04 (s. 5 i n. wyroku): Sąd ten uznał, że zjawisko fałszowania faktur miało miejsce, co nie znaczy, że czynności opodatkowane (obrót) nie zaistniały. Sprawa karna dotyczyła "doprowadzenia do niekorzystnego rozporządzenia mieniem" kontrahenta skarżącego, co nie wykluczało zaistnienia obrotu. Nadto wyrok opierał się na faktach, co do których skarżący przyznał, że miały miejsce, chociażby poprzez złożenie wniosku o "dobrowolne poddanie się karze" (s. 7 wyroku). Zdaniem Sądu, domniemany przez skarżącego fakt wydania decyzji z 26 czerwca 1998 r. z rażącym naruszeniem prawa nie oznacza wypełnienia przez inspektora UKS znamion przestępstwa, ponieważ, niezależnie od tego, że domniemania skarżącego, co do wadliwości decyzji nie zostały potwierdzone, to wydanie decyzji wadliwej nie łączy się automatycznie z odpowiedzialnością karną urzędnika podpisującego tą decyzję, czy biorącego udział w jej wydaniu. Sąd zauważa przy tym, że skarżący, powołując się na przesłankę opisaną w art. 240 § 1 pkt 2 Ordynacji, tj. wydanie decyzji w wyniku przestępstwa popada w sprzeczność, ponieważ, z jednej strony domaga się wznowienia postępowania na podstawie tego przepisu, pomimo przedawnienia się możliwości stwierdzenia przestępstwa, a z drugiej strony – odmawia organowi prawa oceny, czy doszło do popełnienia czynu zabronionego (tak w piśmie z 29 września 2009 r. s. 2 skargi,k. 43 akt sądowych). Mając na uwadze powyższe, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz 1270 ze zm), orzekł, jak w sentencji.