III SA/Wa 14/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alojzy Skrodzki, Sędziowie Sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska, Sędzia WSA Grzegorz Nowecki (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 27 marca 2017 r. sprawy ze skargi V. A. G. z siedzibą w N. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] października 2015 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Szefa Krajowej Administracji Skarbowej na rzecz V. A. G. z siedzibą w N. kwotę 357 (trzystu pięćdziesięciu siedmiu) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. [...] (dalej: "Spółka lub Skarżąca") wnioskiem z dnia [...] maja 2015 r. zwróciła się o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie sposobu udokumentowania posiadania zakładu na obszarze Rzeczpospolitej Polskiej. We wniosku spółka przedstawiła następujące zdarzenie przyszłe: [...] jest spółką kapitałową prawa n., wchodzącą w skład grupy kapitałowej V., n. rezydentem podatkowym i prowadzi działalność gospodarczą o charakterze produkcyjnym na terenie N.. Przysługuje jej prawo własności do znaku towarowego oraz technologii produkcyjnej (dalej "Licencje"), które na podstawie umowy licencji, odpłatnie udostępnia innym podmiotom z grupy kapitałowej V.. W celu uporządkowania i uproszczenia rozliczeń w grupie V. Spółka planuje stworzenie odrębnej spółki celowej, która będzie zajmowała się wyłącznie zarządzaniem, rozwojem i udostępnianiem Licencji. W tym zakresie Spółka (jako komplementariusz) oraz spółka polska (jako komandytariusz) planują założyć spółkę komandytową prawa polskiego, której przedmiotem działalności będzie zarządzanie Licencjami. Spółka zawrze z powstałą spółką komandytową umowę dzierżawy Licencji w oparciu o n. regulacje prawne. Na jej podstawie udostępni za wynagrodzeniem Licencje na rzecz spółki komandytowej, która następnie udzielała będzie sublicencji dla spółek z grupy kapitałowej V. z siedzibą w B., C., J., U., M. i I.. Spółka wskazała, iż określone powyżej umowy sublicencji zastąpią obecnie obowiązujące porozumienia licencyjne zawarte z poszczególnymi spółkami z grupy V.. Spółki z grupy V., w związku z wynagrodzeniem uiszczanym na rzecz spółki komandytowej z tytułu udzielanej im sublicencji Licencji, będą pobierały podatek u źródła, zgodnie z przepisami wewnętrznymi obowiązującymi w każdym z wymienionych powyżej państw, przy uwzględnieniu postanowień umów o unikaniu podwójnego opodatkowania. Wynagrodzenie, które Spółka będzie otrzymywać od spółki komandytowej z tytułu dzierżawy Licencji ma stanowić należność licencyjną, o której mowa w art. 12 ust. 3 umowy z dnia 14 maja 2003 r. między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Federalną N. w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku. Spółka wskazała na następujące przepisy prawa podatkowego będące przedmiotem interpretacji indywidualnej w przedmiotowej sprawie: • Art. 5 ust. 1, art. 5 ust. 2, art. 5 ust. 4, art. 7 ust. 1, art. 12 ust. 1, art. 12 ust. 2, art. 12 ust. 3 umowy z dnia 14 maja 2003 r. między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Federalną N. w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku. • Art. 1, art. 3 ust. 1 lit. a Konwencji Modelowej OECD. • Art. 23 ust. 1 lit. b umowy z dnia 7 czerwca 1988 r. między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem [...] w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu. • Art. 23 ust. 1 lit. b umowy z dnia 20 lutego 1980 r. między Polską Rzecząpospolitą Ludową a J. o unikaniu podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu, art. 23 ust. 1 lit. b umowy z dnia 30 listopada 1998 r. między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem M. [...] w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu. • Art. 24 ust. 2 lit. a umowy z dnia 21 czerwca 1989 r. między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Republik I. w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu. • Art. 20 ust. 1 umowy z dnia 8 października 1974 r. między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem [...] o uniknięciu podwójnego opodatkowania i zapobieżeniu uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu. W związku z powyższym opisem stanu faktycznego oraz prawnego Spółka zadała następujące pytania: 1. Czy będzie podlegała w Polsce opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych z tytułu dochodów uzyskiwanych przez spółkę komandytową, przypadających na Spółkę zgodnie z treścią umowy spółki komandytowej? 2. Czy spółka komandytowa będzie zobowiązana do poboru podatku u źródła w związku z uiszczanymi na rzecz Spółki należnościami z tytułu umowy dzierżawy Licencji? 