III SA/Wa 1288/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maciej Kurasz, Sędziowie sędzia WSA Jacek Kaute, asesor WSA Agnieszka Sułkowska (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 września 2021 r. sprawy ze skargi C. S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie uznania deklaracji dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych za 2013 r. za bezskuteczną 1) uchyla zaskarżone postanowienie, 2) zasądza od Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. na rzecz C. S.A. z siedzibą w W. kwotę 997 zł (słownie: dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Postanowieniem z [...] września 2019 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. (dalej: Naczelnik) postanowił uznać złożoną w dniu 31 lipca 2019 r. przez C. Spółka Akcyjna z siedzibą w W. (dalej: "Spółka" lub "Skarżąca") deklarację CIT-14 za 2013 r. za bezskuteczną. Naczelnik podał, że w dniu 31 lipca 2019 r. Spółka złożyła do Naczelnika deklarację o wysokości zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych od wypłat odsetek i dyskonta zrealizowanych w ramach emisji danej serii obligacji (CIT-14) za okres od 1 stycznia 2013 r. do 31 grudnia 2013 r. Organ podatkowy przytoczył treść art. 18, art. 19, i art. 20 ustawy z dnia 23 listopada 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy - Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018 r. poz. 2193 - dalej: ustawa zmieniająca). W odniesieniu do wypłat, których dotyczyła ww. złożona deklaracja CIT-14, Naczelnik [...] Urząd Celno-Skarbowego w K. (dalej: Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego) prowadził postępowanie podatkowe w zakresie weryfikacji rzetelności wywiązywania się Skarżącej z obowiązku płatnika podatku dochodowego od przychodów, o których mowa w art. 21 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych za 2013 r. Postanowieniem z [...] listopada 2018 r. Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego dokonał przekształcenia zakończonej kontroli celno-skarbowej w postępowanie podatkowe. Z tego powodu, w ocenie Naczelnika - Skarżąca miała możliwość dokonania wyboru zryczałtowanej formy opodatkowania odsetek lub dyskonta należnych od przedmiotowych obligacji jedynie w trybie art. 20 pkt 2 ustawy zmieniającej, tj. poprzez: zawiadomienie w terminie do 31 stycznia 2019 r. w formie pisemnej właściwego naczelnika urzędu skarbowego o takim wyborze oraz wpłatę w terminie do 31 stycznia 2019 r. zryczałtowanego podatku dochodowego od wypłat z tytułu odsetek oraz dyskonta za okres objęty tą kontrolą. W przedmiotowej sprawie Spółka nie dokonała odpowiedniego zawiadomienia oraz wpłaty zryczałtowanego podatku w trybie, o którym mowa w art. 20 pkt 2 ustawy zmieniającej. W związku z powyższym, skoro Spółka nie dopełniła formalności, o których mowa w art. 20 pkt 2 ustawy zmieniającej - do których była zobligowana chcąc skorzystać z wyboru opodatkowania przedmiotowych wypłat zryczałtowanym 3% podatkiem CIT z uwagi na wszczęte i prowadzone postępowanie podatkowe - to stwierdzić należało, iż ze względu na regulacje zawarte w art. 20 pkt 2 w związku z zastrzeżeniem wskazanym w art. 19 ust. 1 ustawy zmieniającej, Skarżąca nie miała możliwości skorzystania z wyboru opodatkowania przedmiotowych wypłat zryczałtowanym 3% podatkiem CIT. W odniesieniu do tych przychodów brak było podstawy prawnej do złożenia deklaracji CIT-14 za 2013 r. z dnia 31 lipca 2019 r. Pismem z 4 listopada 2019 r. Pełnomocnik Skarżącej złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o zwrot kosztów postępowania, w tym zwrot kosztów zastępstwa procesowego.  Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie: 1) art. 216 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm., dalej: o.p.) - przez wydanie postanowienia, którego przedmiotem nie jest rozstrzygnięcie kwestii proceduralnej, która pojawiłaby się w związku z toczącym się postępowaniem podatkowym, zaś przepis ten stanowi podstawę prawną postanowień, które wydaje się tylko w takim celu; 2) art. 120 o.p. - przez wydanie postanowienia, którego nie przewidują przepisy prawa; 3) art. 20 pkt 2 w związku z art. 21 ust. 1-7 ustawy zmieniającej - przez odniesienie ograniczenia, o którym mowa w art. 20 pkt 2 ustawy zmieniającej, do wniosku złożonego na podstawie art. 21 tej ustawy, choć z brzmienia żadnego z tych przepisów nie wynika, aby przepisy zastosowane przez Naczelnika znajdowały zastosowanie do wniosków złożonych na podstawie art. 21 ustawy nowelizującej. W odpowiedzi na skargę organ podatkowy wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wojewódzki sąd administracyjny, zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm., dalej: p.p.s.a.), sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167, ze zm.), kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Powyższa kontrola dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania zaskarżonego aktu administracyjnego, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi może nastąpić również poprzez stwierdzenie nieważności decyzji lub postanowienia – w wypadku ustalenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. lub w innych przepisach, np. w art. 247 § 1 o.p. (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Rozstrzygnięcie sądu nie wymaga w tym wypadku wcześniejszego ustalenia, że ujawniona wada miała wpływ na wynik sprawy. Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd badając legalność zaskarżonego aktu nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. (który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania). Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Istota sporu w analizowanej sprawie sprowadza się do oceny tego, czy organ podatkowy mógł, działając na podstawie art. 216 § 1 o.p., wydać postanowienie, którego przedmiotem było uznanie złożonej przez spółkę w dniu 31 lipca 2019 r. deklaracji CIT-14 za 2013 r. za bezskuteczną. Organ wydając zaskarżone postanowienie w jego podstawie prawnej wskazał także art. 19 ust. 1 i art. 20 pkt 2 ustawy zmieniającej. Odnosząc się do opisanej kwestii spornej wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 216 o.p. w toku postępowania organ podatkowy wydaje postanowienia. Zgodnie z § 2 tego przepisu, postanowienia dotyczą poszczególnych kwestii wynikających w toku postępowania podatkowego, lecz nie rozstrzygają o istocie sprawy, chyba że przepisy niniejszej ustawy stanowią inaczej. Przepis ten określa bowiem zakres stosowania tych aktów oraz przedmiot zawartych w nich rozstrzygnięć. Postanowienia, poza wyjątkami przewidzianymi w Ordynacji podatkowej, nie rozstrzygają sprawy co do istoty, lecz dotyczą poszczególnych kwestii wynikających w toku postępowania. Artykuł 216 § 1 o.p. nie stanowi samoistnej podstawy prawnej do wydania przez organ podatkowy aktu administracyjnego w postaci postanowienia. W przepisach procesowych zawartych w Ordynacji podatkowej bądź w ustawach materialnoprawnych musi istnieć podstawa do wydania przez organ postanowienia. Musi istnieć podstawa do tego, by organ wydał władcze rozstrzygnięcie o prawach konkretnego adresata. Wynika to z zasady legalizmu określonej w art. 120 o.p., zgodnie z którą organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa. Oznacza to, że organ podatkowy nie może domniemywać swoich kompetencji, musi wyraźnie wskazać, jaki przepis prawa upoważnia go do ingerencji w sytuację prawną adresata wydanego przez organ aktu. Dodać należy, że postanowienia nie są wydawane wyłącznie w toku postępowania podatkowego. Na przykład na podstawie art. 306c o.p. odmowa wydania zaświadczenia lub zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Nie zmienia to jednak faktu, że musi istnieć wyraźna podstawa prawna do wydania wobec podatnika aktu administracyjnego. W analizowanej sprawie w odpowiedzi na skargę organ wyjaśnia, że w istocie akt, który został przezeń wydany, to zawiadomienie o bezskuteczności deklaracji za 2013 r., które ma charakter deklaratoryjny, bowiem stwierdza tylko istnienie określonego stanu prawnego. Jeśli więc nawet przyjąć, że takie "zawiadomienie" mogłoby przyjąć formę postanowienia (co na gruncie art. 81b § 2 o.p. dopuszczają przedstawiciele piśmiennictwa: por. S. Babiarz