III SA/Wa 1295/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alojzy Skrodzki, Sędziowie Sędzia WSA Jarosław Trelka (sprawozdawca), Sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska, Protokolant referent stażysta Marika Krawczyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2012 r. sprawy ze skargi A. W. i J. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r. 1) stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...], 2) określa, że decyzje, których nieważność stwierdzono w pkt 1, nie mogą być wykonane w całości, 3) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz A. W. i J. W. kwotę 2.834 zł (słownie: dwa tysiące osiemset trzydzieści cztery złote) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z 25 marca 2011 r. A. i J. W. złożyli skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] marca 2011 r. utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z [...] grudnia 2010 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r. Wydanej decyzji zarzucili: błędną wykładnię art. 21 ust. 1 pkt 83 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176, ze zm., dalej też zwanej "ustawą"), a także błąd w ustaleniach faktycznych oraz szereg naruszeń prawa procesowego i przepisów Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie i powtórzył swoje merytoryczne stanowisko w sprawie. W piśmie procesowym z dnia 27 stycznia 2012 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. poinformował tutejszy Sąd, że wobec Skarżących została już wydana, w dniu [...] kwietnia 2009 r., przez Dyrektora Izby Skarbowej w P., inna decyzja ostateczna, w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty za 2004 r., utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z [...] stycznia 2009 r. Na tę decyzję Skarżący wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, który wyrokiem z 26 listopada 2009 r., sygn. akt I SA/Po 598/09, skargę oddalił. Naczelny Sąd Administracyjny, po rozpatrzeniu skargi kasacyjnej od powyższego wyroku, uchylił ten wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (wyrok z 2 września 2011 r., sygn. akt II FSK 582/10), który kolejno wyrokiem z 2 grudnia 2011 r. uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z [...] kwietnia 2009 r. oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zgodność aktów, w tym decyzji administracyjnych, zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. Zgodnie natomiast z art. 134 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga analizowana według powyższych kryteriów zasługiwała na uwzględnienie, choć nie z powodów w niej przedstawionych. Przedmiotem skargi jest decyzja DIS w Warszawie z dnia [...] marca 2011 r., utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika US w P. z dnia [...] grudnia 2010 r. odmawiającą stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2004. Jak wynika z akt postępowania sądowego (pismo Dyrektora z dnia 27 stycznia 2012 r.), w dniu [...] stycznia 2009 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. wydał wobec Skarżących decyzję w tym samym przedmiocie, zaś po wniesieniu przez nich odwołania Dyrektor Izby Skarbowej w P. utrzymał tę decyzję Naczelnika US w G. w mocy (decyzja DIS w P. z dnia [...] kwietnia 2009 r.). Okoliczność, że w tym samym przedmiocie wobec tych samych stron wydano wcześniej wspomniane decyzje Organów podatkowych w G. i w P., jest bezsporna – potwierdził ją też pełnomocnik Skarżących w piśmie z dnia 6 lutego 2012 r., a ponadto do pisma z dnia 27 stycznia 2012 r. dołączone zostało kopie tych decyzji. Przedmiotem tych decyzji było badanie zwolnienia podatkowego nie tylko w kontekście art. 21 ust. 1 pkt 110 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ale też art. 21 ust. 1 pkt 83 tej ustawy (vide np. str. 6 akapit 3 decyzji DIS w P. z dnia [...] kwietnia 2009 r.). O tożsamości przedmiotowej postępowań prowadzonych przez Organy w G. i P. z jednej, oraz w P. i W. z drugiej strony, świadczy też wyrok NSA z dnia 2 września 2011 r., II FSK 582/10, który uchylił wyrok WSA w Poznaniu z dnia 26 listopada 2009 r., oddalający skargę na decyzję z [...] kwietnia 2009 r. Jak wynika z akt sądowych, zaskarżone w niniejszej sprawie decyzje podatkowe zostały zatem wydane w warunkach opisanych w art. 247 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej. Wcześniejsze decyzje Organów w G. i P. dotyczyły tego samego przedmiotu, zaszła także tożsamość podmiotowa spraw. Zaskarżone decyzja Dyrektora IS w W., a także poprzedzająca ją decyzja NUS w P., są z tego względu nieważne. Nie zmienia tego okoliczność, iż decyzja DIS w P. została uchylona przez WSA w Poznaniu wyrokiem z dnia 2 grudnia 2011 r. (pismo z dnia 27 stycznia 2012 r.). W związku z tym zbędne, a nawet niedopuszczalne byłoby merytoryczne odniesienie się przez Sąd do argumentacji zawartej w tych nieważnych decyzjach, jak też w skardze. Sąd nie formułuje zatem wskazań co do dalszego postępowania, gdyż takiego postępowania merytorycznego nie będzie. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 punkt 2 oraz art. 134 i art. 135 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd stwierdził nieważność decyzji zaskarżonej i decyzji ją poprzedzającej. Odnośnie do wstrzymania wykonania decyzji podstawą wyroku był art. 152, zaś odnośnie do kosztów postępowania – art. 200 tej ustawy procesowej.