3. Czy do zysków z wynagrodzenia uiszczanego przez spółki z grupy V. z siedzibą w C., J., U., M. i I. na rzecz spółki komandytowej, z tytułu udzielanej sublicencji Licencji, w części przypadającej Spółce, będą miały zastosowanie obowiązujące przepisy umów o unikaniu podwójnego opodatkowania zawarte pomiędzy Rzecząpospolitą Polską a wyszczególnionymi wyżej państwami? 4. W przypadku pozytywnej odpowiedzi na pytanie nr 3, czy w rozliczeniu podatku dochodowego od osób prawnych za dany rok podatkowy Spółka będzie mogła uwzględnić podatek u źródła pobrany w związku z sublicencją Licencji przez ww. spółki z grupy V., zgodnie z metodami unikania podwójnego opodatkowania wynikającymi z umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, zawartymi przez Rzeczpospolitą Polskę z określonymi powyżej państwami? W przypadku odpowiedzi negatywnej na pytanie nr 3, czy w rozliczeniu podatku dochodowego od osób prawnych za dany rok podatkowy Spółka będzie mogła uwzględnić podatek u źródła pobrany w związku z sublicencją Licencji przez ww. spółki z grupy V. zgodnie z przepisami ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 851, dalej "ustawa o CIT")? 5. W jaki sposób Spółka powinna udokumentować posiadanie zakładu na terenie Rzeczpospolitej Polskiej, aby mieć prawo do uwzględnienia w rozliczeniu podatku dochodowego od osób prawnych za dany rok podatkowy, podatku u źródła pobranego w związku z sublicencją Licencji przez ww. spółki z grupy V.? Następnie Spółka przedstawiła swoje stanowisko we wszystkich ww. kwestiach. W odpowiedzi Minister Finansów przedstawione we wniosku pytania od 1 do 4 objął odrębnym postępowaniem celem ich merytorycznego załatwienia. Wniosek Spółki w zakresie pytań oznaczonych numerami od 1 do 4 został zatem rozpatrzony rozstrzygnięciem interpretacyjnym, które nie jest przedmiotem rozpatrywanej sprawy. W przedmiocie pytania oznaczonego nr 5 Minister Finansów wydał w dniu [...] września 2015 r. postanowienie nr [...] o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji dla tego pytania. W tym zakresie przedstawione przez Spółkę stanowisko stwierdzało, iż przepisy ustawy o CIT nie zawierają regulacji wskazujących na sposób, w jaki Spółka powinna udokumentować posiadanie zakładu na obszarze RP, aby mieć prawo do uwzględnienia w rozliczeniu podatku dochodowego od osób prawnych za dany rok podatkowy, podatku u źródła pobranego w związku z sublicencją Licencji przez spółki z grupy V. z siedzibą w B., C., J., U., M. i I.. Konieczne będzie więc spełnienie wymagań stawianych przez wewnętrzne systemy prawne państw, w których zlokalizowane są siedziby spółek z grupy V.. W ocenie Spółki, na potrzeby rozliczeń w Polsce wystarczające będzie posiadanie przez nią dokumentu poświadczającego, że Spółka posiada w Polsce zakład. Tego typu dokumentem jest w jej ocenie umowa spółki komandytowej. Minister Finansów odmawiając postanowieniem z dnia [...] września 2015 r. wszczęcia postępowania w tej sprawie stwierdził, że przedmiotem pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego może być ocena prawna danego stanu faktycznego bądź zdarzenia przyszłego, dotyczącego podmiotu zainteresowanego na gruncie konkretnych przepisów prawa podatkowego. Organ wydający interpretację rozstrzyga, czy zainteresowany właściwie ocenia kwestię wpływu opisanej przez siebie sytuacji faktycznej na jego obowiązki i uprawnienia wynikające z unormowań prawa podatkowego. W konsekwencji organ interpretacyjny uznał, że interpretacja wydana w zakresie problemu, którego dotyczy pytanie oznaczone nr 5 nie rozstrzygałaby o skutkach podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego dla Spółki, ponieważ zagadnienie to poruszone we wniosku nie ma związku z powstaniem lub wysokością zobowiązań podatkowych Spółki wynikających z przepisów ustawy o CIT. Minister Finansów podkreślił również, że znaczenie prawne indywidualnych interpretacji prawa podatkowego sprowadza się przede wszystkim do możliwości zrealizowania i wykorzystania związanej z nimi ochrony prawnej, co oznacza, że posiada ona znaczenie prawne dla jej adresata. Zawiera bowiem ocenę możliwości zastosowania konkretnych przepisów w relacji do indywidualnych okoliczności zaszłego bądź przewidywanego stanu faktycznego dotyczącego spraw podatkowych wnioskodawcy. Mając powyższe na uwadze organ interpretacyjny stwierdził, że wydanie interpretacji w zakresie, o jaki wnosi Spółka, nie stanowiłoby ochrony prawnej wynikającej z wydanego rozstrzygnięcia. Zarówno bowiem zastosowanie się przez Spółkę do takiej