i in., Ordynacja podatkowa, Komentarz, wyd. XI; komentarz do art. 81b o.p.), to nie zmienia to oceny, że musi istnieć podstawa prawna do skierowania do podatnika takiego "zawiadomienia" w postaci postanowienia. Z powyższych analiz wynika, że art. 216 § 1 o.p. nie mógł być samodzielną podstawą prawną do wydania wobec skarżącej kwestionowanego postanowienia. W ocenie Sądu podstawy takiej nie stanowią również dwa kolejne powołane przez organ przepisy prawa (abstrahując w tym miejscu od faktu, że - jak przyznał organ w odpowiedzi na skargę - była to błędna podstawa prawna, nieadekwatna do wniosku, który złożyła spółka). Zgodnie z art. 19 ust. 1 ustawy zmieniającej, podmiot, o którym mowa w art. 3 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 2 (u.p.d.o.p.), będący emitentem danej serii obligacji wyemitowanych przed dniem 1 stycznia 2019 r., o terminie wykupu nie krótszym niż rok, dopuszczonej do obrotu na rynku regulowanym lub wprowadzonej do alternatywnego systemu obrotu w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1768, z późn. zm.), może wybrać opodatkowanie kwoty odsetek i dyskonta, wypłacanych w ramach emisji danej serii obligacji, z zastrzeżeniem art. 20 i art. 21, zryczałtowanym podatkiem dochodowym. Natomiast na podstawie art. 20 pkt 2 tej ustawy jeżeli w okresie od dnia 1 stycznia 2014 r. do dnia 31 grudnia 2018 r.: zostało wszczęte postępowanie podatkowe, kontrola podatkowa lub kontrola celno-skarbowa, których przedmiotem było badanie prawidłowości określenia zobowiązania podatkowego podatnika albo realizacja obowiązków płatnika, a do dnia 1 stycznia 2019 r. sprawa nie została rozstrzygnięta w drodze decyzji ostatecznej organu podatkowego, podatnik może dokonać wyboru opodatkowania zryczałtowanym podatkiem dochodowym, na zasadach określonych w art. 19, jeżeli w terminie do dnia 31 stycznia 2019 r.: a) zawiadomi o tym wyborze, w formie pisemnej, właściwego naczelnika urzędu skarbowego; zawiadomienie powinno zawierać co najmniej informacje wymienione w art. 19 ust. 2, b) wpłaci zryczałtowany podatek dochodowy od wypłat z tytułu odsetek oraz dyskonta za okres objęty tą kontrolą; w zakresie pozostałych wypłat przepis art. 19 ust. 6 stosuje się odpowiednio. Przytoczyć w tym miejscu należy również art. 21 ustawy, który – jak twierdzi spółka i co przyznał organ w odpowiedzi na skargę, był podstawą jej zawiadomienia z 1 kwietnia 2019 r. o wyborze zryczałtowanej formy opodatkowania od odsetek i dyskonta od obligacji, a w konsekwencji podstawą do złożenia deklaracji za 2013 r. w dniu 31 lipca 2019 r. Wskazać należy, że w aktach sprawy brak dokumentu zawiadomienia, co wyklucza jego analizę przez Sąd. Jednakże biorąc pod uwagę fakt, że okoliczność ta nie jest sporna między stronami, należało przyjąć, że taka właśnie była podstawa zawiadomienia. Zgodnie z art. 21 ustawy zmieniającej: jeżeli podmiot, o którym mowa w art. 3 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 2: 1) dokonał przed dniem 1 stycznia 2019 r. emisji obligacji o terminie wykupu nie krótszym niż rok i obligacje z tej emisji nabyła w całości spółka niemająca siedziby ani zarządu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, powiązana z podatnikiem w sposób określony w art. 11 ustawy zmienianej w art. 2, w brzmieniu dotychczasowym, lub 2) otrzymał przed dniem 1 stycznia 2019 r. pożyczkę o terminie spłaty nie krótszym niż rok od spółki niemającej siedziby ani zarządu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, powiązanej z podatnikiem w sposób określony w art. 11 ustawy zmienianej w art. 2, w brzmieniu dotychczasowym - oraz jeżeli źródłem finansowania emisji obligacji lub pożyczki, o której mowa odpowiednio w pkt 1 lub 2, są środki finansowe pozyskane w wyniku emisji obligacji dokonanej przez spółkę, o której mowa odpowiednio w pkt 1 lub 2, podmiot ten może być zwolniony z obowiązków określonych w art. 41 i art. 42 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz w art. 26 ustawy zmienianej w art. 2, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, w zakresie poboru podatku od wypłat należności z tytułu odsetek lub dyskonta należnych od obligacji lub pożyczki, jeżeli wybierze zryczałtowaną formę opodatkowania tych wypłat na zasadach określonych w art. 19. 