III SA/Wa 137/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Kuś po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] [...] w sprawie ze skargi P. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty zapłaty zaległości podatkowych postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] [...]. W skardze na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2017 r. odmawiającej rozłożenia na raty zapłaty zaległości podatkowych, P. K. (dalej: "Skarżący") zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego [...] z dnia [...] lipca 2015 r. ustalającej wysokość podatku od spadków i darowizn. Skarżący podniósł, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w przypadku egzekwowania zaległości podatkowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd, na wniosek strony skarżącej, może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego prawa do złożenia wniosku do sądu w tej kwestii. Sąd może również wstrzymać wykonanie aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. W niniejszej sprawie Skarżący domagał się natomiast wstrzymania wykonania decyzji, która nie była objęta przedmiotem zaskarżenia, ani nie była wydana w postępowaniu prowadzonym w granicach niniejszej sprawy. Skarżący wniósł bowiem skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2017 r. w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty zapłaty zaległości podatkowych. Natomiast wniosek o wstrzymanie wykonania dotyczył decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego [...] z dnia [...] lipca 2015 r. ustalającej wysokość podatku od spadków i darowizn. Jak wskazywano w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, sformułowanie "w granicach tej samej sprawy" należy rozumieć w ten sposób, iż dotyczy on sprawy w ujęciu materialnym. W związku z tym o postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy można mówić wówczas, gdy przedmiotem tych postępowań będą sprawy tożsame przedmiotowo i podmiotowo. Sytuacja taka wystąpi, gdy akty lub czynności dotyczyć będą tych samych podmiotów, takiego samego przedmiotu i stanu faktycznego (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 czerwca 2000 r. sygn. akt FPS 12/99, ONSA 2001/1/7 oraz postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 3 sierpnia 2010 r. sygn. akt II OZ 751/10, niepubl.; z dnia 14 września 2010 r. sygn. akt II GZ 246/10, niepubl.; z dnia 20 stycznia 2011 r. sygn. akt II OZ 1368/10, niepubl.). Skarżący domagał się natomiast wstrzymania wykonania decyzji, która nie była objęta przedmiotem zaskarżenia, ani nie była wydana w postępowaniu prowadzonym w granicach niniejszej sprawy. Ponadto gdyby nawet przyjąć, że Skarżącej w istocie chodziło o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji (tj. decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2017 r. w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty zapłaty zaległości podatkowych) to wyjaśnienia wymaga fakt, iż nie każdy akt organu administracji ma charakter wykonalny. Przytoczony art. 61 § 3 p.p.s.a. zawiera regulację stanowiącą odstępstwo od ogólnej zasady, iż ostateczna decyzja podlega wykonaniu. Jednak należy pamiętać, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji może dotyczyć tylko takiej, która - co do zasady - nadaje się do wykonania i takiego wykonania wymaga. Przez pojęcie wykonania decyzji podatkowej należy rozumieć uzyskanie - w sposób dobrowolny lub przymusowy - takiego stanu rzeczy, który okaże się zgodny z rozstrzygnięciem w niej zawartym. Zasadniczo wykonalność dotyczy tylko takich decyzji, które zawierają nakazy bądź zakazy określonych zachowań dla ich adresatów. W okolicznościach rozpoznawanego wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji należy przede wszystkim zwrócić uwagę, że zaskarżony akt rozstrzyga o odmowie rozłożenia na raty zaległości podatkowej. Taka decyzja, co do zasady, nie podlega wykonaniu (ani dobrowolnemu, ani w trybie przymusu egzekucyjnego). Tymczasem rozważany art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi ściśle o wykonalności, nie o każdej postaci skuteczności zaskarżonej decyzji. W konsekwencji decyzja objęta skargą nie może być przedmiotem wstrzymania wykonania, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. Jest to szczególna instytucja, a więc jej przesłanki należy ściśle interpretować i stosować je wyłącznie w odniesieniu do decyzji wykonalnych w powyższym rozumieniu. Jednocześnie nie należy interpretować art. 61 § 3 p.p.s.a. w taki sposób, który mógłby prowadzić do wstrzymania toku egzekucji, prowadzonej w celu wykonania decyzji wymiarowych, wydanych wcześniej w odrębnym postępowaniu podatkowym, zakończonym już ostatecznie i prawomocnie. Innymi słowy, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji musi dotyczyć ściśle decyzji objętej skargą i jednocześnie podlegającej wykonaniu. W konsekwencji, w świetle ww. art. 61 § 3 zdanie 3 p.p.s.a., uznać należało, że Sąd nie miał podstaw do wydania postanowienia w przedmiocie wstrzymania również tego aktu. Mając powyższe na uwadze należy uznać, że objęta wnioskiem decyzja ustalająca wysokość podatku od spadków i darowizn, nie podlegała wstrzymaniu wykonalności w niniejszym postępowaniu. W tym stanie rzeczy, wobec braku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd postanowił jak w sentencji, przy zastosowaniu art. 61 § 5 tej ustawy.