interpretacji, jak i ewentualna jej zmiana pozostałaby bez wpływu na jej zobowiązania podatkowe, a organ nie może wydać aktu interpretacyjnego, który nie realizowałby funkcji ochronnej dla wnioskodawcy. Organ przywołał w wydanym postanowieniu treść art. 14b § 1 - 3, art. 14c § 1 - 2, art. 165a § 1, art. 3 pkt 2, art. 14k § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 z poźn. zm.). Wyjaśnił, że dział na mocy art. 165a § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym, gdy żądanie przewidziane w art. 165 tej ustawy, zostało wniesione przez podmiot nie będący stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, jest on zobowiązany do wydania postanowienia w przedmiocie odmowy jego wszczęcia. Po rozpoznaniu wniesionego przez Spółkę zażalenia na to postanowienie, Minister Finansów po ponownym przeanalizowaniu sprawy, postanowieniem z dnia [...] października 2015 r. znak: [...] utrzymał w mocy wcześniejsze postanowienie z dnia [...] września 2015 r. W uzasadnieniu organ interpretacyjny podtrzymał argumentację przedstawioną w postanowieniu z dnia [...] września 2015 r. Ponownie przywołał treść przepisów mających zastosowanie w sprawie, a także wskazał, że przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie zawierają regulacji wskazujących na sposób, w jaki Spółka powinna udokumentować posiadanie zakładu na terenie Polski, aby mieć prawo do uwzględnienia w rozliczeniu podatku dochodowego od osób prawnych za dany rok podatku u źródła pobranego w związku z sublicencją Licencji przez spółki z jej grupy. Jeżeli żaden przepis ustawy o CIT nie reguluje tego sposobu, to organ interpretacyjny w zakresie tej ustawy nie może wydać interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego. Podkreślił ponadto, że zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami roli organu wydającego interpretacje indywidualne nie można utożsamiać z poradą prawną. Powyższe postanowienie stało się przedmiotem skargi [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia wydanego w I instancji z dnia [...] września 2015 r. w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie: 1) art. 14b § 1-3, art. 14c § 1-3 oraz art. 165a w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej poprzez przyjęcie przez organ, że w przedmiotowej sprawie nie jest uprawniony do wydania interpretacji indywidualnej, podczas gdy z art. 14b Ordynacji podatkowej, co potwierdza także orzecznictwo, wynika, iż osobie zainteresowanej przysługuje uprawnienie do żądania wydania interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego w każdej sprawie indywidualnej, która może kształtować jej prawa i obowiązki na gruncie prawa podatkowego; 2) art. 165a w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej poprzez zastosowanie rozszerzającej interpretacji przepisu art. 165a Ordynacji podatkowej, podczas gdy sformułowanie "lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte" nie może być interpretowane rozszerzająco i należy je odnieść przede wszystkim do sytuacji, gdy wszczęciu postępowania stoi na przeszkodzie przepis prawa bądź poszczególne przepisy, których interpretacja uniemożliwia prowadzenie postępowania i rozpatrzenie treści żądania w sposób merytoryczny; 3) art. 14b oraz art. 165a i art. 121 §1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej poprzez przyjęcie, że organ interpretacyjny nie jest uprawniony do badania w sensie merytorycznym sprawy podatkowej, gdy konieczne jest przeprowadzenie postępowania dowodowego, podczas gdy z żadnego obowiązującego przepisu prawa nie wynika, że przy rozpoznaniu wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej ocena sposobu dokumentowania pewnych faktów może być dokonana wyłącznie w ramach postępowania dowodowego. W uzasadnieniu Skarżąca nie zakwestionowała ustaleń organu, iż żaden przepis ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie reguluje sposobu, w jaki Skarżąca powinna udokumentować posiadanie zakładu na terenie Polski, aby mieć prawo do uwzględnienia w rozliczeniu podatku dochodowego od osób prawnych za dany rok podatkowy podatku u źródła pobranego w związku z sublicencją licencji przez spółki z grupy V. z siedzibą w B., C.. J., U.. M. i I.. Wskazała jednak, że w jej ocenie powyższe zagadnienie jest zagadnieniem prawnopodatkowym, w stosunku do którego powstają istotne wątpliwości. Zarzuciła organowi interpretacyjnemu, że oparł on podjęte w sprawie rozstrzygnięcie na błędnym przyjęciu, że zakres przedmiotowy przedstawionego we wniosku problemu nie mieści się w zakresie przedmiotowym interpretacji indywidualnej. Tymczasem pytanie