2. Przepis ust. 1 stosuje się pod warunkiem istnienia podstawy prawnej do wymiany informacji podatkowych między Rzecząpospolitą Polską a państwem rezydencji podatkowej spółki, o której mowa odpowiednio w ust. 1 pkt 1 lub 2. 3. Zawiadomienie o wyborze opodatkowania, o którym mowa w ust. 1, składa się, w formie pisemnej, właściwemu naczelnika urzędu skarbowego, nie później niż do dnia 31 marca 2019 r. Zawiadomienie powinno zawierać w szczególności dane emitenta, pożyczkobiorcy, pożyczkodawcy, dane istotne dla identyfikacji emisji danej serii obligacji, pożyczki, miejsce emisji oraz warunki pożyczki lub emisji, mające wpływ na ustalenie wartości i terminu wypłaty odsetek i dyskonta. 4. Do odsetek i dyskonta wypłaconych przez podatnika od dnia 1 stycznia 2014 r. oraz naliczonych do dnia wykupu obligacji lub spłaty pożyczki przepis art. 19 stosuje się odpowiednio. 5. Przepis ust. 1 stosuje się do podmiotów, które: 1) do dnia 31 grudnia 2022 r. dokonają wygaszenia zobowiązań wynikających z emisji obligacji dokonanej przez spółkę niemającą siedziby ani zarządu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej albo 2) do dnia 31 grudnia 2022 r. dokonają przejęcia zobowiązań wynikających z emisji obligacji dokonanej przez spółkę niemającą siedziby ani zarządu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wraz z wygaszeniem zobowiązań wynikających z pożyczki zaciągniętej przez podatnika albo z emisji dokonanej przez podatnika, albo 3) do celów opodatkowania podatkiem dochodowym uznają spółkę niemającą siedziby ani zarządu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, będącą pożyczkodawcą lub nabywcą obligacji, na warunkach określonych w ust. 1, za podmiot niebędący rzeczywistym właścicielem należności wypłacanych przez podatnika z tytułu odsetek lub dyskonta. 5a. Podatnik, który dokonał wyboru zryczałtowanej formy opodatkowania wypłat, o których mowa w ust. 1, i przejął zobowiązania wynikające z emisji obligacji dokonanej przez spółkę niemającą siedziby ani zarządu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w sytuacji, o której mowa w ust. 5 pkt 2, może wybrać opodatkowanie kwoty odsetek i dyskonta wypłacanych w ramach przejętych zobowiązań zryczałtowanym podatkiem dochodowym, jeżeli do dnia 31 lipca 2020 r. lub w terminie 30 dni od dnia przejęcia tych zobowiązań: 1) złoży w formie pisemnej właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego zawiadomienie o wyborze opodatkowania tym podatkiem; 2) ustali kwotę przychodu odpowiadającą łącznej kwocie wypłat z tytułu odsetek oraz dyskonta, które mają zostać dokonane od dnia przejęcia zobowiązań, nie wcześniej niż od dnia 1 lipca 2020 r" do dnia wykupu obligacji. 5b. Do opodatkowania zryczałtowanym podatkiem dochodowym, o którym mowa w ust. 5a, przepisy ust. 3 zdanie drugie oraz art. 19 ust. 4, 5, ust. 6 pkt 2 i ust. 8 stosuje się odpowiednio. 6. W przypadku niedotrzymania warunku, o którym mowa w ust. 5 pkt 1 lub 2, podatnik traci prawo do opodatkowania odsetek oraz dyskonta na zasadach określonych w art. 19. 7. Od zryczałtowanego podatku dochodowego, określonego zgodnie z art. 19 ust. 6 pkt 1, pobiera się od podatnika, o którym mowa w ust. 1, odsetki naliczane według stawki odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych, obowiązującej w ostatnim dniu roku kalendarzowego, w którym dokonano wypłat odsetek lub dyskonta. Należy zauważyć, że wskazana ustawa zmieniająca ani w przytoczonych przepisach, ani w żadnym innym, nie przewidziała jakiejkolwiek odrębnej procedury dotyczącej stwierdzania przez organy bezskuteczności deklaracji w związku z wyborem opodatkowania zryczałtowanym podatkiem dochodowym na zasadach określonych w art. 19 tej ustawy. W ordynacji podatkowej w art. 81b § 1 o.p. przewidziano procedurę, w której organ podatkowy obowiązany jest do zawiadomienia podatnika o bezskuteczności złożonej korekty deklaracji. Zgodnie z tym przepisem uprawnienie do skorygowania deklaracji: 