sformułowane we wniosku o udzielenie interpretacji, nie zostało postawione w oderwaniu od konkretnego stanu faktycznego i prawnego, lecz pozostawało w ścisłym związku z przepisami prawa podatkowego regulującymi kwestie rozliczenia podatku zapłaconego za granicą. Skarżąca argumentowała, że przedmiotem interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego, przez które należy rozumieć przepisy ustaw podatkowych, postanowienia ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską innych umów międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej, a także przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych. W tym kontekście wskazała, ze sformułowane przez Skarżącą pytanie dotyczy kwestii dokumentacji niezbędnej do prawidłowego rozliczenia podatku w Polsce i jest tym samym ściśle związane z prawem podatkowym. Wskazała również, że od rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy uzależnione jest określenie obowiązków, jakie skarżąca powinna spełnić w celu uwzględnienia w rozliczeniu podatku dochodowego zapłaconego za granicą podatku u źródła, a tym samym dotyczy kwestii dokumentacji niezbędnej do prawidłowego rozliczenia podatku w Polsce. Konkludując Skarżąca podniosła, że organ w niewłaściwy sposób dokonał oceny braku skutków prawnopodatkowych przy rozpatrywaniu przedmiotowego pytania, gdyż przedstawione przez nią pytanie oraz stanowisko jest zagadnieniem ściśle związanym z prawem podatkowym i na gruncie obowiązujących przepisów podatkowych organ powinien wydać w tym zakresie interpretację indywidualną. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej interpretacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Stosownie do art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016, poz. 718 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ), stanowiąc w art. 1 § 1 i § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio. Zatem interpretacja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie prawa mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.) lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia jej nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Natomiast w myśl art. 57a p.p.s.a., skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ocenie Sądu skarga okazała się zasadna, bowiem Minister Finansów w sposób nieuzasadniony zastosował art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej. W myśl postanowień art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej, gdy żądanie, o którym mowa w art. 165 tej ustawy, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. W sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej art. 165a stosuje się odpowiednio na mocy art. 14h Ordynacji podatkowej. Powyższe oznacza, że art.165a § 1 Ordynacji podatkowej może być podstawą odmowy wszczęcia postępowania w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnych wówczas, gdy pisemny wniosek o udzielenie indywidualnej interpretacji nie został wniesiony przez osobę zainteresowanego, o którym mowa w art. 14b § 1 tej ustawy lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte. W sprawie będącej przedmiotem kontroli Sądu organ interpretacyjny nie wykazał, by wniosek pochodził od osoby, która nie jest zainteresowana skutkami podatkowymi swojego potencjalnego zachowania. Organ interpretacyjny nie uzasadnił także w sposób przekonywujący, przyczyn powodujących, że postępowanie zainicjowane wnioskiem Skarżącej nie może być wszczęte. Za nieprzekonujące w tym względzie należy uznać argumenty dotyczące istoty interpretacji indywidualnych, a w szczególności ich gwarancyjnego charakteru. W tym miejscu przypomnieć należy, że oprócz funkcji gwarancyjnej, uwypuklanej przez organ, indywidualne interpretacje prawa podatkowego mają także funkcję informacyjną. Organ w interpretacji indywidualnej przedstawia, bowiem swój pogląd, który dotyczy rozumienia treści przepisów prawa podatkowego i sposobu ich zastosowania w odniesieniu do stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji. Odnosząc się do podniesionej przez organ interpretacyjny kwestii braku regulacji w przepisach obowiązującego prawa podatkowego w zakresie sposobu potwierdzenia przez Skarżącą posiadania zakładu na terytorium Polski, która pozwalałaby wskazać, jakie dokumenty tego dowodzą, który to brak, zdaniem organu, nie pozwalał ocenić stanowiska Skarżącej, co do rozliczenia w ramach podatku dochodowego od osób prawnych podatku u źródła pobranego w zawiązku z sublicencją Licencji przez spółki z grupy V., takie stanowisko organu interpretacyjnego nie może zasługiwać na aprobatę. Sąd wskazuje, że w orzecznictwie w miarę jednolicie przyjmuje się, że w przypadku, gdy określenie skutków podatkowych określonego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), wymaga odwołania się do innych norm prawnych, organ interpretacyjny zobowiązany jest je przeanalizować (wyroki o sygn. akt: I FSK 1465/11 oraz I FSK 270/13). Ponadto jak słusznie zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w prawomocnym orzeczeniu (w sprawie o sygn. akt: I SA/Gl 271/11): "Mając na uwadze, że przepisy prawa podatkowego, jakkolwiek stanowią autonomiczną dziedzinę prawa, to jednak nie są całkowicie odrębne, niezależne i niepowiązane z innymi dziedzinami systemu prawnego, a wręcz przeciwnie, wraz z przepisami innych gałęzi prawa stanowią część jednego porządku prawnego obowiązującego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej". Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela poglądy wyrażone w przywołanych wyżej orzeczeniach. Podobny pogląd prawny znaleźć można także w doktrynie, gdzie wskazuje się, że organ wydający interpretację indywidualną powinien dokonać analizy tego stanu również przez pryzmat spełnienia przesłanek określonych w przepisach innych dziedzin prawa, nie ograniczając się wyłącznie do prawa podatkowego, zawsze wtedy, gdy od nich uzależniona jest możliwość kwalifikacji określonego stanu podatkowoprawnego (por. R. Mastalski, w: B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Wrocław 2012, s. 36.). Jeżeli pojęcia z przepisów prawnych innych dziedzin prawa zostały wykorzystane w określonych unormowaniach prawa podatkowego, to do zobowiązań podatkowych zastosowanie znajdują normy prawa podatkowego, a nie współtworzące je tylko pojęcia z pozostałych gałęzi prawa zaczerpnięte. Norma prawnopodatkowa będzie wówczas jednak zbudowana nie tylko z określonych przepisów ustawy podatkowej, ale i z regulacji prawnych innych dziedzin prawa (podobnie NSA w orzeczeniu o sygn. akt: II FSK 2981/11). Odnosząc powyższe do rozpatrywanej sprawy stwierdzić trzeba, iż pytanie Skarżącej sformułowane we wniosku o udzielenie interpretacji, nie zostało postawione w oderwaniu od przedstawionego konkretnego stanu faktycznego i prawnego i pozostaje w ścisłym związku z przepisami polskiego prawa podatkowego, regulującymi rozliczenie podatku zapłaconego za granicą, gdyż dotyczy kwestii posiadania dokumentacji niezbędnej do prawidłowego rozliczenia przez Spółkę podatku dochodowego w Polsce. Niewątpliwie od kwestii tej może zależeć określenie obowiązków, jakie Skarżąca powinna spełnić w celu uwzględnienia w rozliczeniu podatku dochodowego zapłaconego za granicą podatku u źródła, tak aby nie narazić się na ew. negatywne skutki podatkowe powodowane brakiem odpowiedniej dokumentacji. Skarżąca chcąc spełnić niezbędne wymogi prawne w tym zakresie powinna zatem uzyskać merytoryczne stanowisko organu przynajmniej w podstawowym zakresie, odnośnie rodzaju (typu) dokumentów, które nie powinny budzić wątpliwości organów podatkowych, jak przykładowo akt notarialny zawiązania spółki komandytowej, jak wywodzi Skarżąca. Można także wskazać na przepisy o rachunkowości, które mają bezpośredni związek z prawem podatkowym i mogłyby ewentualnie znaleźć zastosowanie w przypadku przedmiotowej sprawy. Reasumując należy uznać, że nie można obowiązku udzielania przez organ podatkowy pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego zawężać wyłącznie do ustaw podatkowych, zwłaszcza, gdy od pojęć uregulowanych w przepisach z innego zakresu prawa może zależeć prawidłowa kwalifikacja określonego stanu prawnopodatkowego. W konsekwencji podzielić należało stanowisko Skarżącej, iż organ interpretacyjny w niewłaściwy sposób dokonał oceny braku skutków prawnopodatkowych przy rozpatrywaniu wniosku o wydanie interpretacji w przedmiotowym zakresie, gdyż przedstawione przez nią pytanie (pytanie nr 5) oraz stanowisko stanowi zagadnienie ściśle związane z prawem podatkowym i na gruncie obowiązujących przepisów podatkowych oraz powiązanych z nimi innych przepisów prawa - organ powinien wydać w tym zakresie interpretację indywidualną. W tym stanie rzeczy, uznając podniesione w skardze zarzuty za zasadne, na mocy art.145 §1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. Na wniosek Skarżącej Sąd zasądził na jej rzecz koszty postępowania sądowego zgodnie z art. 200 w związku z art. 205 § 2 i § 4 p.p.s.a. w kwocie równej uiszczonemu wpisowi, opłacie skarbowej od pełnomocnictwa oraz kosztom zastępstwa procesowego w wysokości określonej w § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz.U. Nr 31, poz. 153).