1) ulega zawieszeniu na czas trwania postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej - w zakresie objętym tym postępowaniem lub kontrolą; 2) przysługuje nadal po zakończeniu: a) kontroli podatkowej, b) postępowania podatkowego - w zakresie nieobjętym decyzją określającą wysokość zobowiązania podatkowego. (...) § 2. Korekta złożona w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1, nie wywołuje skutków prawnych. Organ podatkowy zawiadamia pisemnie składającego korektę o jej bezskuteczności. Tylko wystąpienie wskazanych wyżej okoliczności skutkować może stwierdzeniem przez organy podatkowe - w formie zawiadomienia - że złożona korekta deklaracji jest bezskuteczna. Przepis ten nie miał jednak zastosowania w tej sprawie, wszak spółka złożyła deklarację, a nie jej korektę. Żaden przepis tej ustawy nie przewiduje trybu, w którym organ mógłby uznać złożoną deklarację za bezskuteczną. W konsekwencji uznać należało, że żaden z przepisów Ordynacji podatkowej czy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie przewiduje wydania postanowienia w sprawie uznania złożonych deklaracji za bezskuteczne. Co więcej, przepisy te nie przewidują wydania jakiegokolwiek rozstrzygnięcia w tym zakresie. Oczywiście organy podatkowe, w sytuacji gdy prawidłowość rozliczenia wykazanego w deklaracji budzi wątpliwości, mają możliwość odniesienia się do niego, jednakże tylko zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami Ordynacji podatkowej. Zakwestionowanie rozliczenia podatku dochodowego od osób prawnych odbyć się może tylko w toku prawidłowo wszczętego i przeprowadzonego postępowania podatkowego zakończonego ewentualną decyzją określającą zobowiązanie podatkowe – co według informacji przedstawionych przez organ miało miejsce w decyzji Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. z [...] lipca 2019 r. Ponadto Sąd stwierdza, że jak wynika z akt, sprawy, w tym w szczególności z informacji przedstawionych w skardze i w odpowiedzi na skargę, organ wydając kwestionowanie postanowienie dokonał analizy deklaracji złożonej przez spółkę pod kątem normy wynikającej z art. 20 pkt 2 ustawy zmieniającej, mimo że podstawą zawiadomienia skierowanego do organu przez spółkę był art. 21 tej ustawy. To oznacza, że organ podatkowy odwołał się do błędnej, niemającej zastosowania w sprawie normy prawnej i na jej podstawie przyjął, że deklaracja spółki jest bezskuteczna. Również z tego powodu zaskarżone postanowienie było wadliwe; oceny tej nie zmienia argumentacja zawarta w odpowiedzi na skargę, w której organ uznał, że zarzut skarżącej dotyczący naruszenia art. 20 ust. 2 w zw. z art. 21 ust. 1-7 ustawy zmieniającej poprzez odniesienie ograniczenia, o którym mowa w art. 20 pkt 2 do wniosku złożonego na podstawie art. 21 tej ustawy, jest zasadny, jednakże i tak deklaracja była nieskuteczna, lecz z innych przyczyn. Oparcie rozstrzygnięcia na prawidłowej podstawie prawnej i przedstawienie pełnej analizy stanu faktycznego sprawy musi mieć miejsce w akcie administracyjnym, a nie w odpowiedzi na skargę dotyczącą tego aktu. Oczywiście powyższe uwagi czynione są na marginesie, skoro – jak Sąd wyjaśnił powyżej – organ nie wskazał podstawy prawnej, która upoważniałaby organ do skierowania do skarżącej postanowienia w sprawie uznania złożonej przez nią deklaracji CIT-14 za 2013 r. za bezskuteczną. Sąd wyjaśnia końcowo, że z uwagi na postanowienie NSA z 29 kwietnia 2021 r., sygn. akt II FSK 2906/20, w którym uchylono postanowienie tutejszego Sądu o odrzuceniu skargi w tej sprawie, Sąd uznał, iż stwierdzenie bezskuteczności deklaracji jako odnoszące się do prawa podatnika do wyboru zryczałtowanej formy opodatkowania podlegało kontroli sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c) p.p.s.a., uchylił zaskarżone postanowienie. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 i § 4 p.p.s.a. zasądzając na rzecz skarżącej kwotę 997 zł, na którą składa się równowartość uiszczonego wpisu od skargi (500 zł), opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł) i wynagrodzenie pełnomocnika - doradcy podatkowego (480 zł).